Adhyaya 50

Verse 1

ऋषय ऊचुः । भवता कथितं सर्वं यत्किंचित्पृष्टमेव च । इदानीमपि पृच्छाम एकं वद महामते

ரிஷிகள் கூறினர்—நாங்கள் கேட்டதையும், வேறு விதமாகக் கேட்கப்பட்டதையும் அனைத்தையும் நீங்கள் விளக்கியீர். இப்போதும் இன்னொரு விஷயத்தை கேட்கிறோம்—மகாமதியே, அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

एतेषां खलु तीर्थानां सेवनाद्यत्फलं लभेत् । सर्वेषां किल कृत्वैकं कर्म केन च लभ्यते

இந்தத் தீர்த்தங்களை நாடி சேவிப்பதால் உண்மையில் என்ன பலன் கிடைக்கும்? மேலும், எந்த ஒரு தனிக் கர்மத்தால் இவை அனைத்தின் சேர்க்கைப் புண்ணியம் பெறப்படும்?

Verse 3

एतन्नो ब्रूहि सर्वज्ञ कर्मैवं यदि वर्तते । सूत उवाच । कर्मयोगः किल प्रोक्तो वर्णानां द्विजपूर्वशः

எங்களை அறிவுறுத்துங்கள், சர்வஜ்ஞரே—கர்மம் இவ்விதமே நடைமுறையெனில். சூதர் கூறினார்—வர்ணங்களுக்காக, முதலில் த்விஜர்களைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு, கர்மயோகம் விதிக்கப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது।

Verse 4

नानाविधो महाभागास्तत्र चैकं विशिष्यते । हरिभक्तिः कृता येन मनसा वचसा गिरा

பலவகை மகாபாகர்களில் ஒருவன் சிறப்பாகத் திகழ்கிறான்—மனம், வாக்கு, உச்சரிப்பு ஆகியவற்றால் ஹரிபக்தியை வளர்த்தவன்.

Verse 5

जितं तेन जितं तेन जितमेव न संशयः । हरिरेव समाराध्यः सर्वदेवेश्वरेश्वरः

அதனால் வெற்றி பெறப்படுகிறது, அதனால் வெற்றி பெறப்படுகிறது—சந்தேகமின்றி அதுவே வெற்றி. எல்லாத் தேவர்களுக்கும் மேலான தேவாதிதேவன் ஸ்ரீஹரியே ஆராத்யன்.

Verse 6

हरिनाममहामंत्रैर्नश्येत्पापपिशाचकम् । हरेः प्रदक्षिणं कृत्वा सकृदप्यमलाशयाः

ஹரிநாம மகாமந்திரத்தால் பாபரூபப் பிசாசு அழிகிறது. ஸ்ரீஹரியை ஒருமுறை பிரதட்சிணை செய்தால்கூட உள்ளம் தூய்மையடைகிறது.

Verse 7

सर्वतीर्थसमाप्लावं लभंते यन्न संशयः । प्रतिमां च हरेर्दृष्ट्वा सर्वतीर्थफलं लभेत्

சந்தேகமின்றி எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய புண்ணியம் கிடைக்கிறது. மேலும் ஸ்ரீஹரியின் பிரதிமையை தரிசித்தால் அனைத்து தீர்த்தங்களின் பலனும் பெறப்படும்.

Verse 8

विष्णुनामपरं जप्त्वा सर्वमंत्रफलं लभेत् । विष्णुप्रसादतुलसीमाघ्राय द्विजसत्तमाः

விஷ்ணுவின் பரம நாமத்தை ஜபித்தால் எல்லா மந்திரங்களின் பலனும் கிடைக்கும். ஓ த்விஜச்ரேஷ்டர்களே, விஷ்ணு பிரசாதத்தால் புனிதமான துளசியின் மணத்தை நுகருங்கள்.

Verse 9

प्रचंडं विकरालं तद्यमस्यास्यं न पश्यति । सकृत्प्रणामी कृष्णस्य मातुः स्तन्यं पिबेन्नहि

ஒருமுறை கூட ஸ்ரீகிருஷ்ணனை வணங்குபவன் யமனின் கொடூரமும் பயங்கரமும் ஆன முகத்தை காணான். நிச்சயமாக அவன் மீண்டும் கிருஷ்ணமாதாவின் தாய்ப்பாலை அருந்தமாட்டான்.

Verse 10

हरिपादे मनो येषां तेभ्यो नित्यं नमोनमः । पुल्कसः श्वपचो वापि ये चान्ये म्लेच्छजातयः

யாருடைய மனம் ஹரியின் திருவடிகளில் நிலைத்திருக்கிறதோ, அவர்களுக்கு எந்நாளும் மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். அவர்கள் புல்கசராயினும், ச்வபசர் (அந்த்யஜர்) ஆயினும், அல்லது பிற ம்லேச்ச ஜாதியினராயினும் சரியே।

Verse 11

तेऽपि वंद्या महाभागा हरिपादैकसेवकाः । किं पुनर्ब्राह्मणाः पुण्या भक्ता राजर्षयस्तथा

அவர்களும் வணங்கத்தக்கவர்களே—ஹரியின் திருவடிகளையே ஒருமுகமாகச் சேவிக்கும் மகாபாக்யசாலிகள். அப்படியிருக்க, புண்ணியமிகு பிராமணர்கள், பக்தர்கள், மேலும் ராஜரிஷிகள் எவ்வளவு அதிகம் போற்றத்தக்கோர்!

Verse 12

हरौ भक्तिं विधायैव गर्भवासं न पश्यति । हरेरग्रे स्वनैरुच्चैर्नृत्यंस्तन्नामकृन्नरः

ஹரியில் பக்தியை நிலைநிறுத்தியவன் மீண்டும் கர்ப்பவாசத்தை காணான். ஹரியின் முன்னிலையில் ஆடிக்கொண்டு, உயர்ந்த குரலில் அவரது நாமத்தை கீர்த்தனம் செய்பவன் மறுபிறவி பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 13

पुनाति भुवनं विप्रा गंगादि सलिलं यथा । दर्शनात्स्पर्शनात्तस्य आलापादपि भक्तितः

ஓ விப்ரர்களே! கங்கை முதலிய புனித நதிகளின் நீர் உலகைத் தூய்மைப்படுத்துவது போல, அந்த மகாத்மா பக்தியின் வலிமையால் வெறும் தரிசனம், ஸ்பரிசம் அல்லது உரையாடல் மட்டுமாலும் தூய்மையாக்குகிறார்।

Verse 14

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । हरेः प्रदक्षिणं कुर्वन्नुच्चैस्तन्नामकृन्नरः

ஹரியைப் பிரதட்சிணம் செய்து, உயர்ந்த குரலில் அவரது நாமத்தை ஜபித்து/கீர்த்தனம் செய்பவன், பிரம்மஹத்தி முதலிய பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 15

करतालादिसंधानं सुस्वरं कलशब्दितम् । ब्रह्महत्यादिकं पापं तेनैव करतालितम्

கரதாளம் முதலியவற்றின் ஒத்திசைவு இனிமையும் சுரமுமாக ஒலிக்கிறது; அந்தக் கரதாள ஒலியாலேயே பிரம்மஹத்த்யை போன்ற மகாபாபங்களும் அழிந்து போகின்றன.

Verse 16

हरिभक्तिकथामुक्त्वा ख्यायिकां शृणुयाच्च यः । तस्य संदर्शनादेव पूतो भवति मानवः

ஹரிபக்திக் கதையைச் சொல்லி, அதே கதையைத் தானும் கேட்பவன் யாரோ—அவனைப் பார்த்த மாத்திரத்தாலே மனிதன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 17

किं पुनस्तस्य पापानामाशंका मुनिपुंगवाः । तीर्थानां च परं तीर्थं कृष्णनाम महर्षयः

முனிவரர்களே! அப்படியிருக்க அவன் பாவங்களைப் பற்றிய அச்சம் ஏன்? மகரிஷிகளே! கிருஷ்ணநாமமே எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் மேலான பரம தீர்த்தம்.

Verse 18

तीर्थीकुर्वंति जगतीं गृहीतं कृष्णनाम यैः । तस्मान्मुनिवराः पुण्यं नातः परतरं विदुः

கிருஷ்ணநாமத்தை ஏற்றுக் கொண்டவர்கள் உலகமெங்கும் தீர்த்தமாக்குகின்றனர்; ஆகவே முனிவரர்களே, இதைவிட உயர்ந்த புண்ணியம் இல்லை என்று அவர்கள் அறிகின்றனர்.

Verse 19

विष्णुप्रसादनिर्माल्यं भुक्त्वा धृत्वा च मस्तके । विष्णुरेव भवेन्मर्त्यो यमशोकविनाशनः

விஷ்ணுவின் பிரசாத-நிர்மால்யத்தை உண்டு, அதைத் தலையில் தரிப்பவன், மானிடனாயினும் விஷ்ணுவே ஆனதுபோல் ஆகி யம-சோகத்தை அழிக்கிறான்.

Verse 20

अर्चनीयो नमस्कार्यो हरिरेव न संशयः । ये महाविष्णुमव्यक्तं देवं वापि महेश्वरम्

ஆராதிக்கத் தக்கவரும் வணங்கத் தக்கவரும் நிச்சயமாக ஹரியே. மகாவிஷ்ணுவை ‘அவ்யக்த’ பரமம் எனக் கருதுவோரும், அல்லது மகேஸ்வரனை அதே பொருளில் பரமதேவன் எனக் கருதுவோரும்…

Verse 21

एकीभावेन पश्यंति न तेषां पुनरुद्भवः । तस्मादनादिनिधनं विष्णुमात्मानमव्ययम्

அவர்கள் அவரை ஒருமை-நிலையில் காண்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை. ஆகவே விஷ்ணுவை ஆதியற்ற, அந்தமற்ற, அழிவிலாத ஆத்மஸ்வரூபனாக உணர வேண்டும்.

Verse 22

हरिं चैकं प्रपश्यध्वं पूजयध्वं तथैव हि । ये समानं प्रपश्यंति हरिं वै देवतांतरम्

ஹரியையே ஒரேவனாகக் கண்டு, நிச்சயமாக அவரையே வழிபடுங்கள். ஹரியை மற்ற தெய்வங்களுக்கு சமம் எனக் கருதுவோர் தவறில் உள்ளோர்.

Verse 23

ते यांति नरकान्घोरांन्न तांस्तु गणयेद्धीरः । मूर्खं वा पंडितं वापि ब्राह्मणं केशवप्रियम्

அவர்கள் கொடிய நரகங்களுக்கு செல்கிறார்கள்; ஆகவே நிலைத்த மனத்தவன் அவர்களை மதிப்பிற்குரியவர்களாக எண்ண வேண்டாம். மூடனாக இருந்தாலும் பண்டிதனாக இருந்தாலும்—கேசவபிரியனான பிராமணனே மதிக்கத்தக்கவன்.

Verse 24

श्वपाकं वा मोचयति नारायणः स्वयं प्रभुः । नारायणात्परो नास्ति पापराशि दवानलः

ஸ்வயம் பிரபு நாராயணன் ச்வபாகனையும் விடுவிப்பான். நாராயணனைவிட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை—அவர் பாவக் குவியலை எரிக்கும் காட்டுத்தீ போன்றவன்.

Verse 25

कृत्वापि पातकं घोरं कृष्णनाम्ना विमुच्यते । स्वयं नारायणो देवः स्वनाम्नि जगतां गुरुः

கடுமையான பாவம் செய்தாலும் கிருஷ்ண நாமத்தால் விடுதலை பெறலாம். ஏனெனில் நாராயணன் தானே தன் நாமத்தினால் உலகங்களுக்கு குருவாக இருக்கிறான்.

Verse 26

आत्मनोऽभ्यधिकां शक्तिं स्थापयामास सुव्रताः । अत्र ये विवदंते वै आयासलघुदर्शनात्

நல்ல விரதம் கொண்டோர் தங்களுடைய சக்தியை விட மேலான சக்தியை நிறுவினர். ஆனால் இங்கே வாதிப்போர் உழைப்பு–எளிமை என்பவற்றை மேலோட்டமாகக் கண்டு மட்டுமே பேசுகின்றனர்.

Verse 27

फलानां गौरवाच्चापि ते यांति नरकं बहु । तस्माद्धरौ भक्तिमान्स्याद्धरिनामपरायणः

பலன்களின் பெருமைக்கு மிகையாக ஆசைப்பட்டதால் அவர்கள் பல நரகங்களில் வீழ்கிறார்கள். ஆகவே ஹரியில் பக்தியுடன் இருந்து ஹரிநாமத்தில் சரணடைய வேண்டும்.

Verse 28

पूजकं पृष्ठतो रक्षेन्नामिनं वक्षसि प्रभुः । हरिनाममहावज्रं पापपर्वतदारणे

பூஜை செய்பவனைப் பின்னால் இருந்து ஆண்டவன் காக்கிறான்; நாமஜபம் செய்பவனை மார்பின் முன்புறத்தில் காக்கிறான். ஹரிநாமம் பாவமலை பிளக்கும் மகாவஜ்ரம்.

Verse 29

तस्य पादौ तु सफलौ तदर्थं गतिशालिनौ । तावेव धन्यावाख्यातौ यौ तु पूजाकरौ करौ

அவனுடைய பாதங்களே பயனுள்ளவை; அவை அந்தப் புனித இலக்கை நோக்கி செல்கின்றன. பூஜை செய்கின்ற கைகளே உண்மையில் பாக்கியமானவை என்று கூறப்படுகின்றன.

Verse 30

उत्तमांगमुत्तमांगं तद्धरौ नम्रमेव यत् । सा जिह्वा या हरिं स्तौति तन्मनस्तत्पदानुगम्

ஹரியின் திருவடிகளில் பணிந்து வணங்கும் தலைதான் உண்மையில் உயர்ந்த தலை. ஹரியைப் போற்றும் நாவே உண்மையான நா; அவரது திருவடிப் பாதையைப் பின்பற்றும் மனமே உண்மையான மனம்.

Verse 31

तानि लोमानि चोच्यंते यानि तन्नाम्नि चोत्थितम् । कुर्वंति तच्च नेत्रांबु यदच्युतप्रसंगतः

அவரது நாமஸ்மரணத் தொடர்பால் ஆனந்தத்தில் எழும் மெய்சிலிர்ப்பே ‘ரோமம்’ எனப் பெயர்பெறும். அச்யுதன் (விஷ்ணு) பற்றிய உரையாடலில் ஈடுபட்டபோது கண்களில் இருந்து வழியும் நீரே உண்மையான நேத்ராம்பு—கண்ணீர்—ஆகும்.

Verse 32

अहो लोका अतितरां दैवदोषेण वंचिताः । नामोच्चारणमात्रेण मुक्तिदं न भजंति वै

அய்யோ! விதியின் குற்றத்தால் மக்கள் மிகுந்த அளவில் ஏமாற்றப்பட்டு மயங்குகின்றனர். வெறும் நாமோச்சாரணத்தாலேயே முக்தி தருவதைப் போலும் அவர்கள் உண்மையில் சரணடைவதில்லை.

Verse 33

वंचितास्ते च कलुषाः स्त्रीणां संगप्रसंगतः । प्रतिष्ठंति च लोमानि येषां नो कृष्णशब्दने

பெண்சங்கத்தில் அளவுக்கு மீறிய பற்றால் ஏமாற்றப்பட்டு மாசடைந்தவர்கள், ‘கிருஷ்ண’ நாமம் உச்சரிக்கப்படினும் அவர்களின் உடல் ரோமங்கள் கூட மெய்சிலிர்க்காது.

Verse 34

ते मूर्खा ह्यकृतात्मानः पुत्रशोकादि विह्वलाः । रुदंति बहुलालापैर्न कृष्णाक्षरकीर्तने

அவர்கள் மூடர்கள்; அடக்கமற்ற உள்ளத்தினர்; மகன் இழப்பு போன்ற துயரால் கலங்கியவர்கள். பல புலம்பல் சொற்களுடன் அழுகின்றனர்; ஆனால் கிருஷ்ண நாமத்தின் புனித எழுத்துகளைப் பாடி அழுவதில்லை.

Verse 35

जिह्वां लब्ध्वापि लोकेऽस्मिन्कृष्णनामजपेन्नहि । लब्ध्वापि मुक्तिसोपानं हेलयैव च्यवंति ते

இந்த உலகில் நாவைப் பெற்றும் கிருஷ்ணநாம ஜபம் செய்யாதோர், மோக்ஷத்தின் படிக்கட்டைப் பெற்றும் வெறும் அலட்சியத்தாலேயே வீழ்கிறார்கள்.

Verse 36

तस्माद्यत्नेन वै विष्णुं कर्मयोगेन मानवः । कर्मयोगार्च्चितो विष्णुः प्रसीदत्येव नान्यथा

ஆகையால் மனிதன் முயற்சியுடன் கர்மயோகத்தின் வழியே விஷ்ணுவை ஆராதிக்க வேண்டும்; கர்மயோகத்தால் பூஜிக்கப்பட்ட விஷ்ணுவே அருள்புரிவார்—வேறு வழியில்லை.

Verse 37

तीर्थादप्यधिकं तीर्थं विष्णोर्भजनमुच्यते । सर्वेषां खलु तीर्थानां स्नानपानावगाहनैः

தீர்த்தங்களைவிட மேலான தீர்த்தம் விஷ்ணு-பஜனமே என்று கூறப்படுகிறது; ஏனெனில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் நீரில் குளித்தல், அருந்தல், மூழ்குதல் ஆகியவற்றாலேயே அணுகப்படுகின்றன.

Verse 38

यत्फलं लभते मर्त्यस्तत्फलं कृष्णसेवनात् । यजंते कर्मयोगेन धन्या एव नरा हरिम्

மனிதன் பெறும் எந்தப் பலனும் அதே பலன் கிருஷ்ணசேவையால் கிடைக்கிறது. கர்மயோகத்தால் ஹரியை வழிபடுவோர் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 39

तस्माद्भजध्वं मुनयः कृष्णं परममंगलम्

ஆகையால், முனிவர்களே, பரம மங்களமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் பஜியுங்கள்.

Verse 50

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे विष्णुभक्तिप्रशंसनं नाम पंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மகாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் “விஷ்ணுபக்தி-ப்ரஶம்ஸனம்” எனும் ஐம்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।