Adhyaya 81

Verse 1

वैशंपायन उवाच । उद्भवं लोहितांगस्य संतोषं तु जनेषु च । प्रभावं वैभवं तेजः श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

வைசம்பாயனர் கூறினார்—லோஹிதாங்கனின் தோற்றம், மக்களிடையே அவன் அளிக்கும் திருப்தி, மேலும் அவனுடைய பிரபாவம், வைபவம், தேஜஸ் ஆகியவற்றை உண்மையறிந்து கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 2

व्यास उवाच । हरांशसंभवो देवः कुजातः पृथिवीसुतः । सत्त्वस्थस्सत्वसंपूर्णश्शूरः शक्तिधरो भुवि

வியாசர் கூறினார்—அந்த தேவன் ஹரன் (சிவன்) அಂசத்திலிருந்து தோன்றினான்; பிறப்பால் தாழ்ந்தவன் எனக் கூறப்பட்டாலும், அவன் பூமியின் புதல்வன். சத்த்வத்தில் நிலைத்து, சத்த்வம் நிறைந்தவனாய், வீரனாய், பூமியில் சக்தி தாங்கியவனாய் இருந்தான்।

Verse 3

तीक्ष्णः क्रूरग्रहो देवो लोहितांगः प्रतापवान् । कुमारो रूपसंपन्नो विद्युत्पातमयः प्रभुः

அந்த தேவன் லோஹிதாங்கன் கூர்மையும் கொடுமையான பிடியும் உடையவன், பெரும் பிரதாபம் கொண்டவன்; இளமையன், அழகிய உருவம் உடையவன், மின்னல் வீழ்ச்சிபோன்ற இயல்புடைய வல்லமைமிகு ஆண்டவன்।

Verse 4

अनेन भर्जिता दैत्याः क्रव्यादाय सुरद्विषः । दशायोगाच्च मनुजा उद्भिज्जाः पशुपक्षिणः

இச்சக்தியாலே மாமிசபோகிகள், தேவர்த்வேஷிகள் ஆகிய தைத்யர்கள் எரிந்து அழிந்தனர்; பத்து நிலைய்களின் சேர்க்கையால் மனிதர், தாவரப் பிறவிகள், விலங்குகள், பறவைகள் தோன்றின.

Verse 5

वैशंपायन उवाच । शंभोरेष कथं जातः कथं जातो महीसुतः । ग्रहो देवः कथं क्रूर एतदिच्छामि वेदितुम्

வைசம்பாயனர் கூறினார்—இது சம்புவிலிருந்து எவ்வாறு பிறந்தது? பூமியின் புதல்வன் எவ்வாறு பிறந்தான்? தெய்வமான கிரகம் இருந்தும் அது எவ்வாறு கொடுமையானது? இதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்.

Verse 6

कथमस्य भवेत्तुष्टिः सर्वलोकेषु सर्वदा । गुरो मय्याप्तभावे तु वद निस्संशयं मुखात्

அவன் எல்லா உலகங்களிலும் எப்போதும் எவ்வாறு திருப்தியுடன் இருக்க முடியும்? குருவே, நான் உமக்கு அன்பும் நம்பிக்கையும் உடையவனானபோது, உமது வாயிலிருந்து ஐயமின்றி கூறுக.

Verse 7

व्यास उवाच । हिरण्याक्षकुले धीमानसुराणां च पार्थिवः । अंधकेति समाख्यातो दैत्यः सर्वसुरांतकृत्

வியாசர் கூறினார்—ஹிரண்யாக்ஷ குலத்தில் அசுரர்களில் ஒரு அறிவுடைய அரசன் தோன்றினான்; ‘அந்தகன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த தைத்யன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் அழிவை விளைவிப்பவனாயிருந்தான்.

Verse 8

जातो विष्णुवरादेव जातो विष्णुपराक्रमः । तेनैव निर्जिता देवास्सेन्द्राः क्रतुभुजः क्रमात्

விஷ்ணுவின் வரத்தால் அவன் பிறந்து, விஷ்ணுவின் பராக்கிரமத்தையே பெற்றான்; அதே வலிமையால் இந்திரனுடன் யாகப் பங்கினை அனுபவிக்கும் தேவர்கள் முறையே தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 9

ततो देवा विधिं गत्वा वचनं चेदमब्रुवन् । अन्धकेनैव चास्माकं हृतं राज्यं सुखं मखः

அப்போது தேவர்கள் விதி (பிரம்மா) அவரை அணுகி இவ்வாறு கூறினர்— “அந்தகன் ஒருவனே எங்கள் அரசையும், இன்பத்தையும், யாகங்களையும் பறித்தான்।”

Verse 10

तस्मात्तस्य वधोपाय उच्यतां तद्विधीयताम् । अथ धाताऽब्रवीद्वाक्यं देवानस्य च नैधनम्

“ஆகவே அவனை வதைக்கும் வழி கூறப்படுக; அது நிறைவேற்றப்படுக.” அப்போது தாதா (பிரம்மா) தேவர்களிடம் இக்காரியத்திற்கு தவறாத சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 11

नास्ति विष्णुवरादेव पीयूषस्य च भक्षणात् । किंतु तस्यासुरत्वस्य यथा परिभवो ध्रुवम्

அமுதம் அருந்துவதால் மட்டும் விஷ்ணுவரம் கிடையாது; அவனுடைய அசுர இயல்புக்கே உரிய அவமானமும் வீழ்ச்சியும் உறுதியானது।

Verse 12

कुर्वे लोकहितार्थाय श्रद्धां कामसमन्विताम् । विचिकित्सा तु तत्रैव सर्वास्त्रीरतिगच्छति

“உலக நலனுக்காக நான் நம்பிக்கையுடன்—ஆசையோடு கூடியே—இச்செயலை செய்கிறேன்; ஆனால் அங்கேயே ஐயம் எழுந்து, அது முழுவதும் பெண்-மைய இன்ப ஆசையாக மாறுகிறது।”

Verse 13

त्यक्त्वैकां पार्वतीं दुर्गां न तस्य मानसं स्थिरम् । ततः क्रुद्धो जगत्स्वामी तं च वैरूप्यतां नयेत्

ஒரே பார்வதி—துர்கையை—விட்டதால் அவன் மனம் நிலைபெறவில்லை; அப்போது உலகநாதன் கோபித்து அவனையும் விகாரமான உருவிற்கு ஆளாக்கினார்।

Verse 14

ततोऽसुरत्वं संत्यज्य गणस्तस्य भविष्यति । एवमुक्त्वा प्रजाध्यक्षः श्रद्धां कामसमन्विताम्

அப்போது அவன் அசுர இயல்பைத் துறந்து அவனுடைய கணங்களில் ஒருவனாக ஆவான். இவ்வாறு கூறி, பிரஜாபதி காமத்துடன் கூடிய ஸ்ரத்தையை உரைத்தார்.

Verse 15

विचिकित्सां स्वमायां च प्रेषयामास तं प्रति । ततो विचेष्टितः कामाद्योषान्वेषणतत्परः

அவனை நோக்கி ‘விசிகித்ஸை’ (சந்தேகம்) மற்றும் தன் மாயையையும் அனுப்பினார். பின்னர் காமத்தால் கலங்கித் துடித்து, பெண்களைத் தேடுவதில் ஈடுபட்டான்.

Verse 16

स्वदारान्परयोषां च नापश्यद्विचिकित्सया । ततो मायाप्रयुक्तोसौ त्रैलोक्यं विचचार ह

சந்தேகத்தால் அவன் தன் மனைவியையும் பிறருடைய மனைவியையும் வேறுபடுத்த இயலவில்லை. பின்னர் மாயையால் தூண்டப்பட்டு அவன் மூவுலகிலும் அலைந்தான்.

Verse 17

दृष्टं च हिमवत्पृष्ठे स्त्रीरत्नं चातिशोभनं । दृष्ट्वा च पार्वतीं दैत्यः कामस्य वशगोऽभवत्

ஹிமவத் மலையின் சரிவில் மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்கும் ஸ்திரீரத்தினத்தை அவன் கண்டான். பார்வதியைப் பார்த்ததும் அந்த தைத்யன் காமத்தின் வசமானான்.

Verse 18

ज्ञानलोपात्ततो दुर्गां ग्रहीतुं तां स चेच्छति । उमा च कोटवीरूपं कृत्वा देहस्य चात्मनः

பின்னர் அறிவு மங்கியதால் அவன் துர்கையைப் பிடிக்க விரும்பினான். ஆனால் உமா தன் உடலிலும் உள்ளத்திலும் கோடவீ வடிவத்தை ஏற்றாள்.

Verse 19

ईश्वरस्यांतिकस्था च ग्रहीतुं तां ससार सः । ततः कामविचेताश्च उन्मत्तीकृतचेतनः

அவள் ஈசனின் அருகில் இருந்ததால், அவளைப் பற்றிக்கொள்ள அவன் வேகமாக ஓடினான். பின்னர் காமமயக்கத்தால் மனம் குழம்பி, உணர்வு உன்மத்தமடைந்ததுபோல் ஆனது.

Verse 20

न जहाति शिवां धात्रीं पार्वतीं दैत्यपुंगवः । ततो ध्यानात्समागम्य मिलितः पार्वतीं धवः

தைத்தியத் தலைவன் சிவா-தாத்ரீ பார்வதியை விட்டுவிடவில்லை. அப்போது தியானத்திலிருந்து எழுந்து, ஆண்டவன் சம்பு அருகே வந்து பார்வதியைச் சந்தித்தார்.

Verse 21

दृष्ट्वा तं च स दैत्येन्द्रः प्रगतस्तु स्वमालयम् । सज्जीकृत्य स्वयोधांश्च शंभुं जेतुं समुत्सुकः

அவரைக் கண்டதும் அந்த தைத்தியேந்திரன் தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினான். தன் படைகளை ஆயத்தப்படுத்தி, சம்புவை வெல்ல ஆவலுற்றான்.

Verse 22

गौरीमेव समानेतुं काममोहादचेतनः । एतच्छ्रुत्वा तु त्रिदशा गत्वा तं नंदिनेरिताः

காமமயக்கத்தால் உணர்விழந்து, அவன் கௌரியையே கொண்டு வர முயன்றான். இதைக் கேட்டதும் நந்தி தூண்டுதலால் தேவர்கள் அவனிடம் சென்றனர்.

Verse 23

अकुर्वंश्च महद्युद्धं घोरं लोकभयंकरम् । दैत्यान्रणे मृतांस्तत्र दैत्याचार्यो ह्यजीवयत्

அவர்கள் உலகங்களை அச்சுறுத்தும் அளவுக்கு மிகப் பெரும், கொடிய போரைக் செய்தனர். அங்கே போரில் இறந்த தைத்யர்களை தைத்யாசாரியன் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்.

Verse 24

एतद्वृत्तं तु कैलासे सर्वे चैव न्यवेदयन् । क्रोधाच्छंभुस्तदा वाक्यं नंदिनं निजगाद ह

இந்த முழு நிகழ்வையும் அனைவரும் கைலாசத்தில் சென்று அறிவித்தனர். அப்போது கோபம் கொண்ட சம்பு நந்தியிடம் இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 25

गच्छ दैत्यालयं वीर द्रुतमेव ममाज्ञया । पश्यतां सर्वदैत्यानां दैत्येंद्रस्य च संसदि

வீரனே! என் ஆணையின்படி உடனே தைத்யர்களின் இல்லத்திற்குச் செல்; எல்லா தைத்யரும் பார்க்கும் போது தைத்யேந்திரனின் சபைக்குள் செல்.

Verse 26

गृहीत्वा चिकुरेऽत्यर्थं भार्गवं तं दुरात्मकम् । लब्ध्वा चास्मत्सकाशं वै विह्वलं चानय क्षणात्

அந்த துராத்மா பார்கவனை முடியைப் பிடித்து உறுதியாகக் கவ்வி; அவனை அடக்கி, நடுங்கும் உதவியற்ற நிலையில், கணநேரத்தில் என் முன்னே கொண்டு வா.

Verse 27

ततो नंदीश्वरः श्रीमान्पार्वतीपतिनेरितः । काव्यं तं कुंतले धृत्वा दैत्यानां पुरतो बलात्

அப்போது பார்வதீபதி (சிவன்) தூண்ட, புகழ்மிகு நந்தீஸ்வரன் காவ்யனை சிகையைப் பிடித்து வலியுடன் தைத்யர்களின் முன்னே இழுத்து வந்தான்.

Verse 28

आनयंतं च तं दैत्या जघ्नुः प्रहरणैः शरैः । न शेकुस्ते रुजां कर्तुं नंदिनो बलशालिनः

அவனை கொண்டு வரும்போது தைத்யர்கள் ஆயுதங்களாலும் அம்புகளாலும் தாக்கினர்; ஆனால் வலிமைமிக்க நந்திக்கு அவர்கள் சிறிதும் வேதனை செய்ய இயலவில்லை.

Verse 29

देवानामग्रतो नंदी गृहीत्वा तं च कुंतले । हरस्य पुरतो हृष्टः सह तेन समाययौ

தேவர்களின் முன்னிலையில் நந்தி அவனை முடியில் பிடித்தான்; பின்னர் மகிழ்ந்து அவனுடன் சேர்ந்து ஹரன் (சிவன்) முன்னே வந்தான்।

Verse 30

गृहीत्वा भार्गवं शंभुरसुराणां गुरुं रुषा । अगिलद्रौद्रमूर्तोऽसौ कालांतकसमः प्रभुः

அசுரர்களின் குரு பார்கவனை (சுக்ரனை) சம்பு கோபத்துடன் பிடித்து விழுங்கினார்; ரௌத்ர ரூபம் கொண்டு அந்த ஆண்டவன் பிரளயாந்தக் காலனைப் போன்றானார்।

Verse 31

ततो दैत्यपतिः क्रुद्धः सर्वसैन्यवृतो बली । दुद्राव शंकरं तत्र घोरैः प्रहरणादिभिः

அப்போது கோபமுற்ற தைத்யாதிபதி, வலிமைமிக்கவன், முழு படையால் சூழப்பட்டு, கொடிய ஆயுதங்களுடன் அங்கே சங்கரனை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 32

त्रिदशाश्च तथा क्रुद्धास्ततो विद्याधरादयः । प्रययुः समरं तत्र दैत्यानां च भृशं रुषा

அப்போது முப்பத்துமூன்று தேவர்களும் கோபமுற்றனர்; வித்யாதரர் முதலியவர்களுடன், தைத்யர்களுக்கு எதிராக மிகுந்த சினத்துடன் அங்கே போருக்கு சென்றனர்।

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे घोरं युद्धं भीष्मं समुत्थितम् । देवदानवयोरेवं सर्वलोकभयंकरम्

இந்நேரத்தில் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையே கொடியதும் பயங்கரமும் ஆன போர் எழுந்தது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சத்தை உண்டாக்கியது।

Verse 34

ततः प्रत्ययितास्त्रैश्च देवा निघ्नंति दानवान् । दनुजा निर्जरांस्तत्र विनिघ्नंति महाहवे

அப்போது மந்திரவலத்தால் सिद्धமான ஆயுதங்களால் தேவர்கள் தானவர்களைத் தகர்த்தனர்; அதே மகாயுத்தத்தில் தனுவின் புதல்வரும் மறுமொழியாக அமர தேவர்களை வீழ்த்தினர்।

Verse 35

शातकुंभमयाङ्गैस्ते शरैर्वज्रसमानकैः । बिभिदू रत्नपुंखैश्च परस्परजयैषिणः

ஒருவரை ஒருவர் வெல்ல விரும்பி, தூய பொன்னால் ஆன உடலுடையதும், வஜ்ரம் போன்ற வலிமையுடையதும், ரத்தினம் பதித்த இறகுகளுடையதும் ஆன அம்புகளால் அவர்கள் பரஸ்பரம் குத்திக் கிழித்தனர்।

Verse 36

दीपयंति भृशं कांतैस्तद्गात्राणि नभांसि च । वीर्यवंतो महादैत्या न मोघैरस्त्रसंचयैः

அவர்களின் ஒளிமிக்க உடல் உறுப்புகள் மிகுந்த பிரகாசத்துடன் எரிந்து, வானங்களையும் ஒளிரச் செய்தன; அந்த வீரமிகு மகாதைத்யர்கள் பயனற்ற ஆயுதக் குவியல்களுடன் அல்லர்।

Verse 37

हत्वा च पातयामासुः काश्यपाः सुरसत्तमाः । जगद्व्याप्तं महासैन्यं बलायुधसुसंवृतम्

அவர்களை வென்று, காச்யப குலத்துத் தேவர்களில் சிறந்தோர், பலமும் ஆயுதங்களும் நிறைந்த, உலகமெங்கும் பரந்த அந்த மகாசேனையைத் தரையில் வீழ்த்தினர்।

Verse 38

नीतं क्षयं सुरैः सर्वैः शस्त्रैः प्रत्ययितैः क्षणात् । स्वयं च युध्यमानेन महादेवेन यत्नतः

ஒரே கணத்தில், சோதிக்கப்பட்ட ஆயுதங்களை ஏந்திய எல்லாத் தேவர்களும் அவனை அழிவிற்கு இட்டனர்; மேலும் மகாதேவன் தானும் முயற்சியுடன் நேரில் போரிட்டான்।

Verse 39

शूलोद्धृतोपि सुचिरमविनष्टोऽथ नम्रधीः । अन्धको गणतां नीत्वा कृतो भृंगीरिटिर्द्विज

திரிசூலத்தில் குத்தப்பட்டிருந்தாலும் அவன் நீண்ட காலமும் அழியவில்லை. பின்னர் மனம் தாழ்மையடைந்து, அந்தகனை கணப் பதவிக்கு உயர்த்தி, ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே, ‘பிருங்கீரிடி’ என ஆக்கினர்.

Verse 40

ततो देवान्समाभाष्य शुक्रमुद्गीर्णवान्शिवः । भूमौ निपतितो गर्भस्ततो भौम इति स्मृतः

பின்னர் சிவன் தேவர்களை உரைத்து தமது சுக்கிரத்தை வெளிப்படுத்தினார். அந்த கரு பூமியில் விழுந்ததால் அது ‘பௌம’ (பூமியில் பிறந்தவன்) என நினைக்கப்பட்டது.

Verse 41

शुक्रश्शिवं समाभाष्य गतो दैत्यान्मुदान्वितः । एवं भौमस्समुत्पन्नो हरांशो भूसमुद्भवः

சிவனுடன் உரையாடி சுக்கிரன் மகிழ்ச்சியுடன் தைத்யர்களிடம் சென்றான். இவ்வாறு பௌமன் தோன்றினான்—ஹரன் (சிவன்) அಂசமாக, பூமியிலிருந்து பிறந்தவன்.

Verse 42

तस्य पूजा चतुर्थ्यां तु भौमवारे च सुव्रतैः । दशाद्यरिष्टे च तथा गोचरेऽनिष्टराशिगे

நல்ல விரதமுடையோர் அவரை சதுர்த்தியிலும் பௌமவாரத்திலும் (செவ்வாயிலும்) வழிபட வேண்டும்; மேலும் அசுப தசை முதலிய அரிஷ்ட காலங்களிலும், கோசரத்தில் அனிஷ்ட ராசி வந்தாலும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 43

त्रिकोणे मंडले चैव रक्तपुष्पानुलेपनैः । एवं वै पूजितो भौमः प्रयच्छति मतिं धनम्

முக்கோண மண்டலத்தில் செந்நிற மலர்களால் அனுலேபனம் செய்து இவ்வாறு வழிபட்டால், பௌமன் (செவ்வாய்) புத்தியும் செல்வமும் அருள்வான்.

Verse 44

पुत्रान्सुखंयशश्चैवकिंभूयःश्रोतुमिच्छसि । व्यास उवाच । एतद्वः कथितं शिष्या धर्माख्यानं शुभावहम्

“மக்களே, இன்பமும் புகழும் கூட—மேலும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?” வியாசர் கூறினார்—“சிஷ்யர்களே, நலமளிக்கும் இந்த தர்மக் கதையுரை உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது।”

Verse 45

यच्छ्रुत्वा न पुनर्भूयो जायते म्रियतेपि वा । द्विजातीनां पुण्यदं च संसेव्यं च शुभेप्सुभिः

இதைக் கேட்டால் மீண்டும் பிறப்பும் இல்லை, மீண்டும் மரணமும் இல்லை; இது த்விஜர்களுக்கு புண்ணியம் அளிப்பது, மங்கலத்தை நாடுவோர் இதைச் சேவிக்க வேண்டியது.

Verse 46

यथासुखं च गच्छध्वं कृतकृत्या ममाज्ञया । ब्रह्मोवाच । एवं विश्राव्य भगवान्व्यासः सत्यवतीसुतः

“என் ஆணையால் உங்கள் கடமை நிறைவேறியது; இப்போது உங்களுக்கு இன்பமாக இருப்பதுபோல் செல்லுங்கள்.” என்று பிரம்மா கூறினார். இவ்வாறு கூறி சத்தியவதி புதல்வனான பகவான் வியாசர் (அதன்படி நடந்தார்).

Verse 47

निर्णीय धर्मं विविधं शम्याप्रासमगात्सुत । त्वमपि श्रद्धया वत्स ज्ञात्वा तत्त्वं यथासुखम्

மகனே, பலவகை தர்மங்களைத் தீர்மானித்து அவர் ஷம்யாப்ராசத்திற்குச் சென்றார். நீயும், பிள்ளையே, பக்தியுடன் தத்துவத்தை அறிந்து, உனக்கு இன்பமாக இருப்பதுபோல் வாழ்.

Verse 48

विहरस्व यथाकालं गायमानो हरिं मुदा । लोकान्धर्मं चोपदिशन्प्रीणयन्जगतां गुरुम्

தக்க காலங்களில் உலாவு; மகிழ்ச்சியுடன் ஹரியைப் பாடிக்கொண்டே; மக்களுக்கு தர்மத்தை உபதேசித்து, உலகங்களின் குருவை மகிழ்வி.

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । इत्युक्तः प्रययौ भूप नारदो गंधमादनम् । नारायणं मुनिवरं द्रष्टुं बदरिकाश्रमे

புலஸ்த்யர் கூறினார்—அரசே, இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் நாரதர் கந்தமாதனத்திற்கு புறப்பட்டார்; பதரீ ஆசிரமத்தில் முனிவர நாராயணரை தரிசிக்கச் சென்றார்।

Verse 81

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे भौमोत्पत्तिपूजनं नामैकाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘பௌமன் தோற்றமும் வழிபாடும்’ எனும் எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।