Shloka 88
Slaying of Andhaka; Hymn to the Sun; Glory of Brahmins; Gayatri Nyasa and Pranayama
जितमरुदभिमतवितरणपार तव पदकमलमिहारणसार । तवेश पादपंकजं करोति यो नरो हृदि सदेशतस्य वांछितं ददासि भक्तिभावितः
jitamarudabhimatavitaraṇapāra tava padakamalamihāraṇasāra | taveśa pādapaṃkajaṃ karoti yo naro hṛdi sadeśatasya vāṃchitaṃ dadāsi bhaktibhāvitaḥ
ஹே ஈசா! தேவர்களும் விரும்பும் அருள்களை வழங்க வல்லவனே, உமது தாமரைத் திருவடிகளே இங்கு கரை கடக்கும் சாரம். யார் உமது பாதபங்கஜத்தை இதயத்தில் நிலைநிறுத்துகிறாரோ, அவர்க்கு நீ பக்தியால் உந்தப்பட்டு தாமதமின்றி வேண்டிய வரத்தை அருள்வாய்।
Unspecified (devotional praise within the Sṛṣṭikhaṇḍa narrative context)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
Sandhi Resolution Notes: jitamarudabhimatavitaraṇapāra treated as bahuvrīhi vocative; padakamalam = पद + कमलम्; pādapaṃkajaṃ = पाद + पङ्कजम्; some readings (आरणसार, सदेशतः) are text-uncertain; analyzed per given string.
FAQs
It presents devotion as inner remembrance: establishing the Lord’s lotus-feet in the heart is portrayed as the decisive practice, and the Lord responds by granting the devotee’s sincere wish.
“Lotus-feet” is a standard bhakti symbol for refuge and grace—here called the essential means for “crossing beyond,” indicating liberation and divine support amid worldly struggle.
It encourages cultivating inward reverence and steady devotion rather than relying solely on external power or status; sincere heart-centered devotion is shown as the most effective path to divine favor.