Sarga 4
विराधवधः — The Slaying (Burial) of Viradha
अरण्यकाण्ड
இச்சருக்கத்தில், விராதன் இராம-லக்குமணர்களைத் தூக்கிச் செல்வதைக் கண்ட சீதை கதறி அழுகிறாள். சகோதரர்கள் உடனடியாகத் தாக்கி, அவன் கைகளை உடைத்து, அம்புகளாலும் வாள்களாலும் காயப்படுத்துகின்றனர், ஆனால் அவன் இறக்கவில்லை. தவ வலிமையால் பெற்ற வரத்தினால் அவனைக் கொல்ல இயலாது என்பதை உணர்ந்த இராமர், அவனைப் பள்ளத்தில் புதைப்பதே வழி என்று தீர்மானிக்கிறார். இலக்குமணன் குழி தோண்ட, இராமர் விராதனின் கழுத்தை மிதித்து அடக்குகிறார். அப்போது விராதன், தான் தும்புரு எனும் கந்தர்வன் என்றும், ரம்பையின் மேல் கொண்ட காதலால் கடமை தவறியதால் குபேரனின் சாபத்தால் அரக்கனானதாகவும் கூறுகிறான். இராமரால் மரணம் நேரும்போது சாபவிமோசனம் கிட்டும் என்பது விதி. அவன் சரபங்க முனிவரைச் சந்திக்குமாறு வழிகாட்டுகிறான். இறுதியில் அவனைப் புதைத்துவிட்டு மூவரும் பயணத்தைத் தொடர்கின்றனர்.
Shlokas
Verse 1
ह्रियमाणौ तु तौ दृष्ट्वा वैदेही रामलक्ष्मणौ।उच्चैस्स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाजाभुजौ।।।।
ராமன்-லக்ஷ்மணன் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்ட வைதேகி, அந்த இரு சுமஹாபாஹுக்களையும் பற்றிக்கொண்டு உரத்த குரலில் அலறினாள்।
Verse 2
एष दाशरथी रामः सत्यवान् शीलवान् शुचिः।रक्षसा रौद्ररूपेण ह्रियते सहलक्ष्मणः।।3.4.2।।
இவர் தசரதனின் புதல்வன் ராமன்—சத்தியவான், நற்குணமுடையவன், தூயவன். கொடிய உருவமுடைய ஒரு இராட்சசன் இவரை இலக்குமணனுடன் சேர்த்து அபகரித்துச் செல்கிறான்.
Verse 3
मामृका भक्षयिष्यन्ति शार्दूलाद्वीपिनस्तथा।मां हरोत्सृज काकुत्स्थौ नमस्ते राक्षसोत्तम।।।।
இங்கே என்னை கரடிகளும், அதுபோல புலிகளும் சிறுத்தைகளும் தின்றுவிடும். ஓ ராக்ஷசோத்தமா, என்னை எடுத்துச் செல்; ஆனால் காகுத்ஸ்த வம்சத்தாரான இவ்விருவரை விட்டுவிடு; உமக்கு வணக்கம்.
Verse 4
तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा वैदेह्या रामलक्ष्मणौ।वेगं प्रचक्रतुर्वीरौ वधे तस्य दुरात्मनः।।।।
வைதேஹியின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், வீர ராமன்-லக்ஷ்மணன் அந்தத் துராத்மனை வதம் செய்ய உடனே விரைவாகச் செயல்பட்டனர்.
Verse 5
तस्य रौद्रस्य सौमित्रिः सव्यं बाहुं बभञ्ज ह।रामस्तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः।।।।
அந்த உக்கிர ராக்ஷசனின் இடது கைையை சௌமித்ரி லக்ஷ்மணன் முறித்தான்; ராமனும் உடனே வேகத்துடன் அவனது வலது கைையை உடைத்தான்.
Verse 6
स भग्नबाहुस्सविग्नो निपपाताशु राक्षसः।धरण्यां मेघसङ्काशो वज्रभिन्न इवाचलः।।।।
கைகள் முறிந்ததால் கலங்கிய அந்த இராட்சசன் உடனே பூமியில் விழுந்தான். மேகம்போல் கருமை நிறமும் பெருமையும் உடையவன், இடியால் பிளந்த மலைபோல் தோன்றினான்॥
Verse 7
मुष्टिभिर्जानुभिः पद्भिः सूदयन्तौ तु राक्षसम्।उद्यम्योद्यम्य चाप्येनं स्थण्डिले निष्पिपेषतुः।।।।
அவர்கள் குத்துகளாலும் முழங்கால்களாலும் கால்களாலும் இராட்சசனை அடித்து, அவனை மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி வெறும்நிலத்தில் வீசி நசுக்கினர்॥
Verse 8
स विद्धो बहुभिर्बाणैः खङ्गाभ्यां च परिक्षतः।निष्पिष्टो बहुधा भूमौ न ममार स राक्षसः।।।।
பல அம்புகளால் குத்தப்பட்டும், இரண்டு வாள்களால் வெட்டப்பட்டும், நிலத்தில் பலவிதமாக நசுக்கப்பட்டும் அந்த இராட்சசன் இறக்கவில்லை॥
Verse 9
तं प्रेक्ष्य रामः सुभृशमवध्यमचलोपमम्।भयेष्वभयदश्श्रीमानिदं वचनमब्रवीत्।।।।
அவனைப் பார்த்து—கடுமையாகக் காயமுற்றும் மலைபோல் அசையாதவனாக, கொல்ல இயலாதவனெனத் தோன்றியவனை—அபாயங்களில் அபயம் அளிக்கும் ஸ்ரீமான் ராமன் இவ்வசனத்தை உரைத்தான்॥
Verse 10
तपसा पुरुषव्याघ्र राक्षसोऽयं न शक्यते।शस्त्रेण युधि निर्जेतुं राक्षसं निखनावहे।।।।
ஆண் புலியே! தவவலத்தால் உறுதியுற்ற இவ்விராட்சசனை ஆயுதங்களால் போரில் வெல்ல இயலாது; ஆகவே இவ்விராட்சசனைப் புதைத்திடுவோம்.
Verse 11
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौद्रवर्चसः।।।।
லக்ஷ்மணா! யானையைப் போலக் கொடியவனாய், அச்சமூட்டும் ஒளியால் எரியும் இவ்விராட்சசனுக்காக இவ்வனத்தில் மிக ஆழமான குழி தோண்டு.
Verse 12
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।।।
‘பிளவு போன்ற குழி தோண்டு’ என்று லக்ஷ்மணனிடம் கூறி, வல்லமைமிக்க ராமன் விராதனின் கழுத்தின் மீது கால்வைத்து அவனை அடக்கி நின்றான்.
Verse 13
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं राक्षसः प्रश्रितं वचः।इदं प्रोवाच काकुत्थ्सं विराधः पुरुषर्षभम्।।।।
ராகவனின் சொற்களை கேட்டவுடன், இராட்சசன் விராதன் பணிவான மொழியால் காகுத்ஸ்தன்—மனிதர்களில் சிறந்தவன்—அவரிடம் இவ்வாறு கூறினான்.
Verse 14
हतोऽस्मि पुरुषव्याघ्र शक्रतुल्यबलेन वै।मया तु पूर्वं त्वं मोहान्न ज्ञातः पुरुषर्षभ।।।।
மனிதப் புலியே! நான் கொல்லப்பட்டேன்; உன் வலிமை உண்மையிலே இந்திரனுக்கு ஒப்பானது. மனிதச் சிறந்தவனே! மயக்கத்தால் முன்பு உன்னை நான் அறியவில்லை।।
Verse 15
कौसल्यासुप्रजा राम तातस्त्वं विदितो मया।वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश्च महायशाः।।।।
கௌசல்யையின் நற்புதல்வனே ராமா! தாதா, இப்போது உன்னை நான் அறிந்தேன். வைதேஹியும் மகாபாக்கியவள்; லக்ஷ்மணனும் மஹாயசஸ்வி ஆவான்।।
Verse 16
अभिशापादहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम्।तुम्बुरुर्नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन ह।।।।
சாபத்தினால் நான் இந்தக் கொடிய ராக்ஷச உடலில் புகுந்தேன். நான் தும்புரு என்னும் கந்தர்வன்; வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) எனக்கு சாபமிட்டான்।।
Verse 17
प्रसाद्यमानश्च मया सोऽब्रवीन्मां महायशाः।यदा दाशरथी रामस्त्वां वधिष्यति संयुगे।तदा प्रकृतिमापन्नो भवान्स्वर्गं गमिष्यति।।।।
நான் அவனைப் பிரசன்னப்படுத்த முயன்றபோது, அந்த மஹாயசஸ்வி என்னிடம் கூறினான்— ‘தசரதன் புதல்வன் ராமன் போரில் உன்னை வதம் செய்யும் நாளில், நீ உன் இயல்பை மீட்டு ஸ்வர்க்கம் செல்வாய்।’
Verse 18
अनुपस्थीयमानो मां स क्रुद्धो व्याजहार ह।इति वैश्रवणो राजा रम्भासक्तमुवाच ह।।।।
நான் அவனுடைய சேவையில் வராததால் அவன் கோபித்து இவ்வாறு கூறினான்— ரம்பையில் ஆசை கொண்ட என்னிடம் அரசன் வைஷ்ரவணன் (குபேரன்) இப்படியே சொன்னான்।।
Verse 19
तव प्रसादान्मुक्तोऽहमिहशापात्सुदारुणात्।भुवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वोऽस्तु परन्तप।।।।
உமது அருளால் நான் இங்கே இந்த மிகக் கொடிய சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன். இனி என் சொந்த உலகத்திற்குச் செல்வேன்; ஹே பரந்தபா, உமக்கு நலமுண்டாகுக.
Verse 20
इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान्।।।।अध्यर्धयोजने तात महर्षिस्सूर्यसन्निभः।तं क्षिप्रमधिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति।।।।
இங்கிருந்து அதிகத் தூரமில்லை—தர்மாத்மாவும் தவவலிமைமிக்கவனுமான சரபங்க முனிவர் வசிக்கிறார்.
Verse 21
इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान्।।3.4.20।।अध्यर्धयोजने तात महर्षिस्सूर्यसन्निभः।तं क्षिप्रमधिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति।।3.4.21।।
அன்புள்ளவனே, சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய அந்த மகரிஷி இங்கிருந்து ஒன்றரை யோஜனை தூரத்தில் வசிக்கிறார். நீ விரைவாக அவரை அணுகு; உனக்கான உண்மையான நன்மையை அவர் அறிவிப்பார்.
Verse 22
अवटे चापि मां राम प्रक्षिप्य कुशली व्रज।रक्षसां गतसत्त्वानामेष धर्मस्ससनातनः।अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकास्सनातनाः।।।।
ஹே ராமா, என்னை ஒரு குழியில் இட்டு வைத்து நீ நலமுடன் முன்னே செல். உயிரற்ற இராட்சசர்களுக்கான இதுவே சனாதன விதி—குழியில் வைக்கப்படுவோர் நிலையான உலகங்களை அடைவர்.
Verse 23
एवमुक्त्वा तु काकुत्थ्सं विराधश्शरपीडितः।बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः।।।।
காகுத்ஸ்த இளவரசனிடம் இவ்வாறு கூறிய பின், அம்புகளால் பீடிக்கப்பட்ட மகாபலன் விராதன் உடலைத் துறந்து ஸ்வர்கத்தை அடைந்தான்।
Verse 24
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह।कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।।।।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौदकर्मणः।इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।।।
அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ராகவன் லக்ஷ்மணனை ஆணையிட்டான்—“லக்ஷ்மணா! கோபித்த யானையைப் போலக் கொடிய இந்த ராக்ஷசனைப் பற்றி…”
Verse 25
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह।कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण।।3.4.24।।वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौदकर्मणः।इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति।तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्।।3.4.25।।
“இந்த வனத்தில் இந்தக் கொடிய செயலாளிக்காக மிகப் பெரிய குழி தோண்டுக.” என்று லக்ஷ்மணனிடம் கூறி, வீரமிகு ராமன்—“குழி தோண்டப்படுக” என்று சொல்லி, விராதனின் கழுத்தின் மீது கால்வைத்து அவனை அடக்கி உறுதியாக நின்றான்।
Verse 26
ततः खनित्रमादाय लक्ष्मणश्श्वभ्रमुत्तमम्।अखनत्पार्श्वतस्तस्य विराधस्य महात्मनः।।।।
பின்பு லக்ஷ்மணன் மண்வெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு, அந்த மகாத்மா விராதனின் அருகே ஒரு சிறந்த குழியைத் தோண்டினான்।
Verse 27
तं मुक्तकण्ठंनिक्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम्।विराधं प्राक्षिपच्छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम्।।।।
அவனுடைய கழுத்தின் அழுத்தத்தை விடுவித்து, கூர்மையான காதுகளும் பேரொலியும் உடைய விராதனை—பயங்கர ஒலியுடன் கர்ஜித்தவனை—அவர்கள் அந்தக் குழியில் எறிந்தனர்।
Verse 28
तमाहवे दारुणमाशुविक्रमौ स्थिरावुभौ संयति रामलक्ष्मणौ।मुदान्वितौ चिक्षिपतुर्भयावहं नदन्तमुत्क्षिप्य बिले तु राक्षसम्।।।।
போரில் உறுதியும் விரைவு வீரமும் கொண்ட ராமன்-லக்ஷ்மணன், உக்கிர ஆனந்தத்துடன் கர்ஜித்த அந்தப் பயங்கர ராக்ஷசனைத் தூக்கி குழியில் எறிந்தனர்.
Verse 29
अवध्यतां प्रेक्ष्य महासुरस्य तौ शितेन शस्त्रेण तदा नरर्षभौ।समर्थ्य चात्यर्थविशारदावुभौ बिले विराधस्य वधं प्रचक्रतुः।।।।
அந்த மகாசுரன் சாதாரண முறையில் கொல்ல இயலாதவன் என்பதை அறிந்து, மிகுந்த திறமை கொண்ட அந்த இரு நரசிறந்தோர் ஆலோசித்து, கூரிய ஆயுதங்களால் குழியிலேயே விராதனின் வதத்தை நிறைவேற்றினர்.
Verse 30
स्वयं विराधेन हि मृत्युरात्मनः प्रसह्य रामेण यथार्थमीप्सितः।निवेदितः काननचारिणा स्वयं न मे वधः शस्त्रकृतो भवेदिति।।।।
கானகத்தில் உலாவும் விராதன் தானே உண்மையை அறிவித்தான்—ராமன் வலத்தால் என் மரணத்தை நாடுகிறார்; ஆனால் ‘ஆயுதங்களால் என் வதை நிகழாது’ என்று॥
Verse 31
तदेव रामेण निशम्य भाषितं कृता मतिस्तस्य बिलप्रवेशने।बिलं च रामेणातिबलेन रक्षसा प्रवेश्यमानेन वनं विनादितम्।।।।
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ராமன் அவனை குழியில் தள்ளி அடைக்கத் தீர்மானித்தான். மிகுந்த வலிமையுடைய இராட்சசனை ராமன் வலத்தால் அதில் நுழையச் செய்தபோது, அவன் அலறலால் காடு முழுதும் ஒலித்தது॥
Verse 32
प्रहृष्टरूपाविव रामलक्ष्मणौ विराधमुर्व्या प्रदरे निहत्य तौ।ननन्दतुर्वीतभयौ महावने शिलाभिरन्तर्दधतुश्च राक्षसम्।।।।
மகிழ்ச்சியால் ஒளிவீசும் ராமன், லக்ஷ்மணன் விராத ராக்ஷசனை வதைத்து, பூமியின் பிளவுக்குள் வீழ்த்தினர். அந்த மாபெரும் வனத்தில் அச்சமின்றி கற்களால் அவனை மூடினர்॥
Verse 33
ततस्तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम्।विजह्रतु स्तौ मुदितौ महावने दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराविव।।।।
பின்னர் பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அழகிய வில்ல்களைத் தாங்கிய அந்த இருவரும் ராக்ஷசனை வதைத்து, மைதிலியை உடன் அழைத்துச் சென்றனர். மகிழ்ந்து மாபெரும் வனத்தில் விண்ணில் நிலவும் சந்திரன்–சூரியன் போலச் சுற்றினர்॥
Frequently Asked Questions
The dilemma is how to end a violent threat that cannot be slain by ordinary weapons due to tapas-derived protection; the chosen action is a lawful, effective alternative—burying Virādha in a deep pit—after confirming his invulnerability in combat.
Power is not only martial: outcomes are governed by prior causes (tapas, curse, duty-neglect), and liberation can occur through the fulfillment of a destined condition; dharma may require adaptive means (upāya) while maintaining moral clarity and restraint.
The forest setting is central (mahāvana), and the sarga explicitly maps a route-marker: the hermitage-region of sage Śarabhanga, said to be about one and a half yojanas away, functioning as the next node in the itinerary.
Read Valmiki Ramayana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.