Adhyaya 9

Verse 1

भीष्म उवाच । भगवन्श्रोतुमिच्छामि पितॄणां वंशमुत्तमम् । रवेश्च श्राद्धदेवस्य सोमस्य च विशेषतः

பீஷ்மர் கூறினார்— பகவனே, பித்ருக்களின் உயர்ந்த வம்சத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; குறிப்பாக ஸ்ராத்த தேவனான ரவி (சூரியன்) மற்றும் சோமன் (சந்திரன்) வம்சத்தை.

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । हंत ते कथयिष्यामि पितॄणां वंशमुत्तमम् । स्वर्गे पितृगणाः सप्त त्रयस्तेषाममूर्तयः

புலஸ்தியர் கூறினார்— கேள், பித்ருக்களின் உயர்ந்த வம்சத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன். ஸ்வர்க்கத்தில் பித்ருக்களின் ஏழு கணங்கள் உள்ளன; அவற்றில் மூன்று அமூர்த்தங்கள் (உருவமற்றவை).

Verse 3

मूर्तिमंतोथ चत्वारः सर्वेषाममितौजसां । अमूर्त्तयः पितृगणा वैराजस्य प्रजापतेः

பின்னர் அவற்றில் நான்கு கணங்கள் மூர்த்திமானவை—அனைவரின் ஒளி அளவிட முடியாதது; அமூர்த்த பித்ருகணங்கள் வைராஜப் பிரஜாபதியினைச் சார்ந்தவை.

Verse 4

यजन्ति यान्देवगणा वैराजा इति विश्रुताः । ये वै ते योगविभ्रष्टाः प्रापुर्लोकान्सनातनान्

தேவர்கணங்கள் வழிபடும், ‘வைராஜ’ உலகங்கள் எனப் புகழ்பெற்ற அவ்வுலகங்கள் யோகத்திலிருந்து வழுவியவர்களுக்கும் கிடைக்கும்; அவர்கள் நித்திய உலகங்களை அடைகின்றனர்।

Verse 5

पुनर्ब्रह्मदिनांते तु जायंते ब्रह्मवादिनः । संप्राप्य तां स्मृतिं भूयो योगं सांख्यमनुत्तमम्

ஆனால் பிரம்மனுடைய நாளின் முடிவில் பிரம்மவாதிகள் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்; அந்த நினைவை மீண்டும் பெற்றபின் அவர்கள் மீண்டும் ஒப்பற்ற யோகம் மற்றும் சாங்க்யத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 6

सिद्धिं प्रयांति योगेन पुनरावृत्तिदुर्ल्लभाम् । योगिनामेव देयानि तस्माच्छाद्धानि दातृभिः

யோகத்தின் மூலம் அவர்கள் மீள்பிறப்பு அரிதாகும் வகையான சித்தியை அடைகின்றனர். ஆகவே தானம் செய்பவர்கள் சிராத்தத்தை குறிப்பாக யோகிகளுக்கே அளிக்க வேண்டும்।

Verse 7

एतेषां मानसी कन्या पत्नी हिमवतो मता । मैनाकस्तस्य दायादः क्रौचस्तस्य सुतोभवत्

இவற்றில் (மலைகளில்) மனத்தில் பிறந்த ஒரு கன்னி ஹிமவானின் மனைவியாகக் கருதப்பட்டாள். அவள் வம்சத்தில் மைநாகன் தோன்றினான்; அவனுடைய மகன் க்ரௌசன் ஆனான்।

Verse 8

क्रौंचद्वीपः स्मृतो येन चतुर्थो धृतसंयुतः । मेना तु सुषवे तिस्रः कन्या योगवतीस्ततः

அதனால் அது ‘க்ரௌஞ்சத் தீவு’ என நினைவுகூரப்படுகிறது—த்ருதியுடன் இணைந்த நான்காவது தீவு. பின்னர் மேனா யோகசக்தி கொண்ட மூன்று மகள்களைப் பெற்றாள்।

Verse 9

उमैकपर्णा पर्णा च तीव्रव्रतपरायणाः । रुद्रस्यैका भृगोश्चैका जैगीषव्यस्य चापरा

உமா, ஏகபர்ணா, பர்ணா—கடுமையான விரதங்களில் உறுதியாய் நிலைத்தவர்கள்—அவர்களில் ஒருவர் ருத்ரனின் துணைவியாக, ஒருவர் ப்ருகுவின் மனைவியாக, மற்றொருவர் ஜைகீஷவ்யரின் மனைவியாக ஆனார்।

Verse 10

दत्ता हिमवता बालाः सर्वलोकतपोधिकाः । पितॄणां लोकसंगीतं कथयामि शृणुष्व तत्

ஹிமவான் அந்த கன்னியரை (திருமணமாக) அளித்தார்—அவர்களின் தவவலிமை எல்லா உலகங்களையும் மிஞ்சியது. இப்போது பித்ருக்களின் உலகின் மங்களமான ஒழுங்கும் இசைவுமை நான் கூறுகிறேன்; கேள்.

Verse 11

लोकाः सोमपथा नाम यत्र मारीचनंदनाः । वर्त्तंते येन पितरो यान्देवा भावयन्त्यलम्

‘சோமபதா’ எனப்படும் உலகங்கள் உள்ளன; அங்கே மரீசியின் சந்ததியினர் வாழ்கின்றனர். அந்த வழி/பகுதி வழியாக பித்ருக்கள் செல்கின்றனர்; தேவர்கள் அவர்களை மிகுந்த அளவில் போஷிக்கின்றனர் (அவர்களால் போஷிக்கப்படுகின்றனர்).

Verse 12

अग्निष्वात्ता इति ख्याता यज्वानो यत्र संस्थिताः । अच्छोदा नाम तेषां तु कन्याभूद्वरवर्णिनी

அங்கே ‘அக்னிஷ்வாத்தர்’ என்று புகழ்பெற்ற யாகம் செய்பவர்கள் (ரித்விஜர்கள்) வாழ்ந்தனர். அவர்களிடையே ‘அச்சோதா’ என்ற ஒரு கன்னி இருந்தாள்; அவள் நிறம் மிகச் சிறந்ததும் ஒளிவீசுவதுமாக இருந்தது.

Verse 13

अच्छोदं च सरस्तत्र पितृभिर्निर्मितं पुरा । अच्छोदाथ तपश्चक्रे दिव्यं वर्षसहस्रकम्

அங்கே பித்ருக்கள் பழங்காலத்தில் ‘அச்சோத’ என்ற ஏரியை உருவாக்கினர். பின்னர் அச்சோதா தெய்வீகமான ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்தாள்.

Verse 14

आजग्मुः पितरस्तुष्टा दास्यन्तः किल ते वरम् । दिव्यरूपधराः सर्वे दिव्यमाल्यानुलेपनाः

திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள் வந்தனர்; உண்மையாகவே உனக்கு வரம் அளிக்க எண்ணினர். அனைவரும் தெய்வீக ரூபம் தாங்கி, விண்ணுலக மாலைகளும் தெய்வீக அனுலேபனங்களும் பூண்டு விளங்கினர்.

Verse 15

सर्वे प्रधाना बलिनः कुसुमायुधसन्निभाः । तन्मध्येमावसुं नाम पितरं वीक्ष्य सांगना

அவர்கள் அனைவரும் முதன்மையும் வலிமையும் உடையோர்; மலராயுதன் காமனைப் போன்றோர். அவர்களிடையே ‘மாவசு’ என்னும் பித்ருவைக் கண்ட பெண்கள் (சாங்கனா) நோக்கினார்கள்.

Verse 16

वव्रे वरार्थिनी संगं कुसुमायुधपीडिता । योगाद्भ्रष्टा तु सा तेन व्यभिचारेण भामिनी

மலராயுதன் காமன் துன்புறுத்த, கணவனை நாடிய அந்த அழகி இணைவைத் தேர்ந்தாள். ஆனால் அந்தப் பரதாரச் செயல் காரணமாக அவள் யோகநெறியிலிருந்து வீழ்ந்தாள்.

Verse 17

धरान्न स्पृशते पूर्वं प्रयाताथ भुवस्तले । तथैवामावसुर्योयमिच्छां चक्रे न तां प्रति

அவன் முதலில் நிலத்தைத் தொடாமலே புறப்பட்டு பூமித்தளத்தில் நடந்தான். அதுபோல இந்த அமாவாசைச் சூரியனும் ஆசை கொண்டான்; ஆனால் அவள்மேல் அல்ல.

Verse 18

धैर्येण तस्य सा लोके अमावास्येति विश्रुता । पितॄणां वल्लभा यस्माद्दत्तस्याक्षयकारिका

அவனுடைய திடநிலையால் அந்த (திதி/விரதம்) உலகில் ‘அமாவாசை’ எனப் புகழ்பெற்றது. ஏனெனில் அது பித்ருக்களுக்கு பிரியமானது; அன்றளிக்கப்படும் தானம் அக்ஷயப் புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 19

अच्छोदाधोमुखी दीना लज्जिता तपसः क्षयात् । सा पितॄन्प्रार्थयामास पुनरात्मसमृद्धये

அச்சோதா தலைகுனிந்து துயருற்றவளாய், தவம் குன்றியதனால் வெட்கமுற்று, தன் ஆத்மச் செழிப்பு மீளப் பெறப் பித்ருக்களை மீண்டும் வேண்டினாள்।

Verse 20

विलज्जमाना पितृभिरिदमुक्ता तपस्विनी । भविष्यमथ चालोक्य देवकार्यं च ते तदा

வெட்கமுற்றிருந்த அந்தத் தவசியை பித்ருக்கள் இவ்வாறு உரைத்தனர்; அந்நேரமே அவளின் எதிர்காலத்தையும் அவளுக்குரிய தேவகாரியத்தையும் அவர்கள் நோக்கினர்।

Verse 21

इदमूचुर्महाभागाः प्रसाद शुभयागिरा । दिवि दिव्यशरीरेण यत्किंचित्क्रियते बुधैः

அந்த மகாபாக்யர்கள் அருளும் மங்கள வாக்கால் கூறினர்—“வானுலகில் தெய்வ உடலுடன் ஞானிகள் எதைச் செய்தாலும்…”

Verse 22

तेनैव तत्कर्मफलं भुज्यते वरवर्णिनी । सद्यः फलंति कर्माणि देवत्वे प्रेत्यमानुषे

அதே காரணத்தாலே, ஓ அழகிய நிறமுடையவளே, அந்தக் கர்மத்தின் பலன் அனுபவிக்கப்படுகிறது. கர்மங்கள் உடனே பலிக்கும்—தேவத்துவம் அடைந்தாலும், மரணத்திற்குப் பின் மனிதநிலை வந்தாலும்।

Verse 23

तस्मात्त्वं सुकृतं कृत्वा प्राप्स्यसे प्रेत्य यत्फलम् । अष्टाविंशे भवित्री त्वं द्वापरे मत्स्ययोनिजा

ஆகையால் நீ புண்ணியக் கர்மங்களைச் செய்து, மறுமையில் அதன் பலனை அடைவாய். இருபத்தெட்டாவது (யுக வரிசையில்) துவாபர யுகத்தில் மீன்-யோனியில் பிறப்பாய்।

Verse 24

व्यतिक्रमात्पितॄणां तु कष्टं कुलमवाप्स्यसि । तस्माद्राज्ञो वसोः कन्या त्वमवश्यं भविष्यसि

பித்ருக்களின் விதியை மீறினால் நீ உன் குலத்திற்கு பெருந்துன்பத்தை ஏற்படுத்துவாய். ஆகவே நீ நிச்சயமாக அரசன் வசுவின் மகளாகப் பிறப்பாய்.

Verse 25

कन्यात्वे देवलोकांस्तान्पुनः प्राप्स्यसि दुर्ल्लभान् । पराशरस्य वीर्येण पुत्रमेकमवाप्स्यसि

கன்னியவஸ்தையில் நீ மீண்டும் அந்த அரிதான தேவலோகங்களை அடைவாய்; பராசரரின் வீரியத்தால் உனக்கு ஒரே மகன் பிறப்பான்.

Verse 26

द्वीपे तु बदरीप्राये बादरायणमप्युत । स वेदमेकं बहुधा विभजिष्यति ते सुतः

பதரிக்கு அருகிலுள்ள தீவு போன்ற நாட்டில் பாதராயணனும் தோன்றுவான்; உன் மகன் ஒரே வேதத்தை பல பகுதிகளாகப் பிரிப்பான்.

Verse 27

पौरवस्यात्मजौ द्वौ तु समुद्रांशस्य शंतनोः । विचित्रवीर्यस्तनयस्तथा चित्रांगदो नृपः

பௌரவ வம்சத்தில் கடலின் அಂசமாகிய அரசன் சாந்தனுவுக்கு இரண்டு அரசகுமாரர்கள் பிறந்தனர்—ஒருவர் அரசன் சித்ராங்கதன், மற்றொருவர் விசித்ரவீர்யனின் மகன்.

Verse 28

इमावुत्पाद्य तनयौ क्षेत्रजौ तस्य धीमतः । प्रौष्ठपद्यष्टकाभूयः पितृलोके भविष्यसि

அந்த ஞானிக்காக க்ஷேத்ரஜராக இவ்விரு மகன்களைப் பெற்ற பின், நீ மீண்டும் ப்ரௌஷ்டபதா அஷ்டகையாகி பித்ருலோகத்தில் வாசிப்பாய்.

Verse 29

नाम्ना सत्यवती लोके पितृलोके तथाष्टका । आयुरारोग्यदा नित्यं सर्वकामफलप्रदा

மனிதலோகத்தில் அவள் ‘சத்தியவதி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றாள்; பித்ருலோகத்தில் ‘அஷ்டகா’ என அழைக்கப்படுகிறாள். அவள் எப்போதும் நீண்ட ஆயுளும் நோயற்ற ஆரோக்கியமும் அளித்து, எல்லாக் காமங்களின் பலனையும் அருள்கிறாள்।

Verse 30

भविष्यसि परे लोके नदी त्वं च गमिष्यसि । पुण्यतोया सरिच्छ्रेष्ठा लोकेष्वच्छोदनामिका

பரலோகத்தில் நீ நதியாக மாறி ஓடுவாய். உன் நீர் புனிதமானதாக இருக்கும்; நதிகளில் சிறந்ததாக, உலகங்களில் ‘அச்சோதா’ என்ற பெயரால் பிரசித்தி பெறுவாய்।

Verse 31

इत्युक्ता सा गणैस्तैस्तु तत्रैवांतरधीयत । साप्यापचारित्रफलं मया यदुदितं पुरा

அந்த கணங்கள் இவ்வாறு கூறியதும் அவள் அங்கேயே மறைந்தாள். இது நான் முன்பு உரைத்த துர்நடத்தைப் பலனே ஆகும்।

Verse 32

विभ्राजो नाम ये चान्ये दिवि संति सुवर्चसः । लोका बर्हिषदो यत्र पितरः संति सुव्रताः

வானுலகில் ‘விப்ராஜ’ எனப்படும் மற்றும் பிற ஒளிமிக்கோர் உள்ளனர். அங்கே ‘பர்ஹிஷத்’ உலகங்கள் உள்ளன; அங்கு நல்விரதம் கொண்ட பித்ருக்கள் வாசம் செய்கின்றனர்।

Verse 33

यत्र बर्हिषि युक्तानि विमानानि सहस्रशः । संकल्पपादपा यत्र तिष्ठंति फलदायिनः

எங்கு புனித பர்ஹிஷ் (குசப்புல்) மீது ஆயிரக்கணக்கான விமானங்கள் அணிவகுத்துள்ளனவோ; எங்கு சங்கல்ப மரங்கள் நின்று, விரும்பியபடி பலன் அளிக்கின்றனவோ।

Verse 34

यदभ्युदयशालासु मोदंते श्राद्धदायिनः । ये दानवासुरगणा गंधर्वाप्सरसां गणाः

செழிப்பு மண்டபங்களில் ஸ்ராத்தம் அளிப்போர் மகிழ்கின்றனர்; அங்கேயே தானவர்கள், அசுரர்கள் கூட்டங்களும், கந்தர்வர் மற்றும் அப்ஸரஸ்கள் பல குழுக்களும் உள்ளன।

Verse 35

यक्षरक्षोगणास्ते च यजंति दिवि देवताः । पुलस्त्यपुत्राः शतशस्तपोयोगबलान्विताः

அந்த யக்ஷ-ராக்ஷசக் கூட்டங்கள் விண்ணுலகில் தேவர்களை வழிபடுகின்றன; புலஸ்த்யரின் புதல்வர்கள் நூற்றுக்கணக்காக, தவமும் யோகமும் அளிக்கும் வலத்துடன் உள்ளனர்।

Verse 36

महात्मानो महाभागा भक्तानामभयंकराः । एतेषां पीवरी कन्या मानसी दिवि विश्रुता

அவர்கள் மகாத்மாக்களும் மகாபாக்கியசாலிகளும்; பக்தர்களுக்கு அச்சமின்மையை அளிப்பவர்கள். அவர்களிடையே பீவரி எனும் மானஸீ கன்னி விண்ணுலகில் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 37

योगिनी योगमाता च तपश्चक्रे सुदारुणं । प्रसन्नो भगवांस्तस्या वरं वव्रे तु सा ततः

யோகினி, யோகமாதா மிகக் கடுமையான தவம் செய்தாள். அவளால் மகிழ்ந்த பகவான் வரம் அளித்தார்; பின்னர் அவள் வரம் வேண்டினாள்।

Verse 38

योगवंतं सुरूपं च भर्तारं विजितेंद्रियम् । देहि देव प्रसन्नस्त्वं यदि ते वदतां वर

தேவா! நீர் प्रसன்னராக இருந்தால், யோகசம்பன்னனும் அழகிய ரூபமுடையவனும் இంద్రியங்களை வென்றவனுமான கணவரை எனக்கு அருள்வாயாக—வரம் அளிப்பவர்களில் சிறந்தவனே!

Verse 39

निर्णुदः सर्वपापानां पवित्र ऋषिसंस्तुतः । गंधपुष्पैरलंकृत्य या दिव्येत्यर्घमुत्सृजेत्

எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும், தூய்மையானதும் முனிவர்களால் போற்றப்படுவதுமானவர், நறுமணம் மலர்களால் அர்க்யத்தை அலங்கரித்து ‘ஹே திவ்யா!’ என்று சொல்லி அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 40

भविष्यति च ते कन्या कृत्तीनामाथ योगिनी । पांचालपतये देया सात्वताय तु सा तदा

உனக்கு ‘கிருத்தீ’ என்ற பெயருடைய யோகினி மகள் பிறப்பாள். அப்போது அவளை பாஞ்சாலர்களின் தலைவன் சாத்த்வதனுக்கு திருமணமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 41

जननी ब्रह्मदत्तस्य योगसिद्धांतगा स्मृता । कृष्ण गौरश्च शंभुश्च भविष्यंति च ते सुताः

பிரம்மதத்தனின் தாய் யோகசித்தாந்தங்களில் நிலைத்தவளாக நினைக்கப்படுகிறாள். மேலும் உன் மகன்கள் கிருஷ்ணன், கௌரன், சம்பு ஆவர்।

Verse 42

सर्वकामसमृद्धेषु विमानेष्वपि पावनाः । किं पुनः श्राद्धदा विप्रा भक्तिमंतः क्रियान्विताः

எல்லா விருப்பங்களும் நிறைந்த தெய்வ விமானங்கள்கூட தூய்மையளிக்கின்றன; அப்படியிருக்க, பக்தியுடன் முறையாகச் சடங்குகளைச் செய்து ஸ்ராத்தம் அளிக்கும் பிராமணர்கள் எவ்வளவு அதிகம் புனிதர்!

Verse 43

गौर्नाम कन्या येषां तु मानसी दिवि राजते । सुकन्या दयिता पत्नी साध्यानां कीर्तिवर्द्धिनी

அவர்களிடையே ‘கௌர்’ என்ற மனத்திலிருந்து தோன்றிய கன்னி விண்ணுலகில் ஒளிர்கிறாள். அவள் நல்ல கன்னி, அன்புப் மனைவி, சாத்யர்களின் புகழை வளர்ப்பவள்।

Verse 44

मरीचिगर्भनामानो लोके मार्तंडमंडले । पितरो यत्र तिष्ठंति हविष्मंतोंगिरः सुताः

மார்த்தாண்டனின் சூரியமண்டலத்தில் உலகில் ‘மரீசிகர்ப’ எனப் புகழ்பெற்ற பித்ருக்கள் தங்குகின்றனர். அங்கேயே ஹவிஷ்மான் மற்றும் அங்கிரஸின் புதல்வர்களும் இருப்பர்.

Verse 45

तीर्थश्राद्धप्रदा यांति यत्र क्षत्रियसत्तमाः । राज्ञां तु पितरस्ते वै स्वर्गभोगफलप्रदाः

சிறந்த க்ஷத்திரியர்கள் செல்லும் இடத்தில் தீர்த்தங்களில் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்தின் புண்ணியம் கிடைக்கும். அரசர்களின் பித்ருக்கள் நிச்சயமாக ஸ்வர்கபோகத்தின் பலனை அளிப்பர்.

Verse 46

एतेषां मानसी कन्या यशोदा नाम विश्रुता । पत्नी यांशुमतः श्रेष्ठा स्नुषा पंचजनस्य च

அவர்களிடையே ‘யசோதா’ எனப் புகழ்பெற்ற மனப்பிறவி மகள் இருந்தாள். அவள் யாம்ஶுமதனின் சிறந்த மனைவியும், பஞ்சஜனனின் மருமகளும் ஆவாள்.

Verse 47

जनन्यथ दिलीपस्य भगीरथपितामही । लोकाः कामदुघा नाम कामभोगफलप्रदाः

அவள் திலீபனின் தாயாகவும், பகீரதனின் பிதாமகியாகவும் ஆனாள். அவளிடமிருந்து ‘காமதுகா’ எனப்படும் உலகங்கள் தோன்றி, விரும்பிய போகங்களின் பலனை அளித்தன.

Verse 48

सुस्वधा नाम पितरो यत्र तिष्ठन्ति ते सुताः । आज्यपा नाम लोकेषु कर्दमस्य प्रजापतेः

‘சுஸ்வதா’ எனப்படும் பித்ருக்கள் எங்கு தங்குகின்றார்களோ, அவர்கள் அவர்களின் புதல்வர்கள். மேலும் உலகங்களில் கர்தமப் பிரஜாபதிக்குரிய ‘ஆஜ்யபா’ எனப்படும் பித்ருக்களும் உள்ளனர்.

Verse 49

पुलहाग्रजदायादा वैश्यास्तान्भावयंति ह । यत्र श्राद्धकृतः सर्वे पश्यंति युगपद्गताः

அங்கே புலஹரின் மூத்த சகோதரரின் வம்சத்தாரான வைசியர்கள் அந்தப் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்து தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்துகின்றனர். அந்த இடத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்த அனைவரும் அவர்களை ஒரே கணத்தில் ஒன்றாக வந்தவர்களெனக் காண்கிறார்கள்.

Verse 50

मातृभ्रातृपितृस्वसॄः सखिसंबंधिबांधवान् । अपिजन्मायुतैर्दृष्टाननुभूतान्सहस्रशः

தாய், சகோதரர், தந்தை, சகோதரி, நண்பர், உறவினர், குலபந்துக்கள்—எத்தனையோ பிறவிகளில் கண்டவர்களாயினும், ஆயிரமாயிரம் முறை அனுபவித்தவர்களாயினும்—(அவர்கள் என்றும் நமக்கே உரியவர்களாய் நிலைப்பதில்லை).

Verse 51

एतेषां मानसी कन्या विरजा नाम विश्रुता । सा पत्नी नहुषस्यासीद्ययातेर्जननी तथा

இவர்களிடமிருந்து மனத்தில் பிறந்த ‘விரஜா’ என்னும் புகழ்பெற்ற கன்னி தோன்றினாள். அவள் நஹுஷனின் மனைவியாகவும், யயாதியின் தாயாகவும் ஆனாள்.

Verse 52

एषाष्टकाभवत्पश्चाद्ब्रह्मलोकगता सती । त्रय एते गणाः प्रोक्ताश्चतुर्थं तु वदाम्यहम्

பின்னர் அவள் ‘அஷ்டகா’ ஆகி, புனிதவளாக பிரஹ்மலோகத்திற்குச் சென்றாள். இம்மூன்று கணங்கள் கூறப்பட்டன; இப்போது நான்காவதைக் கூறுகிறேன்.

Verse 53

लोकाः सुमनसो नाम ब्रह्मलोकोपरिस्थिताः । सोमपा नाम पितरो यत्र तिष्ठंति शाश्वतं

பிரஹ்மலோகத்தின் மேலே ‘சுமனஸ’ எனப்படும் உலகங்கள் உள்ளன. அங்கே ‘சோமபா’ எனப்படும் பித்ருக்கள் என்றென்றும் தங்குகின்றனர்.

Verse 54

धर्ममूर्तिधराः सर्वे परतो ब्रह्मणः स्मृताः । उत्पन्नाः प्रलयांते तु ब्रह्मत्वं प्राप्य योगिनः

அவர்கள் அனைவரும் தர்மமூர்த்தியைத் தாங்கியவர்கள்; பிரம்மாவிற்கும் அப்பாற்பட்டவர்களென நினைக்கப்படுகின்றனர். படைப்பில் தோன்றினாலும், பிரளய முடிவில் அந்த யோகிகள் பிரம்மத்துவத்தை அடைகின்றனர்.

Verse 55

कृत्वा सृष्ट्यादिकं सर्वे मानसे सांप्रतं स्थिताः । नर्मदा नाम तेषां तु कन्या तोयवहा सरित्

படைப்பு முதலான செயல்களை நிறைவேற்றிய பின், அவர்கள் அனைவரும் இப்போது மானஸப் பகுதியில் தங்கினர். அவர்களிடமிருந்து ‘நர்மதா’ என்னும் மகள் தோன்றினாள்—நீரைத் தாங்கிச் செல்லும் நதி.

Verse 56

भूतानि पुनती या तु पश्चिमोदधिगामिनी । तेभ्यः सर्वत्र मनुजाः प्रजासर्गे च निर्मितम्

அனைத்து உயிர்களையும் தூய்மைப்படுத்தி மேற்கு கடலை நோக்கிச் செல்லும் அந்த நதியிலிருந்தே, பிரஜாசிருஷ்டியில் எங்கெங்கும் மனிதர்கள் உருவாக்கப்பட்டனர்.

Verse 57

ज्ञात्वा श्राद्धानि कुर्वंति धर्मभावेन सर्वदा । सर्वदा तेभ्य एवास्य प्रसादाद्योगसंततिः

விதியை அறிந்து அவர்கள் எப்போதும் தர்மபாவத்துடன் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்கின்றனர்; அந்தப் பித்ருக்களின் அருளாலேயே அவனுக்கு யோகத்தின் இடையறாத தொடர்ச்சி எந்நாளும் நிலைகொள்கிறது.

Verse 58

पितॄणामादिसर्गे तु श्राद्धमेवं विनिर्मितम् । सर्वेषां राजतं पात्रमथवा राजतान्वितम्

பித்ருக்களின் ஆதிசிருஷ்டியில் இவ்விதமாக ஸ்ராத்த விதி நிறுவப்பட்டது. எல்லா அர்ப்பணங்களுக்கும் பாத்திரம் வெள்ளியதாக, அல்லது வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டதாக இருக்க வேண்டும்.

Verse 59

दत्तं स्वधां पुरोधाय पितॄन्प्रीणाति सर्वदा । आग्नीध्रसोमपाभ्यां तु कार्यमाप्यायनं बुधैः

ஸ்வதா மந்திரத்தை முன்னிட்டு அளிக்கப்படும் தானம்/ஆஹுதி எப்போதும் பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்தும். ஆனால் ஞானிகள் அக்னீத்ரன் மற்றும் சோமபா—இவ்விரு ஆஹுதிகளால் கர்மத்தின் போஷணமும் வலவிருத்தியும் செய்ய வேண்டும் என்று விதிக்கின்றனர்.

Verse 60

अग्न्यभावे तु विप्रस्य पाणौ वाथ जलेपि वा । अजाकर्णेश्वकर्णे वा गोष्ठे वाथ शिवांतिके

பிராமணனுக்கு அக்னி இல்லையெனில், கரத்தின் உள்ளங்கையில் அல்லது நீரில்கூட அந்தக் கிரியையைச் செய்யலாம்; அல்லது அஜாகர்ணம், அஷ்வகர்ணம் என்னும் இடங்களில், கோட்டத்தில், அல்லது சிவாலயத்தின் அருகிலும் செய்யலாம்.

Verse 61

पितॄणाममलं स्थानं दक्षिणादिक्प्रशस्यते । प्राचीनावीतमुदकं तिलसंत्यागमेव च

பித்ருக்களுக்கு மாசற்ற, ஏற்ற இடமாகத் தென் திசை போற்றப்படுகிறது. மேலும் பிராசீனாவீத முறையில் நீரார்ப்பணம், எள்ளர்ப்பணம் (தில த்யாகம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 62

खड्गिगनामामिषं चैवमन्नं श्यामाकशालयः । यवनीवारमुद्गेक्षु शुक्लपुष्प फलानि च

ஆமிஷம் (மாமிசம்) மற்றும் அன்னம்—ஷ்யாமாகம், சாலி முதலிய தானியங்கள்; யவனி, நீவார, முத்க (பாசிப்பயறு) மற்றும் இக்ஷு (கரும்பு); மேலும் வெள்ளைப் பூக்களும் பழங்களும்—இவை (பித்ருகர்மத்தில்) கூறப்பட்டவை.

Verse 63

वल्लभानि प्रशस्तानि पितॄणामिह सर्वदा । दर्भा माषष्षष्टिकान्नं गोक्षीरं मधुसर्पिषी

இங்கே பித்ருக்களுக்கு இவை எப்போதும் பிரியமானதும் சிறப்பாகப் போற்றத்தக்கதும்—தர்பை, மாஷம் (உளுந்து), ஷஷ்டிக அரிசி அன்னம், பசும்பால், தேன் மற்றும் நெய்.

Verse 64

शस्त्राणि च प्रवक्ष्यामि श्राद्धे वर्ज्यानि यानि च । मसूर शण निष्पावा राजमाषाः कुलुत्थकाः

இப்போது ஸ்ராத்தத்தில் விலக்க வேண்டிய பொருட்களைச் சொல்கிறேன்—மசூர் பருப்பு, சண விதை, நிஷ்பாவ பீன்ஸ், ராஜமாஷம், குலத்தம் (குதிரை கடலை) ஆகியவை।

Verse 65

पद्म बिल्वार्कादुत्तूर पारिभद्राटरूषकाः । न देयाः पितृकार्येषु पयश्चाजाविकं तथा

தாமரை, பில்வம், அர்க்கம், தத்தூரம், பாரிஜாதம், அட்டரூஷகம்—இவை பித்ருகாரியங்களில் அளிக்கக் கூடாது; அதுபோல ஆடு அல்லது செம்மறி ஆட்டின் பாலும் தர வேண்டாம்।

Verse 66

कोद्रवोदारवरटकपित्थं मधुकातसी । एतान्यपि न देयानि पितॄभ्यः श्रियमिच्छता

செல்வம் விரும்புவோர் பித்ருக்களுக்கு கோத்ரவ தானியம், ஓதார, வரட, கபித்தம், மதுகம், ஆதசி (ஆளி/அல்சி) ஆகியவற்றையும் கூட அளிக்கக் கூடாது।

Verse 67

पितृन्प्रीणाति यो भक्त्या ते पुनः प्रीणयंति तं । यच्छंति पितरः पुष्टिं स्वांगारोग्यं प्रजाफलम्

பக்தியுடன் பித்ருக்களை மகிழ்விப்பவன் மீது அவர்கள் மீண்டும் மகிழ்வர்; பித்ருக்கள் ஊட்டமும் வலிமையும், உடல்நலமும், சந்தானப் பயனையும் அருள்வர்।

Verse 68

देवकार्यादपि पुनः पितृकार्यं विशिष्यते । देवताभ्यः पितॄणां तु पूर्वमाप्यायनं स्मृतम्

தேவர்க்குரிய காரியங்களைவிட பித்ருகாரியம் மேலானதாகக் கருதப்படுகிறது; ஏனெனில் தேவர்களுக்கு முன்பே பித்ருக்களைத் திருப்திப்படுத்த வேண்டும் என்று ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 69

शीघ्रप्रसादास्त्वक्रोधा निस्संगाः स्थिर सौहृदाः । शांतात्मानः शौचपराः सततं प्रियवादिनः

அவர்கள் விரைவில் அருள் காட்டி மன்னிப்போர்; கோபமற்றோர்; பற்றற்றோர்; நட்பில் நிலைத்தோர். அமைதியான மனத்தோர், தூய்மையில் ஈடுபட்டோர், எப்போதும் இனிய சொல் பேசுவோர்.

Verse 70

भक्तानुरक्ताः सुखदाः पितरः पर्वदेवताः । हविष्मतामाधिपत्ये श्राद्धदेवः स्मृतो रविः

பக்தர்களிடம் அன்பு கொண்டும் இன்பம் அளிப்பவர்களுமான பித்ருக்கள் புனிதப் பண்டிகைகளின் தேவதைகளாகக் கருதப்படுகின்றனர். ஹவிஸ் அர்ப்பணிப்போரிடையே, ஸ்ராத்தத்தின் அதிதேவனாக ரவி (சூரியன்) நினைக்கப்படுகிறார்.

Verse 71

एतद्धि सर्वमाख्यातं पितृवंशानुकीर्त्तनम् । पुण्यं पवित्रमारोग्यं कीर्त्तनीयं नृभिः सदा

இவ்வாறு பித்ரு வம்சத்தின் முழு கீர்த்தனமும் கூறப்பட்டது. இது புண்ணியமளிப்பதும், தூய்மையாக்குவதும், ஆரோக்கியம் தருவதும் ஆகையால், மனிதர்கள் இதை எப்போதும் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 72

भीष्म उवाच । श्रुत्वैतदखिलं भूयः पराभक्तिरुपस्थिता । श्राद्धकालं विधिं चैव श्राद्धमेव तथैव च

பீஷ்மர் கூறினார்—இவை அனைத்தையும் கேட்டபின் எனக்குள் மீண்டும் பரம பக்தி எழுந்தது. இப்போது ஸ்ராத்தத்தின் காலம், அதன் விதி, மேலும் ஸ்ராத்தம் முழுவதையும் விளக்குங்கள்.

Verse 73

श्राद्धेषु भोजनीया ये श्राद्धवर्ज्या द्विजातयः । कस्मिन्वासरभागे तु पितृभ्यः श्राद्धमारभेत्

ஸ்ராத்தத்தில் உணவு அளிக்கத் தகுதியான த்விஜர்கள் யார், ஸ்ராத்தத்தில் விலக்கப்பட வேண்டிய த்விஜர்கள் யார்? மேலும் நாளின் எந்தப் பகுதியில் பித்ருக்களுக்கான ஸ்ராத்தத்தைத் தொடங்க வேண்டும்?

Verse 74

अन्नं दत्तं कथं याति श्राद्धे वै ब्रह्मवित्तम । विधिना केन कर्त्तव्यं कथं प्रीणाति तान्पितॄन्

ஹே பிரம்மத்தை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே! சிராத்தத்தில் அர்ப்பணித்த அன்னம் பித்ருக்களை எவ்வாறு அடைகிறது? எந்த விதியின்படி அதைச் செய்ய வேண்டும், அது பித்ருக்களை எவ்வாறு திருப்திப்படுத்துகிறது?

Verse 75

पुलस्त्य उवाच । कुर्यादहरहः श्राद्धमन्नाद्येनोदकेन च । पयोमूलफलैर्वापि पितृभ्यः प्रीतिमावहन्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—தினந்தோறும் அன்னம் முதலியனும் நீரும் கொண்டு சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது பால், வேர், பழங்களாலும்—இவ்வாறு பித்ருக்கள் மகிழ்வர்.

Verse 76

नित्यं नैमित्तिकं काम्यं त्रिविधं श्राद्धमुच्यते । नित्यं तावत्प्रवक्ष्यामि अर्घ्यावाहनवर्जितम्

சிராத்தம் மூன்று வகை என்று கூறப்படுகிறது—நித்யம், நைமித்திகம், காம்யம். முதலில் அர்க்யமும் ஆவாஹனமும் இன்றிய நித்ய சிராத்தத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 77

अदैवतं विजानीयात्पार्वणं पर्व सुस्मृतम् । पार्वणं त्रिविधं प्रोक्तं शृणु यत्नान्महीपते

‘அதைவதம்’ எனப்படுவது பர்வகாலத்தில் செய்யப்படும் பார்வணச் சிராத்தமே என்று அறிய வேண்டும். பார்வணம் மூன்று வகை என்று கூறப்பட்டுள்ளது—அரசே, கவனமாகக் கேள்.

Verse 78

पार्वणेय नियोज्यास्तु तान्शृणुष्व नराधिप । पंचाग्निः स्नातकश्चैव त्रिसौपर्णः षडंगवित्

நராதிபரே! பார்வணச் சடங்கிற்கு நியமிக்க வேண்டியவர்களை கேள்—பஞ்சாக்னிகளைப் பேணுபவன், ஸ்நாதகன், திரிசௌபர்ண மந்திரங்களை அறிந்தவன், மற்றும் ஷடங்க (வேதாங்க) வல்லவன்.

Verse 79

श्रोत्रियः श्रोत्रियसुतो विधिवाक्यविशारदः । सर्वज्ञो वेदवान्मंत्री ज्ञानवंशकुलान्वितः

அவர் ஶ்ரோத்ரியர்; ஶ்ரோத்ரியரின் புதல்வர்; விதிவாக்கியங்களின் பொருளறிவில் தேர்ந்தவர்; அனைத்தறிவாளர், வேதவித்தகர், ஞானமிகு ஆலோசகர், ஞானப் பரம்பரையுடைய வம்ச-குலத்தவர்.

Verse 80

त्रिणाचिकेतस्त्रिमधुः श्रुतेष्वन्येषु संस्थितः । पुराणवेत्ता ब्रह्मज्ञः स्वाध्यायी जपतत्परः

அவர் திரிநாசிகேதக் கர்மத்தை ஆற்றுபவர், திரிமது உபதேசங்களின் அறிஞர், வேதமும் பிற ஶ்ருதி-ஶாஸ்திரங்களிலும் நிலைபெற்றவர்; புராணவேத்தா, பிரம்மஞானி, ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபடுபவர், ஜபத்தில் எப்போதும் தத்பரர்.

Verse 81

ब्रह्मभक्तः पितृपरः सूर्यभक्तोथ वैष्णवः । ब्राह्मणो योगनिष्ठात्मा विजितात्मा सुशीलवान्

அவர் பிரம்மபக்தர், பித்ருகர்மங்களில் பராயணர், சூரியனை வழிபடுபவர், மேலும் வைஷ்ணவரும் ஆவர்; அவர் பிராமணர், யோகநிஷ்டையுடையவர், தன்னடக்கமுடையவர், நற்குணசாலி.

Verse 82

एते तोष्याः प्रयत्नेन वर्जनीयानिमान्शृणु । पतितस्तत्सुतः क्लीबः पिशुनो व्यंगरोगितः

இவர்களை முயற்சியுடன் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்; இப்போது விலக்க வேண்டியவர்களை கேள்—பதிதன், அவன் புதல்வன், க்லீபன், பிசுனன், மேலும் ஊனமுற்றோன் அல்லது நோயுற்றோன்.

Verse 83

सर्वे ते श्राद्धकाले तु त्याज्या वै धर्मदर्शिभिः । पूर्वेद्युरपरेद्युर्वा विनीतांश्च निमंत्रयेत्

தர்மத்தை உணரும்ோர் ஶ்ராத்தகாலத்தில் இவர்கள் அனைவரையும் நிச்சயமாக விலக்க வேண்டும். ஒழுக்கமுடைய (தகுதியான)வர்களை முந்தைய நாளோ அடுத்த நாளோ அழைக்க வேண்டும்.

Verse 84

निमंत्रितांश्च पितर उपतिष्ठंति तान्द्विजान् । वायुभूतानि गच्छंति तथासीनानुपासते

அழைக்கப்பட்டால் பித்ருக்கள் அந்தத் த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) அணுகி நிற்பர்; வாயுரூபமான நுண்ணுடலை ஏற்று வந்து, அமர்ந்திருப்போரின் அருகில் இருந்து பணிவுடன் சேவை செய்வர்।

Verse 85

दक्षिणं जानुचालभ्य वामं पात्यनिमंत्रयेत् । अक्रोधनैः शौचपरैः सुस्नातैर्ब्रह्मवादिभिः

வலது முழங்காலை முன்னே வைத்து, இடதைக் கீழே தாழ்த்தி அழைப்பு செய்ய வேண்டும்; கோபமற்ற, தூய்மையில் நிலைத்த, நன்கு நீராடிய பிரம்மவித்துக்கள் இதனைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 86

भवितव्यं भवद्भिस्तु मया च श्राद्धकर्मणि । पितृयज्ञं विनिर्वर्त्य तर्पणाख्यं तु योग्निमान्

நீங்களும் நானும் ஸ்ராத்தக் கிரியையில் முறையாக ஈடுபட வேண்டும்; பித்ருயஜ்ஞத்தை நிறைவேற்றி, பின்னர் யோகநிலையுடையவன் ‘தர்ப்பணம்’ எனப்படும் செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 87

पिंडान्वाहार्यकं कुर्याच्छ्राद्धमिंदुक्षये तथा । गोमयेनानुलिप्ते तु दक्षिणाप्लवनस्थले

சந்திரன் குறையும் காலத்தில் (கிருஷ்ணபக்ஷத்தில்) பிண்ட-அன்வாஹார்யக ஸ்ராத்தமும் செய்ய வேண்டும்; கோமயத்தால் பூசப்பட்ட தக்ஷிணாப்லவன இடத்தில் இதை நடத்த வேண்டும்।

Verse 88

श्राद्धं समारभेद्भक्त्या गोष्ठे वा जलसन्निधौ । अग्निमान्निर्वपेत्पित्र्यं चरुं वा सक्तुमुष्टिभिः

பக்தியுடன் ஸ்ராத்தத்தைத் தொடங்க வேண்டும்—கோசாலையிலோ நீரருகிலோ; அக்னியின் சன்னிதியில் பித்ருஹவிஸை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்—சரு (சமைத்த அன்னம்) அல்லது சக்து (சத்து) கைப்பிடிகள்।

Verse 89

पितृभ्यो निर्वपामीति सर्वं दक्षिणतो न्यसेत् । अभिघार्य ततः कुर्यान्निर्वापत्रयमग्रतः

“பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணம் செய்கிறேன்” என்று சொல்லி அனைத்தையும் தெற்குத் திசையில் வைக்க வேண்டும். பின்னர் நெய்-ஆஹுதி செய்து முன்புறம் மூன்று அர்ப்பணங்களைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 90

ते वितस्त्यायताः कार्याश्चतुरङ्गुलविस्तृताः । दर्वीत्रयं च कुर्वीत खादिरं रजतान्वितम्

அவை ஒரு விதஸ்தி நீளமும் நான்கு விரல் அகலமும் உடையதாகச் செய்யப்பட வேண்டும். மேலும் கதீர மரத்தால் செய்யப்பட்ட, வெள்ளி பொருத்தப்பட்ட மூன்று தர்விகளையும் தயாரிக்க வேண்டும்.

Verse 91

रत्निमात्रं परिश्लक्ष्णं हस्ताकाराग्रमुत्तमम् । उदपात्राणि कांस्यस्य मेक्षणं च समित्कुशम्

ரத்னி அளவுள்ள, மென்மையாகச் செதுக்கிய, சிறந்த கைபோன்ற முனையுடைய கருவியைச் செய்ய வேண்டும். நீருக்கான காஞ்சிப் பாத்திரங்கள், மேலும் மேக்ஷணம், சமித், குசா புல்லும் வைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 92

तिलपात्राणि सद्वासो गंधधूपानुलेपनम् । आहरेदपसव्यं च सर्वं दक्षिणतः शनैः

எள்ளுப் பாத்திரங்கள், நல்ல ஆடைகள், நறுமணம், தூபம், அனுலேபனம் ஆகியவற்றை கொண்டு வர வேண்டும். மேலும் வலப்புறமாக மெதுவாகச் சென்று அபசவ்யமாக (இடம்சுழி) அனைத்தையும் கொண்டு வர வேண்டும்.

Verse 93

एवमासाद्य तत्सर्वं भवनस्योत्तरेंतरे । गोमयेनानुलिप्तायां गोमूत्रेण च मंडलम्

இவ்வாறு அனைத்தையும் ஏற்பாடு செய்து, வீட்டின் வடக்கு உள்பகுதியில் இடத்தை கோமயத்தால் மெழுகி, கோமூத்திரத்தால் ஒரு மண்டலத்தையும் வரைய வேண்டும்.

Verse 94

साक्षताभिः सपुष्पाभिरद्भिः सव्यापसव्यवत् । विप्राणां क्षालयेत्पादावभिवंद्य पुनःपुनः

அக்ஷதமும் மலர்களும் கலந்த நீரால், இடமிருந்து வலமாக மரியாதையுடன் பிராமணர்களின் பாதங்களைத் துவைத்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி நமஸ்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 95

आसनेषूपविष्टेषु दर्भवत्सु विधानतः । उपस्पृष्टोदकान्विप्रानुपवेश्यानुमंत्रयेत्

விதிப்படி தர்பை அமைந்த ஆசனங்களில் பிராமணர்களை முறையாக அமர்த்தி, அவர்கள் உபஸ்பர்ஶோதகம் (ஆசமனம்) செய்து தூய்மை பெற்ற பின், அவர்களைச் சடங்கிற்காக அமர்த்தி உரிய மந்திரங்களால் அனுமந்திரிக்க வேண்டும்।

Verse 96

द्वौ दैवे पितृकृत्ये त्रीनेकैकं चोभयत्र वा । भोजयेदीश्वरोपीह न कुर्याद्विस्तरं बुधः

தேவகாரியத்தில் இருவருக்கும், பித்ருகாரியத்தில் மூவருக்கும், அல்லது இரண்டிலும் தலா ஒருவருக்கும் உணவளிக்க வேண்டும். வல்லமை உள்ள இல்லத்தாரும் இதை மிகைப்படுத்தக் கூடாது; ஞானி வீண் விரிவைச் செய்ய வேண்டாம்।

Verse 97

दैवपूर्वं निवेद्याथ विप्रानर्घादिना बुधैः । अग्नौ कुर्यादनुज्ञातो विप्रैर्विप्रो यथाविधि

முதலில் தேவதைகளுக்கு முறையாக நிவேதனம் செய்து, ஞானிகள் அர்க்யம் முதலியவற்றால் பிராமணர்களை மரியாதை செய்ய வேண்டும். பின்னர் பிராமணர்களின் அனுமதி பெற்று, ஒரு பிராமணன் விதிப்படி அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 98

स्वगृह्योक्तेन विधिना काले कृत्वा समंततः । अग्नीषोममयाभ्यां तु कुर्यादाप्यायनं बुधः

தன் க்ருஹ்யசூத்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி, உரிய காலத்தில் எல்லாத் திசைகளிலும் சடங்கை நிறைவேற்றி, பின்னர் ஞானி அக்னி-சோமமயமான ஆஹுதிகளால் ‘ஆப்யாயன’ (புனர்போஷணம்) செயலைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 99

दक्षिणाग्नौ प्रणीतेन स एवाग्निर्द्विजोत्तमः । यज्ञोपवीतान्निर्वर्त्य ततः पर्युक्षणादिकम्

தெற்குத் தீயாகிய தக்ஷிணாக்னியில் தீ கொண்டு செல்லப்பட்டபின், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, அதே அக்னியாலே யஜ்ஞோபவீதச் சடங்கை நிறைவேற்றி, பின்னர் பர்யுக்ஷண முதலிய துணைச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 100

प्राचीनावीतिना कार्यमेतत्सर्वं विजानता । लब्ध्वा तस्माद्विशेषेण पिंडान्कुर्वीत चोदकं

இவ்வனைத்தையும் அறிந்தவன் ப்ராசீனாவீத முறையில் பூணூலை அணிந்து இவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; ஆகவே உரிய பொருள்/சமயம் கிடைத்தபின் சிறப்பாக பிண்டங்களையும் உடகார்ப்பணத்தையும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 101

दद्यादुदकपात्रैस्तु सलिलं सव्यपाणिना । दद्यात्सर्वं प्रयत्नेन दमयुक्तो विमत्सरः

உடகப் பாத்திரங்களால் இடக்கையால் நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் தமம் உடையவனாய், பொறாமையற்றவனாய், முயற்சியுடன் அனைத்தையும் வழங்க வேண்டும்।

Verse 102

विधाय रेखां यत्नेन निर्वपेदवनेजनं । दक्षिणाभिमुखः कुर्यात्ततो दर्भान्निधाय वै

முயற்சியுடன் ஒரு கோடு இழுத்து, சுத்திக்காக அவநேஜன அர்ப்பணத்தை வைக்க வேண்டும்; தெற்குநோக்கி இதைச் செய்து, பின்னர் தர்பைகளை வைக்க வேண்டும்।

Verse 103

निधाय पिंडमेकैकं सर्वं दर्भोपरिक्रमात् । निर्वपेदथ दर्भेषु नामगोत्रानुकीर्तनैः

ஒவ்வொன்றாகப் பிண்டங்களை வைத்து, தர்பையால் அனைத்தையும் சுற்றிவர வேண்டும்; பின்னர் பெயர் மற்றும் கோத்திரத்தைச் சொல்லி தர்பையின் மேல் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 104

तेषु दर्भेषु तं हस्तं विमृज्याल्लेपभागिनां । तथैव च जपं कुर्यात्पुनः प्रत्यवनेजनम्

அந்த தர்ப்பைகளில் லேப-எச்சில்/மாசு தொட்ட அந்த கையைத் துடைத்து தூய்மை பெற வேண்டும். பின்னர் அதே முறையில் ஜபத்தை மீண்டும் தொடங்கி, மறுபடியும் ஆச்சமனம்/கழுவுதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 105

जलयुक्तं नमस्कृत्य गंधधूपार्चनादिभिः । एवमावाह्य तत्सर्वं वेदमंत्रैर्यथोदितैः

நீருடன் நமஸ்காரம் செய்து, சந்தனம், தூபம், அர்ச்சனை முதலியவற்றால் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு விதிப்படி வேதமந்திரங்களால் அனைத்தையும் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 106

एकाग्नरेकएवाद्भिर्निर्वपेद्दर्विकां तथा । ततः कृत्वा नरो दद्यात्पितृभ्यस्तु कुशान्बुधः

ஒரே அக்னியால், நீருடன் சேர்த்து கரண்டியால் விதிப்படி ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். பின்னர் அதை நிறைவேற்றி, ஞானி பித்ருக்களுக்கு குசத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 107

ततः पिंडादिकं कुर्यादावाहनविसर्जनम् । ततो गृहीत्वा पिंडेभ्यो मात्राः सर्वाः क्रमेण तु

பின்னர் பிண்டம் முதலிய கர்மங்களைச் செய்து, ஆவாஹனம் மற்றும் விசர்ஜனமும் நிறைவேற்ற வேண்டும். அதன் பின் பிண்டங்களிலிருந்து அளவுகள் அனைத்தையும் வரிசையாக எடுத்து விதிப்படி அர்ப்பணித்து/பங்கிட வேண்டும்.

Verse 108

तानेव विप्रान्प्रथममाशयित्वा च मानवः । वर्णयन्भोजयेदन्नमिष्टं पूर्तं च सर्वदा

அந்தப் பிராமணர்களை முதலில் மரியாதையுடன் அமரச் செய்து, பக்தியுடன் அவர்களின் நற்குணங்களைப் புகழ்ந்து கூறிக்கொண்டே, மனிதன் எப்போதும் அவர்களுக்கு அன்னம் அளித்து உணவளிக்க வேண்டும்—இஷ்ட (யாகதானம்) மற்றும் பூர்த்த (பொதுநல தானம்) இரண்டுமாகவும்.

Verse 109

वर्जयेत्क्रोधपरतां स्मरन्नारायणं हरिम् । तृप्तान्ज्ञात्वा पुनः कुर्याद्विकिरं सार्ववर्णिकं

நாராயணன் ஹரியை நினைந்து கோபவசப்படுதலை விலக்க வேண்டும். அனைவரும் திருப்தியடைந்தனர் என அறிந்து, மீண்டும் எல்லா வர்ணத்தாருக்கும் சமமாக நைவேத்ய/அன்னத்தைப் பகிர வேண்டும்.

Verse 110

विधृत्य सोदकं त्वन्नं सतिलं प्रक्षिपेद्भुवि । आचांतेषु पुनर्दद्याज्जलं पुष्पाक्षतोदकम्

நீர் மற்றும் எள் கலந்த அன்னத்தை எடுத்துக் கொண்டு நிலத்தில் அர்ப்பணித்து/விட வேண்டும். பின்னர் ஆச்சமனம் செய்து, மலரும் அக்ஷதமும் கலந்த நீரை மீண்டும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 111

स्वधावाचनकं सर्वं पिंडोपरि समाचरेत् । देवाद्यंतं प्रकुर्वीत श्राद्धनाशोन्यथा भवेत्

பிண்டத்தின் மேல் ‘ஸ்வதா’ மந்திரங்களின் முழுப் பாராயணத்தையும் செய்ய வேண்டும். தேவர்களிலிருந்து தொடங்கி முடிவு வரை ஒழுங்காகச் செய்யாவிட்டால், ஸ்ராத்தம் கெடும்.

Verse 112

विसृज्य विप्रान्प्रणतस्तेषां कृत्वा प्रदक्षिणम् । दक्षिणांदिशमाकांक्षन्पितॄनुद्दिश्य मानवः

பிராமணர்களை மரியாதையுடன் விடைபெற்று, அவர்களுக்கு வணங்கி பிரதட்சிணம் செய்து, தென் திசையை நோக்கி பித்ருக்களை நினைத்து மனிதன் அந்தக் கிரியையை ஆற்றினான்.

Verse 113

दातारो नोभिवर्द्धंतां वेदाः सन्ततिरेव च । श्रद्धा च नो मा व्यगमद्बहुदेयं च नोस्त्विति

எங்கள் தானதாரர்கள் பெருகட்டும்; எங்களிடம் நிலைக்கும் வேதப் பரம்பரையும் வம்சமும் வளரட்டும். எங்கள் ஸ்ரத்தா விலகாதிருக்க, எங்களிடம் தானம் செய்யப் பலவும் இருக்கட்டும்—என்று வேண்டுகிறோம்.

Verse 114

अन्नं च नो बहुभवेदतिथींश्च लभेमहि । याचितारश्च नः संतु मा च याचिष्म कंचन

எங்களுக்கு அன்னம் எப்போதும் மிகுதியாக இருக்கட்டும்; விருந்தினர்களை அடைந்து உபசரிக்கப் பெறுவோமாக. எங்களிடம் யாசகர்கள் வரட்டும்; ஆனால் நாம் யாரிடமும் பிச்சை கேட்க வேண்டாமாக.

Verse 115

एतदग्निमतः प्रोक्तमन्वाहार्यं तु पार्वणं । यथेंदुसंक्षये तद्वदन्यत्रापि निगद्यते

அக்னிகர்மத்தில் வல்ல அதிகாரிகள் கூறியது: அன்வாஹார்ய அர்ப்பணம் தான் பார்வணச் சடங்கு. சந்திரன் குறையும் காலத்தில் எவ்வாறு விதிக்கப்பட்டதோ, அவ்வாறே பிற இடங்களிலும் பொருந்தும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 116

पिंडांस्तु गोजविप्रेभ्यो दद्यादग्नौ जलेपि वा । वप्रांते वाथ विकिरेदापोभिरथ वापयेत्

பிண்டங்களை பசுக்கள், பிற விலங்குகள், பிராமணர்கள் ஆகியோருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்; அல்லது அவற்றை அக்னியில் அல்லது நீரில் விடலாம். அல்லது உயர்ந்த கரை/மேடு ஓரத்தில் சிதறடிக்கலாம்; அல்லது நீரால் கரைத்து விடலாம்.

Verse 117

पत्नीं तु मध्यमं पिंडं प्राशयेद्विनयान्विताम् । आधत्त पितरो गर्भं पुत्रसंतानवर्द्धनं

வினயமுடைய மனைவிக்கு நடுப்பிண்டத்தை உண்ணச் செய்ய வேண்டும். அப்போது பித்ருக்கள் கர்ப்பதானத்தை அருளி, புத்ரசந்ததி மற்றும் குலவளர்ச்சியைப் பெருக்குவர்.

Verse 118

तावन्निर्वापणं तिष्ठेद्यावद्विप्रा विसर्जिताः । वैश्वदेवं ततः कुर्यान्निवृत्तः पितृकर्मणः

பிராமணர்களை முறையாக விடைபெறச் செய்யும் வரை நிர்வாபணத்தை அங்கேயே வைத்திருக்க வேண்டும். பின்னர் பித்ருகர்மம் முடித்து வைஶ்வதேவ அர்ப்பணத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 119

इष्टैः सह ततः शांतो भुंजीत पितृसेवितम् । पुनर्भोजनमध्वानं यानमायासमैथुनम्

பின்பு அமைதியான மனத்துடன் தன் அன்பினருடன் பித்ரு சேவைக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அன்னத்தை உண்ண வேண்டும். அதன் பின் மீண்டும் உண்பது, பயணம், வாகனப் பயணம், கடுமையான உழைப்பு, மைதுனம் ஆகியவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 120

श्राद्धकृच्छ्राद्धभुग्यो वा सर्वमेतद्विवर्जयेत् । स्वाध्यायं कलहं चैव दिवास्वप्नं च सर्वदा

ஸ்ராத்தம் செய்பவராக இருந்தாலும், ஸ்ராத்த உணவை உண்ணுபவராக இருந்தாலும், இவை அனைத்தையும் விலக்க வேண்டும். மேலும் வேதஸ்வாத்யாயம், சண்டை, பகல் உறக்கம்—இவற்றையும் எப்போதும் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 121

अनेन विधिना श्राद्धं त्रिवर्गस्येह निर्वपेत् । कन्या कुंभ वृषस्थेर्के कृष्णपक्षेषु सर्वदा

இந்த விதிப்படி இங்கே திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) வளர்க்கும் ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். அது எப்போதும் கிருஷ்ணபக்ஷத்தில், சூரியன் கன்னி, கும்பம் அல்லது ரிஷப ராசியில் இருக்கும் போது செய்யப்பட வேண்டும்.

Verse 122

यत्रयत्र प्रदातव्यं सपिंडीकरणात्मकम् । तत्रानेन विधानेन देयमग्निमता सदा

எங்கே எங்கே சபிண்டீகரணத்துடன் தொடர்புடைய தானம்/அர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டுமோ, அங்கே அக்னியைப் பேணுபவன் (அக்னிஹோத்ரி) இந்த விதிப்படி எப்போதும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 123

अतः परं प्रवक्ष्यामि ब्रह्मणा यदुदीरितम् । श्राद्धं साधारणं नाम भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

இனி பிரம்மா அறிவித்ததை நான் விளக்குகிறேன்—‘சாதாரண’ எனப்படும் ஸ்ராத்தம்; அது போகம் மற்றும் மோக்ஷம்—இரண்டின் பலனையும் அளிக்கிறது.

Verse 124

अयने विषुवे चैव अमावस्यार्कसंक्रमे । अमावस्याष्टका कृष्णपक्ष पंचदशीषु च

அயனமும் விஷுவமும், அமாவாசை, சூரியன் ராசி-சங்கிரமம், அமாவாசை அஷ்டகை, மேலும் கிருஷ்ணபக்ஷ பௌர்ணமி திதியான பஞ்சதசியும்—இவை எல்லாம் விசேஷ புண்ணிய காலங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன।

Verse 125

आर्द्रा मघा रोहिणीषु द्रव्यब्राह्मणसंगमे । गजच्छायाव्यतीपाते विष्टिवैधृतिवासरे

ஆர்த்ரா, மகா, ரோஹிணி நட்சத்திரங்களில்; செல்வமும் பிராமணனும் சந்திக்கும் வேளையில்; கஜச்சாயா, வ்யதீபாதம் எனும் அபசகுன காலங்களில்; மேலும் விஷ்டி (பத்ரா) மற்றும் வைத்ருதி யோகம் உள்ள நாட்களில்—இவை மங்கள காரியங்களுக்கு ஏற்றதல்ல எனக் கருதப்படுகின்றன।

Verse 126

वैशाखस्य तृतीयायां नवमीकार्तिकस्य च । पंचदशी तु माघस्य नभस्ये च त्रयोदशी

வைசாக மாதத்தின் திதி மூன்றாம் நாள், கார்த்திக நவமி, மாக பஞ்சதசி, மேலும் நபஸ்ய (ஸ்ராவண) மாதத் திரயோதசி—இவை நிர்ணயிக்கப்பட்ட புனித திதிகள் என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 127

युगादयः स्मृता ह्येताः पितॄपक्षोपकारिकाः । तथा मन्वंतरादौ च देयं श्राद्धं विजानता

யுகங்களின் தொடக்கம் முதலிய இவ்வவசரங்கள் பித்ருபக்ஷத்திற்கு நன்மை தருவன என நினைவுகூரப்படுகின்றன. அதுபோல மன்வந்தரத்தின் ஆரம்பத்திலும் அறிந்தவன் ஸ்ராத்தத்தை அளிக்க வேண்டும்.

Verse 128

अश्वयुङ्नवमी चैव द्वादशी कार्तिके तथा । तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च

ஆஸ்வயுஜ மாத நவமி, கார்த்திக த்வாதசி, சைத்ர மாத த்ருதியா, மேலும் பாத்ரபத மாத த்ருதியாவும்—இவையும் புனித திதிகள் ஆகும்।

Verse 129

फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी तथा । आषाढस्यापि दशमी माघमासस्य सप्तमी

பால்குண மாத அமாவாசை, பௌஷ மாத ஏகாதசி, ஆஷாட மாத தசமி, மேலும் மாக மாத சப்தமி—இவை புண்ணியத் திதிகள்.

Verse 130

श्रावणे चाष्टमी कृष्णा तथाषाढी च पूर्णिमा । कार्तिकी फाल्गुनी चैवा ज्येष्ठे पंचदशी सिता

ஸ்ராவணத்தில் கிருஷ்ணபக்ஷ அஷ்டமி, ஆஷாடத்தில் பௌர்ணமி, அதுபோல் கார்த்திகி மற்றும் பால்குணி (பௌர்ணமிகள்), மேலும் ஜ்யேஷ்டத்தில் சுக்லபக்ஷ பௌர்ணமி/பதினைந்தாம் திதி—இவை குறிப்பிட்ட புனிதத் திதிகள்.

Verse 131

मन्वंतरादयस्त्वेता दत्तस्याक्षयकारिकाः । पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात्पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः

மன்வந்தர முதலிய இக்கிரியைகள் அளித்த தானத்தை அக்க்ஷயமாக்கும். இங்கேயும் நியமமுள்ளவன் எள்ளுடன் கலந்த நீரையாவது பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 132

श्राद्धं कृतं तेन समास्सहस्रं रहस्यमेतत्पितरो वदंति । वैशाख्यामुपवासेषु तथोत्सवमहालये

பித்ருக்கள் இவ்விரகசியத்தைச் சொல்கின்றனர்—அவன் செய்த ஸ்ராத்தம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பலன் தரும்; குறிப்பாக வைசாக உபவாசங்களிலும், விழாவாய மகாலயத்திலும்.

Verse 133

तीर्थायतनगोष्ठेषु द्वीपोद्यानगृहेषु च । विविक्तेषूपलिप्तेषु श्राद्धं देयं विजानता

தீர்த்தங்களில், ஆலயப் பிராகாரங்களிலும் சபைமண்டபங்களிலும், தீவுகள், தோட்டங்கள், இல்லங்களில்—குறிப்பாக தனிமையும் சாணம்/மண் பூசி சுத்தமாக்கிய இடங்களிலும்—அறிவுடையவன் ஸ்ராத்தம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 134

विप्रान्पूर्वेपरेचाह्नि विनीतात्मानि मंत्रयेत् । शीलवृत्तगुणोपेतान्वयोरूपसमन्वितान्

முற்பகலும் பிற்பகலும், அடக்கமுள்ள மனத்துடன், நல்லொழுக்கம், உரிய வாழ்வொழுக்கு, நற்குணங்கள் உடைய, வயதில் முதிர்ச்சியும் மதிக்கத்தக்க தோற்றமும் கொண்ட பிராமணர்களை ஆலோசிக்க வேண்டும்।

Verse 135

द्वौ दैवे पितृकृत्ये त्रीनेकैकमुभयत्र वा । भोजयेत्सुसमृद्धोपि न प्रकुर्वीत विस्तरम्

தேவகாரியத்தில் இரண்டு பிராமணர்களுக்கும், பித்ருகாரியத்தில் மூன்று பிராமணர்களுக்கும் உணவளிக்க வேண்டும்; அல்லது தலா ஒருவர், அல்லது இரண்டிற்கும் ஒருவரே. மிகச் செல்வமிருந்தாலும் விருந்தை ஆடம்பரமாக விரிவாக்கக் கூடாது।

Verse 136

विश्वेदेवान्यवैः पुष्पैरभ्यर्च्यासनपूर्वकं । पूरयेत्पात्रयुग्मं तु स्थाप्यं दर्भपवित्रके

ஆசனம் அர்ப்பணிப்பதிலிருந்து தொடங்கி, யவமும் மலர்களும் கொண்டு விஸ்வேதேவர்களை முறையாக அர்ச்சித்து, பின்னர் இரு பாத்திரங்களையும் நிரப்பி புனித தர்பை (குச) மீது நிறுவ வேண்டும்।

Verse 137

शन्नोदेवीत्यपः कुर्याद्यवोसीति यवानपि । गंधपुष्पैस्तु संपूज्य विश्वान्देवान्प्रतिन्यसेत्

“ஶம் நோ தேவீḥ” என்று ஜபித்து நீரை ஸம்ஸ்காரம் செய்து, “யவோऽஸி” என்று சொல்லி யவத்தையும் ஸம்ஸ்காரம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் நறுமணமும் மலர்களும் கொண்டு பூஜித்து விஸ்வேதேவர்களை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 138

विश्वेदेवास इत्याभ्यामावाह्य विकिरेद्यवान् । यवोसि धान्यराजस्त्वं वारुणो मधुमिश्रितः

“விஸ்வேதேவாஸः…” என்று தொடங்கும் இரு மந்திரங்களால் ஆவாஹனம் செய்து யவத்தைத் தூவ வேண்டும். (என்று:) “நீ யவம்—தானியங்களின் அரசன்; நீ வருணனுக்குரிய அர்ப்பணம், தேனுடன் கலந்தது.”

Verse 140

अभ्यर्च्य गंधाद्युत्सृज्य पितृयज्ञं समारभेत् । दर्भासनादि कृत्वादौ त्रीणि पात्राणि चार्चयेत्

முதலில் அர்ச்சனை செய்து கந்தம் முதலிய உபசாரங்களை ஒதுக்கி வைத்து பித்ருயஜ்ஞத்தைத் தொடங்க வேண்டும். தொடக்கத்தில் தர்பாசனம் முதலிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து மூன்று பாத்திரங்களையும் ஸம்ஸ்காரம் செய்து முறையாக அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 141

सपवित्राणि कृत्वादौ शन्नोदेवीत्यपः क्षिपेत् । तिलोसीति तिलान्कुर्याद्गन्धपुष्पादिकं पुनः

முதலில் பவித்ரங்களைச் செய்து ‘ஶம் நோ தேவீः’ மந்திரத்தால் நீரைத் தெளிக்க வேண்டும். பின்னர் ‘திலோऽஸி’ மந்திரத்தால் எள்ளை வைத்து, மீண்டும் கந்தம், புஷ்பம் முதலியவற்றைச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

Verse 142

पात्रं वनस्पतिमयं तथा पर्णमयं पुनः । राजतं वा प्रकुर्वीत तथा सागरसंभवम्

பாத்திரம் தாவரப் பொருளால் செய்யப்பட்டதாகவோ, இலைகளால் செய்யப்பட்டதாகவோ இருக்கலாம். அல்லது வெள்ளியால் செய்யலாம்; அதுபோல கடலில் தோன்றிய பொருளாலும் செய்யலாம்.

Verse 143

सौवर्णं राजतं ताम्रं पितॄणां पात्रमुच्यते । रजतस्य कथा वापि दर्शनं दानमेव च

பித்ருக்களுக்குச் சுவர்ணம், ரஜதம், தாமிரம் ஆகிய பாத்திரங்கள் விதிக்கப்பட்டுள்ளன. ரஜதத்தைப் பற்றிப் பேசுதல், அதைக் காணுதல், அல்லது தானமாக அளித்தல் கூட புண்ணியமே.

Verse 144

राजतैर्भाजनैरेषां पितॄणां रजतान्वितैः । वार्यपि श्रद्धया दत्तमक्षयायोपकल्पते

வெள்ளியால் அலங்கரிக்கப்பட்ட வெள்ளிப் பாத்திரங்களில் பித்ருக்களுக்கு பக்தியுடன் அளிக்கப்படும் நீரும் கூட அழியாப் புண்ணியமாக விளங்கும்.

Verse 145

अद्यापि पितृपात्रेषु पितॄणां राजतान्वितम् । शिवनेत्रोद्भवं यस्मादुत्तमं पितृवल्लभम्

இன்றும் பித்ருக்களுக்கு அர்ப்பணிக்கும் பாத்திரங்களில் வெள்ளி சேர்க்கப்படுகிறது; அது சிவனின் கண் இருந்து தோன்றியது எனக் கூறப்படுகிறது. ஆகவே அது சிறந்ததும் பித்ருக்களுக்கு மிகப் பிரியமானதும் ஆகும்.

Verse 146

एवं पात्राणि संकल्प्य यथालाभं विमत्सरः । या दिव्येति पितुर्नाम गोत्रे दर्भान्करे न्यसेत्

இவ்வாறு கிடைப்பதற்கேற்ப பாத்திரங்களை அமைத்து, பொறாமையின்றி, ‘யா திவ்யா’ என மந்திரம் சொல்லி, தந்தையின் பெயரும் கோத்திரமும் கூறி, கையில் தர்ப்பை (தர்பம்) வைக்க வேண்டும்.

Verse 147

पितॄनावाहयिष्यामि तथेत्युक्तः स तैः पुनः । उशंतस्त्वा तथायन्तु ऋग्म्यामावाहयेत्पितॄन्

அவன்—“பித்ருக்களை நான் ஆவாஹனம் செய்வேன்” என்றான்; அவர்கள் மீண்டும் அறிவுறுத்தியபடி—“உம்மேல் பிரியமுடன் அவர்கள் இங்கு வருக”—என்று ரிக் மந்திரங்களால் பித்ருக்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 148

या दिव्येत्यर्घ्यमुत्सृज्य दद्याद्गंधादिकं ततः । वस्त्रोत्तरं दर्भपूर्वं दत्वा संश्रयमादितः

‘யா திவ்யா…’ மந்திரத்தால் அர்க்யம் செலுத்தி, பின்னர் சந்தனம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். முதலில் தர்ப்பை வைத்து, மேலாடை (உத்தரீயம்) அளித்து, தொடக்கத்திலிருந்தே பக்தியுடன் சரணடைதல் செய்ய வேண்டும்.

Verse 149

पितृपात्रे निधायाथ न्युब्जमुत्तरतो न्यसेत् । पितृभ्यः स्थानमसीति निधाय परिवेषयेत्

பின்னர் அதை பித்ருப் பாத்திரத்தில் வைத்து, வடதிசை நோக்கி நிவேதனத்தை அமைக்க வேண்டும். ‘இது பித்ருக்களின் ஆசனம்’ என சங்கல்பித்து, அதன் பின் முறையாக பரிமாற வேண்டும்.

Verse 150

तत्रापि पूर्वतः कुर्यादग्निकार्यं विमत्सरः । उभाभ्यामपि हस्ताभ्यामाहृत्य परिवेषयेत्

அங்கேயும் பொறாமையின்றி முதலில் அக்னி-சம்பந்தமான கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். பின்னர் இரு கைகளாலும் கொண்டு வந்து விதிப்படி பரிமாற வேண்டும்.

Verse 151

उशन्तस्त्वेति तं दर्भं पाणिभक्तं विशेषतः । गुणान्वितैश्च शाकाद्यैर्नानाभक्ष्यैस्तथैव च

“உஷந்தஸ்த்வே” (உமக்கு இன்பமாயிருப்பதாக) என்று சொல்லி, அவர்கள் அந்த தர்ப்பையை மிகுந்த கவனத்துடன் கையால் அர்ப்பணித்தனர்; மேலும் சிறந்த கீரை முதலியனும் பலவகை உணவுகளும் சேர்த்தனர்.

Verse 152

अन्नं च सदधिक्षीरं गोघृतं शर्करान्वितं । मासं प्रीणाति वै सर्वान्पितॄनित्याह पद्मजः

தயிர், பால் சேர்ந்த அன்னம், பசுநெய், சர்க்கரை இணைந்தது—இது ஒரு மாதம் முழுதும் எல்லாப் பித்ருக்களையும் நிச்சயமாகத் திருப்திப்படுத்தும்; என்று பத்மஜன் (பிரம்மா) கூறினார்.

Verse 153

द्वौ मासौ मत्स्यमांसेन त्रीन्मासान्हारिणेन तु । औरभ्रेणाथ चतुरः शाकुनेनाथ पंच वै

மீன் மாம்சத்தால் இரண்டு மாதங்கள், மான் மாம்சத்தால் மூன்று மாதங்கள், ஆடு/செம்மறி (ஔரப்ர) மாம்சத்தால் நான்கு மாதங்கள், பறவைகளின் மாம்சத்தால் நிச்சயமாக ஐந்து மாதங்கள் (பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்).

Verse 154

वाराहस्य तु मांसेन षण्मासं तृप्तिरुत्तमा । सप्तलोहस्य मांसेन तथाष्टावाजकेन तु

வராக மாம்சத்தால் ஆறு மாதங்கள் மிகச் சிறந்த திருப்தி உண்டாகும்; சப்தலோஹ (சப்தலோஹ மிருகம்) மாம்சத்தால், அதுபோல ஆஜக மாம்சத்தால் எட்டு மாதங்கள் (திருப்தி உண்டாகும்).

Verse 155

पृषतस्य तु मांसेन तृप्तिर्मासान्नवैव तु । दशमासांश्च तृप्यंते वराहमहिषामिषैः

புள்ளியுள்ள மான் (ப்ருஷத) மாம்சம் உண்டால் ஒன்பது மாதங்கள் திருப்தி நிலைக்கும்; வராகமும் எருமையும் மாம்சம் உண்டால் பத்து மாதங்கள் திருப்தி நிலைக்கும்.

Verse 156

शशकूर्मयोस्तु मांसेन मासानेकादशैव तु । संवत्सरं तु गव्येन पयसा पायसेन वा

முயல் அல்லது ஆமை மாம்சம் உண்டால் (பிராயச்சித்தப் பலன்) பதினொன்று மாதங்கள் நீடிக்கும்; ஆனால் கோவினுடைய பொருட்கள்—பால் அல்லது பாயசம் (பால்சோறு)—உண்டால் அது முழு ஒரு ஆண்டு நீடிக்கும்.

Verse 157

सौकरेण तु तृप्यंते मासान्पंचदशैव तु । वार्ध्रीणसस्य मांसेन तृप्तिर्द्वादशवार्षिकी

வராக மாம்சம் உண்டால் பதினைந்து மாதங்கள் திருப்தி உண்டாகும்; வார்த்ரீணஸ மாம்சம் உண்டால் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தி நிலைக்கும்.

Verse 158

कालशाकेन चानंत्यं खड्गमांसेन चैव हि । यत्किंचिन्मधुना मिश्रं गोक्षीरं दधिपायसम्

காலசாகக் கீரை உண்டாலும், காட்கம் (காண்டாமிருகம்/கண்டமிருகம்) மாம்சம் உண்டாலும் முடிவற்ற (பாபப் பலன்) உண்டாகும்; மேலும் தேனுடன் கலந்த எதுவாயினும்—கோபால், தயிர்ப் பாயசம்—அதுவும் அதேபோல் (தோஷகரம்).

Verse 159

दत्तमक्षयमित्याहुः पितरः पूर्वदेवताः । स्वाध्यायं श्रावयेत्पित्र्यं पुराणान्यखिलानि च

முன்னோர் தெய்வங்களான பித்ருக்கள் கூறுகின்றனர்—“விதிப்படி அளிக்கப்பட்ட தானம் அழியாதது.” ஆகையால் பித்ருக்களுக்காக பித்ரிய ஸ்வாத்யாயத்தை ஓதச் செய்து, எல்லாப் புராணங்களையும் வாசிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 160

ब्रह्मविष्ण्वर्करुद्राणां स्तवानि विविधानि च । इंद्रेशसोमसूक्तानि पावमानीश्च शक्तितः

பிரம்மா, விஷ்ணு, சூரியன், ருத்ரன் ஆகியோருக்கான பலவகை ஸ்தவங்களும்; இந்திரன், ஈசன், சோமன் ஆகியோருக்கான ஸூக்தங்களும்; தத்தம் சக்திக்கேற்ப பாவமானீ ஸ்துதிகளும் (பாடப்படுகின்றன)।

Verse 161

बृहद्रथंतरं तत्र ज्येष्ठसामाथ रौरवं । तथैव शांतिकाध्यायं मधुब्राह्मणमेव च

அங்கே ப்ருஹத்ரதந்தர, ஜ்யேஷ்டஸாமன், ரௌரவ (ஸாமம்) ஆகியவற்றையும்; அதுபோல சாந்தி-அத்தியாயத்தையும், மதுப்ராஹ்மணத்தையும் (பாடுகின்றனர்)।

Verse 162

मण्डलब्राह्मणं तद्वत्प्रीतिकारि च यत्पुनः । विप्राणामात्मनश्चापि तत्सर्वं समुदीरयेत्

அதேபோல் மண்டல-ப்ராஹ்மண (விதி)யையும், மேலும் மகிழ்ச்சி தருவன எதுவாயினும்—பிராமணர்களுக்கும் தமக்குமாக—அனைத்தையும் முறையாக உச்சரித்து/பாட வேண்டும்।

Verse 163

भारताध्ययनं कार्यं पितॄणां परमप्रियं । भुक्तवत्सु च विप्रेषु भोज्यतोयादिकं नृप

அரசே! பித்ருக்களுக்கு மிகப் பிரியமானதனால் பாரதம் (மஹாபாரதம்) வாசித்தல்/அధ్యயனம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பிராமணர்கள் உண்டு முடித்த பின், உணவு, நீர் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து கிரியையை நிறைவு செய்ய வேண்டும்।

Verse 164

सार्ववर्णिकमन्नाद्यमानयेत्सावधारणं । समुत्सृजेद्भुक्तवतामग्रतो विकिरान्भुवि

அனைத்து வர்ணங்களுக்கும் ஏற்ற அன்னம் முதலியவற்றை கவனமாக கொண்டு வர வேண்டும்; மேலும் அவர்கள் உண்டு முடித்த பின், உண்டவர்களின் முன் நிலத்தில் சில பங்குகளைச் சிதறவிட்டு, மீதியை மரியாதையுடன் தனியே வைக்க வேண்டும்।

Verse 165

अग्निदग्धाश्च ये जीवा येप्यदग्धाः कुले मम । भूमौ दत्तेन तृप्यंतु तृप्ता यांतु परां गतिं

என் குலத்தில் தீயால் எரிந்த உயிர்களும், எரியாத உயிர்களும், பூமியில் அர்ப்பணிக்கப்படும் தானத்தால் திருப்தியடையட்டும்; திருப்தியடைந்து பரமகதியை அடையட்டும்।

Verse 166

येषां न माता न पिता न बंधुर्न चापि मित्रं न तथान्नमस्ति । तत्तॄप्तयेन्नं भुवि दत्तमेतत्पयातु योगाय यतो यतस्ते

தாய் இல்லை, தந்தை இல்லை, உறவினர் இல்லை, நண்பர் இல்லை; அன்னமும் இல்லாதவர்களுக்கு—அவர்களின் திருப்திக்காக இந்த அன்னம் பூமியில் அளிக்கப்பட்டது; அவர்கள் எங்கு எங்கிருந்தாலும் அவர்களின் யோகக்ஷேமத்திற்காக அது சென்று சேரட்டும்।

Verse 167

असंस्कृतप्रमीतानां त्यागिनां कुलभागिनां । उछिष्टभागधेयानां दर्भेषु विकिरासनं

சம்ஸ்காரமின்றி இறந்தவர்களுக்கும், துறவிகளுக்கும், குல உரிமையால் பங்கு பெறுவோருக்கும், உச்சிஷ்டமே பங்காக உள்ளோருக்கும்—தர்பை மேல் விகிரணம் (மிச்ச அன்னத்தைச் சிதறுதல்) விதியாகும்।

Verse 168

तृप्तान्ज्ञात्वोदकं दद्यात्सकृद्विकिरणे तथा । विप्रलिप्तमहीपृष्टे गोशकृन्मूत्रवारिणा

அவர்கள் திருப்தியடைந்தனர் என்று அறிந்து பின்னர் நீரை அளிக்க வேண்டும்; விகிரணத்திலும் ஒருமுறைத் தெளிக்க வேண்டும். பிராமணர்களுக்காக மெழுகப்பட்ட நிலத்தில் இது கோமயம்-கோமூத்திரம் கலந்த நீரால் தெளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 169

निधाय दर्भान्विधिवद्दक्षिणाग्रान्प्रयत्नतः । सर्ववर्णविधानेन पिंडांश्च पितृयज्ञवत्

விதிப்படி தர்பைகளை தெற்குமுனை நோக்கி கவனமாக வைத்து; கூறப்பட்ட முழு விதிமுறையின்படி பித்ருயஜ்ஞம் போல பிண்டங்களையும் தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 170

अवनेजनपूर्वं तु नामगोत्रं तु मानवः । उक्त्वा पुष्पादिकं दत्वा कृत्वा प्रत्यवनेजनं

அவநேஜன விதிக்கு முன் மனிதன் தன் பெயரும் கோத்திரமும் கூற வேண்டும். பின்னர் மலர் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து பிரத்யவநேஜனம் (முடிவு அபிஷேக-நீராடல்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 171

ज्ञात्वापसव्यं सव्येन पाणिना त्रिः प्रदक्षिणं । पितृवन्मातृकं कार्यं विधिवद्दर्भपाणिना

அபஸவ்ய முறையை அறிந்து இடக்கையால் மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்ய வேண்டும். மேலும் தாய்வழி பித்ருகர்மமும் தந்தைவழியைப் போலவே, விதிப்படி, கையில் தர்பை கொண்டு செய்ய வேண்டும்.

Verse 172

दीपप्रज्वालनं तद्वत्कुर्यात्पुष्पार्चनं बुधः । तथा चांतेषु चाचम्य दद्याच्चापः सकृत्सकृत्

அதேபோல் அறிவுடையவன் தீபம் ஏற்றி மலர்களால் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும். மேலும் முடிவுப் பகுதிகளில் ஆச்சமனம் செய்து மீண்டும் மீண்டும் நீரை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 173

तथा पुष्पाक्षतान्पश्चादक्षय्योदकमेव च । सतिलं नामगोत्रेण दद्याच्छक्त्या च दक्षिणाम्

பின்னர் மலரும் அக்ஷதையும் அர்ப்பணித்து, அக்ஷய்யோதகத்தையும் அளிக்க வேண்டும். எள்ளுடன், பெயர்-கோத்திரம் கூறி அர்ப்பணித்து, இயன்ற அளவு தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும்.

Verse 174

गोभूहिरण्यवासांसि भव्यानि शयनानि च । दद्याद्यदिष्टं विप्राणामात्मनः पितुरेव च

பசு, நிலம், பொன், ஆடைகள், சிறந்த படுக்கைகள் ஆகியவற்றை தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் விருப்பமானதும் பிரியமானதும் எதுவாயினும், தன்னுக்கும் தந்தைக்கும் நன்மைக்காக பிராமணர்களுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

Verse 175

वित्तशाठ्येन रहितः पितृभ्यः प्रीतिमावहेत् । ततः स्वधावाचनकं विश्वेदेवेषु चोदकं

செல்வம் பற்றிய வஞ்சனை இன்றி பித்ருக்களை மகிழ்விக்க வேண்டும். பின்னர் ‘ஸ்வதா’ ஆவாஹனப் பாராயணம் செய்து விஶ்வேதேவர்களுக்கு நீர்த் தர்ப்பணம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 176

दत्वाशीः प्रतिगृह्णीयाद्द्विजेभ्योपि यथा बुधः । अघोराः पितरः संतु संत्वित्युक्तः पुनर्द्विजैः

ஆசி வழங்கிய பின், ஞானி இருபிறப்பினரிடமிருந்தும் எதிராசியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். மீண்டும் பிராமணர்கள் கூறினர்—“பித்ருக்கள் அ஘ோரர், அதாவது அருள்மிகு நன்மையாளர் ஆகட்டும்; ததாஸ்து।”

Verse 177

गोत्रं तथा वर्द्धतां तु तथेत्युक्तश्च तैः पुनः । स्वस्तिवाचनकं कुर्यात्पिंडानुद्धृत्य भक्तितः

அவர்கள் மீண்டும்—“ததாஸ்து, உன் கோத்திரம் வளர்க” என்று கூறினால், அவன் பக்தியுடன் பிண்டங்களை உயர்த்தி ஸ்வஸ்திவாசனம் (மங்களப் பாராயணம்) செய்ய வேண்டும்.

Verse 178

उच्छेषणं तु तत्तिष्ठेद्यावद्विप्रविसर्जनम् । ततो गृहबलिं कुर्यादिति धर्मो व्यवस्थितः

மீதமுள்ள உணவை, பிராமண அதிதியை மரியாதையுடன் வழியனுப்பும் வரை ஒதுக்கி வைத்திருக்க வேண்டும். அதன் பின் கிருஹபலி செய்ய வேண்டும்; இதுவே நிலைபெற்ற தர்ம விதி.

Verse 179

उच्छेषणं भूमिगतमजिह्मस्याशठस्य च । दासवर्गस्य तत्पिंडं भागधेयं प्रचक्षते

நேர்மையும் வஞ்சனையின்மையும் உடையவன் தரையில் வைத்த மீதமுள்ள உணவு—அந்த ஒரு மோர்்சலே சேவகர் வர்க்கத்திற்குரிய நியதிப் பங்கு (பாகதேயம்) என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 180

पितृभिर्निर्मितं पूर्वमेतदाप्यायनं सदा । अव्रतानामपुत्राणां स्त्रीणामपि नराधिप

அரசே! எப்போதும் போஷிக்கும் இந்த விதியை முன்னர் பித்ருக்கள் விரதமில்லாதவர்களுக்கும், பிள்ளையில்லாதவர்களுக்கும், பெண்களுக்கும் கூட நிறுவினர்.

Verse 181

ततः स्थानाग्रतः स्थित्वा प्रतिगृह्यांबुपात्रिकां । वाजेवाजेति च जपन्कुशाग्रेण विसर्जयेत्

பின்னர் நியமிக்கப்பட்ட இடத்தின் முன் நின்று நீர்பாத்திரத்தை எடுத்துக்கொண்டு; ‘வாஜே வாஜே’ என்று ஜபித்தபடி குசையின் நுனியால் நீரை விட வேண்டும்.

Verse 182

बहिः प्रदक्षिणं कुर्यात्पदान्यष्टावनुव्रजेत् । बंधुवर्गेण सहितः पुत्रभार्यासमन्वितः

வெளிப்புறமாக பிரதட்சிணை செய்து எட்டு அடிகள் முன்னே செல்ல வேண்டும்; உறவினர்களுடன், மகனும் மனைவியும் உடன் செல்ல வேண்டும்.

Verse 183

निवृत्य प्रणिपत्याथ प्रयुज्याग्निं स मंत्रवित् । वैश्वदेवं प्रकुर्वीत नैत्यिकं बलिमेव च

பின்னர் திரும்பி வணங்கி; மந்திரம் அறிந்தவன் புனித அக்னியை ஏற்றி; வைஶ்வதேவமும் நித்திய பலியும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 184

ततस्तु वैश्वदेवांते सभृत्यसुतबांधवः । भुंजीतातिथिसंयुक्तः सर्वं पितृनिषेवितं

பின்னர் வைஶ்வதேவம் முடிந்ததும், பணியாளர்கள், மகன்கள், உறவினர்களுடன்—விருந்தினர்களும் உடன்—பித்ருக்களுக்கு முறையாக அளிக்க வேண்டிய அனைத்தையும் அளித்து, பின்னர் தானும் உணவு உண்ண வேண்டும்.

Verse 185

एतच्चानुपनीतोपि कुर्यात्सर्वेषु पर्वसु । श्राद्धं साधारणं नाम सर्वकामफलप्रदम् । भार्याविरहितोप्येतत्प्रवासस्थोपि भक्तिमान्

இந்தச் சிராத்தத்தை எல்லாப் பர்வ நாட்களிலும் செய்ய வேண்டும்; உபநயனம் செய்யாதவரும் செய்யலாம். இதற்கு ‘சாதாரண சிராத்தம்’ என்று பெயர்; இது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும். மனைவி இல்லாவிட்டாலும், வெளிநாட்டில்/பிரவாசத்தில் இருந்தாலும், பக்தன் இதை நிச்சயம் ஆற்ற வேண்டும்.

Verse 186

शूद्रोप्यमंत्रकं कुर्यादनेन विधिना नृप । तृतीयमाभ्युदयिकं वृद्धिश्राद्धं विधीयते

அரசே! சூத்ரனும் இவ்விதிமுறையின்படி மந்திரமின்றி சிராத்தம் செய்யலாம். மூன்றாவது வகை ‘ஆப்யுதயிகம்’—வளர்ச்சியும் செழிப்பும் தரும் ‘விருத்தி சிராத்தம்’ என விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 187

उत्सवानंदसंस्कारे यज्ञोद्वाहादिमंगले । मातरः प्रथमं पूज्याः पितरस्तदनंतरं

உற்சவமும் ஆனந்தமும் நிறைந்த சடங்குகளில்—யாகம், திருமணம் முதலான மங்கள நிகழ்வுகளில்—முதலில் தாய்மாரை வழிபட வேண்டும்; அதன் பின் தந்தையரை.

Verse 188

ततो मातामहा राजन्विश्वेदवास्तथैव च । प्रदक्षिणोपचारेण दध्यक्षतफलोदकैः

பின்னர், அரசே, தாய்வழித் தாத்தாவையும் அதுபோல விஸ்வேதேவர்களையும் பிரதட்சிணை செய்து, தயிர், அக்ஷதை, பழம், நீர் ஆகிய உபசாரங்களால் மரியாதை செய்ய வேண்டும்.

Verse 189

प्राङ्मुखो निर्वपेत्पिंण्डान्पूर्वांश्चैव पुरातनान् । संपन्नमित्यभ्युदये दद्यादर्घं द्वयोर्द्वयोः

கிழக்கு நோக்கி இருந்து, பழமையான முறையின்படி முன்னோர்களுக்குப் பிண்டங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். செழிப்பு தரும் சுப நேரத்தில் ‘சம்பன்னம்’ என்று சொல்லி, இரண்டிரண்டாக அர்க்யம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 190

युग्मा द्विजातयः पूज्या वस्त्राकल्पांबरादिभिः । तिलकार्यं यवैः कार्यं तच्च सर्वानुपूर्वकं

இரட்டையாக உள்ள த்விஜர்களை ஆடை, அணிகலன், அம்பர முதலியவற்றால் பூஜிக்க வேண்டும். தில சம்பந்தமான கர்மத்தை யவம் (ஜவம்) கொண்டு செய்ய வேண்டும்; அனைத்தும் முறையாக வரிசைப்படி நடைபெற வேண்டும்.

Verse 191

मंगल्यानि च सर्वाणि वाचयेद्द्विजपुंगवान् । एवं शूद्रोपि सामान्यं वृद्धिश्राद्धं च सर्वदा

அனைத்து மங்கள வாக்கியங்களையும் சிறந்த த்விஜன் (பிராமணன்) ஓத வேண்டும். இவ்விதமாக சூத்ரனும் எப்போதும் சாதாரண சிராத்தத்தையும், வ்ருத்தி-சிராத்தத்தையும் (வளர்ச்சி/செழிப்பு நிகழ்வின் சிராத்தம்) செய்யலாம்.

Verse 192

नमस्कारेण मंत्रेण कुर्याद्दानानि वै बुधः । दानं प्रधानं शूद्रस्य इत्याह भगवान्प्रभुः । दानेन सर्वकामाप्तिस्तस्य संजायते यतः

ஞானி, நமஸ்கார மந்திரத்துடன் தானங்களைச் செய்ய வேண்டும். பகவான் பிரபு கூறினார்: சூத்ரனுக்கு தானமே முதன்மை தர்மம்; ஏனெனில் தானத்தால் அவனுக்கு எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவேற்றமும் உண்டாகிறது.