Adhyaya 52

Verse 1

द्विज उवाच । मांडव्यस्य मुनेर्विष्णोश्शूलाघातः कथं तनौ । पत्यौ पतिव्रतायाश्च कथं कुष्ठं कलेवरे

இருபிறப்பன் கூறினான்— ஓ விஷ்ணுவே! முனி மாண்டவ்யரின் உடலில் சூலம்/கம்பத்தின் குத்து எவ்வாறு ஏற்பட்டது? மேலும் கணவனின் காரணமாகப் பத்திவிரதைச் சாத்வியின் உடலில் குஷ்டம் எவ்வாறு தோன்றியது?

Verse 2

हरिरुवाच । शिशुभावाच्च मांडव्यो झिल्लिकायामभानतः । वस्तिदेशे तृणं दत्वा मोहात्स च मुमोच ताम्

ஹரி கூறினார்— மாண்டவ்யர் குழந்தைபோன்ற மனநிலையால் ‘ஜில்லிகா’ (சிறு பூச்சி/கிரிக்கெட்) மீது அடித்தார். பின்னர் மூத்திரப்பை இடத்தில் ஒரு புல்லை வைத்து, மயக்கத்தால் அவளை விடுவித்தார்.

Verse 3

तेनापवाददोषेण धर्मस्याज्ञातुरेव च । अहोरात्रं व्यथा कृच्छ्रा भुक्ता तेन द्विजन्मना

அபவாதத்தின் குற்றத்தாலும், தர்மத்தை அறியாமையாலும், அந்த இருபிறப்பன் பகலும் இரவும் கடுமையான வேதனையை அனுபவித்தான்.

Verse 4

किंतु समाधिना तेन न ज्ञातं शूलसंभवम् । कृच्छ्रं च मुनिना कृत्स्नं योगाभ्यासाद्भृशादपि

ஆனால் அந்த சமாதியினாலும் சூலம் தோன்றிய காரணத்தை அவன் அறியவில்லை. மேலும் முனியின் முழுக் கடின முயற்சி—மிகுந்த யோகப் பயிற்சியிருந்தும்—வீணாயிற்று.

Verse 5

कुष्ठिनो ब्रह्मणो घातादजितेंद्रियकारणात् । पूतिगंधं तनौ कुष्ठं संजातं द्विजसत्तम

பிராமணனை வதைத்த பாபத்தாலும், இந்திரியக் கட்டுப்பாடின்மையாலும், அவன் உடலில் துர்நாற்றமுடைய குஷ்ட நோய் உண்டாயிற்று, ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே।

Verse 6

पुरा विप्राय तेनैव दत्तं गौरीचतुष्टयम् । कन्यकात्रितयं विप्र तेन तस्य पतिव्रता

முன்னொரு காலத்தில் அவனே அந்தப் பிராமணனுக்கு நான்கு அழகிய (கௌர) கன்னியரைத் தானமாக அளித்தான். மேலும், ஓ பிராமணரே, மூன்று மகள்களையும் கொடுத்தான்; அவள் கணவனுக்கு அர்ப்பணித்த பத்தினியாக ஆனாள்.

Verse 7

अस्यास्तु कारणादेव स च मत्समतां व्रजेत् । अत्र ते विस्मयः कुत्र वेदकर्मपुरातनम्

இக்காரணத்தினாலேயே அவனும் என்னுடன் சமத்துவத்தை அடைவான். இங்கே உன் வியப்பு எங்கே? இது வேதமும் கர்மவிதிகளும் கூறும் பழமையான நியமம்.

Verse 8

द्विज उवाच । कृत्या नारी न यस्यैव तस्य स्वर्गो भवेद्ध्रुवम् । यथैतच्चरितं नाथ सर्वेषां शिवमिष्यते

பிராமணன் கூறினான்—மனைவி இல்லாதவனுக்கு நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கம் உண்டு. ஓ நாதா, இந்த வரலாறு எப்படியோ அப்படியே இது அனைவருக்கும் மங்களகரமானதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 9

हरिरुवाच । संति कृत्याः स्त्रियः काश्चित्पुंसः सर्वस्वदस्य च । तत्राप्यरक्षणीयां च मनसापि न धारयेत्

ஹரி கூறினார்—சில பெண்கள் க்ருத்யா போல அழிவை உண்டாக்குபவர்கள்; சில ஆண்கள் ஒருவரின் முழுச் செல்வத்தையும் அபகரிப்பவர்கள். அவர்களிலும் பாதுகாக்க இயலாதவரை மனத்தில்கூட நினைத்து வைத்துக் கொள்ளக் கூடாது.

Verse 10

न स्त्रीणामप्रियः कश्चित्प्रियो वापि न विद्यते । गावस्तृणमिवारण्ये प्रार्थयंति नवंनवम्

பெண்களுக்கு எவரும் எப்போதும் வெறுப்புக்குரியவரல்லர்; எவரும் எப்போதும் அன்புக்குரியவருமல்லர். காட்டில் பசுக்கள் புல் தேடுவது போல, அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் புதிதைப் புதிதாக விரும்புவர்.

Verse 11

पुमांसं वित्तहीनं च विरूपं गुणवर्जितम् । अकुलीनं च भृत्यं च कामिनी भजते ध्रुवम्

காமவசப்பட்ட பெண் உறுதியாகவே செல்வமற்ற, அழகற்ற, நற்குணமற்ற, தாழ்குலத்தவன்—அதுமட்டுமல்ல, பணியாளனான ஆணையும் கூடத் தழுவிக் கொள்கிறாள்.

Verse 12

भर्तारं च गुणोपेतं कुलीनं च महाधनम् । सुंदरं रतिदक्षं च त्यक्त्वा नीचं भजेद्वधूः

நற்குணமுள்ள, உயர்குலத்தவன், மிகச் செல்வவான், அழகன், காதல் இன்பத்தில் திறமைமிக்க கணவனைத் துறந்தபின்பும் மனைவி தாழ்ந்த ஆணைத் துணையாகக் கொள்ளலாம்.

Verse 13

उमानारदसंवादमाख्यानं विद्धि भूसुर । येन विद्यास्त्रियाश्चेष्टा विविधाः कृत्स्नशो द्विज

ஓ பூசுரரே, இதை உமா–நாரத உரையாடலாகிய இதிகாசக் கதையாக அறிக; ஓ இருமுறைப் பிறந்தவரே, இதனால் கல்வியுள்ள பெண்களின் பலவகைச் செயல்நிலைகள் முழுமையாக விளக்கப்படுகின்றன.

Verse 14

स्वभावान्नारदो विप्र विश्वजिज्ञासको मुनिः । स्वांते विमृश्याथ गतः कैलासं गिरिमुत्तमम्

ஓ விப்ரரே, இயல்பாகவே உலகமெங்கும் அறிய விரும்பும் முனிவர் நாரதர் உள்ளத்தில் சிந்தித்து, பின்னர் சிறந்த மலை கயிலாயத்திற்குப் புறப்பட்டார்.

Verse 15

वृषकेतुसदाख्यान सप्रतिष्ठे हिमे गिरौ । प्रणिपत्य महात्मा वै पप्रच्छ पार्वतीं मुनिः

இமயமலையில் ‘வೃಷகேது-சதாக்யான’ எனும் நன்கு நிறுவப்பட்ட புனிதத் தலத்தில் மகாத்ம முனிவர் வணங்கி, தேவி பார்வதியிடம் வினவினார்।

Verse 16

देवि सीमंतिनीनांतु दुश्चेष्टां ज्ञातुमुत्सहे । कौतुकेन त्वया चर्या वधूनां संप्रयुज्यते

தேவி, மணமான பெண்களின் தவறான நடத்தை அறிய நான் விரும்புகிறேன்; ஆர்வத்தால் நீங்கள் மணப்பெண்களின் ஒழுக்க-நடத்தை முறைகளைப் பார்வையிட்டு/சோதித்து வருகிறீர்கள்।

Verse 17

सर्वासामपि नारीणां स्वान्तं जानासि तत्त्वतः । तन्मां कथय सर्वेषु विनीतमज्ञमत्र च

நீங்கள் எல்லாப் பெண்களின் உள்ளத்தையும் உண்மையாக அறிந்தவர்; ஆகவே பணிவானும் அறியாமையுள்ளவனுமான எனக்கு இதை இங்கே அனைவர்முன் கூறுங்கள்।

Verse 18

देव्युवाच । युवतीनां सदा चित्तं पुंसु तिष्ठत्यसंशयम् । अस्मिन्योनौ सुसंयोग्ये संगते वाप्यसंगते

தேவி கூறினாள்—இளம்பெண்களின் மனம் ஐயமின்றி எப்போதும் ஆண்களிடமே நிலைகொள்கிறது; இவ்வியோனியில் உரிய சேர்க்கை இருந்தாலும், சேர்க்கை இருந்தாலும் அல்லது இல்லாவிட்டாலும்।

Verse 19

सुवेषं पुरुषं दृष्ट्वा भ्रातरं यदि वा सुतम् । योनिः क्लिद्यति नारीणां सत्यं सत्यं हि नारद

அழகாக அலங்கரித்த ஆணைக் கண்டவுடன்—அவன் சகோதரனாக இருந்தாலும் மகனாக இருந்தாலும்—பெண்களின் யோனி ஈரமடைகிறது; இது உண்மை, உண்மையே, நாரதா।

Verse 20

स्थानं नास्ति क्षणं नास्ति नास्ति प्रार्थयिता नरः । तेन नारद नारीणां सतीत्वमुपजायते

வாய்ப்பும் இல்லை, ஒரு கணமும் இல்லை; வேண்டிக் கேட்கும் ஆணும் இல்லை. ஆகவே, நாரதா, பெண்களின் சதீத்வம் (பதிவிரதத் தர்மம்) உறுதியாக நிலைபெறுகிறது.

Verse 21

घृतकुंभसमा नारी तप्तांगारसमः पुमान् । तस्माद्घृतं च वह्निं च नैकस्थाने च धारयेत्

பெண் நெய்க்குடம் போன்றாள்; ஆண் எரியும் அங்காரம் போன்றவன். ஆகவே நெய்யையும் நெருப்பையும் ஒரே இடத்தில் சேர்த்து வைக்கக் கூடாது.

Verse 22

यथैवमत्तमातंगं सृणिमुद्गरयोगतः । स्ववशं कुरुते यंता तथा स्त्रीणां प्ररक्षकः

அங்குசமும் கதையும் கொண்டு யானைப்பாகன் மதம் கொண்ட யானையை அடக்குவது போல, பெண்களின் பாதுகாவலன் அவர்களைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பான்.

Verse 23

पिता रक्षति कौमारे भर्ता रक्षति यौवने । पुत्राश्च स्थाविरे भावे न स्त्री स्वातंत्र्यमर्हति

குமரப் பருவத்தில் தந்தை காக்கிறார்; இளமையில் கணவன் காக்கிறார்; முதுமையில் மகன்கள் காக்கிறார்கள்—எனவே பெண் சுயாதீனத்திற்குத் தகுதியானவள் எனக் கருதப்படுவதில்லை.

Verse 24

ततः स्वातंत्र्यभावाच्च स्वेच्छया च वरांगना । पुरुषेणार्थिता धीरा प्रेरणादिचरी भवेत्

ஆகவே சுயாதீன உணர்வாலும் தன் விருப்பத்தாலும், ஒரு ஆண் வேண்டினாலும், உயர்குலப் பெண் திடமுடன் இருந்து, வற்புறுத்தலால் அல்ல; சுட்டுரை-தூண்டுதல் முதலியவற்றின் அளவிலேயே நடக்க வேண்டும்.

Verse 25

अरक्षणाद्यथा पाकः श्वकाकवशगो भवेत् । तथैव युवती नारी स्वच्छंदाद्दुष्टतां व्रजेत्

பாதுகாப்பற்ற உணவு எவ்வாறு நாய் மற்றும் காகங்களுக்கு இரையாகிறதோ, அவ்வாறே கட்டுப்பாடற்ற இளம் பெண் தீய வழியில் செல்கிறாள்.

Verse 26

पुनरेव कुलं दुष्टं तस्यास्संसर्गतो भवेत् । परबीजेन यो जातः स च स्याद्वर्णसंकरः

அவளுடைய தொடர்பினால் குலம் கெட்டுப்போகிறது. பிற ஆணின் விந்துவினால் பிறப்பவன் வர்ணக்கலப்பு உடையவன் ஆகிறான்.

Verse 27

जारजः संकरः पापो नरके नियतं वसेत् । कीटजातौ गता जाताः पुनः सर्वे महीतले

கள்ளத்தொடர்பால் பிறந்த பாவி நிச்சயமாக நரகத்தில் வசிப்பான். அவர்கள் அனைவரும் பூச்சிகளாகப் பிறந்து மீண்டும் பூமியில் தோன்றுகிறார்கள்.

Verse 28

ततो म्लेच्छमुपानीतं कुलं स्याद्द्विजनंदन । कुलक्षयो भवेद्यस्मात्तस्माद्दुष्टां न धारयेत्

அந்தணரே! அப்போது அந்தக் குடும்பம் மிலேச்சர்களின் நிலையை அடைகிறது. குல அழிவு ஏற்படுவதால், தீய பெண்ணை ஆதரிக்கக் கூடாது.

Verse 29

ज्ञात्वैव योषितां दोषं क्षमते यो नराधमः । स तिष्ठेन्निरये घोरे रौरवे पितृभिः सह

பெண்ணின் குற்றத்தை அறிந்தும் எவன் மன்னிக்கிறானோ, அந்த இழிந்தவன் தன் முன்னோர்களுடன் கொடிய ரௌரவ நரகத்தில் தங்குவான்.

Verse 30

काचित्पातयते नारी काचिदुद्धरते कुलम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कुलजामुद्वहेद्बुधः

சில பெண்கள் குலத்தை அழிக்கிறார்கள், சிலரோ குலத்தைக் காக்கிறார்கள். ஆகையால், அறிவுடையவன் நற்குலத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணையே மணக்க வேண்டும்.

Verse 31

कुलद्वयं समा नारी समयित्वा तु तिष्ठति । साध्वी तारयते वंशान्दुष्टा पातयति ध्रुवम्

பெண் இரு குலங்களையும் சமமாகப் பாவித்து நிற்கிறாள். கற்புள்ள பெண் வம்சங்களைக் கரையேற்றுகிறாள், தீயவளோ நிச்சயமாக அவற்றை வீழ்த்துகிறாள்.

Verse 32

दारेष्वधीनं स्वर्गं च कुलं पंकं यशोऽयशः । पुत्रं दुहितरं मित्रं संसारे कथयंति च

இவ்வுலக வாழ்வில் சொர்க்கம், குலம், புகழ், பழி, மகன், மகள் மற்றும் நட்பு ஆகிய அனைத்தும் மனைவியையே சார்ந்திருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

Verse 33

तस्मादेकां द्वितीयां वा वामामुद्वाहयेद्बुधः । संतानार्थात्तु कामाच्च बहुदोषाश्रिता च सा

ஆகையால், அறிவுடையவன் சந்ததிக்காகவோ அல்லது ஆசைக்காகவோ ஒருத்தியை அல்லது இரண்டாவதாக ஒருத்தியை மணக்கலாம்; பல மனைவியரை மணப்பது பல தோஷங்களுக்கு இடமளிக்கும்.

Verse 34

रजस्वलां च वनितां नावगच्छति यः पतिः । ब्रह्महा भ्रूणहा सोपि दुर्गतिं चाधिगच्छति

மாதவிடாய் காலத்தில் இருக்கும் பெண்ணை அணுகுவதைத் தவிர்க்காத கணவன், பிரம்மஹத்தி மற்றும் கருவைக் கொன்ற பாவத்தைச் சுமந்து நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 35

यो मोहाद्दुर्भगां कृत्वा साध्वीं त्यजति पापकृत् । तस्या वधेन यत्पापं तद्भुक्त्वा नरकं व्रजेत्

மயக்கத்தால் சாத்வியான மனைவியை ‘துர்பாக்கியவள்’ எனக் கருதி கைவிடும் பாவி, அவளை கொன்றதற்குச் சமமான பாவத்தை அனுபவித்து இறுதியில் நரகத்தை அடைவான்.

Verse 36

वनिताहरणं कृत्वा चांडलकुलतां व्रजेत् । तथैव वनिताहानात्पतितो जायते नरः

பெண்ணை அபகரித்தால் மனிதன் சாண்டாளக் குல நிலையை அடைவான்; அதுபோல பெண்ணை கைவிட்டாலும் அவன் பதிதனாகிறான்.

Verse 37

रामां विन्यस्य स्कंधे च चिरं यमपुरे वसेत् । मलमूत्रं शिरोदेशे नित्यं तस्य च संपतेत्

ராமாவை தோளில் சுமந்து அவன் நீண்ட காலம் யமபுரியில் தங்குவான்; அவன் தலைமேல் எப்போதும் மலம் மூத்திரம் விழுந்துகொண்டிருக்கும்.

Verse 38

एवं वर्षसहस्राणि भारं वहति दुर्मतिः । पुनर्यावन्ति लोमानि तावत्स रौरवं व्रजेत्

இவ்வாறு தீயமதி ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் அந்தச் சுமையைச் சுமப்பான்; அவன் முடிகள் மீண்டும் மீண்டும் வளரும் காலமெல்லாம் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 39

पुनः कीटेषु संतीर्णस्तदा मानुषतां व्रजेत् । ततश्च कलहं शोकं प्राप्नोति पूर्वकल्मषात्

மீண்டும் புழு-பூச்சி முதலான யோனிகளில் அலைந்து பிறகு மனிதப் பிறவியை அடைவான்; ஆனால் முன் பாவமாசினால் பின்னர் சண்டையும் துயரமும் அடைவான்.

Verse 40

एवं जन्मत्रयं प्राप्य मुच्यते पातकान्नरः । तत्कालं नरकं भुक्त्वा सा तु काकी तु वञ्चकी

இவ்வாறு மூன்று பிறவிகளைப் பெற்று மனிதன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். ஆனால் அந்த வஞ்சகப் பெண் சிறிது காலம் நரகத்தை அனுபவித்து காகியாக (பெண் காகம்) பிறக்கிறாள்.

Verse 41

उच्छिष्टनरकं भुक्त्वा मानुषे विधवा भवेत् । यः पुनश्चांत्यजां गच्छेन्म्लेछां वा पुल्कसां नरः

உச்சிஷ்டம் எனப்படும் நரகத்தை அனுபவித்த பின் அவள் மனிதப் பிறவியில் விதவையாகப் பிறக்கிறாள். மேலும் மீண்டும் அந்த்யஜை, ம்லேச்சை அல்லது புல்கசப் பெண்களை அணையும் ஆண் பெரும் பாவப் பயனை அடைவான்.

Verse 42

द्वित्रिचतुर्गुणं भुक्त्वा तत्र संचीर्णवंचकः । मातरं गुरुभार्यां च ब्राह्मणीं महिषीं तथा

அங்கே இருமடங்கு, மும்மடங்கு, நான்மடங்கு என இன்பத்தை அனுபவித்து அவன் பழகிய வஞ்சகனாய் இருந்தான்—தாய், குருவின் மனைவி, பிராமணப் பெண், மேலும் அரசியையும் அணைவவன் மகாபாதகன் ஆவான்.

Verse 43

अन्यां वा प्रभुपत्नीं च गत्वा यात्यपुनर्भवं । भगिनीं तत्पुत्रभार्यां तथा दुहितरं स्नुषाम्

பரஸ்திரியை அல்லது தன் ஆண்டவனின் மனைவியை அணைவவன் ‘அபுனர்பவம்’—மீளாத நிலை—அடைவான். அதுபோல சகோதரி, மகனின் மனைவி, மகள் அல்லது மருமகளை அணைவவனும் அதே பயனை அடைவான்.

Verse 44

पितृव्यां मातुलानीं तु तथैव च पितृष्वसाम् । मातृष्वस्रादिकामन्यां गत्वा नास्ति च निष्कृतिः

சித்தப்பாவின் மனைவி, மாமாவின் மனைவி, தந்தையின் சகோதரி, தாயின் சகோதரி முதலான உறவுப் பெண்களை அணைந்தால் அதற்கு எந்தப் பிராயச்சித்தமும் இல்லை.

Verse 45

ब्रह्महा स भवेदंधो वचसा जडतां व्रजेत् । कर्णयोर्बधिरो जातश्च्यवते नास्ति निष्कृतिः

பிராமணஹந்தன் குருடனாகிறான்; வாக்குத் தோஷத்தால் மந்தபுத்தியடைவன். இரு காதுகளிலும் செவிடனாய் பிறந்து, கீழ்வீழ்ச்சி அடைகிறான்; அவனுக்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை.

Verse 46

उक्त्वा अश्लीलमत्यर्थमखिलं स्त्रीकृतेन हि । द्विज उवाच । एवं दुष्कृतमासाद्य कथं मोक्षो भवेत्पुनः

பெண்ணின் காரணமாக மிகுந்த அசிங்கமான சொற்கள் அனைத்தையும் கூறிய அந்த த்விஜன் சொன்னான்—“இவ்வாறு துஷ்கிருதம் செய்தபின் மீண்டும் மோட்சம் எவ்வாறு கிடைக்கும்?”

Verse 47

तत्समाचक्ष्व भगवन्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । श्रीभगवानुवाच । तासां च गमनं कृत्वा तप्तां लोहस्य पुत्तलद्यं

“பகவனே, அதை எனக்கு விளக்குங்கள்; உண்மையின்படி கேட்க விரும்புகிறேன்.” ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—“அவர்களிடம் சென்று, காய்ந்த இரும்பால் ஒரு உருவத்தைச் செய்து (அதனுடன் தொடர்பான செயலைச் செய்தான்).”

Verse 48

समालिंग्य त्यजेत्प्राणं शुचिर्लोकांतरं व्रजेत् । यो वै गृहाश्रमं त्यक्त्वा मच्चित्तो जायते नरः

என்னை அணைத்துக் கொண்டு உயிரை விடுவான்; தூய்மையடைந்து பிறலோகத்திற்குச் செல்வான். இல்லறத்தைத் துறந்து என் மீது மனம் நிலைபெறும் மனிதன் இவ்வாறே உயர்கதியை அடைவான்.

Verse 49

नित्यं स्मरति गोविंदं सर्वपापक्षयो भवेत् । ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं गुर्वंगनागमात्

எவர் நித்தம் கோவிந்தனை நினைக்கிறாரோ, அவருடைய எல்லாப் பாவங்களும் அழியும். குருபத்னியை அணைந்ததால் ஏற்பட்ட பத்தாயிரம் பிரம்மஹத்தியாப் பாவங்களும் அந்த ஸ்மரணத்தால் நீங்கும்.

Verse 50

शतं शतसहस्रं च पैष्टीमद्यस्य भक्षणात् । स्वर्णादेर्हरणं कृत्वा तेषां संसर्गकं चिरं

மாவால் காய்ச்சிய மதுவை அருந்தினால் நூறு, நூறாயிரம் அளவிற்கும் தண்டனை ஏற்படும்; பொன் முதலியவற்றைத் திருடினவன் அத்தகைய பாவிகளுடன் நீண்ட காலம் சேர்ந்து இருப்பான்।

Verse 51

एतान्यन्यानि पापानि महान्ति पातकानि च । अग्निं प्राप्य यथा तूलं तृणं शुष्कं प्रणश्यति

இவை மற்றும் பிற பாவங்கள்—மகாபாதகங்களும் கூட—அக்னியை அணைந்தவுடன் உலர்ந்த பருத்தியும் உலர்ந்த புல்லும் அழிவதுபோல் அழிந்து போகின்றன।

Verse 52

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्याने स्त्रीणामाख्यानंनाम । द्विपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் முதல் பகுதியான ஸ்ருஷ்டிகண்டத்தில், பஞ்சாக்யானத்தில் ‘ஸ்த்ரீணாமாக்யானம்’ எனப்படும் ஐம்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 53

कृत्वा च पूजयित्वा च स पापात्सन्तरो भवेत् । भागीरथी तटे रम्ये खगस्य ग्रहणे शिवे

அதைச் செய்து முறையாகப் பூஜித்தால், அவன் பாவத்தைத் தாண்டி கரை சேர்வான்—அழகிய பாகீரதி கரையில், கக (சூரிய) கிரகணத்தின் சிவமயமான நன்னேரத்தில்।

Verse 54

गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति सहस्रं चाधिकं च यत्

கோடி பசுக்களைத் தானம் செய்தால் மனிதன் பெறும் புண்ணியப் பலன் எதுவோ, அதே பலனை அவன் அடைவான்—மேலும் அதற்கு ஆயிரம் அதிகமாகவும்।

Verse 55

गोविंदकीर्तने तात मत्पुरे चाक्षयं वसेत् । कामात्स भवने स्थित्वा सार्वभौमो भवेन्नृपः

அன்பனே, கோவிந்தனின் கீர்த்தனை பாடினால் மனிதன் என் புரியில் அழியாதவாறு வாசம் பெறுவான். மேலும் ஆசைமயமாக அந்த தாமத்தில் தங்கினால், அவன் உலகமெல்லாம் ஆளும் சக்கரவர்த்தி அரசனாவான்.

Verse 56

पुराणेमत्कथां श्रुत्वा मत्सादृश्यं लभेन्नरः । कथयित्वा पुराणं च विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

புராணத்தில் என் கதையைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் எனது சாயலைப் பெறுவான்; மேலும் புராணத்தைப் போதித்து/ஓதி வழங்கினால், அவன் விஷ்ணு-சாயுஜ்யம், அதாவது விஷ்ணுவுடன் ஒன்றுபடுதலை அடைவான்.

Verse 57

तस्मान्नित्यं च श्रोतव्यं पुराणं धर्मसंचयं । श्रावितव्यं प्रयत्नेन लोके विष्णुतनुं व्रजेत्

ஆகையால் தர்மச் சேர்க்கையான இந்தப் புராணத்தை எப்போதும் கேட்க வேண்டும்; மேலும் முயற்சியுடன் பிறருக்கும் கேட்கச் செய்ய வேண்டும். இவ்வுலகிலேயே மனிதன் விஷ்ணு-தனு, அதாவது விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான நிலையை அடைவான்.

Verse 58

अन्यद्वा स्त्रीकृते दोषे यथायोगं भवेद्ध्रुवं । निशामय प्रवक्ष्यामि तत्वतो द्विजनंदन

அல்லது பெண்ணால் நிகழ்ந்த குற்றத்திற்கு, தக்கபடி உரிய விளைவு நிச்சயமாக ஏற்படும். ஓ இருபிறப்போரின் மகிழ்வே, கேள்—நான் உண்மைத்தத்துவத்தின்படி இதைத் தெளிவாக உரைக்கிறேன்.

Verse 59

सर्वबीजस्य दानेन सांबुकुंभं महाफलम् । दद्याद्विप्राय पुण्याहे सद्यःपूतो भवेत्क्षणात्

எல்லா வகை விதைகளையும் தானம் செய்தால் ‘சாம்புகும்பம்’ எனப்படும் மகாபலன் (மகாபுண்ணியம்) கிடைக்கும். புண்ணிய நாளில் பிராமணருக்கு அளிக்க வேண்டும்; அவன் கணநேரத்தில் உடனே தூய்மையடைவான்.

Verse 60

सर्वं धान्यादिकं बीजं काले दद्याद्द्विजातये । सर्वपापक्षयं कृत्वा अक्षयं स्वर्गमश्नुते

உகந்த காலத்தில் தானிய முதலிய எல்லா விதமான விதைகளையும் த்விஜன் (பிராமணன்) அவர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும். அதனால் எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடைந்து அழியாத சொர்க்கத்தை அடைவான்.

Verse 61

गुणं वक्ष्यामि विप्रर्षे सतीनां यादृशं दृढम् । शुद्धवंशो भवेत्तस्या नित्यं लक्ष्मीः प्रवर्तते

ஓ சிறந்த பிராமணரே! சதீ பெண்களின் உறுதியான நற்குணத்தை நான் கூறுகிறேன். அவளால் குலம் தூய்மையடையும்; லக்ஷ்மி என்றும் நிலைத்து வளர்வாள்.

Verse 62

उभयोर्वंशयोः स्वर्गो भर्तुरात्मन एव च । पतिव्रतागुणो विप्र विस्मृतः पृच्छतस्तव

இரு குலங்களுக்கும் சொர்க்கம் உண்டு; கணவனின் ஆத்மாவிற்கும் நன்மை உண்டு. ஓ பிராமணரே! நீ கேட்பதால், பத்திவிரதையின் குணம் மறந்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 63

पुनर्वक्ष्यामि योषाणां सर्वलोकहितं शुभम् । उषित्वा पूर्वकालं च पुण्यापुण्येन योषितः

பெண்களைப் பற்றிய, எல்லா உலகங்களுக்கும் நன்மை தரும் மங்களமான செய்தியை நான் மீண்டும் கூறுவேன்—முன்னாளில் அவர்கள் புண்ணியம்-பாவம் படி எவ்வாறு வாழ்ந்தனர் என்பதை.

Verse 64

पश्चात्पतिव्रतायाश्च ताश्च गच्छंति मद्गतिम् । षण्मासं वाथ वर्षं वा अधिकं च प्रशस्यते

அதன்பின் அந்த பத்திவிரதைகளும் என் நிலை (பரமகதி)யை அடைவார்கள். ஆறு மாதமோ, ஒரு ஆண்டோ, அல்லது அதற்கும் மேலோ—இக்காலம் புகழப்படுகின்றது.

Verse 65

पतिव्रता भवेद्या च यावत्पूता व्रजेद्दिवम् । सुरापं विप्रहंतारं सर्वपापयुतं पतिम्

பதிவிரதையாக இருப்பவள் தூய்மையடைந்து விண்ணுலகம் அடைவாள்—அவள் கணவன் மதுபானி, பிராமணஹந்தகன், எல்லாப் பாவங்களும் உடையவனாயினும் கூட।

Verse 66

पंकात्पूतं नयेत्स्वर्गं भर्त्तांरं यानुगच्छति । कंदर्पसदृशो भर्ता सा रतीव मनोरमा

கணவனை பக்தியுடன் பின்தொடரும் பெண், அவனைச் சேற்றிலிருந்தும் தூய்மைப்படுத்தி விண்ணுலகிற்கு அழைத்துச் செல்கிறாள்; கணவன் கந்தர்ப்பனைப் போலவும், அவள் ரதியைப் போலவும் மனோகரியாகிறாள்।

Verse 67

जिष्णोरेवचिरं लोके भुंक्तेऽनंतमयं सुखम् । पतिव्रता बलाद्या च विदूरे स्वामिपातने

இந்த உலகில் பதிவிரதை—பலா முதலியோர்—ஜிஷ்ணு (வெற்றி பெற்ற இறைவன்) உடைய எல்லையற்ற ஆனந்தத்தை நீண்ட காலம் அனுபவிக்கிறாள்; கணவன் வீழும் (மரண) வேளையில் தூரத்தில் இருந்தாலும் கூட।

Verse 68

चिह्नं लब्ध्वामृता वह्नौ पापादुद्धरते पतिं । पतिव्रता च या नारी देशांतरमृते पतौ

மங்களச் சின்னத்தைப் பெற்று, தீயில் அமரத்துவம் அடைந்து, அவள் கணவனைப் பாவத்திலிருந்து மீட்கிறாள்; மேலும் கணவன் உயிருடன் இருக்கையில் பதிவிரதை பெண் பிறநாட்டிற்குச் செல்லாள்।

Verse 69

सा भर्तुश्चिह्नमादाय वह्नौ सुप्त्वा दिवं व्रजेत् । या स्त्री ब्राह्मणजातीया मृतं पतिमनुव्रजेत्

கணவனின் சின்னம் (அடையாளம்) எடுத்துக் கொண்டு தீயில் படுத்து அவள் விண்ணுலகம் செல்ல வேண்டும்—மரித்த கணவனைப் பின்தொடரும் பிராமண குலப் பெண்ணுக்கான விதியாக இது கூறப்படுகிறது।

Verse 70

सा स्वर्गमात्मघातेन नात्मानं न पतिं नयेत् । न म्रियेत समं गत्वा ब्राह्मणी ब्रह्मशासनात्

பிராமணிப் பெண் தற்கொலை செய்து சொர்க்கம் நாடக் கூடாது; தன்னையோ கணவனையோ மரணத்திற்கு இட்டுச் செல்லக் கூடாது. கணவனுடன் சேர்ந்து சென்று இறப்பதும் வேண்டாம்—இது பிரம்மாவின் கட்டளை.

Verse 71

प्रव्रज्यागतिमाप्नोति मरणादात्मघातिनी । नरोत्तम उवाच । सर्वासामपि जातीनां ब्राह्मणः शस्य इष्यते

தற்கொலை செய்பவன் மரணத்தால் (என்று சொல்லப்படும்) பிரவ்ரஜ்யா நிலையைக் பெறுவான்; ஆனால் மரணம் என்பது ஆத்மவினாசமே. நரோத்தமன் கூறினான்—எல்லா ஜாதிகளிலும் பிராமணனே புகழத்தக்கவன்.

Verse 72

पुण्यं च द्विजमुख्येन अत्र किंवा विपर्ययः । श्रीभगवानुवाच । ब्राह्मण्यास्साहसं कर्म नैव युक्तं कदाचन

இங்கே முதன்மைத் த்விஜனுக்கு என்ன புண்ணியம், அல்லது அதற்கு மாறானது என்ன? ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—பிராமண்ய நிஷ்டையுடையவர்க்கு அவசரமான அல்லது வன்மையான செயல் எப்போதும் பொருந்தாது.

Verse 73

निःशेषेस्या वधं कृत्वा स नरो ब्रह्महा भवेत् । तस्माद्ब्राह्मणजातीया विप्रया च व्रतं चरेत्

அவளை முற்றிலும் கொன்றால் அந்த ஆண் பிரம்மஹத்தி பாவியாகிறான். ஆகவே பிராமண குலத்தில் பிறந்த பெண்—பிராமணியும்—நியத விரதத்தை அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

Verse 74

प्रवक्ष्यामि यथातथ्यं शृणु विप्र यथार्थतः । आपणांतरमामिष्यं भक्षयेन्न कदाचन

நான் உண்மையின்படியே கூறுகிறேன்—ஓ விப்ரா, சரியான பொருளுடன் கவனமாகக் கேள்: வாணிபம்/சந்தை வழியாகக் கிடைத்த மாம்சத்தை எப்போதும் உண்ணக் கூடாது.

Verse 75

अश्वमेधसहस्राणां हायने फलमाप्नुयात् । अर्हणं चेष्टदेवस्य हरेर्व्रतमनुत्तमम्

ஹரியின் இந்த ஒப்பற்ற விரதத்தை முறையாக அனுஷ்டித்து, தன் இஷ்டதேவனை உரிய முறையில் அர்ச்சித்தால், ஒரே ஆண்டில் ஆயிரம் அஷ்வமேத யாகங்களுக்குச் சமமான புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 76

स्वामिनोपि जलं पिंडं संप्रदद्यादमत्सरात् । युगकोटिसहस्राणि युगकोटिशतानि च

அதிபதியாயினும் பொறாமையின்றி நீரும் பிண்டமும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதன் புண்ணியம் ஆயிரம் கோடி யுகங்களும், நூறு கோடி யுகங்களும் நிலைத்திருக்கும்।

Verse 77

पतिना सह सा साध्वी विष्णुलोके युता भवेत् । ततो महाव्रतं प्राप्य निरये ब्राह्मणी वधूः

அந்த சாத்வி பெண் கணவருடன் இணைந்து விஷ்ணுலோகத்தில் வாசிப்பாள்; ஆனால் பிராமண வதூ மகாவிரதத்தைப் பெற்றபின் (அல்லது ஏற்றபின்) அதன் பின் நரகத்தில் வீழ்வாள்।

Verse 78

उद्धरेदुभयोर्वंशाञ्छतशोथ सहस्रशः । अतो बंधुजनैरेव पुत्रैर्भ्रात्रादिभिर्बुधैः

இரு (தந்தை-தாய்) குலங்களையும் நூறுகளாகவும் ஆயிரங்களாகவும் உயர்த்தி மீட்க வேண்டும். ஆகவே இந்தக் காரியம் தம் சொந்த உறவினரான மகன்கள், சகோதரர்கள் முதலிய அறிவுடையோராலேயே நிறைவேறும்।

Verse 79

विनियम्य सदा तस्या व्रतलोपं न कारयेत् । हरेश्चेद्वासरं प्राप्य विधवा न व्रतं चरेत्

அவளை எப்போதும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து, அவளுடைய விரதம் குலையச் செய்யக்கூடாது. ஹரிக்குரிய புனித நாள் வந்தால், விதவை அந்த விரத அனுஷ்டானத்தை மேற்கொள்ளக் கூடாது।

Verse 80

पुनर्वैधव्यतामेति जन्मजन्मनि दुर्भगा । भोजनात्मत्स्यमांसस्य व्रतानां विप्रयोगतः

மீன், மாமிசம் உண்டு புனித விரதங்களிலிருந்து விலகிய அந்தத் துர்பாக்கியப் பெண் பிறவி பிறவியாக மீண்டும் மீண்டும் கைம்மை நிலையை அடைகிறாள்।

Verse 81

चिरं निरयमासाद्य शुनी भवति निश्चितम् । दुष्टाया मैथुनं गच्छेद्विधवाकुलनाशिनी

நீண்ட காலம் நரக வேதனையை அனுபவித்த பின் அவள் நிச்சயமாக பெண் நாயாகப் பிறக்கிறாள். பரபுருஷனுடன் சேரும் தீயவள் விதவைகளின் குடும்பத்தை அழிப்பவள் ஆவாள்।

Verse 82

नरकाननुभूयाथ गृध्रिणी दशजन्मसु । द्विजन्मफेरवा भूत्वा ततो मानुषतां व्रजेत्

நரகங்களை அனுபவித்த பின் அவள் பத்து பிறவிகள் பெண் கழுகாகப் பிறக்கிறாள். பின்னர் இரண்டு பிறவிகள் வவ்வாலாகி, அதன் பின் மனிதப் பிறவியை அடைகிறாள்।

Verse 83

तथैव बालवैधव्या दासीत्वमुपगच्छति । द्विज उवाच । कन्यादानफलं ब्रूहि वद दास्याः फलं च यत्

அதேபோல் இளமையில் கைம்மை அடைந்த பெண் அடிமை நிலையைக் அடைகிறாள். த்விஜன் கூறினான்: “கன்னியாதானத்தின் பலனைச் சொல்லுங்கள்; தாசி தானத்தின் பலனையும் கூறுங்கள்।”

Verse 84

विधानं च यथोक्तं च यदि मेनुग्रहः प्रभो । श्रीभगवानुवाच । रूपाढ्ये गुणसंपन्ने कुलीने यौवनान्विते

“என் ஆண்டவா, என்மேல் உங்கள் அருள் இருந்தால், விதியும் முறையும் சொல்லப்பட்டபடியே அமையட்டும்.” ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: “அழகும், நற்குணங்களும், உயர்குலப் பிறப்பும், இளமை நிறைவும் உடையவள்.”

Verse 85

समृद्धे वित्तसंपूर्णे कन्यादानफलं शृणु । सर्वाभरणसंयुक्तां कन्यकां यो ददाति च

செல்வமும் வளமும் நிறைந்த நிலையில் கன்யாதானத்தின் பலனை கேள். யார் எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியைத் தானமாக அளிக்கிறாரோ, அவர் மகத்தான புண்ணியப் பலனை அடைவார்.

Verse 86

तेन दत्ता धरा सर्वा सशैलवनकानना । अर्द्धाभरणदानेन फलं दातुर्भवेद्ध्रुवम्

அந்தத் தானத்தால் மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் கூடிய முழு பூமியும் தானமாக அளிக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் தன் ஆபரணங்களில் பாதியைத் தானம் செய்தால் தானம் செய்தவரின் பலன் உறுதியாகும்.

Verse 87

अनाभरणकन्यायाः पादैकस्य फलं भवेत् । यः पुनः शुल्कमश्नाति स याति नरके नरः

ஆபரணமில்லா கன்னியின் (தானத்தின்) பலன் அவளின் ஒரு பாத அளவிற்கே ஆகும். ஆனால் மீண்டும் கன்யா-சுல்கத்தை ஏற்றுக் கொள்பவன் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்.

Verse 88

विक्रीय चात्मजां मूढो नरकान्न निवर्त्तते । लोभादसदृशे पुंसि कन्यां यस्तु प्रयच्छति

மூடன் தன் மகளையே விற்றால், அவன் நரகத்திலிருந்து மீளான். மேலும் பேராசையால் தகுதியற்ற அல்லது ஒப்பற்ற ஆணுக்கு கன்னியை அளிப்பவனும் அதே கதியை அடைவான்.

Verse 89

रौरवं नरकं प्राप्य चांडालत्वं च गच्छति । अतएव हि शुल्कं च जामातुर्न कदाचन

அவன் ரௌரவ நரகத்தை அடைந்து சாண்டாளப் பிறவியையும் பெறுகிறான். ஆகையால் மருமகனிடமிருந்து கன்யா-சுல்கத்தை எந்நேரமும் ஏற்கக் கூடாது.

Verse 90

गृह्णाति मनसा प्राज्ञो यद्दत्तं तस्य चाक्षयम् । भूमिं गां च हिरण्यं च धनं वस्त्रं च धान्यकम्

ஞானி மனத்தால் (உள்ளார்ந்த ஒப்புதலால்) அளிக்கப்படுவதனை ஏற்றுக்கொள்கிறான்; தானம் செய்தவர்க்கு அது அక్షயப் புண்ணியமாகும்—நிலம், பசு, பொன், செல்வம், ஆடை, தானியம்।

Verse 91

जामातुर्यौतकं दत्वा सर्वं भवति चाक्षयम् । विवाहसमये वत्स सगोत्र परगोत्रजैः

மாப்பிள்ளைக்கு யௌதகம் (திருமணப் பரிசு) அளித்தால் அனைத்தும் அక్షயப் பலனாகும். அன்புக் குழந்தையே, திருமண நேரத்தில் சகோத்ரரும் பரகோத்ரரும் இதைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 92

यौतकं दीयते किंचित्तत्सर्वं चाक्षयं भवेत् । दाता न स्मरते दानं प्रतिग्राही न याचते

யௌதகமாகச் சிறிதளவே கொடுத்தாலும் அது முழுவதும் அక్షயமாகும். தானம் செய்தவன் அதை மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கான்; பெறுபவன் அதை யாசிக்கான்।

Verse 93

उभौ तौ नरकं यातश्छिन्नरज्जुर्घटो यथा । अवश्यं यौतकं दानं दातव्यं सात्विकेन हि

அவர்கள் இருவரும் நரகத்திற்குச் செல்கின்றனர்—அறுக்கப்பட்ட கயிற்றால் கட்டிய குடம் விழுவது போல. ஆகவே சாத்த்விகன் யௌதக-தானத்தை நிச்சயமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 94

अदत्वा नरकं प्राप्य दासीत्वमुपगच्छति । अत्यासन्नेतिदूरस्थे चात्याढ्ये चाति दुर्गते

தானம் செய்யாதவன் நரகத்தை அடைந்து பின்னர் அடிமைத்தனத்தில் வீழ்வான். ஆகவே பெறுபவர் மிக அருகிலிருந்தாலும் மிகத் தொலைவில் இருந்தாலும், மிகச் செல்வந்தனாக இருந்தாலும் மிக ஏழையாக இருந்தாலும்—தானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 95

कुलहीने च मूर्खे च षट्सु कन्या न दीयते । अतिवृद्धे चातिदीने रोगिष्ठे देशवासिनि

குலமற்றவன், முட்டாள், மிக வயதானவன், மிக ஏழை, நோயாளி மற்றும் ஒரே தேசத்தவன் ஆகிய இந்த அறுவருக்கும் பெண்ணைக் கொடுக்கக்கூடாது.

Verse 96

अतिक्रुद्धेप्यसन्तुष्टे षट्सु कन्या न दीयते । एतेभ्यः कन्यकां दत्वा नरकं चाधिगच्छति

அவர்கள் மிகுந்த கோபத்துடனும் அதிருப்தியுடனும் இருந்தாலும், இந்த அறுவருக்கும் பெண்ணைக் கொடுக்கக்கூடாது. இவர்களுக்குப் பெண்ணைக் கொடுப்பவன் நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 97

लोभात्संमानलाभाच्च कन्यका परिवर्तनात् । मुनीनां प्रेयसीं नारीं युवतीं रूपशालिनीम्

பேராசையினாலும், மரியாதை பெறுவதாலும், கன்னிப் பெண்ணை மாற்றுவதாலும், முனிவர்களுக்குப் பிரியமான, இளமையும் அழகும் கொண்ட பெண்ணை (அடையலாம்).

Verse 98

सालंकारां सशय्यां च दत्वाऽनंतफलं लभेत् । अनयोश्च फलं तुभ्यं युवती कन्ययोरपि

ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, படுக்கையுடன் கூடிய பெண்ணைத் தானம் செய்வதால் முடிவற்ற பலன் கிடைக்கும். இளம்பெண் மற்றும் கன்னிப்பெண் இருவரின் தான பலனும் உனக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 99

एका वराय दातव्या अपरा ब्राह्मणाय तु । क्रीता देवा यदातव्या धीरेणाकष्टकर्मणा

ஒன்றை மணமகனுக்கும், மற்றொன்றை அந்தணருக்கும் கொடுக்க வேண்டும். தீரனான மனிதன் துன்பமில்லாத செயல்களால் ஈட்டிய பொருட்களைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 100

कल्पकालं भवेत्स्वर्गं नृपो वा कौ महाधनी । प्रतिजन्म लभेतैष सुपत्नीं वरवर्णिनीम्

அவனுக்கு ஒரு கல்பகாலம்கூட ஸ்வர்க்கத்துக்கு ஒப்பாகும்; அவன் அரசனாகவோ பெருந்தனவானாகவோ ஆவான். ஒவ்வொரு பிறவியிலும் நல்லொழுக்கமுள்ள, அழகிய நிறமுடைய சதீ மனைவியைப் பெறுவான்.

Verse 101

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । सर्वपापक्षयस्तस्य सर्वशास्त्रार्थपारगः

இந்த ஒப்பற்ற புண்ணியக் கதையை தினமும் கேட்பவனுக்கு எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்; அவன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருளையும் அறிந்தவனாகிறான்.

Verse 102

लभेत सोऽक्षयं स्वर्गं नारीणां वल्लभो भवेत् । क्षत्रियो विजयी चाथ लोकनाथो भवेद्ध्रुवम्

அவன் அழியாத ஸ்வர்க்கத்தை அடைவான்; பெண்களுக்கு அன்புக்குரியவனாக இருப்பான். அவன் க்ஷத்திரியனானால் வெற்றியாளனாகி நிச்சயமாக மக்களின் நாதனாகிறான்.

Verse 103

श्रुतं हरति पापानि जन्मजन्मकृतानि च । सौभाग्यं लभते लोके तथैव च वरांगना

இதைக் கேட்பது பல பிறவிகளில் செய்த பாவங்களையும் அகற்றும். இவ்வுலகில் நற்பேறு கிடைக்கும்; அதுபோல உயர்ந்த நங்கைமாரும் நற்பேறு அடைவாள்.