Adhyaya 61

Verse 1

। द्विजाऊचुः । तुलसीपुष्पमाहात्म्यं श्रुतं त्वत्तो हरेः शुभम् । तस्या स्तोत्रं कृतं पुण्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम्

இருமுறைப் பிறந்தோர் கூறினர்—ஹே ஹரி! உம்மிடமிருந்து துளசி மலரின் மங்களமான மஹிமையை கேட்டோம். இப்போது அவளின் புகழில் இயற்றப்பட்ட புண்ணிய ஸ்தோத்திரத்தை கேட்க விரும்புகிறோம்.

Verse 2

व्यास उवाच । पुरा स्कंदपुराणे च यन्मया कीर्तितं द्विजाः । कथयामि पुराणं च पुरतो मोक्षहेतवे

வ்யாசர் கூறினார்—ஹே இருமுறைப் பிறந்தோரே! முன்பு ஸ்கந்த புராணத்தில் நான் உரைத்ததை, அதே புராணத்தை இப்போது இங்கே உங்கள் முன்னிலையில் மீண்டும் கூறுகிறேன்—மோக்ஷத்திற்கான காரணமாக.

Verse 3

शतानंद मुनेः शिष्याः सर्वे ते संशितव्रताः । प्रणिपत्य गुरुं विप्राः पप्रच्छुः पुण्यतो हितम्

சதானந்த முனிவரின் சீடர்கள் அனைவரும் விரதக் கட்டுப்பாட்டில் உறுதியானவர்கள். அவர்கள் குருவை வணங்கி, அந்தப் பிராமணர்கள் புண்ணியமும் நன்மையும் தருவதைப் பற்றி கேட்டனர்.

Verse 4

पूर्वं ब्रह्ममुखान्नाथ यच्छ्रुतं तुलसीस्तवम् । तद्वयं श्रोतुमिच्छामस्त्वत्तो ब्रह्मविदांवर

ஓ நாதா! முன்பு பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து கேட்கப்பட்ட துளசி-ஸ்தவத்தை, அதையே இப்போது உம்மிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறோம்; ஓ பிரம்மவித்துகளில் சிறந்தவரே!

Verse 5

शतानंद उवाच । नामोच्चारे कृते तस्याः प्रीणात्यसुरदर्पहा । पापानि विलयं यांति पुण्यं भवति चाक्षयम्

சதானந்தர் கூறினார்—அவளுடைய நாமத்தை உச்சரித்த மாத்திரத்தில் அசுரர்களின் அகந்தையை அழிப்பவன் மகிழ்கிறான்; பாவங்கள் கரைந்து போகின்றன, புண்ணியம் அழியாததாகிறது.

Verse 6

सा कथं तुलसी लोकैः पूज्यते वंद्यते नहि । दर्शनादेव यस्यास्तु दानं कोटिगवां भवेत्

யாருடைய தரிசனமாத்திரத்தால் கோடி கோடி பசுதானத்தின் பலன் கிடைக்கிறதோ, அந்தத் துளசியை மக்கள் எவ்வாறு பூஜித்து வணங்காமல் இருப்பார்கள்?

Verse 7

धन्यास्ते मानवा लोके यद्गृहे विद्यते कलौ । सालग्रामशिलार्थं तु तुलसी प्रत्यहं क्षितौ

கலியுகத்தில், யாருடைய இல்லத்தில் தினந்தோறும் பூமியில் சாலக்ராம-சிலையின் பூஜைக்காகத் துளசி இருக்கிறதோ, அவர்கள் நிச்சயமாகப் பாக்கியசாலிகள்.

Verse 8

तुलसीं ये विचिन्वंति धन्यास्ते करपल्लवाः । केशवार्थं कलौ ये च रोपयंतीह भूतले

துளசியைத் திரட்டுபவர்களின் கைகள் இளம்பிள்ளைத் தளிர்போல் பாக்கியமானவை; மேலும் கலியுகத்தில் கேசவனுக்காக இங்கே பூமியில் துளசியை நட்டிடுபவர்களும் பாக்கியமானவர்கள்.

Verse 9

किं करिष्यति संरुष्टो यमोपि सह किंकरैः । तुलसीदलेन देवेशः पूजितो येन दुःखहा

துளசித் தளத்தால் துயரநாசகனான தேவேசனை வழிபட்டவருக்கு, கோபித்த யமனும் தன் தூதர்களுடன் என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 10

तीर्थयात्रादिगमनैः फलैः सिध्यति किन्नरः । स्नाने दाने तथा ध्याने प्राशने केशवार्चने

தீர்த்தயாத்திரை முதலிய பயணங்களாலும் அவற்றின் புண்ணியப் பயனாலும் கின்னரனும் சித்தி அடைகிறான்—ஸ்நானம், தானம், தியானம், பிரசாதம் உண்ணுதல், கேசவாராதனை மூலம்।

Verse 11

तुलसी दहते पापं कीर्तने रोपणे कलौ । तुलस्यमृतजन्मासि सदा त्वं केशवप्रिये

ஓ துளசி! கலியுகத்தில் (உன்) கீர்த்தனமும் நடுதலும் பாவத்தை எரித்தழிக்கின்றன. அமிர்தத்தில் பிறந்தவளே, நீ எப்போதும் கேசவனுக்குப் பிரியமானவள்।

Verse 12

केशवार्थं चिनोमि त्वां वरदा भव शोभने । त्वदंगसंभवैर्नित्यं पूजयामि यथाहरिम्

கேசவனுக்காக நான் உன்னைத் தேர்ந்து எடுக்கிறேன்; அழகியவளே, வரம் அளிப்பவளாக இரு. உன் உடலிலிருந்து தோன்றும் பொருட்களால் நான் தினமும் முறையாக ஹரியை வழிபடுகிறேன்।

Verse 13

तथा कुरु पवित्रांगि कलौ मलविनाशिनि । मंत्रेणानेन यः कुर्याद्विचित्य तुलसीदलम्

அப்படியே செய், ஓ தூய அங்கங்களையுடையவளே—கலியுகத்தில் மாசை நீக்குபவளே! இந்த மந்திரத்தால் யார் துளசித் தளத்தைத் தேர்ந்து (அர்ப்பிப்பாரோ)…

Verse 14

पूजनं वासुदेवस्य लक्षकोटिगुणं भवेत् । प्रभावं तव देवेशि गायंति सुरसत्तमाः

வாசுதேவனைப் பூஜித்தல் இலட்சம்-கோடி மடங்கு புண்ணியத்தை அளிக்கும். தேவేశி, தேவர்களில் சிறந்தோர் உன் அதிசயப் பெருமையைப் பாடுகின்றனர்.

Verse 15

मुनयः सिद्धगंधर्वाः पाताले नागराट्स्वयम् । न ते प्रभावं जानंति देवताः केशवादृते

முனிவர், சித்தர், கந்தர்வர்—பாதாளத்தில் நாகராஜனே ஆனாலும்—அவரின் உண்மைப் பெருமையை அறியார்; கேசவனைத் தவிர தேவரும் அறியார்.

Verse 16

गुणानां परिमाणं तु कल्पकोटिशतैरपि । कृष्णानंदात्समुद्भूता क्षीरोदमथनोद्यमे

நூற்றுக் கோடி கல்பங்களாலும் அந்த குணங்களின் அளவு தீராது. பாற்கடல் மத்தன முயற்சியில் கிருஷ்ணானந்தத்திலிருந்து அவை வெளிப்பட்டன.

Verse 17

उत्तमांगे पुरा येन तुलसी विष्णुना धृता । प्राप्यैतानि त्वया देवि विष्णोरंगानि सर्वशः

தேவி, முன்பு விஷ்ணு துளசியைத் தன் உத்தமாங்கமான தலைமேல் அணிந்தார். ஆகவே அவளைப் பெற்ற நீ, எல்லாவிதத்திலும் விஷ்ணுவின் அனைத்தங்கங்களையும்—அதாவது முழு அருளையும்—அடைந்தாய்.

Verse 18

पवित्रता त्वया प्राप्ता तुलसीं त्वां नमाम्यहम् । त्वदंगसंभवैः पत्रैः पूजयामि यथा हरिम्

துளசி, உன்னால் புனிதம் பெறப்படுகிறது; உனக்கு நான் வணங்குகிறேன். உன் அங்கத்திலிருந்து தோன்றிய இலைகளால் முறையாக ஹரியைப் பூஜிக்கிறேன்.

Verse 19

तथा कुरुष्व मेऽविघ्नं यतो यामि परां गतिम् । रोपिता गोमतीतीरे स्वयं कृष्णेन पालिता

எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லாதபடி நீ அப்படியே செய்; அப்பொழுது நான் பரமகதியை அடைவேன். இந்தப் புனிதத் துளசி கோமதி நதிக்கரையில் நட்டப்பட்டது; அதைத் தானே ஸ்ரீகிருஷ்ணன் பேணிப் பாதுகாத்தான்.

Verse 20

जगद्धिताय तुलसी गोपीनां हितहेतवे । वृंदावने विचरता सेविता विष्णुना स्वयम्

உலக நலனுக்காகவும் கோபியரின் நன்மைக்காகவும், வ்ரிந்தாவனத்தில் உலாவும் துளசியைத் தானே விஷ்ணு பகவான் சேவிக்கிறார்.

Verse 21

गोकुलस्य विवृद्ध्यर्थं कंसस्य निधनाय च । वसिष्ठवचनात्पूर्वं रामेण सरयूतटे

கோகுலத்தின் வளர்ச்சிக்காகவும் கம்சனின் நாசத்திற்காகவும், முன்பு வசிஷ்டர் சொல்லின்படி ஸ்ரீராமன் சரயூ நதிக்கரையில் (தர்மச் சடங்குகளை) ஆற்றினான்.

Verse 22

राक्षसानां वधार्थाय रोपिता त्वं जगत्प्रिये । रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्

உலகிற்கு அன்பானவளே! ராட்சசர்களை அழிக்க உன்னை நட்டனர்; தவத்தின் வளர்ச்சிக்காகவும் உன்னை நிறுவினர். துளசியே, உனக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 23

वियोगे वासुदेवस्य ध्यात्वा त्वां जनकात्मजा । अशोकवनमध्ये तु प्रियेण सह संगता

வாசுதேவனின் பிரிவில் ஜனகாத்மஜை சீதை உன்னைத் தியானித்தாள்; அசோக வனத்தின் நடுவில் அவள் தன் பிரியனுடன் மீண்டும் சேர்ந்தாள்.

Verse 24

शङ्करार्थं पुरा देवि पार्वत्या त्वं हिमालये । रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्

தேவி! முற்காலத்தில் இமயத்தில் பார்வதி, சங்கரருக்காகத் தவத்தின் வளர்ச்சிக்கென உன்னை நட்டாள். துளசியே! உன்னை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 25

सर्वाभिर्देवपत्नीभिः किन्नरैश्चापि नंदने । दुःस्वप्ननाशनार्थाय सेविता त्वं नमोस्तु ते

நந்தன வனத்தில் எல்லா தேவபத்னிகளும் கின்னரர்களும் தீய கனவுகள் அழியும்படியாக உன்னைச் சேவித்து வழிபடுகின்றனர். உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 26

धर्मारण्ये गयायां च सेविता पितृभिः स्वयम् । सेविता तुलसी पुण्या आत्मनो हितमिच्छता

தர்மாரண்யத்திலும் கயாவிலும் பித்ருக்கள் தாமே இதை வழிபடுகின்றனர். தன் நலனை விரும்புவோர் புனிதத் துளசியைச் சேவித்து வழிபட வேண்டும்.

Verse 27

रोपिता रामचंद्रेण सेविता लक्ष्मणेन च । पालिता सीतया भक्त्या तुलसी दंडके वने

தண்டக வனத்தில் துளசியை ராமச்சந்திரன் நட்டான்; லக்ஷ்மணன் சேவித்தான்; சீதை பக்தியுடன் அதை பராமரித்தாள்.

Verse 28

त्रैलोक्यव्यापिनी गंगा यथा शास्त्रेषु गीयते । तथैव तुलसी देवी दृश्यते सचराचरे

சாஸ்திரங்களில் மூன்று உலகங்களிலும் பரவிய கங்கையைப் போற்றிப் பாடுவது போலவே, தேவியான துளசியும் அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் எங்கும் காணப்படுகிறாள்.

Verse 29

ऋश्यमूके च वसता कपिराजेन सेविता । तुलसी वालिनाशाय तारासंगम हेतवे

஋ஷ்யமூக மலையில் வாசித்த அவள் கபிராஜனால் சேவிக்கப்பட்டாள்; வாலியின் நாசத்திற்கும், தாரையின் (அன்யருடன்) சங்கமத்திற்கும் காரணமாக அங்கு இருந்தாள்.

Verse 30

प्रणम्य तुलसीदेवीं सागरोत्क्रमणं कृतम् । कृतकार्यः प्रहृष्टश्च हनूमान्पुनरागतः

தேவி துளசியை வணங்கி கடல் தாண்டுதல் நிறைவேறியது; பணி முடிந்து மகிழ்ந்த ஹனுமான் மீண்டும் திரும்பி வந்தான்.

Verse 31

तुलसीग्रहणं कृत्वा विमुक्तो याति पातकैः । अथवा मुनिशार्दूल ब्रह्महत्यां व्यपोहति

துளசியை ஏற்றுக் கொண்டால் மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு செல்கிறான்; அல்லது, முனிசார்தூலரே, அது பிரம்மஹத்தியா பாவத்தையும் அகற்றும்.

Verse 32

तुलसीपत्रगलितं यस्तोयं शिरसा वहेत् । गंगास्नानमवाप्नोति दशधेनुफलप्रदम्

துளசி இலைகளில் வழிந்த (அல்லது வடிந்த) நீரை யார் தலையில் தாங்குகிறாரோ, அவர் கங்கை ஸ்நானப் புண்ணியத்தை அடைகிறார்; அது பத்து பசுதானத்தின் பலனையும் அளிக்கும்.

Verse 33

प्रसीद देवि देवेशि प्रसीद हरिवल्लभे । क्षीरोदमथनोद्भूते तुलसि त्वां नमाम्यहम्

அருள்புரிவாயாக, தேவி, தேவேசி; அருள்புரிவாயாக, ஹரிவல்லபே. பாற்கடல் மத்தனத்தில் தோன்றிய துளசியே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 34

द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम् । द्वात्रिंशदपराधांश्च क्षमते तस्य केशवः

த்வாதசியின் இரவில் விழித்திருந்து துளசி ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்பவனின் முப்பத்திரண்டு அபராதங்களையும் கேசவன் மன்னிக்கிறான்।

Verse 35

यत्पापं यौवने बाल्ये कौमारे वार्द्धके कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति तुलसीस्तव पाठतः

குழந்தைப் பருவம், இளமைத் தொடக்கம், யௌவனம், முதுமை ஆகிய காலங்களில் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் துளசி ஸ்தவப் பாராயணத்தால் கரைந்து போகும்।

Verse 36

प्रीतिमायाति देवेशस्तुष्टो लक्ष्मीं प्रयच्छति । कुरुते शत्रुनाशं च सुखं विद्यां प्रयच्छति

தேவர்களின் ஈசன் மகிழ்ந்து லக்ஷ்மியை அருள்கிறான்; பகைவரை அழிக்கிறான்; இன்பமும் கல்வியறிவும் வழங்குகிறான்।

Verse 37

तुलसीनाममात्रेण देवा यच्छंति वांछितम् । गर्ह्याणमपि देवेशो मुक्तिं यच्छति देहिनाम्

துளசியின் நாமம் மட்டும் உச்சரித்தாலே தேவர்கள் வேண்டியதை அளிப்பர்; குற்றமுடைய உடல்தரித்தவர்களுக்கும் தேவேசன் முக்தியை அருள்வான்।

Verse 38

तुलसी स्तवसंतुष्टा सुखं वृद्धिं ददाति च । उद्गतं हेलया विद्धि पापं यमपथे स्थितम्

ஸ்தோத்திரத்தால் மகிழும் துளசி இன்பமும் வளர்ச்சியும் அளிப்பாள்; மேலும் அறி—அலட்சியமாகச் செய்த பாவமும் எழுந்து யமன் செல்லும் பாதையில் நிற்கும்।

Verse 39

यस्मिन्गृहे च लिखितो विद्यते तुलसीस्तवः । नाशुभं विद्यते तस्य शुभमाप्नोति निश्चितम्

எந்த இல்லத்தில் எழுதப்பட்ட துளசி-ஸ்தவம் இருப்பதோ, அந்த இல்லத்தில் அசுபம் எதுவும் நில்லாது; அந்த இல்லம் நிச்சயமாக சுபத்தை அடையும்.

Verse 40

सर्वं च मंगलं तस्य नास्ति किंचिदमंगलम् । सुभिक्षं सर्वदा तस्य धनं धान्यं च पुष्कलम्

அவருக்கு அனைத்தும் மங்களமாகும்; சிறிதளவும் அமங்களம் இல்லை. அவருக்கு எப்போதும் சுபிக்ஷம்; செல்வமும் தானியமும் மிகுதியாக இருக்கும்.

Verse 41

निश्चला केशवे भक्तिर्न वियोगश्च वैष्णवैः । जीवति व्याधिनिर्मुक्तो नाधर्मे जायते मतिः

கேசவனில் நிலையான பக்தி உண்டாகும்; வைஷ்ணவர்களுடன் பிரிவு ஏற்படாது. நோயின்றி வாழ்வான்; அவன் மனம் அதர்மத்திற்குச் செல்லாது.

Verse 42

द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम् । तीर्थकोटिसहस्रैस्तु यत्फलं लक्षकोटिभिः

த்வாதசியின் ஜாகரண இரவில் யார் துளசி-ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் ஆயிரக் கோடி தீர்த்தயாத்திரைகளின்—மேலும் லட்சக் கோடி மடங்கு—பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைவார்.

Verse 43

तत्फलं समवाप्नोति पठित्वा तुलसीस्तवम्

துளசி-ஸ்தவத்தைப் பாராயணம் செய்தால், அவன் அதே பலனை அடைகிறான்.

Verse 61

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीस्तवमाहात्म्यं नामैकषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் முதல் ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில் ‘துளசீஸ்தவ மஹாத்மியம்’ எனப்படும் அறுபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।