Adhyaya 67

Verse 1

व्यास उवाच । एतच्छ्रुत्वा तु दैत्येंद्रो हिरण्याक्षो महाबलः । सरोषश्चातिताम्राक्षो ह्यसुरानादिदेश ह

வ்யாசர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட மகாபலன் தைத்யேந்திரன் ஹிரண்யாக்ஷன் கோபத்தால் செந்நிறக் கண்களுடன் அசுரர்களுக்கு ஆணையிட்டான்.

Verse 2

स्वयं गच्छामि युद्धाय देवानां विजिघांसया । नागच्छंति न युद्ध्यंते तेन मार्गाद्विशन्त्वितः

நானே போருக்கு செல்கிறேன், தேவர்களை வதைக்க எண்ணி. யார் செல்லாதாரோ, யார் போரிடாதாரோ, அவர்கள் இங்கிருந்து அந்த வழியாக நுழையட்டும்.

Verse 3

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं शेषा दैत्यगणाधिपाः । युद्धाय प्रययुः सर्वे शूलपाशातिपंडिताः

அவ்வசனத்தை கேட்ட மீதமிருந்த தைத்யக் கணத் தலைவர்கள் அனைவரும் போருக்கு புறப்பட்டனர்; சூலம், பாசம் செலுத்துவதில் மிக நிபுணர்கள்.

Verse 4

अधिकं पूर्वसैन्याश्च तथा शतगुणैरपि । निरंतरं तथाकाशं प्रययुर्युद्धकांक्षिणः

அப்போது படை முன்பைவிட மேலும்—ஆம், நூற்றுமடங்காக—பெருகியது. போராசையுடன் அவர்கள் இடைவிடாத அணிகளால் வானத்தை நிரப்பி முன்னே சென்றனர்.

Verse 5

ततो रुद्रास्स साध्याश्च विश्वे च वसवस्तथा । स्कंदश्च गणपश्चैव विष्णुजिष्णुपुरोगमाः

பின்னர் ருத்ரர்கள், சாத்யர்கள், விஸ்வேதேவர்கள், வசுக்கள் வந்தனர்; மேலும் ஸ்கந்தனும் கணபனும்—முன்னணியில் விஷ்ணு (சர்வவ்யாபி) மற்றும் ஜிஷ்ணு (வெற்றியாளர்) தலைமையில்.

Verse 6

सर्वे योद्धुं गतास्ते च हृष्टा रणसमुत्सुकाः । एतस्मिन्नंतरे युद्धं देवदानवयोरपि

அவர்கள் அனைவரும் போரிடப் புறப்பட்டனர்—மகிழ்ச்சியுடன், போர் ஆர்வத்துடன். இதற்கிடையில் தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள் இடையிலும் போர் வெடித்தது.

Verse 7

न भूतं न श्रुतं पूर्वं सर्वलोकभयंकरम् । शस्त्रास्त्रैबर्हुधा युक्तं शिशिरेणेव काननम्

இத்தகையது முன்பு ஒருபோதும் நிகழ்ந்ததுமில்லை, கேள்விப்பட்டதுமில்லை—அனைத்து உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டுவது. பலவகை ஆயுதங்களால் நிறைந்த அது, குளிர்காலக் காட்டைப் போல (கூர்மையான வெறும்கிளைகளால்) தோன்றியது.

Verse 8

धरां स्वर्गौक आकाशं संरुध्य युद्धमाबभौ । अन्योन्यं जघ्नुराकाशे तथान्योन्यं महीतले

பூமி, விண்ணுலகங்கள், வானம் ஆகியவற்றை அடைத்து நிறுத்தி அவர்கள் போரில் இறங்கினர். சிலர் வானில் ஒருவரையொருவர் தாக்கினர்; அதுபோல சிலர் பூமித்தளத்திலும் தாக்கினர்.

Verse 9

शक्तिभिर्मुसलैर्भल्लैर्बहुभिः शरवृष्टिभिः । दारुणैः खड्गपातैश्च तथा चक्रपरःश्वधैः

வேல்கள், முசலங்கள், கூர்மையான பல்லங்களால்; எண்ணற்ற அம்புமழையால்; கொடிய வாள் வீச்சுகளால்; மேலும் சக்கராயுதமும் பரசுவும் கொண்டு—

Verse 10

अन्यायुधैश्च विविधैर्निर्जघ्नुस्ते परस्परम् । अभवन्घोररूपाणि धराकाशे व्ययानि च

மேலும் பலவகை ஆயுதங்களால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் வீழ்த்தினர். அச்சமூட்டும் உருவங்கள் தோன்றின; பூமியிலும் ஆகாயத்திலும் அழிவைத் தரும் கலக்கங்களும் ஏற்பட்டன.

Verse 11

शस्त्रैः शरैरसृक्पातैः कंकवायसजंबुकैः । यथा मुसलधाराभिर्घना वर्षंति लोहितम्

ஆயுதங்கள், அம்புகள், இரத்தப் பொழிவுகளுடன்—நாரைகள், காகங்கள், நரிகள் நடுவே—அடர்ந்த மேகங்கள் பெருமழை பொழிவதுபோல், அவர்கள் செந்நீரை மழையெனப் பொழிந்தனர்.

Verse 12

तथैव क्षतजैः स्रस्तैः स्वाङ्गाच्च देवदानवाः । केचित्पतंति मुह्यंति स्खलंति च हसंति च

அவ்வாறே தம் உடலிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தோட, தேவரும் தானவரும்—சிலர் விழுகின்றனர், சிலர் மயங்குகின்றனர், சிலர் தடுமாறுகின்றனர், சிலர் சிரிக்கவும் செய்கின்றனர்.

Verse 13

मुंचंति चार्तनादांश्च सिंहनादं मुहुर्मुहुः । केषांचिद्बाहवश्छिन्नाश्छिन्नपादास्तथापरे

அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஆற்றுநாதம் எழுப்பி, மீண்டும் மீண்டும் சிங்கநாதம் செய்தனர். சிலரின் கரங்கள் துண்டாயின; சிலரின் கால்களும் வெட்டுண்டன.

Verse 14

छिन्नपार्श्वोदराः केचिन्निपेतुः शतशो भुवि । कोटिकोटिसहस्राणि गजवाज्यसुराणि च

சிலரின் பக்கங்களும் வயிறுகளும் கிழிந்த நிலையில் நூற்றுக்கணக்காகப் பூமியில் விழுந்தனர்; மேலும் கோடி கோடி ஆயிரங்களாக யானைகள், குதிரைகள், வீரர்களும் வீழ்ந்தனர்.

Verse 15

अपतन्धरणीपृष्ठे रक्तौघे बहुधा भुवि । ततस्तु धरणीपृष्ठे त्वभवल्लोहितार्णवः

இரத்தப் பெருக்குகள் பல இடங்களில் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தன; பின்னர் பூமியின் மேல் இரத்தக் கடல் போல ஒன்று உருவாயிற்று.

Verse 16

विपरीतास्ततो नद्यः सद्यस्तत्र विसुस्रुवुः । तृणकाष्ठपरास्तत्र शक्तयो दारुसंचयाः

அப்போது அங்குள்ள நதிகள் உடனே எதிர்திசையில் ஓடத் தொடங்கின. அந்த இடத்தில் ஓடைகள் புல் மற்றும் மரத்துண்டுகளைச் சுமந்து சென்றன; மரக்கட்டைகளின் குவியல்கள் பெருகின.

Verse 17

मुद्गरा मुसलाः शूला मकराद्या भवंति च । जयंतिका ध्वजा मीनाः कमठाश्चर्मकायकाः

அங்கே முத்கரங்கள், முசலங்கள், சூலங்கள் போன்ற வடிவங்களும், மகர முதலான உருவங்களும் தோன்றின. அதுபோல ஜயந்திகா-வடிவங்கள், கொடிகள், மீன்கள், ஆமைகள், தோல் போன்ற உடலுடையவர்களும் இருந்தனர்.

Verse 18

शरादिभिर्महोष्ट्रैश्च निरुद्धाः प्रचुरैस्तथा । केशचामरशैवालाः संपूर्णास्तास्ततःस्ततः

அவை நாணல் முதலியவற்றாலும் பல பெரிய ஒட்டகங்களாலும் அடர்த்தியாகத் தடைபட்டன. மேலும் இடையிடையே முடி மற்றும் சாமரம் போன்ற பாசியால் நிரம்பி அந்த இடங்கள் முழுவதும் மூடப்பட்டன.

Verse 19

पतद्भिश्च तथान्यैश्च विविधैः क्षतजार्णवः । तदा वसुंधरा सर्वा सशैलवनकानना

வீழ்ந்த பலவகை ஆயுதங்களின் தாக்கத்தால் காயமுற்ற கடல் இரத்தக் கடலாக மாறியது; அப்போது மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடனான முழு பூமியும் அந்தப் பேரழிவில் மூழ்கினது போலாயிற்று।

Verse 20

रुधिरौघा महाघोरा सर्वलोकभयंकरा । स्कंदस्य शक्तिपातेन गता दैत्या यमक्षयम्

இரத்தப் பெருக்குகள் போல் மிகக் கொடியதும் எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமூட்டுவதுமான தைத்யர்கள்; ஸ்கந்தனின் சக்தி இறக்கத்தால் யமனின் உலகை (அழிவை) அடைந்தனர்।

Verse 21

पर्शुना परमेणैव अग्निनाग्निशिखैः शरैः । वरुणस्य च पाशेन बद्धा मग्ना यमक्षये

உயர்ந்த பரசுவால் தாக்கப்பட்டு, அக்கினிச் சிகரம்போல் எரியும் அம்புகளால் குத்தப்பட்டு; வருணனின் பாசத்தால் கட்டப்பட்டு அவர்கள் யமனின் உலகில் மூழ்கினர்।

Verse 22

येषां पुत्रैश्च पौत्रैश्च पुरोगैः सचिवैस्तथा । निपातिताश्च दैतेयाः शरशक्त्यृष्टिवृष्टिभिः

அவர்களின் மகன்களும் பேரன்களும், முன்னணித் தளபதிகளும் அமைச்சர்களும் கூட—அம்பு, சக்தி, ஈட்டி மழையின் நடுவே—தைத்யர்களை வீழ்த்தினர்।

Verse 23

ग्रहैश्च श्वसनैरेव यक्षगंधर्वकिन्नरैः । महत्या गदया चैव कुबेरेण च धीमता

கிரகங்களும் ச்வசனர்களும், யக்ஷர்-கந்தர்வர்-கின்னரர்களும் உடன்; பெரும் கதையைத் தாங்கிய ஞானமிகு குபேரனும் அங்கே வந்திருந்தான்।

Verse 24

घनानां निकरैर्वज्रैस्तुषारैर्विधुनेरितैः । पन्नगानां विषैर्घोरैर्दैत्याः पेतुर्धरातले

மேகக் கூட்டங்களின் வஜ்ரத் தாக்குதலால் சிதைந்து, காற்றால் தள்ளப்பட்ட ஆல்மழையால் நொறுங்கி, பன்னகங்களின் கொடிய விஷத்தால் துன்புற்ற தைத்யர்கள் பூமித்தளத்தில் விழுந்தனர்।

Verse 25

अन्यैश्च विविधैर्देवैः कोटिकोटिसहस्रशः । पातिताः प्रययुस्सर्वे धरण्यां तु गतासवः

மேலும் பலவகைத் தேவகணங்கள்—கோடி கோடியாக, ஆயிரம் ஆயிரமாக—அவர்களை வீழ்த்தினர்; அனைவரும் பூமியில் விழுந்து உயிர் நீத்தனர்।

Verse 26

देहांस्त्यक्त्वा दिवं यांति केचिच्च यममंदिरम् । केचिद्गच्छंति पातालं पुण्यापुण्यप्रयोगतः

உடலை விட்டு சிலர் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர், சிலர் யமனின் இல்லத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மற்றவர்கள் பாதாளத்திற்குச் செல்கின்றனர்—புண்ணியப் பாபத்தின் விளைவின்படி।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे वेदाञ्जजल्पुः परमर्षयः । स्वस्त्यस्तु ब्राह्मणेभ्यश्च गोभ्यः स्त्रीभ्यस्तपस्विषु

அந்நேரத்தில் பரமரிஷிகள் வேதங்களை ஜபித்து உரைத்தனர்—பிராமணர்களுக்கும், பசுக்களுக்கும், பெண்களுக்கும், தவஸ்விகளுக்கும் நலம் உண்டாகுக।

Verse 28

प्रयुध्यमानेष्वन्येषु सांप्रतं सर्वजंतुषु । विबुधैरर्दिता दैत्याः शेषाः पर्वतमाश्रिताः

மற்ற எல்லா உயிர்களும் அப்போது போரில் ஈடுபட்டிருந்த வேளையில், தேவர்களால் துன்புறுத்தப்பட்ட மீதமிருந்த தைத்யர்கள் மலைக்கு அடைக்கலம் கொண்டனர்।

Verse 29

प्रजग्मुश्च दिशः सर्वाः कातरा रणभीरवः । दैत्यव्यूहे प्रभग्ने च बलो नाम महाबलः

போரின் முழக்கத்தால் அஞ்சிக் கலங்கிய அவர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். அசுரப் படைவரிசை சிதைந்தபோது ‘பல’ எனும் மகாபலன் முன்னே எழுந்தான்।

Verse 30

अर्दयामास देवांश्च संयम्याग्निसमैः शरैः । तस्य बाणार्दिता देवा बहवो बलदर्पिताः

அக்னிபோல் எரியும் அம்புகளால் தேவர்களை அடக்கி அவன் அவர்களைத் துன்புறுத்தினான். அவன் அம்புகளால் வலிமைத் திமிர்கொண்ட பல தேவர்கள் காயமுற்று வாடினர்।

Verse 31

पतिता धरणीपृष्ठे केचिद्भग्ना रणाजिरे । दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म दारुणं लोकभीषणम्

சிலர் பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தனர்; சிலர் போர்க்களத்தில் சிதைந்தனர். அவன் செய்த அந்த மகத்தான செயலை—கொடுமையும் உலகை அச்சுறுத்துவதுமானதை—கண்டு—

Verse 32

शशंसुरृषयो देवास्तत्र शिष्टाः प्रचुक्रुशुः । अथ क्रुद्धो महातेजाश्शतक्रतुररिंदमः

அங்கே ரிஷிகளும் தேவர்களும் உரைத்தனர்; சிஷ்டர்கள் உரக்கக் கூவினர். அப்போது மகாதேஜஸ்வியான சதக்ரது, அரிந்தமன் இந்திரன், கோபமுற்றான்।

Verse 33

जघान शरसंदोहैर्बलं बलवतां वरम् । सोपि क्रुद्धो बलो युद्धे तथा शक्रं ससंभ्रमः

அம்புக் குவியல்களால் அவன் வலிமையோரில் சிறந்த ‘பல’னைத் தாக்கினான். அதனால் கோபமுற்ற பலனும் போரில் கடும் ஆவேசத்துடன் சக்கிரன் (இந்திரன்) மீது பாய்ந்தான்।

Verse 34

रुधिरेणावसिक्तांगौ प्रसृतेन महाबलौ । तौ यथा माधवे मासि पुष्पितौ किंशुकद्रुमौ

பாய்ந்த இரத்தத்தால் நனைந்த உடல்களுடன் அந்த இரு மகாபலர்கள், மாதவ மாதத்தில் மலர்ந்த கிஞ்சுக மரங்களைப் போல ஒளிர்ந்தனர்।

Verse 35

चक्राणि च सहस्राणि शूलानि मुसलानि च । निचखान रणे शक्रे चपले चासुरोत्तमः

போரில் அந்த அசுரச் சிறந்தவன் நிலையற்ற சக்ரன் (இந்திரன்) மீது ஆயிரக்கணக்கான சக்கரங்கள், சூலங்கள், முசலங்களால் தாக்கினான்।

Verse 36

तानि चक्राणि शूलानि निचकर्त्त शरोत्तमैः । सुरराट्सहसा भ्रांतो लीलया समरे बली

அவன் சிறந்த அம்புகளால் அந்த சக்கரங்களையும் சூலங்களையும் வெட்டித் தள்ளினான்; ஆயினும் போரில் வல்ல தேவராஜன் திடீரென தளர்ந்தான்—அது போர் நடுவே ஒரு லீலை போலத் தோன்றியது।

Verse 37

स च दैत्यो महातेजाः शक्त्या चैव पुरंदरम् । निजघान तदा तूर्णं गजस्थं च स्तनांतरे

அப்போது அந்த மகாதேஜஸ்வி தைத்தியன், யானைமேல் அமர்ந்த புரந்தரன் (இந்திரன்) மார்பிடையில் வேலால் விரைந்து குத்தினான்।

Verse 38

तया विनिहतः शक्रः प्रचचाल गजोपरि । लब्धसंज्ञो बलं जिष्णुर्बिभेद दनुजं क्षणात्

அதனால் தாக்கப்பட்ட சக்ரன் யானையின் மேல் தள்ளாடினான்; பின்னர் உணர்வு பெற்ற வல்ல ஜிஷ்ணு கணநேரத்தில் அந்த தானவனைப் பிளந்தான்।

Verse 39

रथसंस्थस्य हस्तौ च धनुश्चिच्छेद चेषुणा । चर्मतीक्ष्णं ध्वजं तस्य शरेणैकेन वीरहा

ரதத்தில் இருந்த அந்த வீரனின் இரு கைகளையும், வில்லையும் அவன் அம்புகளால் துண்டித்தான்; மேலும் ஒரே அம்பால் அவனுடைய கூர்மையான தோற்கவசத்தையும் கொடியையும் பிளந்தான்—வீரரை அழிப்பவன்।

Verse 40

चतुर्भिर्निशितैर्बाणैर्विव्याध चतुरो हयान् । शरेणैकेन सूतस्य शिरश्चिच्छेद तत्क्षणात्

நான்கு கூரிய அம்புகளால் அவன் நான்கு குதிரைகளையும் குத்தினான்; ஒரே அம்பால் உடனே சாரதியின் தலையைத் துண்டித்தான்।

Verse 41

छिन्नधन्वा हतरथो हताश्वो हतसारथिः । निपत्य मूर्च्छितः पृथ्व्यां मुहूर्तान्मृत्युमाप सः

வில் துண்டிக்கப்பட்டு, ரதம் அழிந்து, குதிரைகள் கொல்லப்பட்டு, சாரதி இறந்த நிலையில் அவன் மயங்கி தரையில் விழுந்தான்; சிறிது நேரத்தில் மரணத்தை அடைந்தான்।

Verse 42

अथ क्रुद्धो महादैत्यो नमुचिः सुरदर्पहा । गदामादाय सहसा स जघान महागजम्

அப்போது தேவர்களின் அகந்தையை அழிப்பவன் மகாதைத்யன் நமுசி கோபமுற்றான்; திடீரென கதையை எடுத்துக் கொண்டு அந்தப் பெருயானையை அடித்தான்।

Verse 43

यथा मेरुगिरेः शृंगे वज्रपातो भवेद्ध्रुवम् । तथैव च महाशब्दो ह्यभवल्लोमहर्षणः

மேருமலையின் சிகரத்தில் இடிவெட்டு உறுதியாக நிகழ்வதுபோல், அப்படியே அங்கு மெய்சிலிர்க்கச் செய்யும் பேரொலி எழுந்தது।

Verse 44

प्रहारेणार्दितः पद्मी संचचाल स विह्वलः । रुधिरेणावसिक्तांगो विमुखो वेदनातुरः

அடியில் தாக்கப்பட்ட பத்மீ கலங்கி தடுமாறினான்; இரத்தம் நனைந்த அங்கங்களுடன் முகம் திருப்பி, வேதனையால் மிகுந்த துயருற்றான்।

Verse 45

शतक्रतुं विधावंति शतशोथ सहस्रशः । अर्धचंद्रैक्षुःरप्रैश्च चिच्छेद पाकशासनः

சதக்ரது (இந்திரன்) நூறுகளாக ஆயிரங்களாக ஓட முயன்றபோது, பாகசாசனன் (இந்திரன்) அரைச்சந்திர வடிவ அம்புகளால் அவனை வெட்டினான்।

Verse 46

जंतुभिस्तस्य मायाभिरर्दितास्सुरपुंगवाः । भूमौ निपतिताः केचित्केचित्सुप्ता रथोपरि

அவனுடைய மாயாசக்திகளால் தாக்கப்பட்ட தேவர்களில் முதன்மையோர் குழம்பினர்; சிலர் தரையில் விழுந்தனர், சிலர் தேரின் மேல் உறங்கினர்।

Verse 47

दृष्ट्वा तस्य महत्कर्म माधवो विशिखांस्तथा । जंतुभूतान्स चक्रेण चिच्छेद देहलग्नकान्

அந்த மகத்தான செயலைக் கண்டு மாதவன் (விஷ்ணு) கூட, உடலில் ஒட்டிக் கொண்டு உயிர்போல் ஆன அம்புகளைத் தன் சக்கரத்தால் வெட்டினான்।

Verse 48

ततो जिष्णुस्त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले । पृथिव्यां पतितो दैत्यो मूर्च्छितस्खलितः पुनः

பின்பு ஜிஷ்ணு மூன்று அம்புகளால் அவனைத் தாக்கி தரையில் வீழ்த்தினான்; அந்த தைத்யன் பூமியில் விழுந்து மீண்டும் மயங்கி தடுமாறினான்।

Verse 49

दधार मुद्गरं घोरं शक्रं हंतुं समुद्यतः । ततो जघान मघवा कुलिशेन महासुरम्

அவன் பயங்கரமான முத்கரத்தை ஏந்தி, சக்கிரன் (இந்திரன்)னை கொல்ல முனைந்தான். அப்போது மகவா (இந்திரன்) வஜ்ரத்தால் அந்த மகாசுரனைத் தாக்கி வீழ்த்தினான்.

Verse 50

स पपात महीपृष्ठे क्षतवक्षा महाबलः । साधुसाध्विति देवाश्च सिद्धाश्चैव महर्षयः

அந்த மகாபலவன் மார்பில் காயமடைந்து பூமியின் மேற்பரப்பில் விழுந்தான். தேவர்கள், சித்தர்கள், மகரிஷிகள் ‘சாது, சாது’ என்று புகழ்ந்து முழங்கினர்.

Verse 51

अपूजयंस्तदा शक्रं बहुभिः पुष्पवृष्टिभिः । ततो दैत्यगणाः सर्वे भीतास्तत्र प्रदुद्रुवुः । गीतं गायंति गंधर्वा ननृतुश्चाप्सरोगणाः

அப்போது அவர்கள் சக்கிரன் (இந்திரன்)னை மிகுந்த மலர்மழையால் பூஜித்தனர். பின்னர் எல்லா தைத்தியக் கூட்டங்களும் அஞ்சி அங்கிருந்து ஓடின. கந்தர்வர்கள் பாடல்கள் பாடினர்; அப்சரக் குழுக்கள் நடனம் ஆடின.

Verse 67

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे बलनमुचिवधोनाम सप्तषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘பல-நமுசி வதம்’ எனப்படும் அறுபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.