Adhyaya 73

Verse 1

व्यास उवाच । ततो वृत्रो महातेजा दैत्यानां प्रवरो युधि । दिग्गजाढ्यं गजारूढः प्राद्रवद्बलसूदनम्

வியாசர் கூறினார்—அப்போது மாபெரும் தேஜஸுடைய வ்ருத்ரன், போரில் தைத்யர்களில் முதன்மையானவன், திக்கானைகளை ஒத்த வலிமைமிக்க யானைமேல் ஏறி பலசூதனனை நோக்கி பாய்ந்தான்।

Verse 2

आगच्छंतं ततो वृत्रं शरैः कालानलप्रभैः । विव्याध सर्वगात्रेषु द्विरदस्थो महाहवे

வ்ருத்ரன் நெருங்கி வந்தபோது, அந்த மாபெரும் போரில் யானைமேல் இருந்த வீரன் காலாக்னியைப் போன்ற தீவிர ஒளியுடைய அம்புகளால் அவன் உடலெங்கும் துளைத்தான்।

Verse 3

ततो वृत्रस्तु शीर्षं च जिष्णोरेव पतत्रिणा । विव्याध सहसा तेन स चचाल महाबलः

பின்னர் ஜிஷ்ணுவின் சிறகுடைய வாகனமான கருடன் திடீரென வ்ருத்ரனின் தலையைத் துளைத்தான்; ஆயினும் அந்த மாபெரும் வலிமையான் தடுமாறினான், உடனே விழவில்லை।

Verse 4

आत्मानं च समाश्वास्य धनुरुद्यम्य वीर्यवान् । ववर्ष शरवर्षेण तस्य दैत्यस्य विग्रहे

தன் உள்ளத்தைத் திடப்படுத்தி அந்த வீரன் வில்லை உயர்த்தி, அந்த தைத்தியனின் உடல்மேல் அம்புமழை பொழிந்தான்।

Verse 5

शरांश्छित्वा बिभेदाशु शरैराशीविषोपमैः । शतक्रतुं महावीर्यः सर्वदेवाधिपं युधि

அவனுடைய அம்புகளை வெட்டி, மாபெரும் வீரன் போரில் எல்லாத் தேவர்களின் அதிபதி சதக்ரது இந்திரனை நஞ்சுப்பாம்புபோன்ற அம்புகளால் விரைவில் குத்தினான்।

Verse 6

ततः शरसहस्रैस्तु दैत्यं विव्याध देवराट् । परस्परं शरा यांति यथा सप्ताश्व रश्मयः

பின்னர் தேவராஜன் ஆயிரம் அம்புகளால் அந்த தைத்தியனைத் துளைத்தான்; அம்புகள் ஒன்றையொன்று கடந்து சென்றன, ஏழு குதிரைச் சூரியனின் கதிர்கள் போல।

Verse 7

एवं शरसहस्रैस्तु बिभिदाते परस्परम् । मनोजवसमाः शीघ्रा गाढाः शिखरिणो यथा

இவ்வாறு ஆயிரம் அம்புகளால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் துளைத்தனர்; அம்புகள் மனவேகம்போல் விரைந்து, மலைச்சிகரம்போல் ஆழமாகப் பதிந்தன।

Verse 8

बडवानलसंस्पर्शाः खगा वज्रारभेदकाः । तयोर्धनुष्मतोर्युद्धे शरास्तुल्यगुणान्विताः

அந்த இரு வில்லாளர்களின் போரில் அம்புகள் பறவைகள் போலப் பறந்தன—படவானலத் தொடுதல்போல் சுட்டெரிக்கும், வைரத்தையும் பிளக்கும் வல்லமை உடைய, இருபுறமும் சமகுணம் பெற்றவை।

Verse 9

एवं क्रमेण युद्धे च अहोरात्रमवर्तत । महेंद्रो द्विरदं तस्य शूलेनैव जघान ह

இவ்வாறு முறையே போர் பகலும் இரவும் இடையறாது நடந்தது. மகேந்திரன் தன் சூலத்தால் அவன் யானையையே வீழ்த்தினான்.

Verse 10

स निपत्य महीपृष्ठे लाघवात्स्वरथं ययौ । रथस्थस्तस्य देवस्य शक्त्या चैरावणं दृढम्

அவன் நிலத்தில் விழுந்ததும் சுறுசுறுப்பால் தன் தேரை அடைந்தான். பின்னர் தேரில் நின்று, அந்த தெய்வ சக்தியால் சூலத்தால் உறுதியாக ஐராவதத்தைத் தாக்கினான்.

Verse 11

बिभेद लाघवेनाशु वज्रेणेव महागिरिं । शुशुभे कंपमानस्तु सेंद्रः स च महागजः

அவன் வேகத்தால், இன்றனின் வஜ்ரம் போல் மாபெரும் மலையைப் பிளந்தான். நடுங்கிய அந்த மகாயானை, இன்றனுடன் சேர்ந்து ஒளிவிட்டது.

Verse 12

ततः शक्तिं समादाय आविध्य मघवाऽसुरम् । बिभेदोरसि दैत्यस्य स पपात रथोपरि

அப்போது மகவா (இன்றன்) சக்தியை எடுத்துக் கொண்டு அசுரன் மீது எறிந்து, தைத்தியனின் மார்பைத் துளைத்தான்; அவன் தேரின் மேல் விழுந்தான்.

Verse 13

क्षणात्संज्ञां समालंब्य स विनद्य पतत्त्रिणा । बिभेद समरे शक्रं स ततः कश्मलं गतः

ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்று அவன் முழங்கி, தன் சிறகுடைய ஆயுதத்தால் போரில் சக்ரனைத் தாக்கினான்; பின்னர் அவன் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 14

इंद्रः संज्ञां पुनः प्राप्य जघान विशिखैः शितैः । शतकोटिसमैर्बाणैरर्दितो व्यथयान्वितः

இந்திரன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றவுடன் கூர்மையான விசிக அம்புகளால் எதிர்த்தாக்கினான்; ஆயினும் நூறு கோடிகளுக்கு ஒப்பான அளவற்ற அம்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்டு பெரும் வேதனையில் மூழ்கினான்।

Verse 15

ततो वृत्रो महाशूलं प्राक्षिपन्निर्जरेश्वरे । शांभवास्त्रेण देवेशो वैष्णवास्त्रं मुमोच ह

அப்போது வ்ருத்ரன் தேவர்களின் அதிபதியின்மேல் மகாசூலத்தை எறிந்தான்; தேவேசன் சாம்பவ அஸ்திரத்தால் அதைத் தடுத்து, பின்னர் வைஷ்ணவ அஸ்திரத்தை விடுத்தான்।

Verse 16

उभयोरंबरे चास्त्रे वह्निकूटसमप्रभे । अन्योन्यं जघ्नतुस्तत्र स्फुलिगानि विमुंचती

வானில் அந்த இரு அஸ்திரங்களும் தீக்குவியலைப் போல ஒளிர்ந்தன; அங்கே அவை ஒன்றையொன்று மோதிக் கொண்டு சினுக்குகளைச் சிதறவிட்டன।

Verse 17

स्पर्शने च स्फुलिंगानामुभयोः सेनयोर्भटाः । न शक्ताः संमुखे स्थातुं शलभा ज्वलने यथा

சினுக்குகள் பட்டவுடன் இரு படைகளின் வீரரும் நேருக்கு நேர் நிற்க இயலவில்லை; எரியும் தீயின் முன் பட்டாம்பூச்சிகள் நிலைக்காததுபோல்।

Verse 18

दग्धाः पेतुः पृथिव्यां च दिशस्सर्वाः प्रदुद्रुवुः । देवदानवयोर्वीराः शून्यस्तत्राभवद्रणः

சுட்டெரிந்த நிலையில் அவர்கள் பூமியில் விழுந்தனர்; எல்லாத் திசைகளும் அச்சத்தால் ஓடினவெனத் தோன்றின; தேவர்-தானவர் இருபுற வீரரும் இல்லாமல் அப்போர் வெளி வெறுமையாகியது।

Verse 19

अस्त्रं निरस्तकं दृष्ट्वा स दैत्यः क्रोधमूर्च्छितः । मायया शैलसंदोहमस्त्रं शक्रे मुमोच ह

தன் ஆயுதம் பயனற்றதாயிற்றெனக் கண்டு அந்த தைத்யன் கோபமூர்ச்சையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். பின்னர் மாயையால் மலைக்கூட்டமெனும் அஸ்திரத்தைச் சக்ரன் (இந்திரன்) மீது எறிந்தான்.

Verse 20

बाणौघैः शैलसंघातं प्रचिच्छेद रणे हरिः । अघोरं प्रासृजद्दैत्यः पुरुहूते महाबले

போரில் ஹரி அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தால் அந்த மலைக்கூட்டத்தைச் சிதறச் செய்தான். அப்போது தைத்யன் மகாபலன் புருஹூதன் (இந்திரன்) மீது அச்சமூட்டும் அஸ்திரத்தை எறிந்தான்.

Verse 21

कोटिकोटिसहस्राणि जंतूनां प्रवराणि च । सिंहशार्दूलभल्लूक वृक व्याघ्र महागजाः

கோடிக்கோடியும் ஆயிரமாயிரமும் உயிர்கள் இருந்தன; அவற்றில் சிறந்தவை—சிங்கங்கள், சார்தூலங்கள் (புலிகள்), கரடிகள், ஓநாய்கள், சிறுத்தைகள், மேலும் மகா யானைகள்.

Verse 22

दंदशूकादयः सत्वाः प्रधावंति सुरेश्वरं । क्षुरप्रैरर्धचंद्रैश्च भल्लैः शिलीमुखैस्तथा

பாம்புகள் முதலிய உயிர்கள் தேவேஸ்வரனை நோக்கி பாய்ந்து, க்ஷுரப்ரம், அர்த்தசந்திரம், பல்லம், சிலீமுகம் போன்ற பலவகை அம்புகளால் தாக்கின.

Verse 23

असंप्राप्तान्प्रचिच्छेद मघवा परवीरहा । ततो वृत्रो महाबाहुर्धनुरुद्यम्य वीर्यवान्

பர வீரஹா மகவா (இந்திரன்) இன்னும் தன்னை அணையாதவர்களையே வெட்டி வீழ்த்தினான். பின்னர் மகாபாகு, வீரியமிக்க வ்ருத்ரன் வில்லை உயர்த்தினான்.

Verse 24

बिभेद शरसाहस्रैर्वज्रकल्पैः शतक्रतुं । छित्वा क्षुरप्रैश्शक्रश्च धनुस्तस्य चकर्त च

வஜ்ரம் போன்ற ஆயிரம் அம்புகளால் அவன் சதக்ரது இந்திரனைத் துளைத்தான். மேலும் சக்ரன் கத்திபோல் கூரிய அம்புகளால் வெட்டி அவனது வில்லையும் சிதைத்தான்॥

Verse 25

सूतं चाश्वान्पृथिव्यां च पातयामास तत्क्षणात् । सकंटकांगदां भीमां संपूज्यासुरसत्तमः

அந்தக் கணமே அசுரர்களில் சிறந்தவன் சாரதியையும் குதிரைகளையும் தரையில் வீழ்த்தினான். பின்னர் முள் போன்ற விளிம்பும் அங்கதமும் உடைய அந்தப் பயங்கர ஆயுதத்தை வணங்கி முன்னே சென்றான்॥

Verse 26

जघान पद्मिनः शीर्षे मोहाद्दंती क्षितिं ययौ । सगदः सर्वदेवेशो धरणीं समुपस्थितः

மயக்கத்தால் தந்தியான் தாமரைத் தாங்கியவனின் தலையில் அடித்து, தானே பூமிக்குத் தாழ்ந்தான். அப்போது கதையுடன் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஈசன் தரணிதேவியின் முன்னே வந்தான்॥

Verse 27

ततस्तयोर्गदायुद्धमवर्तत मुहुर्मुहुः । तयोः प्रहरतोः शब्दो गदापातोद्भवो ध्रुवं

அப்போது அந்த இருவருக்கும் இடையில் மீண்டும் மீண்டும் கதையுத்தம் நிகழ்ந்தது. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கும்போது கதைகள் மோதியதால் நிச்சயமாகப் பெரும் ஒலி எழுந்தது॥

Verse 28

आवर्तं परिवर्तं च चक्रतुस्तौ पुनः पुनः । अध ऊर्ध्वं प्रहारं च पार्श्वयोरतिभीषणं

அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் சுழலும்-எதிர்சுழலும் இயக்கங்களைச் செய்து; கீழிருந்து, மேலிருந்து, மேலும் பக்கங்களில் மிகப் பயங்கரமான தாக்குதல்களை நிகழ்த்தினர்॥

Verse 29

बभूवैवं तयोर्युद्धं लोकालोकभयंकरं । दृष्ट्वा देवगणाः सिद्धा दानवा विस्मयं गताः

இவ்வாறு அந்த இருவரின் போர் உலகங்களுக்கும் லோகாலோகப் பகுதிகளுக்கும் அச்சமூட்டுவதாக நிகழ்ந்தது. அதைக் கண்டு தேவர்கள், சித்தர்கள், தானவர்களும் வியப்புற்றனர்.

Verse 30

युद्ध्यमानौ तु तौ वीरौ मृत्युसंशयमागतौ । देवदानववीराश्च द्रष्टुं नैव तदीशिरे

போராடிக் கொண்டிருந்த அந்த இரு வீரரும் மரணச் சந்தேகத்தின் எல்லைக்குச் சென்றனர். தேவர்-தானவர் வீரர்களும் அதைப் பார்க்கவும் இயலாதவராயினர்.

Verse 31

ईशब्रह्मादयः खे तु स्थिता द्रष्टुं तदद्भुतं । तयोर्हुंकारशब्देन गदापातस्वनेन च

ஈசன், பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் அந்த அதிசயத்தைப் பார்க்க வானில் நிலைத்திருந்தனர். அவர்களின் ‘ஹும்’கர முழக்கமும், கதையின் வீழ்ச்சிச் சத்தமும் முழங்கின.

Verse 32

ऊर्ध्वोर्ध्वमगमच्छब्दो ह्यशनेश्चोपजायते । भग्ने गदे द्वयोरेव करः संपुटितस्तयोः

ஒலி மீண்டும் மீண்டும் மேலே எழுந்தது; இடிமுழக்கம் பிறந்ததுபோல். இருவரின் கதைகளும் உடைந்தபோது, இருவரின் கைகளும் இறுக்கமாகக் குத்துமுஷ்டியாகின.

Verse 33

एवं चैवार्धयामेन तयोरस्त्रे निपेततुः । एतस्मिंन्नन्तरे वीरौ खड्गचर्मधरौ तदा

இவ்வாறு அரை யாமத்திற்குள் இருவரின் அஸ்திரங்கள் வீழ்ந்தன. அந்நேரத்தில் அந்த இரு வீரரும் வாளும் கேடயமும் ஏந்தினர்.

Verse 34

प्रतियोद्धुं महाघोरमाहवे संप्रचेरतुः । निस्त्रिंशौ विद्युदुल्काभौ तयोर्गात्रे च चर्मणी

அந்த மிகக் கொடிய போரில் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்து யுத்தம் செய்ய இருவரும் முன்னேறினர். அவர்களுடைய வாள்கள் எரியும் உல்கைகள்போல், ஒருவரின் அங்கங்களிலும் கவசத் தோலிலும் மோதித் தாக்கின.

Verse 35

दृश्येते सर्वलोकैश्च लाघवं विस्मयं गतैः । चिच्छिदाते तयोरेव चर्मणी बहुवर्णके

அவர்களின் துரிதத்தைக் கண்டு எல்லா உலகினரும் வியப்புற்றனர். அந்த இருவரும் பல நிறங்களுடைய தோல்-கவசங்களை வெட்டி சிதைத்துக் கொண்டிருப்பது தெளிவாகக் காணப்பட்டது.

Verse 36

भीष्मकं बलयुद्धं च तयोरेवं प्रवर्तते । मंडलं चक्रधन्वं च लाघवं च परिप्लुतं

இவ்வாறு அந்த இருவருக்கிடையில் அச்சமூட்டும் பலப்போர் நடந்தது—வட்டமாய் சுற்றுதல், சக்கரம்-வில் நுட்பங்கள், மின்னல் போன்ற துரிதம், மேலும் ஓடையென வழிந்தோடும் தவிர்ப்பு இயக்கங்கள்.

Verse 37

वृत्रवासवयोर्युद्धं वृत्रवासवयोरिव । केशान्वृत्रस्य उत्प्लुत्य संप्रधृत्यासिना द्रुतं

விருத்ரன் மற்றும் வாசவன் (இந்திரன்) இடையேயான போர், விருத்ர-வாசவப் போரைப் போலவே கொந்தளித்தது. அவன் தாவி எழுந்து விருத்ரனின் முடியைப் பிடித்து, வாளுடன் விரைவாகத் தாக்கினான்.

Verse 38

शिरश्चिच्छेद सहसा मघवा रणमूर्धनि । जयशब्दस्ततस्त्वासीद्देवानां च समंततः

அப்போது மகவா (இந்திரன்) போர்க்களத்தின் நடுவே திடீரென அவனுடைய தலையை வெட்டி வீழ்த்தினான். அதே கணத்தில் தேவர்களிடமிருந்து எல்லாத் திசைகளிலும் ‘ஜயம்! ஜயம்!’ என்ற முழக்கம் எழுந்தது.

Verse 39

प्रोत्फुल्लहृदया देवा मघवंतमपूजयन् । देवदुंदुभयो नेदुर्ननृतुश्चाप्सरोगणाः

மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த உள்ளத்துடன் தேவர்கள் மகவன் (இந்திரன்) அவரை முறையாகப் போற்றிப் பூஜித்தனர். தெய்வத் துந்துபிகள் முழங்கின; அப்சரைக் கூட்டங்கள் நடனமாடின.

Verse 40

गीतं गायंति गंधर्वा मुनयः स्तुतिपाठकाः । भीताः पलायिताः सर्वे दैत्यास्त्यक्तायुधा दिशः

கந்தர்வர்கள் பாடல்கள் பாடினர்; ஸ்துதி பாராயணம் செய்யும் முனிவர்கள் புகழ் ஸ்தோத்திரங்களை ஓதினர். அச்சமுற்ற எல்லா தைத்யர்களும் ஆயுதங்களைத் துறந்து திசைதிசையாக ஓடினர்.

Verse 73

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे वृत्रासुरवधोनाम त्रिसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘விருத்ராசுரவதம்’ எனப்படும் எழுபத்திமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.