Sarga 52
सीताहरण-विलापः / The Lament at Jatāyu and the Abduction of Sītā
अरण्यकाण्ड
ஆரண்ய காண்டம் 52ஆம் ஸர்கத்தில் சீதாபஹரணத்தின் உடனடி பின்விளைவும் அதன் பிரபஞ்சத் தாக்கமும் கூறப்படுகிறது. ராவணனால் வீழ்த்தப்பட்ட கருடராஜன் ஜடாயுவைக் கண்ட சீதை தீவிர துயரத்தில் புலம்புகிறாள். இங்கு நிமித்தம்-சகுனம் எனப்படும் முன்னறிகுறிகள்—அசுபச் சின்னங்கள், பறவைகளின் அச்சமூட்டும் கூவல்கள்—இன்பமும் துன்பமும் வருமுன் தெரியும் அடையாளங்கள் உண்டு என உரை சுட்டுகிறது. ராவணன் சீதையைப் பிடிக்க, அவள் ராமன்-லக்ஷ்மணனை அலறி அழைக்கிறாள்; மரங்களைப் பற்றிக் கொள்கிறாள்; ஆனால் வலுக்கட்டாயமாக அவளை ஆகாயமார்க்கத்தில் தூக்கிச் செல்கிறான். இந்தச் செயல் ராவணனுக்கே ‘ஆத்மவிநாசம்’ தருவதாகத் தெளிவாகக் குறிக்கப்படுகிறது. அதர்மப் பிளவுக்கு இயற்கையும் பதிலளிக்கிறது—இருள் பரவுகிறது, காற்று நின்று விடுகிறது, சூரியன் மங்குகிறது; உயிர்கள் அழுகின்றன; காடுகள், குளங்கள், மலைகள், விலங்குகள் எல்லாம் துயருறுவது போலத் தோன்றுகிறது. சீதையின் ஒளிமையும் இடம்பெயர்தலும் கவித்துவ உவமைகளால் அடர்த்தியாக வர்ணிக்கப்படுகிறது—மேகத்தில் மின்னல், கருமேகத்தில் மறைந்த சந்திரன், தண்டு இன்றிய தாமரை போன்றவை. அவளின் ஆபரணங்களும் மலர்களும் உதிர்ந்து சிதறி, அபகரணப் பாதையைச் சுட்டும் சின்னங்களாக மாறுகின்றன. அனைத்தையும் அறியும் நிலையில் பிரம்மா இதைக் கண்டு ‘காரியம் நிறைவேறிற்று’ என அறிவிப்பதுபோல் கூறப்படுகின்றது; வனவாசி முனிவர்கள் துயரத்தோடு சேர்ந்து முன்கூட்டிய நிம்மதியையும் உணர்கிறார்கள், ஏனெனில் ராவணனின் அழிவு இப்போது நெருங்கிவிட்டது என்று அவர்கள் அறிவர்.
Shlokas
Verse 1
सा तु ताराधिपमुखी रावणेन समीक्ष्य तम्।गृध्रराजं विनिहतं विललाप सुदुःखिता।।।।
நிலவுபோன்ற முகத்தையுடைய சீதை, ராவணனால் கொல்லப்பட்ட அந்தக் கழுகரசனைப் பார்த்து மிகுந்த துயரத்தில் புலம்பினாள்.
Verse 2
निमित्तं लक्षणज्ञानं शकुनिस्वरदर्शनम्।अवश्यं सुखदुःखेषु नराणां प्रतिदृश्यते।।।।
மனிதர்க்கு இன்பமும் துன்பமும் வரும் வேளைகளில், நிமித்தங்கள்—லட்சண அறிவும், சகுனப் பறவைகளின் ஒலியைச் செவியுறுதலும் அல்லது அவற்றைக் காணுதலும்—வரவிருப்பதற்கான குறியென நிச்சயமாகத் தோன்றும்.
Verse 3
नूनं राम न जानासि महद्व्यसनमात्मनः।धावन्ति नूनं काकुत्स्थं मदर्थं मृगपक्षिणः।।।।
ஹே ராமா, உன் மீது வந்த பெரும் பேரிடரை நீ இன்னும் அறியவில்லை. என் காரணமாகவே, ஹே காகுத்ஸ்தா, மிருகங்களும் பறவைகளும் என் செய்தியை அறிவிக்க வந்ததுபோல் உன்னை நோக்கி ஓடுகின்றன।
Verse 4
अयं हि पापचारेण मां त्रातुमभिसङ्गतः।शेते विनिहतो भूमौ ममाभाग्याद्विहंगमः।।।।
“என்னை காக்க முன்வந்த இந்தப் பறவையை அந்தப் பாவி தாக்கி வீழ்த்திவிட்டான்; என் துரதிர்ஷ்டத்தால் இது தரையில் கிடக்கிறது.”
Verse 5
त्राहि मामद्य काकुत्स्थ लक्ष्मणेति वराङ्गना।सुसन्त्रस्ता समाक्रन्दच्छृण्वतां तु यथान्तिके।।।।
மிகுந்த அச்சத்தில் நடுங்கிய அந்த உயர்ந்த நங்கை கதறி அழைத்தாள்—“இன்றே என்னைக் காப்பாற்று, ஓ காகுத்ஸ்தா! ஓ லக்ஷ்மணா!” அவர்கள் அருகிலேயே கேட்கிறார்களெனப் போல.
Verse 6
तां क्लिष्टमाल्याभरणां विलपन्तीमनाथवत्।अभ्यधावत् वैदेहीं रावणो राक्षसाधिपः।।।।
மாலைகள் நசுங்கி, ஆபரணங்கள் சிதறி, ஆதரவற்றவள்போல் புலம்பிய வைதேஹியை நோக்கி ராக்ஷசாதிபதி ராவணன் விரைந்து வந்தான்.
Verse 7
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्रवदन्राक्षसाधिपः।।।।क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसन्निभः।।।।
அவள் கொடிபோல் பெரிய மரங்களைச் சுற்றிக்கொண்டு அணைத்திருந்தாள்; அப்போது ராக்ஷசாதிபதி மீண்டும் மீண்டும் “விடு, விடு” என்று கத்தினான்.
Verse 8
तां लतामिव वेष्टन्तीमालिङ्गन्तीं महाद्रुमान्।मुञ्च मुञ्चेति बहुशः प्रवदन्राक्षसाधिपः।।3.52.7।।क्रोशन्तीं राम रामेति रामेण रहितां वने।जीवितान्ताय केशेषु जग्राहान्तकसन्निभः।।3.52.8।।
காட்டில் ராமன் இல்லாமல் “ராமா! ராமா!” என்று அலறிய அவளை, மரணத்தையே ஒத்த பயங்கரன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்தான்—அது அவனுக்கே உயிர்முடிவைத் தரும் செயல் ஆனது.
Verse 9
प्रधर्षितायां सीतायां बभूव सचराचरम्।जगत्सर्वममर्यादं तमसान्धेन संवृतम्।।।।न वाति मारुतस्तत्र निष्प्रभोऽभूद्दिवाकरः।
சீதைக்கு அவமரியாதை நிகழ்ந்தபோது, அசையும் அசையாத அனைத்தும் கொண்ட உலகம் முழுதும் மரியாதை எல்லை மீறியதுபோல், குருட்டிருளால் மூடப்பட்டது. அங்கே காற்றும் வீசவில்லை; சூரியனும் ஒளியிழந்தான்.
Verse 10
दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दीनां दिव्येन चक्षुषा।।।।कृतं कार्यमिति श्रीमान्व्याजहार पितामहः।
தெய்வக் கண்களால் துன்பத்தில் ஆழ்ந்தும் அவமதிக்கப்பட்டும் இருந்த சீதையைப் பார்த்து, மகிமைமிக்க பிதாமகர் பிரம்மா, “காரியம் நிறைவேறியது” என்று உரைத்தார்.
Verse 11
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन्सर्वे ते परमर्षयः।।।।दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया।।।।
தண்டகாரண்யத்தில் வாழ்ந்த அந்தப் பரமரிஷிகள் அனைவரும், சீதை அவமதிக்கப்பட்டதைக் கண்டு வேதனையும் மகிழ்ச்சியும் ஒருசேர அடைந்தனர்; சீதை பிடிக்கப்பட்டதால் துயருற்றாலும், நிகழ்வுகளின் போக்கில் ராவணனின் அழிவு நெருங்கிவிட்டது என்று அறிந்து மகிழ்ந்தனர்.
Verse 12
प्रहृष्टा व्यथिताश्चासन्सर्वे ते परमर्षयः।।3.52.11।।दृष्ट्वा सीतां परामृष्टां दण्डकारण्यवासिनः।रावणस्य विनाशं च प्राप्तं बुद्ध्वा यदृच्छया।।3.52.12।।
தண்டகாரண்யத்தின் மகரிஷிகள் அனைவரும், சீதை பிடிக்கப்பட்டதைக் கண்டு ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சியும் வேதனையும் கொண்டனர்—சீதையின் கைப்பற்றுதலால் வேதனை; ஆனால் நிகழ்வுகள் விரியும் போக்கில் ராவணனின் வீழ்ச்சி எட்டும் தூரத்தில் வந்துவிட்டது என்று உணர்ந்து மகிழ்ச்சி.
Verse 13
स तु तां राम रामेति रुदन्तीं लक्ष्मणेति च।जगामादाय चाकाशं रावणो राक्षसाधिपः।।।।
அப்போது இராட்சசாதிபதி இராவணன் அவளைப் பிடித்துக்கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்து சென்றான்; அவள் அழுதபடியே “ராமா! ராமா!” என்றும் “லக்ஷ்மணா!” என்றும் கூவினாள்.
Verse 14
तप्ताभरणजुष्टाङ्गी पीतकौशेयवासिनी।रराजराजपुत्री तुविद्युत्सौदामिनी यथा।।।।
ஒளிரும் பொன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மஞ்சள் பட்டாடை அணிந்த அந்த அரசகுமாரி மின்னலைப் போலப் பிரகாசித்தாள்.
Verse 15
उद्धूतेन च वस्त्रेण तस्याः पीतेन रावणः।अधिकं परिबभ्राज गिरिर्दीप्त इवाग्निना।।।।
அவளின் மஞ்சள் ஆடை காற்றில் பறந்ததால் இராவணன் இன்னும் அதிகமாக ஒளிர்ந்தான்—அக்னியால் எரியும் மலை போல.
Verse 16
तस्याः परमकल्याण्यास्ताम्राणि सुरभीणि च।पद्मपत्राणि वैदेह्या अभ्यकीर्यन्त रावणम्।।।।
பரம மங்களமான வைதேஹியிடமிருந்து செம்புச் சிவப்பும் நறுமணமும் கொண்ட தாமரை இதழ்கள் இராவணன் மீது சிதறின.
Verse 17
तस्याः कौशेयमुद्धूतमाकाशे कनकप्रभम्।बभौ चादित्यरागेण ताम्रमभ्रमिवातपे।।।।
அவளின் பட்டாடை ஆகாயத்தில் பறந்து பொன்னொளிபோல் ஜொலித்தது; சூரியனின் செந்நிறத் தழலால் நிறமடைந்து, வெளிச்சத்தில் செம்புநிற மேகம் போலத் தோன்றியது.
Verse 18
तस्यास्तत्सुनसं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।न रराज विना रामं विनालमिव पङ्कजम्।।।।
அவளுடைய அழகிய மூக்குடைய முகம், ஆகாயத்தில் ராவணன் மடியில் இருந்தாலும், ராமனை இன்றி ஒளியளிக்கவில்லை—தண்டு இன்றிய தாமரை போல.
Verse 19
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम्।।।।शुक्लैस्सुविमलैर्दन्तै प्रभावद्भिरलङ्कृतम्।तस्यास्तद्विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।।।।रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत्प्रियदर्शनम्।सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम्।।।।
கருமை மேகத்தைப் பிளந்து சந்திரன் உதிப்பதுபோல், அவளுடைய தூய முகம் வெளிப்பட்டது—அழகிய நெற்றி, இனிய கூந்தல் எல்லையால் சூழப்பட்டு, தாமரையின் கருவைப் போல ஒளிமிக்கதும் களங்கமற்றதும். பிரகாசிக்கும், மிகத் தூய வெண்மையான பற்களால் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது. அந்த நிர்மல முகம் ஆகாயத்தில் ராவணன் மடியில் இருந்தது; அவள் அழுது கண்ணீரைத் துடைத்தபோதும், சந்திரனைப் போலப் பார்ப்பதற்கு இனிமையாய் இருந்தது. அழகிய மூக்கும் செம்பொன்-செந்நிற உதடுகளும் உடைய அது, ஆகாயத்தில் பொன்னொளியாய் மின்னியது.
Verse 20
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम्।।3.52.19।।शुक्लैस्सुविमलैर्दन्तै प्रभावद्भिरलङ्कृतम्।तस्यास्तद्विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।।3.52.20।।रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत्प्रियदर्शनम्।सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम्।।3.52.21।।
பிரகாசிக்கும், மிகத் தூய வெண்மையான பற்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவளுடைய நிர்மல முகம், ஆகாயத்தில் ராவணன் மடியில் இருந்ததாகத் தோன்றியது.
Verse 21
बभूव जलदं नीलं भित्त्वा चन्द्र इवोदितः।सुललाटं सुकेशान्तं पद्मगर्भाभमव्रणम्।।3.52.19।।शुक्लैस्सुविमलैर्दन्तै प्रभावद्भिरलङ्कृतम्।तस्यास्तद्विमलं वक्त्रमाकाशे रावणाङ्कगम्।।3.52.20।।रुदितं व्यपमृष्टास्रं चन्द्रवत्प्रियदर्शनम्।सुनासं चारुताम्रोष्ठमाकाशे हाटकप्रभम्।।3.52.21।।
அவள் அழுது கண்ணீரைத் துடைத்தபோதும், அவளுடைய முகம் சந்திரனைப் போலப் பார்ப்பதற்கு இனிமையாய் இருந்தது; அழகிய மூக்கும் மனோகர செம்பொன்-செந்நிற உதடுகளும் உடைய அது, ஆகாயத்தில் பொன்னொளியாய் மின்னியது.
Verse 22
राक्षसेन समाधूतं तस्यास्तद्वदनं शुभम्।शुशुभे न विना रामंदिवा चन्द्र इवोदितः।।।।
ராட்சசனால் அசைக்கப்பட்ட அவளுடைய அந்தச் சுப முகம், ராமன் இல்லாமல் ஒளிரவில்லை; பகலில் உதித்த சந்திரன் ஒளியிழந்ததுபோல் தோன்றியது।
Verse 23
सा हेमवर्णा नीलाङ्गं मैथिली राक्षसाधिपम्।शुशुभे काञ्चनी काञ्ची नीलं मणिमिवाश्रिता।।।।
பொன்னிறம் கொண்ட மைதிலி, கருநிற உடலுடைய ராட்சசாதிபதியைச் சார்ந்திருந்தாலும், ஆழ்நீல மணியின் மேல் அணிந்த பொற்கச்சைப் போல ஒளிர்ந்தாள்।
Verse 24
सा पद्मगौरी हेमाभा रावणं जनकात्मजा।विद्युद्घनमिवाविश्य शुशुभे तप्तभूषणा।।।।
தாமரைப் போல் வெண்மையும் பொன்னொளியும் கொண்ட ஜனககுமாரி, மின்னும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய் ராவணனைப் பற்றிக்கொண்டு, கருமேகத்தில் புகும் மின்னலைப் போல ஒளிர்ந்தாள்।
Verse 25
तस्या भूषणघोषेण वैदेह्या राक्षसाधिपः।बभौ सचपलो नीलस्सघोष इव तोयदः।।।।
வைதேஹியின் ஆபரணங்களின் சலசலப்பால் அந்த கருநிற ராட்சசாதிபதி, மின்னலும் இடியுமுடன் கூடிய மழைமேகம் போலத் தோன்றினான்।
Verse 26
उत्तमाङ्गाच्च्युता तस्याः पुष्पवृष्टिस्समन्ततः।सीताया ह्रिममाणायाः पपात धरणीतले।।।।
சீதையை அபகரித்துச் செல்லும் போது, அவளுடைய தலையிலிருந்து உதிர்ந்த மலர்மழை எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறி, இறுதியில் பூமித்தளத்தில் விழுந்தது।
Verse 27
सा तु रावणवेगेन पुष्पवृष्टिः समन्ततः।समाधूता दशग्रीवं पुनरेवाभ्यवर्तत।।।।
ஆனால் ராவணனின் வேகத்தால் எல்லாத் திசைகளிலும் சுழன்ற அந்தப் புஷ்பவৃষ্টি மீண்டும் திரும்பி தசக்ரீவனை நோக்கி வந்தடைந்தது।
Verse 28
अभ्यवर्तत पुष्पाणां धारा वैश्रवणानुजम्।नक्षत्रमाला विमला मेरुं नगमिवोन्नतम्।।।।
பூக்களின் தாரை வைஶ்ரவணனின் இளையோனை நோக்கி மீண்டும் சென்றது; தூய நட்சத்திரமாலை உயர்ந்த மேருமலையை நோக்கி சுழல்வதுபோல்.
Verse 29
चरणान्नूपुरं भ्रष्टं वैदेह्या रत्नभूषितम्।विद्युन्मण्डलसङ्काशं पपात मधुरस्वनम्।।।।
வைதேஹியின் பாதத்திலிருந்து ரத்தினம் பதித்த சிலம்பு வழுந்து விழுந்தது—மின்னல் வளையம்போல் ஒளிர்ந்து—விழும் போது இனிய ஒலி எழுப்பியது।
Verse 30
तरुप्रवालरक्ता सा नीलाङ्गं राक्षसेश्वरम्।प्राशोभयत वैदेही गजं कक्ष्येव काञ्चनी।।।।
மரத்தின் இளந்தளிர்போல் செம்மையாகத் திகழ்ந்த வைதேஹி, கருநிற உடலுடைய ராக்ஷசேஸ்வரனை அப்படியே அலங்கரித்தாள்; யானையின் மீது பொன்னாலான கக்ஷ்யா (கட்டுப்பட்டை) அணிவித்ததுபோல்.
Verse 31
तां महोल्कामिवाकाशे दीप्यमानां स्वतेजसा।जहाराऽकाशमाविस्य सीतां वैश्रवणानुजः।।।।
வானில் பேருல்கைபோல் தன் ஒளியால் ஒளிர்ந்த சீதையை வைஶ்ரவணனின் இளையவன் ராவணன் ஆகாயத்தில் புகுந்து பறித்துக் கொண்டு சென்றான்.
Verse 32
तस्यास्तान्यग्निवर्णानि भूषणानि महीतले।सघोषाण्यवकीर्यन्त क्षीणास्तारा इवाम्बरात्।।।।
அவளுடைய தீநிற ஆபரணங்கள் சலசல ஒலியுடன் பூமியில் சிதறின—வானிலிருந்து மங்கிய நட்சத்திரங்கள் விழுவது போல.
Verse 33
तस्यास्स्तनान्तराद्भ्रष्टो हारस्ताराधिपद्युतिः।वैदेह्या निपतन्भाति गङ्गेव गगनाच्च्युता।।।।
வைதேஹியின் மார்பிடைமிருந்து வழுந்த சந்திரஒளி மின்னும் மாலை விழும்போது, வானிலிருந்து கங்கையே இறங்குவது போலத் தோன்றியது.
Verse 34
उत्पातवाताभिहता नानाद्विजगणायुताः।माभैरिति विधूताग्रा व्याजह्रुरिव पादपाः।।।।
அபசகுனக் காற்றின் தாக்கத்தால் அசைந்தும், பலவகைப் பறவைக் கூட்டங்களால் நிறைந்தும், உச்சிகள் நடுங்கிய மரங்கள் ‘மா பைḥ—அஞ்சாதீர்’ என்று அழைப்பதுபோல் தோன்றின.
Verse 35
नलिन्यो ध्वस्तकमलास्त्रस्तमीनजलेचराः।सखीमिव गतोच्छ्वासामन्वशोचन्त मैथिलीम्।।।।
தாமரைகள் சிதைந்தும், மீனும் நீர்வாழ் உயிர்களும் அஞ்சியும் இருந்த அந்த தாமரைக் குளங்கள், மூச்சுத் தளர்ந்த தோழியை நினைத்து அழுவது போல மைதிலியைப் பின்தொடர்ந்து புலம்பின.
Verse 36
समन्तादभिसम्पत्य सिंहव्याघ्रमृगद्विजाः।अन्वधावंस्तदा रोषात्सीतां छायानुगामिनः।।।।
அப்போது எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் சிங்கங்கள், புலிகள், மான்கள், பறவைகள் கோபத்தால் கலங்கித் சீதையின் நிழலையே பின்தொடர்ந்து அவளுக்குப் பின்னால் ஓடின.
Verse 37
जलप्रपातास्रमुखाश्शृङ्गैरुच्छ्रितबाहुभिः।सीतायां ह्रियमाणायां विक्रोशन्तीव पर्वताः।।।।
சீதையை அபகரித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில் மலைகள் கூட அழுது புலம்பினவெனத் தோன்றின—அருவிகள் அவற்றின் கண்ணீராய் பொழிந்தன; சிகரங்கள் உயர்த்திய கரங்களைப் போல எழுந்தன.
Verse 38
ह्रियमाणां तु वैदेहीं दृष्ट्वा दीनो दिवाकरः।प्रतिध्वस्तप्रभश्श्रीमानासीत्पाण्डरमण्डलः।।।।
வைதேகி இழுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டதும் திவாகரனும் துயருற்றான். அவன் மகிமைமிகு ஒளி மங்கியதுபோல், சூரிய வட்டத்தைச் சூழ்ந்து வெளிறிய ஒளிவட்டம் தோன்றியது.
Verse 39
नास्ति धर्मः कुतस्सत्यं नार्जवं नानृशंसता।यत्र रामस्य वैदेहीं भार्यां हरति रावणः।।।।इति सर्वाणि भूतानि गणशः पर्यदेवयन्।
“ராவணன் ராமனின் மனைவி வைதேகியைப் பறிக்கின்ற இடத்தில் தர்மம் இல்லை; அங்கே சத்தியமும் எங்கே, நேர்மையும் கருணையும் எவ்வாறு இருக்கும்?” என்று கூறி எல்லா உயிர்களும் குழுக்களாகப் புலம்பின.
Verse 40
वित्रस्तका दीनमुखा रुरुदुर्मृगपोतकाः।।।।उद्वीक्ष्योद्वीक्ष्य नयनैरस्रपाताविलेक्षणाः।
அச்சமுற்று துயர்முகம் கொண்ட மான் குட்டிகள் அழுதன. மீண்டும் மீண்டும் அந்தத் திசையை நோக்கி மேலே பார்த்தன; கண்ணீரோட்டம் காரணமாக அவர்களின் கண்கள் மங்கின.
Verse 41
सुप्रवेपितगात्राश्च बभूवुर्वनदेवताः।।।।विक्रोशन्तीं दृढं सीतां दृष्ट्वा दुःखं तथा गताम्।
வனதேவதைகள் உடலெங்கும் நடுங்கின. உறுதியாகக் கதறி, அத்தகைய துயரில் வீழ்ந்த சீதையைப் பார்த்து அவர்கள் கலங்கினர்.
Verse 42
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वरम्।।।।अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।।।।जहारात्म विनाशाय दशग्रीवो मनस्स्विनीम्।
வைதேகி இனிய குரலில் “லக்ஷ்மணா! ராமா!” என்று கதறிக்கொண்டே, மீண்டும் மீண்டும் நிலத்தைக் கீழே நோக்கினாள். அவளின் கூந்தல் சிதறி, நெற்றியின் மங்களத் திலகம் அழிந்திருந்தது. அத்தகைய மனவலிமை கொண்ட அவளைத் தசக்ரீவன்—தன் அழிவைத் தானே வரவழைத்தவனாய்—பறித்துச் சென்றான்.
Verse 43
तां तु लक्ष्मण रामेति क्रोशन्तीं मधुरस्वरम्।।3.52.42।।अवेक्षमाणां बहुशो वैदेहीं धरणीतलम्।स तामाकुलकेशान्तां विप्रमृष्टविशेषकाम्।।3.52.43।।जहारात्म विनाशाय दशग्रीवो मनस्स्विनीम्।
வனதேவதைகள் உடலெங்கும் நடுங்கின. உறுதியாகக் கதறி, அத்தகைய துயரில் வீழ்ந்த சீதையைப் பார்த்து அவர்கள் கலங்கினர்.
Verse 44
ततस्तु सा चारुदती शुचिस्मिता विनाकृता बन्धुजनेन मैथिली।अपश्यती राघवलक्ष्मणावुभौ विवर्णवक्त्राभयभारपीडिता।।।।
அப்போது அழகிய பற்களும் தூய புன்னகையும் உடைய மைதிலி, தன் உறவினரிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டாள். ராகவனையும் லக்ஷ்மணனையும் இருவரையும் காண இயலாமல், அச்சத்தின் பாரத்தால் நொந்து அவளது முகம் வெளிறியது.
Frequently Asked Questions
The pivotal action is Rāvaṇa’s forcible abduction of Sītā—an explicit violation of protection owed to a dependent in exile and a breach of maryādā. The sarga also highlights Jatāyu’s protective intervention and injury, framing resistance to adharma as costly yet normative within rakṣaṇa-dharma.
The chapter teaches that moral transgression is not merely personal but world-disordering: nature, celestial light, and communal beings react as if dharma itself is shaken. It also encodes a teleology of justice—Brahmā’s declaration and the seers’ mixed emotions indicate that adharma initiates the conditions of its own downfall (Rāvaṇa’s ātmavināśa).
Daṇḍakāraṇya and its ascetic milieu are foregrounded through the presence of forest seers and responsive landscapes (trees, lotus-ponds, mountains with waterfalls). The falling ornaments (nūpura, hāra, flowers, garments) function as culturally meaningful trace-objects, marking the abduction route and preserving memory within the forest geography.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.