Shloka 19
The Greatness of the Hymn to Tulasī
तथा कुरुष्व मेऽविघ्नं यतो यामि परां गतिम् । रोपिता गोमतीतीरे स्वयं कृष्णेन पालिता
tathā kuruṣva me'vighnaṃ yato yāmi parāṃ gatim | ropitā gomatītīre svayaṃ kṛṣṇena pālitā
எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாதபடி நீ அப்படியே செய்; அப்பொழுது நான் பரமகதியை அடைவேன். இந்தப் புனிதத் துளசி கோமதி நதிக்கரையில் நட்டப்பட்டது; அதைத் தானே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பேணிப் பாதுகாத்தான்.
Unclear from the single-verse excerpt (speaker not explicitly identified)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
Type: river
Sandhi Resolution Notes: मेऽविघ्नं = मे + अविघ्नम्; गोमतीतीरे = गोमती-तीरे
FAQs
It situates sanctity at the Gomati riverbank, showing how Purāṇic devotion is often anchored in identifiable rivers and pilgrimage landscapes (tīrtha-kṣetras).
By attributing the nurturing/protection of the sacred object to Kṛṣṇa himself, the verse frames spiritual efficacy as connected to the Lord’s personal grace and presence—central to Vaiṣṇava bhakti.
It highlights the duty to avoid creating obstacles to another’s spiritual progress, implying that assisting (or at least not hindering) a seeker’s pursuit of the “supreme goal” is a virtuous act.