Shloka 150
समुद्रलङ्घनारम्भः
Commencement of the Ocean-Crossing
एवमुक्ता तु सा देवी दैवतैरभिसत्कृता।समुद्रमध्ये सुरसा बिभ्रती राक्षसं वपुः।।5.1.149।।विकृतं च विरूपं च सर्वस्य च भयावहम्।प्लवमानं हनूमन्तमावृत्येदमुवाच ह।।5.1.150।।
evam uktā tu sā devī daivatair abhisatkṛtā | samudramadhye surasā bibhratī rākṣasaṁ vapuḥ || (5.1.149) vikṛtaṁ ca virūpaṁ ca sarvasya ca bhayāvaham | plavamānaṁ hanūmantam āvṛtya idam uvāca ha || (5.1.150)
தேவர்களால் இவ்வாறு கூறப்பட்டு மரியாதை பெற்ற தேவியான சுரசா, கடலின் நடுவே விகாரமானதும் அருவருப்பானதும் அனைவருக்கும் அச்சமூட்டுவதுமான ராட்சச உடலைத் தாங்கி, பறந்து செல்லும் ஹனுமானைச் சூழ்ந்து இவ்வாறு கூறினாள்.
Thus honoured by the gods, Surasa assumed a terrific ugly form frightening to all and stood in the midst of the ocean. Putting up a distorted appearance and encompassing Hanuman who was crossing the ocean, she spoke to him:
FAQs
Dharma remains stable even when challenges recur; repetition of trials does not justify abandoning righteous resolve.
A repeated transmission of Surasā’s appearance and her interception of Hanuman is preserved in this recension.
Hanuman’s readiness to meet sudden opposition without losing composure.