Adhyaya 50

Verse 1

भीष्म उवाच । यत्पुण्यमधिकं लोके सर्वदा सर्वसंमतम् । तद्वदस्वेच्छया विप्र यत्कृतं पूर्वपूर्वकैः

பீஷ்மர் கூறினார்—ஓ விப்ரரே! இவ்வுலகில் எப்போதும் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் மிகச் சிறந்த புண்ணியச் செயல் எது என்பதை விருப்பமுடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள்; மிகப் பழம்பெரும் முன்னோர்கள் செய்ததையும் கூறுங்கள்।

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । एकदा तु द्विजाः सर्वे व्यासशिष्यास्सहादरात् । व्यासं प्रणम्य पप्रच्छु धर्मं मां च यथा भवान्

புலஸ்த்யர் கூறினார்—ஒருமுறை வ்யாசரின் சீடர்களான எல்லா த்விஜர்களும் மரியாதையுடன் வ்யாசரை வணங்கி, நீ கேட்டதுபோலவே தர்மத்தையும் என்னைப்பற்றியும் அவரிடம் கேட்டனர்।

Verse 3

द्विजा ऊचुः । पुण्यात्पुण्यतमं लोके सर्वधर्मेषु चोत्तमम् । किं कृत्वा मानवा स्वर्गं भुंजते चाक्षयं वद

த்விஜர்கள் கூறினர்—இவ்வுலகில் புண்ணியங்களில் மிகப் புண்ணியமானதும், எல்லா தர்மங்களிலும் உத்தமமானதும் எது? எந்தச் செயலைச் செய்தால் மனிதர்கள் அழியாத பலனுடன் ஸ்வர்கத்தை அனுபவிப்பார்கள்? கூறுங்கள்।

Verse 4

लभ्यं चाकष्टकं शुद्धं वर्णानां मर्त्यवासिनाम् । गुरूणां च लघूनां च साध्यमेकं क्रतुं वद

மர்த்திய உலகில் வாழும் எல்லா வர்ணத்தாருக்கும்—மேன்மையுடையவர்களாக இருந்தாலும் எளியவர்களாக இருந்தாலும்—எளிதில் கிடைக்கக் கூடிய, சிரமமற்ற, தூய்மையான ஒரே ஒரு கிரது/விரதத்தைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 5

यद्यत्कृत्वा च देवानां पूज्यो नाके भवेन्नरः । तत्तद्वद च नो ब्रह्मन्प्रसादी भव धर्मतः

ஓ பிராமணரே! எந்த எந்த செயல்களைச் செய்தால் மனிதன் ஸ்வர்கத்தில் தேவர்களால் பூஜிக்கத் தகுதியானவனாகிறானோ, அவற்றை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; தயை செய்து தர்மப்படி உரையுங்கள்।

Verse 6

व्यास उवाच । पंचाख्यानं वदिष्यामि शृणुध्वं तत्र पूर्वतः । पंचानामेककं कृत्वा विंदेन्मोक्षं दिवं यशः

வியாசர் கூறினார்—நான் பஞ்சாக்யானத்தை உரைப்பேன்; முதலில் அதை கவனத்துடன் கேளுங்கள். இந்த ஐந்தையும் ஒரே பொருளாக ஒன்றிணைத்து நடைமுறைப்படுத்தினால் மோட்சம், ஸ்வர்க்கம், யசஸ் பெறலாம்.

Verse 7

पित्रोरर्चाऽथ पत्युश्च साम्यं सर्वजनेषु च । मित्राद्रोहो विष्णुभक्तिरेते पंच महामखाः

தந்தை-தாயாரின் ஆராதனை, மேலும் கணவரின் பூஜை; எல்லோரிடமும் சமநோக்கு; நண்பருக்கு துரோகம் செய்யாமை; மற்றும் விஷ்ணு-பக்தி—இவையே ஐந்து மகாயஜ்ஞங்கள்.

Verse 8

प्राक्पित्रोरर्चया विप्रा यद्धर्मं साधयेन्नरः । न तत्क्रतुशतैरेव तीर्थयात्रादिभिर्भुवि

ஓ பிராமணர்களே, முதலில் தந்தை-தாயாரை வழிபடுவதால் மனிதன் பெறும் தர்மப் பயன், பூமியில் நூறு யாகங்களாலும் தீர்த்தயாத்திரை முதலியவற்றாலும் கூட பெற இயலாது.

Verse 9

पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः । पितरि प्रीतिमापन्ने प्रीयंते सर्वदेवताः

தந்தையே தர்மம், தந்தையே ஸ்வர்க்கம், தந்தையே பரம தவம். தந்தை மகிழ்ந்தால் எல்லா தேவதைகளும் மகிழ்வர்.

Verse 10

पितरो यस्य तृप्यंति सेवया च गुणेन च । तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि वर्तते

சேவையாலும் நற்குணத்தாலும் யாருடைய பித்ருக்கள் திருப்தியடைகிறார்களோ, அவருக்கு பாகீரதியில் (கங்கையில்) நீராடுதல் தினந்தோறும் நிகழ்வதுபோல் ஆகும்.

Verse 11

सर्वतीर्थमयी माता सर्वदेवमयः पिता । मातरं पितरं चैव यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम्

தாய் எல்லாத் தீர்த்தங்களின் வடிவம்; தந்தை எல்லாத் தேவர்களின் வடிவம். யார் தாய் தந்தையரைப் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவர் எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தேவர்களையும் பிரதட்சிணை செய்ததுபோல் ஆகும்.

Verse 12

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा । जानुनी च करौ यस्य पित्रोः प्रणमतः शिरः

யார் பெற்றோருக்கு வணங்கும்போது முழங்காலும் கைகளும் நிலத்தைத் தொடுமாறு பணிகிறாரோ, அவரால் ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமி பிரதட்சிணை செய்யப்பட்டதுபோல் ஆகிறது.

Verse 13

निपतंति पृथिव्यां च सोक्षयं लभते दिवं । तयोश्चरणयोर्यावद्रजश्चिह्नानि मस्तके

யார் பூமியில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்குகிறாரோ, அவர் அழிவற்ற சுவர்க்கத்தை அடைகிறார்—பெற்றோரின் பாதத் தூளின் சின்னங்கள் அவரது தலையில் நிலைத்திருக்கும் வரை.

Verse 14

प्रतीके च विलग्नानि तावत्पूतः सुतस्तयोः । पादारविंदसलिलं यः पित्रोः पिबते सुतः

பெற்றோருக்காகச் செய்யவேண்டிய விதி-கிரியைகளில் மகன் பற்றுடன் நிலைத்திருக்கும் வரை அவன் தூய்மையடைகிறான்; குறிப்பாக பெற்றோரின் பாதாரவிந்தத்திலிருந்து வரும் தீர்த்தமான சரணாமிர்தத்தை அருந்தும் மகன் மிகப் புனிதன்.

Verse 15

तस्य पापक्षयं याति जन्मकोटिशतार्जितं । धन्योसौ मानवो लोके पूतोसौ सर्वकल्मषात्

அவனுடைய கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்கள் அழிகின்றன. இவ்வுலகில் அவன் பாக்கியசாலி; எல்லாக் கல்மஷங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 16

विनायकत्वमाप्नोति जन्मनैकेन मानवः । पितरौ लंघयेद्यस्तु वचोभिः पुरुषाधमः

எவன் தன் சொற்களால் தாய்-தந்தையரை மீறி அவமதிக்கிறானோ, அந்தப் புருஷாதமன் ஒரே பிறவியிலேயே விநாயகத்துவம்—விக்னம் செய்பவன் என்ற நிலை—அடைகிறான்.

Verse 17

निरये च वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवं । पित्रोरनर्चनं कृत्वा भुंक्ते यस्तु सुताधमः

தாய்-தந்தையரை அர்ச்சிக்காமல் உண்பவன் எனும் சுதாதமன், ஆபூதசம்ப்லவம் (பிரளயம்) வரையில் நரகத்தில் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 18

क्रिमिकूपेथ नरके कल्पांतमुपतिष्ठति । रोगिणं चापि वृद्धं च पितरं वृत्तिकर्शितम्

நோயுற்றும் முதுமையுற்றும் வாழ்வாதாரமின்மையால் மெலிந்தும் உள்ள தந்தையைத் துன்புறுத்துவான், கல்பாந்தம் வரை ‘கிருமிகூப’ என்னும் நரகத்தில் தங்குவான்.

Verse 19

विकलं नेत्रकर्णाभ्यां त्यक्त्वा गच्छेच्च रौरवम् । अंत्यजातिषु म्लेच्छेषु चांडालेष्वपि जायते

கண்-காது இழந்த விகலனைத் துறந்தவன் ‘ரௌரவ’ நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; பின்னர் அந்த்யஜாதிகளில்—ம்லேச்சர், சாண்டாளர் முதலியோரிடமும்—பிறக்கிறான்.

Verse 20

पित्रोरपोषणं कृत्वा सर्वपुण्यक्षयो भवेत् । नाराध्य पितरौ पुत्रस्तीर्थदेवान्भजन्नपि

தாய்-தந்தையரைப் போஷிக்காமல் விட்டால் சேர்த்த புண்ணியம் அனைத்தும் அழியும். மகன் தீர்த்தங்களையும் தேவங்களையும் வழிபட்டாலும், பெற்றோரை ஆராதிக்காவிட்டால் உண்மைப் பயன் பெறான்.

Verse 21

तयोर्न फलमाप्नोति कीटवद्रमते महीम् । कथयामि पुरावृत्तं विप्राः शृणुत यत्नतः

அவ்விருவரில் ஒருவன் பலனை அடையான்; புழுவைப் போல மண்ணிலேயே மகிழ்ந்து கிடப்பான். நான் ஒரு பழம்பெரும் வரலாற்றைச் சொல்கிறேன்—ஓ விப்ரர்களே, கவனமாகக் கேளுங்கள்।

Verse 22

यं श्रुत्वा न पुनर्मोहं प्रयास्यथ पुनर्भुवि । पुरासीच्च द्विजः कश्चिन्नरोत्तम इति स्मृतः

இதை கேட்டால் இவ்வுலகில் மீண்டும் மயக்கத்தில் வீழமாட்டீர்கள். முற்காலத்தில் ‘நரோத்தமன்’ என நினைவுகூரப்படும் ஒரு த்விஜன் இருந்தான்।

Verse 23

स्वपितरावनादृत्य गतोसौ तीर्थसेवया । ततः सर्वाणि तीर्थानि गच्छतो ब्राह्मणस्य च

தன் பெற்றோரை மதியாமல் அவன் தீர்த்தசேவைக்காகப் புறப்பட்டான். பின்னர் அந்தப் பிராமணன் எல்லாத் தீர்த்தங்களுக்கும் தொடர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தான்।

Verse 24

आकाशे स्नानचेलानि प्रशुष्यंति दिने दिने । अहंकारोऽविशत्तस्य मानसे ब्राह्मणस्य च

நாள்தோறும் அவன் குளியல் ஆடைகள் வெளிக்காற்றில் உலர்ந்தன; அந்தப் பிராமணனின் மனத்தில் அகங்காரம் புகுந்தது।

Verse 25

मत्समो नास्ति वै कश्चित्पुण्यकर्मा महायशाः । इत्युक्ते चानने तस्य अहदच्च बकस्तदा

“எனக்கு ஒப்பானவர் யாருமில்லை; நான் புண்ணியகர்மம் செய்பவன், பெரும் புகழுடையவன்” என்று சொன்னவுடன், அப்போது கொக்கு அவன் முகத்தில் தாக்கியது।

Verse 26

क्रोधाच्चैवेरितस्तस्य स शशाप द्विजो बकम् । पपात च बकः पृथ्व्यां स भस्मीभूतविग्रहः

கோபத்தால் தூண்டப்பட்ட அந்தத் த்விஜன் கொக்கைச் சபித்தான். கொக்கு பூமியில் விழுந்து, அதன் உடல் சாம்பலாயிற்று.

Verse 27

भीर्द्विजेंद्रं महामोहः प्राविशच्चांतकर्मणि । ततः पापाच्च विप्रस्य चेलं खं च न गच्छति

பின்னர் பயத்தால் இறுதிச்சடங்கின் வேளையில் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவருள் பேர்மயக்கம் புகுந்தது. அந்தப் பாவத்தால் அந்த விப்ரரின் ஆடை வானில் எழவில்லை.

Verse 28

विषादमगमत्सद्यस्ततः खं तमुवाच ह । गच्छ बाडव चांडालं मूकं परमधार्मिकम्

அவன் உடனே மனச்சோர்வடைந்தான். அப்போது கம் அவனிடம்—“மௌனனாயினும் பரமதார்மிகனான பாடவ-சாண்டாளனிடம் செல்” என்றான்.

Verse 29

तत्र धर्मं च जानीषे क्षेमं ते तद्वचो भवेत् । खाच्च तद्वचनं श्रुत्वा गतोसौ मूकमंदिरम्

அங்கே நீ தர்மத்தை அறிந்துகொள்வாய்; அந்த அறிவுரை உனக்கு நலனளிக்கும். காவின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் மூகன் கோவிலுக்குச் சென்றான்.

Verse 30

शुश्रूषंतं च पितरौ सर्वारंभान्ददर्श सः । ददतं शीतकाले च सम्यगुष्णं जलं तयोः

அவன் அவனைத் தந்தை-தாய்க்கு எல்லா காரியங்களிலும் பணிவுடன் சேவை செய்வதை கண்டான்—குளிர்காலத்தில் கூட அவர்களுக்கு முறையாக வெந்நீர் அளித்தான்.

Verse 31

तैलतापनतांबूलं तथा तूलवतीं पटीम् । नित्याशनं च मिष्टान्नं दुग्धखंडं तथैव च

எண்ணெயும் சூடூட்டும் மணப்பொருள்களும் சேர்த்து தயாரித்த தாம்பூலம், பருத்தி நிரப்பிய ஆடை/மூடுபடலம், தினசரி உணவு, இனிய மிஷ்டான்னம், மேலும் பாலால் செய்த கட்டு இனிப்பும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 32

दापयंतं वसंते च मधुमालां सुगंधिकां । अन्यानि यानि भोग्यानि कृत्यानि विविधानि च

வசந்த காலத்தில் மணமிகு மதுப்பூக்களின் மாலையை அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் அனுபவிக்கத் தக்க பிற நைவேத்யங்களும் பலவகைச் செய்யவேண்டிய கர்மங்களும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

Verse 33

उष्णे चावीजयत्सोपि नित्यं च पितरावपि । ततस्तयोः प्रचर्यां च कृत्वा भुंक्तेथ सर्वदा

வெப்பத்திலும் அவன் தினமும் அவர்களுக்கு விசிறி வீசி குளிர்வித்தான்; மேலும் நாள்தோறும் தந்தை-தாயைச் சேவித்தான். பின்னர் அவர்களின் பரிசர்யை செய்து எப்போதும் உணவு உண்டான்.

Verse 34

श्रमस्य वारणं कुर्यात्संतापस्य तथैव च । एभिः पुण्यैः स्थितो विष्णुस्तस्य गेहोदरे चिरम्

களைப்பை நீக்க வேண்டும்; அதுபோல துயரச் சுடரையும் தணிக்க வேண்டும். இப்புண்ணியச் செயல்களால் விஷ்ணு அந்த மனிதனின் இல்லத்தில் நீண்ட காலம் நிலைபெற்று இருப்பார்.

Verse 35

अंतरिक्षे च क्रीडंतमाधारस्तंभवर्जिते । तस्यापि भवने नित्यं स्थितं त्रिभुवनेश्वरं

மேலும் அவன் திரிபுவனேஸ்வரனை கண்டான்—தம் தாமத்தில் என்றும் நிலைபெற்றவராக—ஆதாரத் தூண் இன்றிய அந்த உலகில் ஆகாயத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்.

Verse 36

विप्ररूपधरं कांतं नान्यैर्भूतं च सत्परम् । तेजोमयं महासत्वं शोभयंतं च मंदिरं

பிராமண ரூபம் ஏற்று, ஒளிவீசும் அழகியவராய் அவர் மற்ற உயிர்களுக்கெல்லாம் ஒப்பில்லாதவர்; பரம சத்குணமுடையவர். தூய தேஜஸால் நிறைந்த மகாசத்துவனாய் ஆலயத்தை ஒளிரச் செய்து அழகுபடுத்தினார்.

Verse 37

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नो विप्रः प्रोवाच मूककम् । विप्र उवाच । आसन्नं च ममागच्छ त्वयैवेच्छामि शाश्वतं

இதைக் கண்ட பிராமணன் வியப்பில் ஆழ்ந்து மூகரிடம் பேசினான். பிராமணன் கூறினான்—“என் அருகே வா; என்றென்றும் நான் உன்னையே விரும்புகிறேன்.”

Verse 38

हितं मे सर्वलोकानां तत्वतो वक्तुमर्हसि । मूक उवाच । पित्रोरर्चां करोम्यद्य कथमायामि तेंतिकं

“அனைத்து உலகங்களுக்கும் நன்மையானதை உண்மையாய் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்.” மூகர் கூறினார்—“இன்று நான் என் தந்தை-தாயாரை வழிபடுகிறேன்; அப்படியிருக்க உன் அருகே எப்படி வருவேன்?”

Verse 39

अर्चयित्वा तु पितरौ कृत्यं ते करवाणि वै । तिष्ठ मे द्वारदेशे च आतिथ्यं ते करोम्यहम्

தந்தை-தாயாரை வழிபட்ட பின் நிச்சயமாக உன் காரியத்தைச் செய்வேன். என் வாசலில் சிறிது நில்; உனக்கு அதிதி-சத்காரம் செய்வேன்.

Verse 40

इत्युक्ते चैव चांडाले चुकोप ब्राह्मणस्तदा । ब्राह्मणं मां परित्यज्य किं कार्यमधिकं तव

சண்டாளன் இவ்வாறு சொன்னதும் பிராமணன் கோபமுற்றான்—“என்னை, ஒரு பிராமணனை, விட்டுவிட்டு உனக்கு இதைவிட மேலான காரியம் என்ன?”

Verse 41

मूक उवाच । किं कुप्यसि वृथा विप्र न बकोहं तवाधुना । कोपस्सिद्ध्यति ते तावद्बकेनान्यत्र किंचन

மூகம் கூறினான்—ஓ விப்ரரே, வீணாக ஏன் கோபப்படுகிறீர்? இப்போது நான் உமக்குப் பகன் அல்ல. பகனால் எதுவும் நிறைவேறாதவரை உமது கோபம் பயனற்றது; வேண்டுமெனில் அதை வேறிடத்தில் செலுத்துங்கள்.

Verse 42

गगने स्नानशाटी ते न शुष्यति न तिष्ठति । वचनं खात्ततः श्रुत्वा मद्गृहं चागतो भवान्

வானில் உமது நீராடும் துணி உலரவும் இல்லை, நிலைத்திருக்கவும் இல்லை. பறவை சொன்ன இவ்வசனத்தை கேட்டுத் தாங்கள் என் இல்லத்திற்கு வந்தீர்.

Verse 43

तिष्ठ तिष्ठ वदिष्यामि नोचेद्गच्छ पतिव्रतां । तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ दयितं ते फलिष्यति

நில், நில்—நான் சொல்கிறேன்; இல்லையெனில் அந்தப் பதிவிரதையிடம் செல். அவளைத் தரிசித்தால், ஓ த்விஜச்ரேஷ்டரே, உமக்கு இனிய காரியம் நிறைவேறும்.

Verse 44

ततस्तस्यगृहाद्विष्णुर्द्विजरूपधरो विभुः । विनिस्सृत्य द्विजं प्राह गेहं तस्याः प्रयाम्यहं

அப்போது அந்த மனிதனின் இல்லத்திலிருந்து த்விஜ ரூபம் தாங்கிய பரமவல்லமை வாய்ந்த விஷ்ணு வெளியே வந்து அந்தப் பிராமணனிடம்—“நான் அவளுடைய இல்லத்திற்குச் செல்கிறேன்” என்று கூறினார்.

Verse 45

स विमृश्य द्विजश्रेष्ठस्तेन सार्धं चचाल ह । गच्छंतं तमुवाचेदं हरिं विप्रेति विस्मितः

சிந்தித்த பின் த்விஜச்ரேஷ்டர் அவருடன் புறப்பட்டார். புறப்படும் அந்த ஹரியைப் பார்த்து வியந்த பிராமணன் இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 46

किर्थं च त्वया विप्र चांडालस्य गृहोदरे । सदा संस्थीयते तात योषाजनवृते मुदा

ஓ பிராமணரே! ஏன் நீ எப்போதும் சாண்டாளனின் வீட்டினுள் தங்குகிறாய், தாதா, பெண்கள் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டும் மகிழ்ச்சியுடன்?

Verse 47

हरिरुवाच । इदानीं मानसं शुद्धं न भूतं भवतो ध्रुवम् । पतिव्रतादिकं दृष्ट्वा पश्चाज्ज्ञास्यसि मां किल

ஹரி கூறினார்—உன் மனம் இன்னும் நிச்சயமாகத் தூய்மையடையவில்லை. பத்திவிரதை முதலான நற்குணங்களைப் பார்த்த பின் நீ பின்னர் உண்மையாக என்னை அறிந்துகொள்வாய்.

Verse 48

विप्र उवाच । पतिव्रता च का तात किं वा तस्याश्श्रुतं महत् । येनाहं तत्र गच्छामि कारणं वद मे द्विज

பிராமணன் கூறினான்—தாதா, அந்தப் பத்திவிரதை யார்? அவளைப் பற்றி நீ கேட்ட மகத்தான செய்தி என்ன? நான் அங்கே செல்ல வேண்டிய காரணத்தைச் சொல், ஓ இருபிறப்பாளனே.

Verse 49

हरिरुवाच । नदीनां जाह्नवी श्रेष्ठा प्रमदानां पतिव्रता । मनुष्याणां प्रजापालो देवानां च जनार्दनः

ஹரி கூறினார்—நதிகளில் ஜாஹ்னவி (கங்கை) சிறந்தது; பெண்களில் பத்திவிரதை முதன்மை; மனிதர்களில் குடிமக்களைப் பேணும் அரசன் உயர்ந்தவன்; தேவர்களில் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) பரமன்.

Verse 50

पतिव्रता च या नारि पत्युर्नित्यं हिते रता । कुलद्वयस्य पुरुषानुद्धरेत्सा शतं शतं

எந்தப் பெண் பத்திவிரதையாக இருந்து எப்போதும் கணவனின் நலனில் ஈடுபட்டிருப்பாளோ, அவள் இரு குலங்களின் ஆண்களை நூறு நூறாக உயர்த்தி மீட்பாள்.

Verse 51

स्वर्गं भुनक्ति तावच्च यावदाभूतसंप्लवं । स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्वास्याः सार्वभौमो नृपः पतिः

அவன் பிரளயம் வரையிலே மட்டும் சொர்க்க இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான். சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து, பூமியில் உலகமெங்கும் ஆளும் பேரரசன்—அரசனும் கணவனுமாகிறான்.

Verse 52

अस्यैव महिषी भूत्वा सुखं विंदेदनंतरं । पुनः पुनः स्वर्गराज्यं तस्य तस्या न संशयः

இவ்வரசனின் மகிஷியாகி அவள் பின்னர் இன்பத்தை அடைகிறாள்; மேலும் மீண்டும் மீண்டும் சொர்க்கராஜ்யத்தையும் பெறுகிறாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 53

एवं जन्मशतं प्राप्य अंते मोक्षो भवेद्ध्रुवम् । विप्र उवाच । पतिव्रता भवेत्कावा तस्याः किं वा च लक्षणं

இவ்வாறு நூறு பிறவிகளை அடைந்த பின் இறுதியில் மோட்சம் உறுதியாகிறது. பிராமணன் கூறினான்—‘பதிவ்ரதை யார்? அவளுடைய இலக்கணங்கள் என்ன?’

Verse 54

ब्रूहि मे द्विजशार्दूल यथा जानामि तत्त्वतः । हरिरुवाच । पुत्राच्छतगुणं स्नेहाद्राजानं च भयादथ

ஓ த்விஜசார்தூலா, நான் தத்துவமாக அறியும்படி சொல்லுங்கள். ஹரி கூறினார்—மகனின் பாசத்தை விட நூறு மடங்கு அரசனிடம் பற்றுதல் உண்டு; ஆனால் அது பயத்தால் உண்டாகும்.

Verse 55

आराधयेत्पतिं शौरिं या पश्येत्सा पतिव्रता । कार्ये दासी रतौ वेश्या भोजने जननीसमा

கணவனை சௌரி (விஷ்ணு) எனக் கருதி வழிபட்டு அதே பாவத்துடன் நோக்குகிறவளே பதிவ்ரதை. பணியில் அடிமைப்பெண் போல, காதலில் வேசியைப் போல, உணவில் தாயைப் போல இருக்க வேண்டும்.

Verse 56

विपत्सु मंत्रिणी भर्तुः सा च भार्या पतिव्रता । भर्तुराज्ञां न लंघेद्या मनो वाक्कायकर्मभिः

இடர்காலங்களில் அவள் கணவருக்குத் துணை ஆலோசகராக இருக்க வேண்டும்; மேலும் பத்திவிரதை மனைவியாக மனம், சொல், உடல் செயலால் கணவரின் ஆணையை மீறக் கூடாது।

Verse 57

भुक्ते पत्यौ सदा चात्ति सा च भार्या पतिव्रता । यस्यां यस्यांतु शय्यायां पतिः स्वपिति यत्नतः

கணவர் உண்ட பின் அவளும் எப்போதும் உண்ணுவாள்—அத்தகைய மனைவி நித்திய பத்திவிரதை. கணவர் கவனமாக எந்தப் படுக்கையில் உறங்குகிறாரோ, அதே படுக்கையில் அவளும் உறங்க வேண்டும்।

Verse 58

तत्र तत्र च साभर्तुरर्चां करोति नित्यशः । नैव मत्सरमायाति न कार्पण्यं न मानिनी

அவள் எங்கு எங்கு இருந்தாலும் அங்கு அங்கு கணவரின் பெருமைக்காக தினமும் வழிபாடு செய்கிறாள். அவள் பொறாமையிலும், கஞ்சத்தனத்திலும், அகந்தையிலும் விழுவதில்லை।

Verse 59

मानेऽमाने समानं च या पश्येत्सा पतिव्रता । सुवेषं या नरं दृष्ट्वा भ्रातरं पितरं सुतं

மரியாதையும் அவமதிப்பும் ஒன்றே எனக் காண்பவளே பத்திவிரதை. மேலும் அலங்கரித்த ஆணைக் கண்டால் அவனை அண்ணன், தந்தை அல்லது மகன் என எண்ணுவாள்.

Verse 60

मन्यते च परं साध्वी सा च भार्या पतिव्रता । तां गच्छ द्विजशार्दूल वदकामं यथा तव

அவள் பரம சாத்வி என மதிக்கப்படுகிறாள்; அவள் பத்திவிரதை மனைவி. ஓ த்விஜசார்தூலா, அவளிடம் சென்று உனக்கு விருப்பமானதைச் சொல்.

Verse 61

तस्य पत्न्योऽष्ट तिष्ठंति तन्मध्ये वरवर्णिनी । रूपयौवनसंपन्ना दयायुक्ता यशस्विनी

அவனுக்கு எட்டு மனைவியர் உள்ளனர். அவர்களில் ஒருத்தி மிகச் சிறந்த அழகுடையவள்—ரூபமும் யௌவனமும் நிறைந்தவள், கருணையுடையவள், புகழ்மிக்கவள்.

Verse 62

शुभा नामेति विख्याता गत्वा तां पृच्छ ते हितं । एवमुक्त्वा तु भगवांस्तत्रैवांतरधीयत

அவள் ‘சுபா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றவள். அவளிடம் சென்று உனக்கு நன்மையானது எது என்று கேள். இவ்வாறு கூறி பகவான் அங்கேயே மறைந்தார்.

Verse 63

तस्यैवादृश्यतां दृष्ट्वा विस्मितोभूद्द्विजस्तदा । स च साध्वीगृहं गत्वा पप्रच्छाथ पतिव्रतां

அவர் மறைந்ததைப் பார்த்து அந்தப் பிராமணன் வியப்புற்றான். பின்னர் அவன் அந்த சாத்வியின் இல்லத்திற்குச் சென்று அந்தப் பதிவிரதையிடம் கேட்டான்.

Verse 64

अतिथेर्वचनंश्रुत्वागृहान्निःसृत्यसंभ्रमात् । दृष्ट्वा द्विजं सती तत्र द्वारदेशे स्थिताभवत्

விருந்தினரின் சொற்களைக் கேட்டவுடன் அவள் பதற்றத்துடன் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தாள். அங்கே பிராமணனைப் பார்த்து அந்தச் சதி வாசலிலேயே நின்றாள்.

Verse 65

तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ उवाच वचनं मुदा । प्रियं ममहितं ब्रूहि यथादृष्टं त्वमेव हि

அவளைக் கண்டதும் இருபிறப்போரில் சிறந்தவன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்—“எனக்கு இனியதும் நன்மையானதும் எது என்பதைச் சொல்; நீ கண்டதுபோலவே சொல், ஏனெனில் சாட்சி நீயே.”

Verse 66

पतिव्रतोवाच । सांप्रतं पत्युरर्चास्ति न चास्माकं स्वतंत्रता । पश्चात्कार्यं करिष्यामि गृहाणातिथ्यमद्य वै

பதிவிரதை கூறினாள்—இப்போது என் கணவர் பூஜை-அர்ச்சனையில் உள்ளார்; எனக்கு தனிச்சுதந்திரம் இல்லை. பின்னர் வேண்டியதைச் செய்வேன்; இன்று என் அதிதி-சத்காரத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்।

Verse 67

विप्र उवाच । मम देहे क्षुधा नास्ति पिपासाद्य न च श्रमः । अभीष्टं वद कल्याणि नोचेच्छापं ददामि ते

விப்ரன் கூறினான்—என் உடலில் பசி இல்லை, தாகம் இல்லை, சோர்வும் இல்லை. கல்யாணி, உனக்கு வேண்டியது என்னவோ சொல்; இல்லையெனில் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்।

Verse 68

तमुवाच तदा सापि न बकोहं द्विजोत्तम । गच्छ धर्मतुलाधारं पृच्छ तं ते हितं द्विज

அப்போது அவள் கூறினாள்—த்விஜோத்தமா, நான் நாரை அல்ல. தர்மதுலாதாரரிடம் சென்று அவரைக் கேள்; பிராமணனே, உன் நலத்தை அவர் கூறுவார்।

Verse 69

इत्युक्त्वा सा महाभागा प्रययौ च गृहोदरम् । तत्रापश्यद्द्विजो विप्रं यथा चांडालवेश्मनि

இவ்வாறு சொல்லி அந்த மகாபாகை வீட்டின் உள்ளகத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே அந்த த்விஜன் ஒரு பிராமணனை கண்டான்—சண்டாளன் வீட்டில் இருப்பதுபோல்.

Verse 70

विमृश्य विस्मयापन्नस्तेन सार्धं ययौ द्विजः । तिष्ठंतं च द्विजं तं च सोपश्यद्धृष्टमानसम्

சிந்தித்து அந்த பிராமணன் வியப்பால் நிறைந்து அவனுடன் சென்றான். அங்கே அந்த பிராமணனை நின்றவாறே கண்டான்—துணிவும் அச்சமின்மையும் கொண்ட மனத்துடன்.

Verse 71

स चोवाच मुदा विप्रं दृष्ट्वा तं तां सतीं च सः । देशांतरे च यद्वृत्तं तया च कथितं किल

அவன் அந்தப் பிராமணனையும் அந்தச் சதியையும் கண்டதும் மகிழ்ச்சியுடன் பேசினான்; மேலும் அவள் உண்மையாய் கூறியபடியே, வேறு நாட்டில் நடந்த நிகழ்வையும் விவரித்தான்.

Verse 72

कथं जानाति मद्वृत्तं चांडालोपि पतिव्रता । अतो मे विस्मयस्तात किमाश्चर्यं परं महत्

அந்தச் சாண்டாளப் பெண்—பதிவிரதையாயிருந்தும்—என் மறைநடத்தை எவ்வாறு அறிந்தாள்? ஆகவே, அன்பனே, நான் வியப்புற்றேன்; இதைவிடப் பெரிய அதிசயம் என்ன?

Verse 73

हरिउवाच । ज्ञायते कारणं तात सर्वेषां भूतभावनैः । अतिपुण्यात्सदाचाराद्यतस्त्वं विस्मयं गतः

ஹரி கூறினார்—அன்பனே, இதன் காரணத்தை எல்லா உயிர்களையும் போஷிப்போர் அறிந்துள்ளனர். உன் மிகுந்த புண்ணியமும் நற்கரும நெறியும் காரணமாகவே நீ இவ்வியப்பில் ஆழ்ந்தாய்.

Verse 74

किमुक्तश्च तया त्वं च वद तत्सांप्रतं मुने । विप्र उवाच । प्रष्टुं धर्मतुलाधारं सा च मां समुपादिशत्

“இப்போது சொல், முனிவரே—அவள் என்ன சொன்னாள், நீ என்ன பதில் கூறினாய்?” பிராமணன் கூறினான்—“தர்மத் துலையின் ஆதாரமான துலாதாரனைச் சென்று கேள்வி கேள் என்று அவள் எனக்கு உபதேசித்தாள்.”

Verse 75

हरिरुवाच । आगच्छ मुनिशार्दूल अहं गच्छामि तं प्रति । गच्छंतं च हरिं प्राह तुलाधारः क्व तिष्ठति

ஹரி கூறினார்—“வா, முனிசார்தூலனே; நான் அவனிடம் செல்கிறேன்.” ஹரி புறப்பட்டபோது துலாதாரன் கூறினான்—“நீ எங்கு தங்குவாய் (எங்கு நிற்பாய்)?”

Verse 76

हरिरुवाच । जनानां निकरो यत्र बहुद्रव्यसुविक्रये । विक्रीणाति च क्रीणाति तुलाधारस्ततस्ततः

ஹரி கூறினார்—பலவகைப் பொருட்களின் வாங்கல்-விற்பனைக்காக மக்கள் கூட்டம் கூடும் இடத்தில், அங்கு அவர்கள் விற்கவும் வாங்கவும் செய்கின்றனர்; தராசும் எடைகளும் இங்கும் அங்கும் அமைக்கப்பட்டிருக்கும்…

Verse 77

जनो यवान्रसं स्नेहं कूटमन्नस्य संचयं । सर्वं तस्य मुखादेव गृह्णाति च ददात्यपि

யவம், ரசம், ஸ்நேகம் (நெய்/எண்ணெய்), சேமித்த அன்னக் குவியல்—இவை அனைத்தையும் மனிதன் தன் வாயினாலேயே பெறுகிறான்; தன் வாயினாலேயே வழங்கவும் செய்கிறான்.

Verse 78

सत्यं त्यक्त्वानृतं किंचित्प्राणांते समुपस्थिते । नोक्तं नरवरश्रेष्ठस्तेनधर्मतुलाधरः

உயிர் முடிவு நெருங்கியபோதும் அந்த நரசிறந்தவன் சத்தியத்தை விட்டுச் சிறிதளவும் பொய் சொல்லவில்லை; ஆகவே அவன் ‘தர்மத் தராசைத் தாங்குபவன்’ எனப் புகழப்பட்டான்.

Verse 79

इत्युक्ते तु तमद्राक्षीद्विक्रीणंतं रसान्बहून् । मलपंकधरं मर्त्यं दंतकुड्मलपंकिलम्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது அவன் அப்போது கண்டான்—பலவகை ரசங்களை விற்பனை செய்யும் அந்த மனிதனை; அவன் உடல் அழுக்குக் களிமண்ணால் பூசப்பட்டிருந்தது, அவன் பற்களும் ஈறுகளும் மாசால் கறைபட்டிருந்தன.

Verse 80

तत्र वस्तुधनोत्थां च भाषंतं विविधां गिरम् । वृतं बहुविधैर्मर्त्यैः स्त्रीभिः पुंभिश्च सर्वतः

அங்கே அவன் பொருளும் செல்வமும் சார்ந்த பலவகைச் சொற்களைப் பேசிக் கொண்டிருந்தான்; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் பலவகை மனிதர்கள்—பெண்களும் ஆண்களும்—அவனைச் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 81

कथं कथमिति प्राह स तं मधुरया गिरा । धर्मस्य मे समुद्देशं वद प्राप्तोंऽतिकं हि ते

அவன் “எப்படி? எப்படி?” என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு, இனிய மொழியால் அவனை நோக்கி—“தர்மத்தின் சுருக்கத்தை எனக்குச் சொல்; நான் உண்மையாகவே உன் அருகே வந்துள்ளேன்” என்றான்.

Verse 82

तुलाधार उवाच । यावज्जनाः प्रतिष्ठंति ममैव सन्निधौ द्विज । तावन्मे स्वस्थता नास्ति यावच्च रात्रियामकः

துலாதாரன் கூறினான்—“ஓ இருபிறப்பாளனே! மக்கள் என் சன்னிதியிலேயே தங்கியிருக்கும் வரை எனக்கு நலமும் நிம்மதியும் இல்லை—இரவு ஒரு யாமம் அளவிற்கும் கூட இல்லை.”

Verse 83

तच्चोपदेशमादाय गच्छ धर्माकरं प्रति । बकस्य मरणे दोषं खे च वस्त्राविशोषणम्

அந்த உபதேசத்தை ஏற்று தர்மாகரனை அணுகிச் செல்; அங்கே கொக்கு இறப்பால் ஏற்படும் தோஷத்தையும், திறந்த வானில் ஆடைகளை உலர்த்தும் விதியையும் அறிந்துகொள்வாய்.

Verse 84

सर्वं तत्र च जानीषे सज्जनाद्रोहकं व्रज । तत्र तस्योपदेशेन तव कामः फलिष्यति

அங்கே நீ அனைத்தையும் அறிந்துகொள்வாய். சஜ்ஜனாத்ரோஹகனை அணுகிச் செல்; அங்கே அவன் உபதேசத்தால் உன் விருப்பம் நிறைவேறும்.

Verse 85

इत्युक्त्वा तुलाधारः करोति क्रयविक्रयौ । तथा तात गमिष्यामि सज्जनाद्रोहकं प्रति

இவ்வாறு சொல்லி துலாதாரன் வாங்கல்-விற்பனைச் செயல்களைச் செய்தான். பின்னர்—“அன்பனே, நான் சஜ்ஜனாத்ரோஹகனை நோக்கிச் செல்வேன்” என்றான்.

Verse 86

तुलाधारसमुद्देशान्न जानामि तदालयम् । हरिरुवाच । एह्यागच्छ गमिष्यामि त्वया सार्द्धं च तद्गृहम्

“துலாதாரரின் இருப்பிடமும் அவரது இல்லமும் எனக்குத் தெரியாது.” ஹரி கூறினார்—“வா, போகலாம்; உன்னுடன் சேர்ந்து நான் அவரது வீட்டிற்குச் செல்வேன்.”

Verse 87

अथ वर्त्मनि गच्छंतमुवाच ब्राह्मणो हरिं । विप्र उवाच । तुलाधारे च न स्नानं न देवपितृतर्पणम्

அப்போது வழியில் சென்றுகொண்டிருந்த ஹரியிடம் ஒரு பிராமணன் கூறினான். அந்த விப்ரன்—“துலாதாரரிடம் நீராடலும் இல்லை; தேவர்கள், பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணமும் இல்லை” என்றான்.

Verse 88

मलदिग्धं च गात्रं तु सर्वं चेलमलक्षणम् । कथं जानाति मद्वृत्तं देशांतरसमुद्भवम्

என் உடல் அழுக்கால் பூசப்பட்டுள்ளது; என் ஆடைகள் அனைத்தும் மாசின் குறியுடன் உள்ளன; தொலைநாட்டில் எழுந்த என் வரலாற்றை யார் எவ்வாறு அறிய முடியும்?

Verse 89

अतो मे विस्मयस्तात सर्वं त्वं वद कारणम् । हरिरुवाच । सत्येन समभावेन जितं तेन जगत्त्रयम्

“ஆகையால், அன்பனே, எனக்கு வியப்பு; காரணத்தை முழுதும் சொல்.” ஹரி கூறினார்—“சத்தியமும் சமநிலையும் கொண்டு அவன் மூவுலகையும் வென்றான்.”

Verse 90

तेनातृप्यंत पितरो देवा मुनिगणैः सह । भूतभव्य प्रवृत्तं च तेन जानाति धार्मिकः

அதனால் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர்; முனிவர் கூட்டத்துடன் தேவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்; அதனால் தர்மவான் கடந்தது, வருவது, நிகழ்வது ஆகியவற்றின் ஓட்டத்தையும் அறிகிறான்.

Verse 91

नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् । विशेषे समभावस्य पुरुषस्यानघस्य च

உண்மையை விட உயர்ந்த தர்மம் இல்லை; பொய்யை விட பெரிய பாவம் இல்லை—எல்லோரிடமும் சமபாவம் கொண்ட குற்றமற்ற மனிதனுக்குச் சிறப்பாக இது பொருந்தும்.

Verse 92

अरौ मित्रेप्युदासीने मनो यस्य समं व्रजेत् । सर्वपापक्षयस्तस्य विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

பகைவர், நண்பர், நடுநிலைவர்—இவர்களிடத்தும் மனம் சமமாக இருப்பவனின் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன; அவன் விஷ்ணுவின் சாயுஜ்யத்தை அடைகிறான்.

Verse 93

एवं यो वर्तते नित्यं कुलकोटिं समुद्धरेत् । सत्यं दमः शमश्चैव धैर्यं स्थैर्यमलोभता

இவ்வாறு நாள்தோறும் நடப்பவன் தன் குலத்தின் கோடி பேரை உயர்த்துவான். உண்மை, தமம், சமம், தைரியம், நிலைத்தன்மை, பேராசையின்மை—இவை வளர்க்க வேண்டிய நற்குணங்கள்.

Verse 94

अनाश्चर्यमनालस्यं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् । तेन वै देवलोकस्य नरलोकस्य सर्वशः

அந்த நிலையிலே ஆச்சரியமும் இல்லை, சோம்பலும் இல்லை; அதன்மேலே அனைத்தும் நிலைபெற்றுள்ளது. அதனால் தேவருலகமும் மனிதருலகமும் எல்லாவிதமாகத் தாங்கப்படுகின்றன.

Verse 95

वृत्तं जानाति धर्मज्ञस्तस्यदेहे स्थितो हरिः । लोके तस्य समो नास्ति समः सत्यार्जवेषु च

தர்மத்தை அறிந்தவன் நல்வழக்கத்தை உணர்கிறான்; அவன் உடலிலே ஹரி தாமே வாசம் செய்கிறார். இவ்வுலகில் அவனுக்கு இணை யாருமில்லை—சிறப்பாக உண்மையும் நேர்மையும் உடையதில்.

Verse 96

स च धर्ममयः साक्षात्तेनैव धारितं जगत् । द्विज उवाच । ज्ञातं मे त्वत्प्रसादाच्च तुलाधारस्य कारणम्

அவர் சாட்சாத் தர்மமயன்; அவராலேயே உலகம் தாங்கப்படுகிறது. அந்தணன் கூறினான்—உமது அருளால் துலாதாரனின் உண்மைக் காரணத்தை நான் அறிந்தேன்.

Verse 97

अद्रोहकस्य यद्वृत्तं तद्ब्रूहि त्वं यदीच्छसि । हरिरुवाच । पुरैव राजपुत्रस्य कुलस्त्रीनवयौवना

நீ விரும்பினால் அத்ரோஹகனின் நிகழ்வைச் சொல். ஹரி கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் ஒரு அரசகுமாரன் இல்லத்தில், நவயௌவனமுடைய ஒரு குலமகள் இருந்தாள்.

Verse 98

पत्नीव कामदेवस्य शचीव वासवस्य च । तस्य प्राणसमा भार्या सुन्दरी नाम सुन्दरी

அவள் காமதேவனின் மனைவிபோலும், வாசவனின் (இந்திரன்) சசிபோலும் இருந்தாள். அவனுக்கு உயிர்சமமான மனைவி ‘சுந்தரி’ என்ற பெயருடையவள்—உண்மையிலேயே அழகி.

Verse 99

अकस्मात्पार्थिवस्यैव कार्ये गन्तुं समुद्यतः । मनसालोचितं तेन प्राणेभ्योपि गरीयसीम्

திடீரென அவன் அரசனின் பணிக்காகப் புறப்படத் தயாரானான். உயிரைவிடவும் மேலானதாகக் கருதிய ஒரு தீர்மானத்தை அவன் மனத்தில் உறுதிசெய்திருந்தான்.

Verse 100

कस्मिन्स्थाने स्थापयामि यतो रक्षा भवेद्ध्रुवम् । इत्यालोच्यैव सहसा त्वागतोस्य गृहं प्रति

‘எந்த இடத்தில் இதை நிறுவினால் உறுதியாகக் காவல் கிடைக்கும்?’ என்று எண்ணி, அவன் உடனே விரைந்து இந்த மனிதனின் இல்லத்தை நோக்கி வந்தான்.

Verse 101

उक्तं च तादृशं वाक्यं श्रुत्वा स विस्मयंगतः । न तातस्ते न च भ्राता न चाहं तव बान्धवः

அத்தகைய சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் வியப்புற்று கூறினான்— “நான் உன் தந்தையும் அல்ல, சகோதரனும் அல்ல; உன் உறவினனும் அல்லேன்।”

Verse 102

पितृमातृकुलस्यैव तस्या न हि सुहृज्जनः । कथं च मद्गृहे तात स्थित्या स्वस्थो भविष्यसि

அவளுடைய தந்தை வழியும் தாய் வழியும் உண்மையான நல்வாழ்த்துநர் எவரும் இல்லை. ஆகவே, அன்பனே, என் வீட்டில் தங்கி நீ எவ்வாறு நிம்மதியுடனும் பாதுகாப்புடனும் இருப்பாய்?

Verse 103

एतस्मिन्नन्तरे तेन चोक्तं वाक्यं यथोचितम् । लोके त्वत्सदृशो नास्ति धर्मज्ञो विजितेन्द्रियः

அந்நேரத்தில் அவன் தகுந்தவாறு கூறினான்— “இந்த உலகில் உன்னைப் போன்றவர் இல்லை; நீ தர்மத்தை அறிந்தவன், இந்திரியங்களை வென்றவன்।”

Verse 104

स चाह तं च सर्वज्ञं वक्तुं नार्हसि दूषणम् । त्रैलोक्यमोहिनीं भार्यां कः पुमान्रक्षितुं क्षमः

அவன் மேலும் கூறினான்— “அந்த சர்வஞ்ஞனைப் பற்றி குற்றம்சாட்டும் சொற்கள் கூறுதல் உனக்கு உரியதல்ல. மூன்று உலகங்களையும் மயக்கும் மனைவியை காக்க வல்லவன் எந்த ஆண்மகன்?”

Verse 105

राजपुत्र उवाच । धरण्यां परिविज्ञाय त्वागतोहं तवान्तिकम् । एषा तिष्ठतु तेऽगारे व्रजामि निजमन्दिरम्

இளவரசன் கூறினான்— “பூமியெங்கும் தேடி அறிந்து உன்னிடம் வந்தேன். இவள் உன் இல்லத்தில் இருக்கட்டும்; நான் என் அரண்மனைக்கு செல்கிறேன்।”

Verse 106

इत्युक्ते स पुनः प्राह नगरेऽस्मिन्प्रशोभने । बहुकामुक संपूर्णे कथं रक्षा भवेत्स्त्रियाः

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவன் மீண்டும் கூறினான்—“இந்த அழகிய நகரத்தில், பல காமுகர்கள் நிறைந்திருக்கையில், ஒரு பெண்ணின் பாதுகாப்பு எவ்வாறு உறுதியாகும்?”

Verse 107

स चोवाच पुनस्तं च कुरु रक्षां व्रजाम्यहम् । गृहस्थस्सङ्कटादाह धर्मस्य राजपुत्रकम्

அவன் மீண்டும் அவனிடம் கூறினான்—“பாதுகாப்பை ஏற்பாடு செய்; நான் புறப்படுகிறேன்.” துன்பத்தில் இருந்த இல்லறத்தான் தர்மபுத்திரனான இளவரசனிடம் சொன்னான்.

Verse 108

करोम्यनुचितं कार्यं स्वदास्यमुचितं हितम् । सदा चैवेदृशी भार्या स्थातव्या मद्गृहे पितः

நான் தகாத செயலைச் செய்கிறேன்; தகுதியும் நன்மையும் தரும் என் கடமைச் சேவையை விட்டுவிடுகிறேன். ஆகவே, தந்தையே, இத்தகைய மனைவி எப்போதும் என் இல்லத்தில் இருக்க வேண்டும்.

Verse 109

अरक्षारक्षणे देव वदाभीष्टं कुरु प्रियम् । मम तल्पे मया सार्धं शयानं भार्यया सह

தேவனே! பாதுகாப்பும் பாதுகாப்பின்மையும் பற்றிய இவ்விஷயத்தில் எது விரும்பத்தக்கதோ அதைச் சொல்லி, உனக்குப் பிரியமானதையே செய். நான் அவனை என் படுக்கையில், என்னுடன், அவன் மனைவியோடு சேர்ந்து படுத்திருப்பதைக் கண்டேன்.

Verse 110

मन्यसे दैवतं स्वं चेत्तिष्ठेन्नोचेत्तु गच्छतु । क्षणं विमृश्य तं प्राह राजपुत्रः पुनस्तदा

“நீ உன் இஷ்ட தெய்வத்தையே பரமம் என நினைத்தால் தங்கு; இல்லையெனில் போகலாம்.” ஒரு கணம் சிந்தித்து இளவரசன் அப்போது அவனை மீண்டும் கூறினான்.

Verse 111

बाढमेतद्वचस्तात यथाभीष्टं तथा कुरु । ततो भार्यां जगादाथ अस्य वाक्याच्छिवाशिवम्

“அப்படியே, அன்பே—உனக்கு விருப்பமானபடி செய்.” பின்னர் அவன் சொற்களுக்கு மறுமொழியாக அவன் மனைவியிடம் கூறினான்—சுபாசுப வார்த்தைகள்.

Verse 112

कर्तव्यं च न ते दोष आज्ञया मम सुंदरि । एतदुक्त्वा गतः सोपि भूपतेः शासनात्पितुः

“இது செய்யவேண்டியதே; அழகியே, என் ஆணையினால் ஆகையால் உனக்கு குற்றம் இல்லை.” என்று சொல்லி அவனும் தந்தை அரசனின் கட்டளையின்படி புறப்பட்டான்.

Verse 113

अनंतरं क्षपायां च यदुक्तं च तथाकृतम् । योषितोर्मध्यगः सोपि नित्यं स्वपिति धार्मिकः

பின்னர் இரவிலும் சொல்லப்பட்டதெல்லாம் அதேபடி செய்யப்பட்டது; அந்த தர்மவான்—இரு பெண்களுக்கிடையில் படுத்து—என்றும் உறங்குகிறான்.

Verse 114

धर्मान्न चलते सोपि स्वभार्यापरभार्ययोः । संस्पर्शात्स्वस्त्रियश्चास्य कामाभिलषितं मनः

தன் மனைவி, பிறன் மனைவி ஆகியவற்றில் அவன் தர்மத்திலிருந்து விலகுவதில்லை; ஆனால் தன் பெண்களின் தொடுதலால் அவன் மனம் காமத்தால் அசைகிறது.

Verse 115

तस्याः संसर्गतश्चैव दुहितैव प्रमन्यते । स्तनौ तस्यास्तु पृष्ठे च लगन्तौ च पुनःपुनः

அவளின் நெருங்கிய தொடர்பினால் அவள் அவனுடைய மகள்போலவே கருதப்படுகிறாள்; அவளின் மார்புகள் மீண்டும் மீண்டும் அவன் முதுகில் ஒட்டுகின்றன.

Verse 116

बालकस्येव पुत्रस्य स्तनौ मातुः समन्यते । तस्या अंगानि चांगेषु लगंति च पुनःपुनः

சிறு குழந்தை தன் தாயின் மார்பை இறுகப் பற்றிக் கொள்வதுபோல், அவனும் மீண்டும் மீண்டும் தன் அங்கங்களை அவளது அங்கங்களோடு சேர்த்து அழுத்தி அணைத்துக் கொண்டான்।

Verse 117

ततो मातुस्सुतस्येव सोमन्यत दिने दिने । तस्य योषासुसंसर्गो निवृत्तस्त्वभवत्ततः

பின்னர் அவன் நாள்தோறும் தாய்முன் குழந்தைபோல் அடக்கமுடனும் அமைதியுடனும் ஆனான்; அந்நேரத்திலிருந்து பெண்களுடனான அவன் தொடர்பு முற்றிலும் நின்றது।

Verse 118

एवं संवत्सरस्यार्द्धे तत्पतिश्चागतः पुरं । अपृच्छत्तं च लोकेषु तस्या वृत्तमथोदितम्

இவ்வாறு அரையாண்டு கடந்தபின் அவளுடைய கணவன் நகரத்திற்கு வந்தான். மக்களிடையே அவளைப் பற்றி விசாரித்தான்; அப்போது அவளுடைய நிகழ்ச்சி கூறப்பட்டது।

Verse 119

केचिद्भद्रं बोधयन्तो युवानोपि सुविस्मिताः । केचिदाहुस्त्वया दत्ता तया सार्द्धं स्वपित्यसौ

சிலர் பத்திரனை எழுப்ப முயன்றபோது—இளையவர்களாயினும்—மிகவும் வியந்தனர். மற்றவர்கள், “நீ அவனை அவளுக்குக் கொடுத்தாய்; ஆகவே அவன் அவளோடு சேர்ந்து உறங்குகிறான்” என்றனர்.

Verse 120

स्त्रीपुंसोरेकसंसर्गात्शांतता तु कथं भवेत् । तस्यां यस्याभिलाषोस्ति न पृष्टस्स वदेद्युवा

பெண்ணும் ஆணும் நெருங்கிப் பழகுவதால் அமைதி எவ்வாறு உண்டாகும்? அவள்மேல் ஆசை கொண்ட இளைஞன் கேட்கப்படாவிட்டாலும் பேசிவிடுவான்.

Verse 121

लोकानां कुश्रुतिर्वार्ता तेन पुण्यबलाच्छ्रुता । जनापवादमोक्षार्थं बुद्धिस्तस्याभवच्छुभा

தன் புண்ணியபலத்தால் மக்களிடையே பரவிய கெட்ட பெயருடைய வதந்தி, பழிச்சொல்லை அவன் கேட்டான். பொதுநிந்தையிலிருந்து விடுபட அவனுள் மங்களமான தீர்மானம் எழுந்தது.

Verse 122

दारूणि स्वयमाहृत्याजिज्वलत्स महानलम् । एतस्मिन्नंतरे तात राजपुत्रः प्रतापवान्

அவன் தானே விறகுகளை கொண்டு வந்து பெருநெருப்பை மூட்டினான். அச்சமயத்தில், தாதா, வீரமிக்க அரசகுமாரன் அங்கு வந்தடைந்தான்.

Verse 123

आगमत्तद्गृहं सद्यः सोपश्यत्तं च योषितम् । प्रोत्फुल्लवदनां नारीं प्रविषादगतं नरं

அவன் உடனே அந்த வீட்டிற்கு சென்று, மகிழ்ச்சியால் மலர்ந்த முகத்தையுடைய அந்தப் பெண்ணையும், ஆழ்ந்த துயரில் மூழ்கிய அந்த ஆணையும் கண்டான்.

Verse 124

अनयोर्मानसं ज्ञात्वा राजपुत्रोवदद्वचः । किं न संभाषसे मां च मित्रकं चिरमागतम्

அவர்களின் மனநிலையை அறிந்த அரசகுமாரன் கூறினான்—“நான் உன் நண்பன்; நீண்ட காலத்திற்குப் பின் வந்தேன்; என்னுடன் ஏன் பேசவில்லை?”

Verse 125

अब्रवीत्सोपि धर्मात्मा राजपुत्रमनष्टधीः । यत्कृतं दुष्करं कर्म मया त्वद्धितकारणात्

அப்போது தூய அறிவுடைய அந்த தர்மாத்மா அரசகுமாரனிடம் கூறினான்—“நான் செய்த கடினமான செயல் அனைத்தும் உன் நலனுக்காகவே செய்தது.”

Verse 126

सर्वं व्यर्थमहं मन्ये जनानां च प्रवादतः । अद्य वह्निमहं यास्ये प्रपश्यंतु नरास्सुराः

மக்களின் பழிச்சொற்களால் அனைத்தும் வீணென நான் கருதுகிறேன். இன்று நான் அக்னியில் புகுவேன்—மனிதரும் தேவரும் காணட்டும்।

Verse 127

इत्युक्त्वा स महाभागः प्रविवेश हुताशनम् । विशतस्तस्य वह्नौ न कुसुमं चिकुरालये

இவ்வாறு கூறி அந்த மகாபாகன் ஹுதாசனத்தில் புகுந்தான். தீயுள் சென்றபோதும் அவன் சடையில் இருந்த ஒரு மலரும் எரியவில்லை।

Verse 128

नांगमस्यानलोधाक्षीन्न च वस्त्रं न कुंतलम् । खे च देवा मुदा सर्वेसाधुसाध्विति चाब्रुवन्

அவளுடைய எந்த அங்கமும் தீயால் எரியவில்லை; கண்களும் சுடவில்லை; ஆடையும் கூந்தலும் சேதமடையவில்லை. ஆகாயத்தில் எல்லாத் தேவரும் மகிழ்ந்து ‘சாது! சாது!’ என்று உரைத்தனர்।

Verse 129

अपतन्पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि समंततः । यैर्यैश्च दुष्कृतं वाक्यं गदितं तावुभौ प्रति

அவனுடைய தலைமேல் எல்லாத் திசைகளிலும் மலர்மழை பொழிந்தது—முன்பு அந்த இருவர்மீதும் தீயவும் கடுமையானவும் சொற்களைச் சொன்னவர்களாலேயே.

Verse 130

तेषां मुखे प्रजायंते कुष्ठानि विविधानि च । तत्रागत्य च देवाश्च वह्नेराकृष्यतं मुदा

அவர்களின் வாய்களில் பலவகை குஷ்டமும் தோல் நோய்களும் தோன்றின. பின்னர் தேவர்கள் அங்கே வந்து மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களை அக்னியிலிருந்து இழுத்து வெளியே கொண்டுவந்தனர்।

Verse 131

अपूजयन्सुपुष्पैश्च मुनयो विस्मयं गताः । सर्वैर्मुनिवरैरेवं मनुष्यैर्विविधैस्तदा

அப்போது வியப்பில் ஆழ்ந்த முனிவர்கள் சிறந்த மலர்களால் அவரை முறையாகப் பூஜித்தனர்; அதே வேளையில் எல்லா முனிவரர்களும் பலவகை மனிதர்களும் அவ்வாறே வழிபட்டனர்।

Verse 132

अर्च्यते तु महातेजाः स च सर्वानपूजयत् । सज्जनाद्रोहकं नाम कृतं देवासुरैर्नृभिः

அந்த மகாதேஜஸ்வி முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டார்; அவரும் பதிலாக அனைவரையும் மரியாதை செய்தார். ஆனால் தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் இணைந்து ‘ஸஜ்ஜனாத்ரோஹக’ எனப்படும்—நல்லோருக்கு எதிரான துரோகம்—என்ற செயலை நிகழ்த்தினர்।

Verse 133

तस्य पादरजः पूता सस्यपूर्णा धराभवत् । सुराश्चाहुश्च तं तत्र भार्या ते संप्रगृह्यताम्

அவருடைய பாதத் தூளால் புனிதமடைந்த பூமி பயிர்களால் நிறைந்தது. அப்போது தேவர்களும் முனிவர்களும் அங்கே அவரிடம்—“உமது பாரியையை முறையாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் (மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்)” என்று கூறினர்।

Verse 134

एतस्य सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति । नास्तीति सांप्रतं पृथ्व्यां कामलोभाजितः पुमान्

இந்த உலகில் இவருக்கு ஒப்பானவர் முன்பு இல்லை; இனியும் இருக்கமாட்டார். மேலும் இப்போது பூமியில் காமமும் லோபமும் இவ்வளவு வென்ற மனிதன் வேறு யாரும் இல்லை।

Verse 135

देवासुरमनुष्याणां रक्षसां मृगपक्षिणाम् । कीटादीनां च सर्वेषां काम एष सुदुर्जयः

தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், ராக்ஷசர்கள், மிருகங்கள், பறவைகள், மேலும் பூச்சிகள் முதலிய எல்லா உயிர்களுக்கும் இந்தக் காமம் மிகக் கடினமாக வெல்லப்படுவது.

Verse 136

कामाल्लोभात्तथाक्रोधान्नित्यं सत्त्वेषु जायते । संसारबंधकः कामो ह्यकामो न क्वचिद्भवेत्

காமம், லோபம், மேலும் கோபம் ஆகியவற்றினால் இது உயிர்களிடத்தில் எப்போதும் எழுகிறது. காமமே சம்சாரப் பந்தம்; உலகில் அகாமம் எங்கும் இல்லை.

Verse 137

अनेनैव जितं सर्वं भुवनानि चतुर्दश । अमुष्य हृदये नित्यं वासुदेवो मुदास्थितः

இதனால் மட்டுமே அனைத்தும்—பதினான்கு புவனங்களும்—வென்றிடப்பட்டன. அவனது இதயத்தில் வாசுதேவன் எப்போதும் ஆனந்தமாய் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 138

एवं स्पृष्ट्वाथ दृष्ट्वा तं मनुष्याः सर्वकल्मषात् । पूयंते ह्यनघाश्चैव लभंते चाक्षयां दिवम्

இவ்வாறு அவனைத் தொட்டு பின்னர் தரிசித்தால் மனிதர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் தூய்மையடைகிறார்கள். குற்றமற்றவர்களாய் அక్షயமான திவ்யலோகத்தை அடைகிறார்கள்.

Verse 139

एवमुक्त्वा गता देवा विमानैश्च दिवं मुदा । मनुष्याः प्रययुस्तुष्टा दंपती स्वगृहं तथा

இவ்வாறு கூறி தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் விமானங்களில் ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றனர். மக்கள் திருப்தியுடன் சென்றனர்; தம்பதியும் தம் இல்லத்திற்குத் திரும்பினர்.

Verse 140

दिव्यं चक्षुस्तदा तस्य चासीद्देवान्स पश्यति । त्रैलोक्यस्य च वार्त्तां च जानाति लीलया भृशम्

அப்போது அவனுக்கு திவ்யக் கண் கிடைத்தது; அவன் தேவர்களைப் பார்க்க முடிந்தது. மேலும் முப்புலகின் நிகழ்வுகளை அவன் எளிதாகவும் முழுமையாகவும் அறிந்தான்.

Verse 141

ततस्तस्य च वीथ्यां च दृष्टस्तेन सहैव सः । स पप्रच्छ मुदा तं च धर्मोद्देशं हितं वद

அப்போது அதே தெருவில் அவன் அவனுடன் சேர்ந்து காணப்பட்டான். மகிழ்ச்சியுடன் அவனை வினவினான்—“தர்மம் பற்றிய நன்மை தரும் உபதேசத்தைச் சொல்லும்.”

Verse 142

सज्जनाद्रोह उवाच । गच्छ बाडव धर्मज्ञ वैष्णवं पुरुषोत्तमम् । तं च दृष्ट्वा त्वभीष्टं ते सांप्रतं च फलिष्यति

சஜ்ஜனாத்ரோஹன் கூறினான்—“ஓ பாடவா, தர்மஞானியே! அந்த பரம வைஷ்ணவனாகிய புருஷோத்தமனிடம் செல். அவரைத் தரிசித்தால் உன் விருப்பம் இப்போதே பலிக்கும்.”

Verse 143

बकस्य निधनं यद्वा वस्त्रस्याशोषणं तथा । जानीषे चापरो यश्च कामस्तेऽस्ति हृदिस्थितः

நாரையின் மரணமோ, ஆடையின் உலர்வோ—இவற்றை நீ அறிவாய்; மேலும் உன் இதயத்தில் மறைந்திருக்கும் மற்றொரு ஆசையையும் நீ அறிவாய்.

Verse 144

एतच्छ्रुत्वा तु वचनमागतो वैष्णवं प्रति । विष्णुरूपद्विजेनैव सार्द्धं तेन मुदा ययौ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் வைஷ்ணவனை அணுகினான். விஷ்ணு ரூபம் எடுத்த அந்த பிராமணனுடன் சேர்ந்து மகிழ்ச்சியுடன் சென்றான்.

Verse 145

अपश्यत्पुरुषं शुद्धं ज्वलंतं च पुरःस्थितम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं दीप्यमानं स्वतेजसा

அவன் முன் நின்ற தூய புருஷனை கண்டான்; அவர் ஒளியால் ஜ்வலித்தார்—அனைத்து மங்கள லட்சணங்களும் நிறைந்தவர், தம் சொந்த தேஜஸால் பிரகாசித்தவர்.

Verse 146

अब्रवीत्स च धर्मात्मा ध्यानस्थं च हरेः प्रियम् । वदनो यद्यद्वृत्तं वै दूरात्त्वां चागतो ह्यहम्

அப்போது அந்த தர்மாத்மா, ஹரிக்குப் பிரியமான தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தவரை நோக்கி— “என்ன நிகழ்ந்ததோ அதை உண்மையாய் கூறு; நான் தொலைதூரத்திலிருந்து உன்னிடம் வந்தேன்” என்றார்.

Verse 147

वैष्णव उवाच । प्रसन्नस्ते सुरश्रेष्ठो दानवारीश्वरः सदा । दृष्ट्वा त्वां च मनोऽस्माकं हृष्यतीवाधुना द्विज

வைஷ்ணவர் கூறினார்— “தேவர்களில் சிறந்த, தானவர்களின் ஈசன் எப்போதும் உன்மேல் பிரசன்னனாய் இருக்கிறான்; ஓ த்விஜா, உன்னைப் பார்த்த இப்போது எங்கள் மனமும் மிக மகிழ்கிறது।”

Verse 148

कल्याणं चातुलं तेद्य फलिष्यति मनोरथः । सुरवर्त्मनि ते नित्यं चेलं शुष्यति नान्यथा

இன்று உனக்கு ஒப்பற்ற மங்களம் உண்டாகும்; உன் மனோரதமும் நிறைவேறும். தேவர்களின் பாதையில் உன் ஆடை எப்போதும் உலர்ந்தே இருக்கும்— வேறுபாடு இல்லை।

Verse 149

दृष्ट्वा देवं सुरश्रेष्ठं मम गेहे हरिं स्थितम् । इत्युक्ते वैष्णवेनाथ स तु तं पुनब्रवीत्

என் இல்லத்தில் நின்றிருந்த தேவர்களில் சிறந்த இறைவன் ஹரியைப் பார்த்து வைஷ்ணவர் இவ்வாறு கூறினார்; பின்னர் அந்த ஆண்டவன் அவரை மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 150

क्वासौ विष्णुः स्थितो नित्यं दर्शयाद्य प्रसादतः । वैष्णव उवाच । अस्मिन्देवगृहे रम्ये प्रविश्य परमेश्वरम्

“என்றும் நிலைத்திருக்கும் அந்த விஷ்ணு எங்கே? உன் அருளால் இன்று எனக்குக் காட்சி அளி.” வைஷ்ணவர் கூறினார்— “இந்த அழகிய தேவாலயத்தில் நுழைந்து பரமேஸ்வரனைத் தரிசி.”

Verse 151

तं दृष्ट्वा किल्बिषाद्धोरान्मुच्यसे जन्मबंधानत् । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रविश्य सदनं प्रति

‘அவரை தரிசித்தால் நீ கொடிய பாவங்களிலிருந்தும் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பின் பந்தத்திலிருந்தும் விடுபடுவாய்.’ அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான்।

Verse 152

अपश्यत्तं द्विजं विष्णुं तिष्ठंतं पद्मतल्पके । शिरसैव प्रवंद्याथ जग्राह चरणौ मुदा

அவன் அந்த இருபிறப்பான விஷ்ணுவைத் தாமரைப் படுக்கையின் மீது நிலைத்திருப்பதைக் கண்டான். தலைவணங்கி வணங்கி, மகிழ்ச்சியுடன் ஆண்டவனின் திருவடிகளைப் பற்றினான்।

Verse 153

प्रसादी भव देवेश न ज्ञातस्त्वं पुरा मया । इहामुत्र च देवेश तवाहं किंकरः प्रभो

தேவேசா, அருள் புரிவாயாக; முன்பு நான் உம்மை அறியவில்லை. தேவேசா, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நான் உமது பணியாளன், பிரபுவே।

Verse 154

अनुग्रहश्च मे दृष्टो भवतो मधुसूदन । रूपं ते द्रष्टुमिच्छामि यदि चास्ति कृपा मयि

மதுசூதனே, உமது அருளை நான் கண்டேன். என்மேல் கருணை இருந்தால், உமது திருவுருவை நான் காண விரும்புகிறேன்।

Verse 155

विष्णुरुवाच । अस्ति मे त्वयि भूदेव प्रियत्वं च सदैव हि । स्नेहात्पुण्यवतामेव दर्शनं कारितं मया

விஷ்ணு கூறினார்—பூதேவா, நீ எப்போதும் எனக்கு அன்பானவன். அன்பினால், புண்ணியமுள்ளவர்களுக்கே நான் இந்த தரிசனத்தை அருள்கிறேன்।

Verse 156

दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाद्भाषणात्तथा । सकृत्पुण्यवतामेव स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

அதனைப் பார்ப்பதாலும், தொடுவதாலும், தியானிப்பதாலும், கீர்த்திப்பதாலும், அல்லது அதைப் பற்றிப் பேசுவதாலும் கூட, புண்ணியவான்—ஒருமுறை மட்டுமே என்றாலும்—அழியாத ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்।

Verse 157

नित्यमेव तु संसर्गात्सर्वपापक्षयो भवेत् । भुक्त्वा सुखमनंत च मद्देहे प्रविलीयते

என்னுடன் இடையறாத சங்கமத்தால் எல்லாப் பாவங்களும் அழிகின்றன. அளவற்ற ஆனந்தத்தை அனுபவித்து, அவன் என் தேகஸ்வரூபத்தில் லயமடைகிறான்।

Verse 158

स्नात्वा च पुण्यतीर्थेषु दृष्ट्वा मां चैव सर्वतः । दृष्ट्वा पुण्यवतां देशान्मम देहे विलीयते

புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி, எங்கும் என்னையே தரிசித்து, புண்ணியவான்களால் புனிதமான தேசங்களைப் பார்த்து, அவன் என் தேகஸ்வரூபத்தில் லயமடைகிறான்।

Verse 159

कथयित्वा कथां पुण्यां लोकानामग्रतः सदा । स चैव नरशार्दूल मद्देहे प्रविलीयते

எப்போதும் மக்களின் முன்னிலையில் இந்தப் புண்ணியக் கதையை உரைப்பவன், அவனே—மனிதர்களில் புலியே—என் தேகஸ்வரூபத்தில் லயமடைகிறான்।

Verse 160

उपोष्य वासरेस्माकं श्रुत्वा मच्चरितं ध्रुवम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा मद्देहे प्रविलीयते

எங்கள் புனித நாளில் உபவாசமிருந்து, உறுதியாக என் சரிதத்தைச் செவிமடுத்து, இரவில் ஜாகரணம் செய்து, அவன் என் தேகஸ்வரூபத்தில் லயமடைகிறான்।

Verse 161

अत्यंतघोषणो नृत्यगीतवाद्यादिकैस्सदा । नामस्मरन्द्विजश्रेष्ठ मद्देहे प्रविलीयते

ஏ இருபிறப்பில் சிறந்தவனே! எப்போதும் பேரொலியுடன் நடனம், பாடல், வாத்தியங்களில் ஈடுபட்டு நாமஸ்மரணம் செய்பவன் என் உடலிலேயே லயமடைகிறான்.

Verse 162

मद्भक्तस्तीर्थभूतश्च त्वमेव बकमारणात् । यत्पापं तस्य मोक्षाय सखे स्थित्वा उवाच ह

நீ என் பக்தன்; வக்கன் (அசுரன்) வதத்தால் நீயே தீர்த்தஸ்வரூபனாக ஆனாய். அந்தப் பாவத்தின் விடுதலைக்காக, ஏ நண்பனே—என்று அங்கே நின்று அவர் கூறினார்.

Verse 163

गच्छ मूकं महात्मानं तीर्थं पुण्यवतां वरम् । मूकस्य दर्शनात्तात सर्वे दृष्टा महाजनाः

புண்ணியவான்களில் சிறந்த மூக மகாத்ம தீர்த்தத்திற்குச் செல். அன்பனே! மூகனைத் தரிசித்தாலே எல்லா மகான்களையும் கண்டதுபோல் ஆகும்.

Verse 164

तेषां च दर्शनादेव तथा संभाषणान्मम । ममसंपर्कभावाच्च मद्गृहं चागतो भवान्

அவர்களைப் பார்த்ததாலேயும், என்னுடன் உரையாடியதாலேயும், மேலும் என்னுடனான உன் தொடர்பினாலேயும், நீ என் இல்லத்திற்கும் வந்தடைந்தாய்.

Verse 165

जन्मकोटिसहस्रेभ्यो यस्य पापक्षयो भवेत् । स मां पश्यति धर्मज्ञो यथा तेन प्रसन्नता

ஆயிரக் கோடி பிறவிகளில் சேர்த்த பாவங்கள் அழிந்தவனே தர்மஞானி; அவன் என்னை நேரில் தரிசிக்கிறான்; அந்தத் தரிசனத்தால் நான் மகிழ்கிறேன்.

Verse 166

ममैवानुग्रहाद्वत्सअहंदृष्टस्त्वयानघ । तस्माद्वरं गृहाण त्वं यत्ते मनसि वर्तते

அன்புக் குழந்தையே, குற்றமற்றவனே! என் அருளாலேயே நீ என்னை தரிசித்தாய். ஆகவே வரம் பெற்றுக்கொள்; உன் மனத்தில் இருப்பதையே தேர்ந்தெடு.

Verse 167

विप्र उवाच । अस्माकं सर्वथा नाथ मानसं त्वयि तिष्ठतु । त्वदृते सर्वलोकेश कदाचिन्न तु रोचताम्

பிராமணன் கூறினான்—நாதனே! என் மனம் எப்போதும் உன்னிலேயே நிலைத்திருக்கட்டும். எல்லா உலகங்களின் ஈசனே! உன்னைத் தவிர எதுவும் எனக்கு ஒருபோதும் இனிமையாய் தோன்றாதிருக்கட்டும்.

Verse 168

माधव उवाच । यस्मादेतादृशी बुद्धिः स्फुरते ते सदानघ । तस्मान्मत्सदृशान्भोगान्मद्गेहे संप्रलप्स्यसे

மாதவன் கூறினான்—எப்போதும் குற்றமற்றவனே! இத்தகைய ஞானம் உன்னுள் ஒளிர்வதால், நீ என் போன்ற இன்பங்களை அனுபவித்து என் தாமத்தில் வாசம் செய்வாய்.

Verse 169

किंतु ते पितरौ पूजामाप्नुतो न त्वयानघ । पूजयित्वा तु पितरौ पश्चाद्यास्यसि मत्तनुम्

ஆனால் குற்றமற்றவனே! உன் பெற்றோர் உன்னால் இன்னும் வணக்கம் பெறவில்லை. முதலில் பெற்றோரைப் போற்றி வணங்கி, பின்னர் நீ என் சன்னிதியை அடைவாய்.

Verse 170

तयोर्निश्श्वासवातेन मन्युना च भृशं पुनः । तपः क्षरति ते नित्यं तस्मात्पूजय तौ द्विज

அவர்களின் மூச்சுக் காற்றாலும், மீண்டும் அவர்களின் கடும் கோபத்தாலும், உன் தவம் நாள்தோறும் சிதைந்து குறைகிறது; ஆகவே இருபிறப்பனே, அவரிருவரையும் வணங்கு.

Verse 171

मन्युर्निपतते यस्मिन्पुत्रे पित्रोश्च नित्यशः । तन्निरयं नाबाधेहं न धाता न च शंकरः

எந்த மகனின் மீது பெற்றோரின் கோபம் எப்போதும் விழுகிறதோ, அவனுக்கான அந்த நரகத்தை யாராலும் தடுக்க முடியாது—தாதா (பிரம்மா) அல்ல, சங்கரன் (சிவன்) அல்ல.

Verse 172

तस्मात्त्वं पितरौ गच्छ कुरु पूजां प्रयत्नतः । ततस्त्वं हितयोरेव प्रसादान्मत्पदं व्रज

ஆகையால் நீ பெற்றோரிடம் சென்று முயற்சியுடன் அவர்களைப் பூஜித்து சேவை செய். பின்னர் அந்த இரு நலனளிப்போரின் அருளால் என் திருப்பதத்தை அடைவாய்.

Verse 173

इत्युक्ते तु द्विजश्रेष्ठः पुनराह जगद्गुरुम् । प्रसन्नो यदि मे नाथ रूपं स्वं दर्शयाच्युत

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அந்தத் த்விஜசிரேஷ்டன் மீண்டும் உலககுருவை நோக்கி—“நாதா, நீங்கள் என்மேல் பிரசன்னமாயிருந்தால், அச்யுதா, உங்கள் சொரூபத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள்” என்றான்.

Verse 174

ततो द्विजप्रणयतः प्रसन्नहृदयो वशी । रूपं स्वं दर्शयामास ब्रह्मण्यो ब्रह्मकर्मणे

பின்னர் அந்தப் பிராமணனின் மீது கொண்ட அன்பினால், மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் தன்னடக்கம் கொண்டவர், பிராமணபக்தனான பகவான், வேதவழிக் கருமம் செய்பவனான அவனுக்கு தம் சொரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 175

शंखचक्रगदापद्मधारणं पुरुषोत्तमम् । कारणं सर्वलोकस्य तेजसा पूरयज्जगत्

சங்கு, சக்கரம், கதா, தாமரை ஆகியவற்றைத் தாங்கிய அந்த புருஷோத்தமனே எல்லா உலகங்களுக்கும் காரணன்; தம் ஒளியால் பிரபஞ்சத்தை நிறைத்து விளங்குகின்றான்.

Verse 176

प्रणम्य दंडवद्विप्र उवाच पुनरच्युतम् । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे चक्षुषी शिवे

தண்டவத் பணிந்து அந்தப் பிராமணன் மீண்டும் அச்யுதனை நோக்கி கூறினான்— “இன்று என் பிறவி பலித்தது; ஹே சிவே (மங்கலமயி), இன்று என் இரு கண்களும் பாக்கியமடைந்தன।”

Verse 177

अद्य मे च करौ श्लाघ्यौ धन्योहं जगदीश्वर । अद्य मे पुरुषा यांति ब्रह्मलोकं सनातनम्

“இன்று என் இரு கைகளும் புகழத்தக்கவை; ஹே ஜகதீஸ்வரா, நான் பாக்கியவன். இன்று என் மக்கள் சனாதன பிரம்மலோகத்திற்குப் புறப்படுகின்றனர்।”

Verse 178

नंदंति बांधवा मेद्य त्वत्प्रसादाज्जनार्दन । इदानीं च प्रसिद्धा मे सर्वे चैव मनोरथाः

“ஹே ஜனார்தனா, உமது அருளால் இன்று என் உறவினர்கள் மகிழ்கின்றனர்; இப்போது என் எல்லா மனோரதங்களும் நிறைவேறின।”

Verse 179

किंतु मे विस्मयो नाथ मूकादि ज्ञानिनो भृशम् । कथं जानंति मद्वृत्तं देशांतरमुपस्थितम्

“ஆனால், ஹே நாதா, எனக்கு மிகுந்த வியப்பு— ஊமர் முதலிய ஞானிகளும் என் வரலாற்றை எவ்வாறு அறிகின்றனர்? நான் வேறு நாட்டிலிருந்து இங்கு வந்தவன் அல்லவா?”

Verse 180

तस्य गेहोदराकाशे स्थितो विप्रोतिशोभनः । तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारशिरस्यपि

அவனுடைய வீட்டின் உள்ளேயுள்ள திறந்த வெளி-இடத்தில் மிகச் சிறப்பாக ஒளிரும் ஒரு பிராமணன் நின்றிருந்தான். அதுபோலவே வீட்டில் ஒரு பதிவிரதைப் பெண்ணும் இருந்தாள்; அவள் துலாதாரனின் தலைமேலே இருப்பதுபோல் தோன்றினாள்.

Verse 181

तथा मित्राद्रोहकस्य त्वं च वैष्णवमंदिरे । अनुग्रहाच्च मे विप्र तत्त्वतो वक्तुमर्हसि

அதேபோல் நண்பனைத் துரோகிப்பவன் பற்றியும், வைஷ்ணவ ஆலயத்தொடர்பாகவும்—என்மேல் அருள்கொண்டு, ஓ பிராமணரே, யதார்த்தத் தத்துவத்தைச் சொல்லத் தகுதியுடையீர்।

Verse 182

श्रीभगवानुवाच । पित्रोर्भक्तः सदा मूकः पतिव्रता शुभा च सा । सत्यवादी तुलाधारः समः सर्वजनेषु च

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—அவன் பெற்றோர்க்கு பக்தன், எப்போதும் மௌனமாய் இருப்பவன்; அவள் மங்களமான பத்தினி, கணவனுக்கு நिष्ठையுடையவள். அவன் சத்தியவான், நிலைத்த மனத்துடன், எல்லோரிடமும் சமநோக்குடையவன்.

Verse 183

लोभकामजिदद्रोहो मद्भक्तो वैष्णवः स्मृतः । संप्रीतोहं गुणैरेषां तिष्ठाम्यावसथे मुदा

பேராசையும் காமமும் வென்று, பகையில்லாமல், என்னை பக்தியுடன் வழிபடுபவன் வைஷ்ணவன் என நினைக்கப்படுகிறான். அவர்களின் நற்குணங்களால் மகிழ்ந்து, அவர்களின் இல்லத்தில் நான் ஆனந்தமாய் தங்குகிறேன்.

Verse 184

भारतीकमलाभ्यां च सहितो द्विजसत्तम । विप्र उवाच । महापातकिसंसर्गान्नराश्चैवातिपातकाः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, பாரதி மற்றும் கமலையுடன் இருந்த அந்தப் பிராமணர் கூறினார்—மகாபாதகிகளின் சேர்க்கையால் மனிதரும் மிகுந்த பாவிகளாக ஆகிறார்கள்.

Verse 185

इति जल्पंति धर्मज्ञाः स्मृतिशास्त्रेषु सर्वदा । पुराणागमवेदेषु कथं त्वं तिष्ठसे गृहे

தர்மத்தை அறிந்தோர் ஸ்மிருதி சாஸ்திரங்களில் எப்போதும் இவ்வாறே கூறுகின்றனர்; புராணம், ஆகமம், வேதம் ஆகியவற்றிலும்—“நீ எவ்வாறு வீட்டில் தங்குகிறாய்?”

Verse 186

श्रीभगवानुवाच । कल्याणानां च सर्वेषां कर्त्ता मूको जगत्त्रये । वृत्तस्थो योपि चाण्डालस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः

ஸ்ரீபகவான் உரைத்தார்—மூகராயினும் மூவுலகிலும் எல்லா நற்காரியங்களையும் செய்பவனாகவும், நல்லொழுக்கத்தில் நிலைத்தவனாகவும் இருந்தால், பிறப்பால் சாண்டாளனாயினும் தேவர்கள் அவனைப் பிராமணனென்றே அறிகின்றனர்।

Verse 187

मूकस्य सदृशो नास्ति लोकेषु पुण्यकर्मतः । पित्रोर्भक्तिपरे नित्यं जितं तेन जगत्त्रयम्

புண்ணியச் செயல்களில் உலகங்களில் மூகருக்கு ஒப்பார் இல்லை; எப்போதும் தாய்-தந்தையர்ப் பக்தியில் நிலைத்தவன் அதனால் மூவுலகையும் வென்றவனாகிறான்।

Verse 188

तयोर्भक्त्या त्वहं तुष्टः सर्वदेवगणैः सह । तिष्ठामि द्विजरूपेण तस्य गेहोदरे च खे

அவ்விருவரின் பக்தியால் நான் எல்லாத் தேவகணங்களுடனும் மகிழ்கிறேன்; பிராமண வடிவம் கொண்டு அவன் இல்லத்தின் உள்ளிலும், ஆகாயத்திலும் நான் தங்கியிருப்பேன்।

Verse 189

तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारस्य मंदिरे । अद्रोहकस्य भवने वैष्णवस्य च वेश्मनि

அதேபோல் பத்திவிரதையின் இல்லத்தில், துலாதாரனின் ஆலயத்தில், அத்ரோஹகனின் வீட்டில், வைஷ்ணவனின் இல்லத்திலும் (நான் தங்குவேன்)।

Verse 190

सदा तिष्ठामि धर्मज्ञ मुहूर्तं न त्यजाम्यहम् । तेन पश्यंति मां नित्यं ये त्वन्ये पापकृज्जनाः

தர்மத்தை அறிந்தவனே! நான் எப்போதும் இங்கேயே இருக்கிறேன்; ஒரு முஹூர்த்தம்கூட விட்டு நீங்கேன்; ஆகவே பிற பாவச் செயல்வோர் என்னை இடையறாது காண்கிறார்கள்।

Verse 191

पुण्यत्वाच्च त्वया दृष्टो ममानुग्रहकारणात् । पित्रोर्भक्तिपरः शुद्धश्चांडालो देवतां गतः

உன் புண்ணியப் பலத்தாலும் என் அருளின் காரணத்தாலும் நீ இதைத் தரிசித்தாய். பெற்றோர்பக்தியால் தூய்மையுற்ற அந்தச் சாண்டாளனும் தேவநிலையை அடைந்தான்.

Verse 193

तस्य वै मानसे नित्यं वर्तेऽहतभावनः । स तज्जानाति त्वद्वृत्तं तथा पतिव्रतादयः

எவருடைய உள்ளநிலை களங்கமின்றி தூய்மையாக இருக்கிறதோ, அவருடைய மனத்தில் அவர் எப்போதும் உறைகிறார். அவர் உன் நடத்தையை அறிகிறார்; அதுபோலப் பதிவிரதையர் முதலியோரும் அறிகின்றனர்.

Verse 194

तेषां वृत्तं वदिष्यामि शृणु त्वं चानुपूर्वशः । यच्छ्रुत्वा सर्वथा मर्त्यो मुच्यते जन्मबंधनात्

அவர்களின் வரலாற்றை நான் கூறுவேன்—நீ ஒழுங்காகக் கேள்; அதைச் செவிமடுத்தால் மனிதன் எல்லாவிதத்திலும் பிறப்புப் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 195

पितुर्मातुः परं तीर्थं देवदेवेषु नैव हि । पित्रोरर्चा कृता येन स एव पुरुषोत्तमः

தந்தை-தாயை விட உயர்ந்த தீர்த்தம் இல்லை—தேவர்களின் தேவன்களிடத்திலும் இல்லை. பெற்றோரை வழிபட்டவனே உண்மையில் புருஷோத்தமன்.

Verse 196

पित्रोराज्ञा च देवस्य गुरोराज्ञा समं फलं । आराधनाद्दिवो राज्यं बाधया रौरवं व्रजेत्

பெற்றோரின் ஆணையும் இறைவனின் ஆணையும் ஒரே பலனைத் தரும்; குருவின் ஆணையும் அதே பலன் உடையது. அவர்களை ஆராதித்தால் விண்ணரசாட்சி கிடைக்கும்; அவர்களைத் துன்புறுத்தினால் ரௌரவ நரகத்தை அடைவான்.

Verse 197

स चास्माकं हृदिस्थोऽपि तस्याहं हृदये स्थितः । आवयोरंतरं नास्ति परत्रेह च मत्समः

அவன் எங்கள் இதயங்களில் உறைகிறான்; நானும் அவன் இதயத்தில் நிலைகொண்டுள்ளேன். இங்கேயும் அப்பாற்பட்ட உலகிலும் எங்களுக்கிடையில் பிரிவு இல்லை; எனக்கு நிகர் யாருமில்லை.

Verse 198

मदग्रे मत्पुरे रम्ये सर्वैश्च बांधवैः सह । सभुंजीताक्षयं भोगमंते मयि च लीयते

என் முன்னிலையில், என் இனிய திருத்தலத்தில், தன் உறவினர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து அவன் அழியாத இன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்; இறுதியில் என்னிலேயே லயமாகிறான்.

Verse 199

अतएव हि मूकोसौ वार्त्तां त्रैलोक्यसंभवाम् । जानाति नरशार्दूल एष ते विस्मयः कुतः

ஆகையால் அவன் ஊமையாயிருந்தாலும் மூன்று உலகங்களிலும் எழுந்த செய்தியை அறிகிறான். மனிதர்களில் புலியே, உனக்கு இவ்வியப்பு ஏன்?

Verse 200

द्विज उवाच । मोहादज्ञानतो वापि न कृत्वा पितुरर्चनं । ज्ञात्वा वा किं च कर्तव्यं सदसज्जगदीश्वर

பிராமணன் கூறினான்— மயக்கம் அல்லது அறியாமையால் தந்தையின் ஆராதனை செய்யாமல் இருந்தால், அல்லது அறிந்தபின்பும், சத்-அசத் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட ஜகதீஸ்வரா, என்ன செய்ய வேண்டும்?

Verse 201

श्रीभगवानुवाच । दिनैकं मासपक्षौ वा पक्षार्धं वाथ वत्सरं । पित्रोर्भक्तिः कृता येन स च गच्छेन्ममालयं

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— ஒரு நாள், ஒரு மாதம், ஒரு பக்ஷம், அரை பக்ஷம் அல்லது ஒரு வருடம்— எவன் பெற்றோருக்கு பக்தியுடன் சேவை செய்கிறானோ, அவனும் என் தாமத்தை அடைகிறான்.