Shloka 12
गङ्गावतरण-प्रार्थना
Bhagīratha’s Petition for the Descent of Gaṅgā
मन्त्रिष्वाधाय तद्राज्यं गङ्गावतरणे रत:।स तपो दीर्घमातिष्ठद्गोकर्णे रघुनन्दन।।1.42.12।।ऊर्ध्वबाहु: पञ्चतपा मासाहारो जितेन्द्रिय:।
mantriṣv ādhāya tad rājyaṃ gaṅgāvataraṇe rataḥ |
sa tapo dīrgham ātiṣṭhad gokarṇe raghunandana ||
ūrdhvabāhuḥ pañcatapā māsāhāro jitendriyaḥ |
ஓ ரகுநந்தனே! கங்கையைப் பூமிக்கு இறக்குவதில் ஈடுபட்டு, அவன் அரசாட்சியின் பொறுப்பை அமைச்சர்களிடம் ஒப்படைத்து, கோகர்ணத்தில் நீண்ட காலம் தவம் செய்தான்—கைகளை உயர்த்தியவனாய், பஞ்சதபத்தின் (ஐந்து அக்கினித் தாபத்தின்) வேதனையைத் தாங்கி, மாதத்தில் ஒருமுறை மட்டும் உணவு கொண்டு, புலன்களை அடக்கி.
O son of the Raghus (Rama), Bhagiratha, with a determination to bring down Gangaentrusted the kingdom to his ministers and went to a sacred place known as Gokarna. There with arms uplifted surrounded by four fires, partaking food once a month, with his senses controlled, carried out panchatapa for a number of years.
FAQs
Dharma as self-sacrifice for collective welfare: Bhagiratha undertakes severe tapas not for personal gain, but to accomplish a sacred, world-benefiting aim (Gaṅgā’s descent).
Bhagiratha delegates governance to ministers and begins prolonged, rigorous austerities at Gokarṇa to secure Gaṅgā’s descent.
Discipline (jitendriyatā) and unwavering resolve (dṛḍha-saṅkalpa) expressed through extreme austerity and restraint.