Adhyaya 42

Verse 1

मार्कंडेय उवाच । शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । यं गत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, பிரயாகத்தின் மஹாத்மியத்தை மீண்டும் கேள். அங்கே சென்றால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 2

आर्तानां च दरिद्राणां निश्चितव्यवसायिनाम् । स्थानं मुक्त्वा प्रयागं तु नाक्षयं तु कदाचन

துன்புறுவோர், ஏழைகள், உறுதியான தீர்மானமுடையோர்—தம் இடத்தை விட்டுப் பிரயாகம் வந்தால் அவர்களின் ஆன்மிகப் பயன் எந்நாளும் குறையாது.

Verse 3

गंगायमुनमासाद्य यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । दीप्तकांचनवर्णाभे विमाने सूर्यवर्चसि

கங்கை‑யமுனை கரையை அடைந்து உயிர் துறப்பவன், எரியும் பொன்னிறம் போல் ஒளிரும், சூரியத் தேஜஸுடன் விளங்கும் திவ்ய விமானத்தை அடைகிறான்।

Verse 4

गंधर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे मोदति मानवः । ईप्सितांल्लभतेकामान्वदंति ऋषिपुंगवाः

சுவர்க்கத்தில் கந்தர்வர்‑அப்சரஸ்கள் நடுவே அவன் மகிழ்ந்து விளங்குகிறான்; முனிவர்சிறந்தோர் கூறுவது போல, அவன் விரும்பிய இன்பங்களை அடைகிறான்।

Verse 5

सर्वरत्नमयैर्दिव्यैर्नानाध्वजसमाकुलैः । वरांगना समाकीर्णैर्मोदते शुभलक्षणैः

எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன திவ்ய மாளிகைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பல கொடிகளால் நிறைந்து, நல்விளக்கமுடைய அழகிய மகளிரால் நிரம்பி, அது வைபவத்தில் மகிழ்கிறது।

Verse 6

गीतवादित्रनिर्घोषैः प्रसुप्तः प्रतिबुध्यते । यावन्न स्मरते जन्म तावत्स्वर्गे महीयते

பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் கேட்டு உறங்கியவன் விழிக்கிறான்; முன்ஜென்மத்தை நினையாத வரையில் சுவர்க்கத்தில் பெருமையுடன் விளங்குகிறான்।

Verse 7

तत्र स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्म्मा दिवश्च्युतः । हिरण्यरत्नसंपूर्णे समृद्धे जायते कुले

அங்கே சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து—புண்ணியம் தீர்ந்து திவ்யலோகத்திலிருந்து நீங்கியபின்—பொன்‑ரத்தினங்கள் நிறைந்த செழிப்பான குலத்தில் பிறக்கிறான்।

Verse 8

तदेव स्मरते तीर्थं स्मरणात्तत्र गच्छति । देशस्थो यदि वारण्ये विदेशे यदि वा गृहे

அந்தத் தீர்த்தத்தை நினைத்தாலே நினைவு-வலத்தால் அங்கேயே சென்று சேர்வான்—தன் நாட்டிலிருந்தாலும், காட்டிலிருந்தாலும், வெளிநாட்டிலிருந்தாலும், இல்லத்திலிருந்தாலும்.

Verse 9

प्रयागं स्मरमात्रोपि यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । स ब्रह्मलोकमाप्नोति वदंति ऋषिपुंगवाः

பிரயாகத்தை நினைத்த மாத்திரத்தில் உயிரை விடுவான் என்றால், அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்—என்று முனிவர்களில் சிறந்தோர் கூறுகின்றனர்.

Verse 10

सर्वकामफलावृत्ता मही यत्र हिरण्मयी । ऋषयो मुनयः सिद्धा यत्र लोके प्रगच्छति

எங்கே பூமி பொன்னொளியாய் இருந்து எல்லா விருப்பங்களின் பலன்களாலும் நிறைந்திருக்கிறதோ—அந்த உலகில் ரிஷிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் உலாவுகின்றனர்.

Verse 11

स्त्रीसहस्रा कुले रम्ये मंदाकिन्यास्तटे शुभे । मोदते ऋषिभिः सार्द्धं स्वकृतेनेह कर्मणा

மந்தாகினியின் புனிதக் கரையில், இனிய குலத்தில், ஆயிரம் பெண்களால் சூழப்பட்டு, அவன் ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறான்—இது இங்கே அவன் செய்த கருமங்களின் பலனே.

Verse 12

सिद्धचारणगन्धर्वैः पूज्यते दिवि दैवतैः । ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जंबुद्वीपपतिर्भवेत्

வானுலகில் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள் மற்றும் தேவர்களாலேயே அவன் போற்றப்படுகிறான். பின்னர் வானுலகத்திலிருந்து வீழ்ந்தபின் ஜம்பூத்வீபத்தின் அரசனாகிறான்.

Verse 13

ततः शुभानि कर्माणि चिंतयानः पुनः पुनः । गुणवान्वित्तसंपन्नो भवतीह न संशयः

ஆகையால் எவன் மீண்டும் மீண்டும் நற்கருமங்களை மனத்தில் சிந்திக்கிறானோ, அவன் இவ்வுலகிலேயே குணவானாகவும் செல்வம் நிறைந்தவனாகவும் ஆகிறான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 14

कर्मणा मनसा वाचा सत्यधर्मप्रतिष्ठितः । गंगायमुनयोर्मध्ये यस्तु दानं प्रयच्छति

செயல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் சத்திய-தர்மத்தில் நிலைபெற்று, கங்கை-யமுனை நடுவிலுள்ள நாட்டில் எவன் தானம் அளிக்கிறானோ—

Verse 15

सुवर्णंमणिमुक्तां वा यदि धान्यं प्रतिग्रहम् । स्वकार्ये पितृकार्ये वा देवताभ्यर्चनेऽपि वा

தங்கம், மணிமுத்துகள் அல்லது தானியம்—இவற்றில் எதையாயினும் தானமாக ஏற்றுக் கொண்டாலும், அது தனக்கான காரியமாக இருந்தாலும், பித்ருகாரியமாக இருந்தாலும், தேவதார்ச்சனையில்கூட இருந்தாலும்—

Verse 16

निष्फलं तस्य तत्तीर्थं यावत्तत्फलमश्नुते । एवं तीर्थेन गृह्णीयात् पुण्येष्वायतनेषु च

அதன் பலனை அவன் அனுபவிக்கும் வரை, அந்தத் தீர்த்தம் அவனுக்கு பலனற்றதாகவே இருக்கும். இதுபோல தீர்த்தயாத்திரைகளாலும், பிற புண்ணியத் தலங்களாலும் புண்ணியத்தைப் பெற வேண்டும்।

Verse 17

निमित्तेषु च सर्वेषु अप्रमत्तो द्विजो भवेत् । कपिलां पाटलावर्णां प्रयागे यः प्रयच्छति

எல்லா சூழல்களிலும் இருமுறை பிறந்தவன் (த்விஜன்) கவனமாக இருக்க வேண்டும். எவன் பிரயாகத்தில் கபிலா, பாடல நிறம் (ரோஜா-சிவப்பு) கொண்ட பசுவை தானம் செய்கிறானோ, அவன் மாபெரும் புண்ணியம் பெறுகிறான்।

Verse 18

स्वर्णशृंगीं रौप्यखुरां चैलकंठीं पयस्विनीम् । प्रयागे श्रोत्रियं साधुं ग्राहयित्वा यथाविधि

பிரயாகத்தில் விதிப்படி, வேதம் ஓதிய ச்ரோத்ரியனும் சாது குணமுடையவனுமான பிராமணனை அழைத்து, பொன் கொம்பும் வெள்ளிக் குளம்பும் துணியால் கட்டிய கழுத்தும் உடைய பால் தரும் பசுவை தானமாக ஏற்கச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

शुक्लांबरधरं शांतं धर्मज्ञं वेदपारगम् । सा गौस्तस्मै च दातव्या गंगायमुनसंगमे

வெள்ளை ஆடை அணிந்த, அமைதியான, தர்மத்தை அறிந்த, வேதங்களில் தேர்ந்த அந்த மனிதருக்கு கங்கை–யமுனை சங்கமத்தில் அந்தப் பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 20

वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च । यावद्रोमाणि तस्या गोः संति गात्रेषु सत्तम

மிகச் சிறந்தவரே! அந்தப் பசுவின் உடலில் எத்தனை முடிகள் உள்ளனவோ, அவ்வளவு எண்ணிக்கையில் உயர்மதிப்பான ஆடைகளும் பலவகை ரத்தினங்களும் (பலனாக) கிடைக்கும்।

Verse 21

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । यत्रासौ लभते जन्म सा गौस्तत्राभिजायते

அவ்வளவு ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமையுடன் போற்றப்படுவான்; பின்னர் அவன் எங்கு பிறக்கிறானோ, அங்கே அதே பசுவும் பிறக்கும்।

Verse 22

न च पश्यत्यसौ घोरं नरकं तेन कर्मणा । उत्तरान्स कुरून्प्राप्य मोदते कालमक्षयम्

அந்தப் புண்ணியச் செயலால் அவன் கொடிய நரகத்தை காணமாட்டான்; உத்தர குருக்களை அடைந்து அழியாத காலம் வரை மகிழ்வான்।

Verse 23

गवां शतसहस्रेभ्यो दद्यादेकां पयस्विनीम् । पुत्रान्दारान्तथा भृत्यान्गौरेका प्रतितारयेत्

நூறாயிரக் கணக்கான பசுக்களில் ஒன்றான பால் தரும் பசுவைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும். அந்த ஒரே பசுவினாலே மகன்கள், மனைவி, பணியாளர்கள் வரை உய்வடைகின்றனர்.

Verse 24

तस्मात्सर्वेषु दानेषु गोदानं तु विशिष्यते । दुर्गमे विषमे घोरे महापातकसंभवे । गौरेव रक्षां कुरुते तस्माद्देया द्विजातये

ஆகையால் எல்லாத் தானங்களிலும் கோதானமே சிறந்தது. கடினமான, சமமற்ற, அச்சமூட்டும் சூழ்நிலையில்—மகாபாதகம் தோன்றக் கூடிய இடத்தில்—பசுவே பாதுகாப்பளிக்கிறது; எனவே இருபிறப்பாளர்க்கு (த்விஜர்க்கு) பசு தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 42

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे द्विचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்ம மஹாபுராணத்தின் ஸ்வர்ககண்டத்தில் நாற்பத்தி இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.