Adhyaya 46

Verse 1

श्री भीष्म उवाच । नरसिंहस्य माहात्म्यं विस्तरेण त्वयेरितं । तथा भवस्य माहात्म्यं भैरवस्याभिधीयताम्

ஸ்ரீ பீஷ்மர் கூறினார்—நரசிம்மரின் மஹிமையை நீங்கள் விரிவாக உரைத்தீர்கள்; அதுபோல பவனாகிய, அதாவது பைரவனின் மஹிமையையும் அருள்புரிந்து விளக்குங்கள்।

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । तस्यापि देवदेवस्य शृणु त्वं कर्म चोत्तमं । आसीद्दैत्योंधको नाम भिन्नांजनचयोपमः

புலஸ்தியர் கூறினார்—தேவர்களின் தேவனான அந்த ஆண்டவனின் ஒரு சிறந்த செயலைக் கேள். ‘அந்தகன்’ என்னும் ஒரு தைத்தியன் இருந்தான்; நசுக்கிய அஞ்சனக் குவியலைப் போல மிகக் கருமை நிறமுடையவன்.

Verse 3

तपसा महता युक्तो ह्यवध्यस्त्रिदिवौकसाम् । स कदाचिन्महादेवं पार्वत्या सहितं विभुं

மிகுந்த தவத்தால் யுக்தனான அவன், மூன்று வானுலக வாசிகளுக்கும் கூட அழிக்க முடியாதவன். ஒருமுறை பார்வதியுடன் கூடிய எல்லாம் வல்ல மகாதேவனை அணுகினான்.

Verse 4

क्रीडमानं तदा दृष्ट्वा हर्तुं देवीं प्रचक्रमे । एतां देवीं हराम्यद्य वियोगे मृत्युमेष्यति

அவள் விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு, அவன் தேவியை அபகரிக்கத் தொடங்கினான்—“இன்றே இத்தேவியை எடுத்துச் செல்வேன்; பிரிவில் அவன் மரணத்தை அடைவான்.”

Verse 5

ततः स्थिरा भवित्री मे भार्यैषा लोकसुंदरी । बिबौष्ठं चारुवदनं चारुकांततरं मुखं

அப்போது அவன் மனத்தில் எண்ணினான்—“இந்த உலகழகி என் நிலையான மனைவியாக ஆகட்டும்.” அவள் இதழ்களையும் அழகிய முகத்தையும்—மேலும் மோகமூட்டும் முகவிளக்கத்தையும்—அவன் நோக்கினான்.

Verse 6

यद्येषा न भवेद्भार्या जीविते किं प्रयोजनम् । एतां मतिमथास्थाय मंत्रिभिः सह मंत्र्य च

“இவள் என் மனைவியாக ஆகாவிட்டால், வாழ்வதற்கு என்ன பயன்?” என்று தீர்மானித்து, அவன் அமைச்சர்களுடன் ஆலோசனை செய்தான்.

Verse 7

चक्रे योगं ससैन्यस्य सेनापतिमभाषत । आनयस्व रथं मह्यं जैत्रं देवनिपातनम्

அவன் படையின் போரணியை அமைத்து, சேனாதிபதியிடம் கூறினான்—“எனக்காக அந்த வெற்றித் தேரை கொண்டு வா; அது தேவர்களையும் வீழ்த்த வல்லது.”

Verse 8

जयिष्ये त्रिदशान्सर्वान्विष्णुरुद्रपुरोगमान् । हरिष्ये पर्वतसुतां तया मेऽपहृतं मनः

“விஷ்ணுவும் ருத்ரனும் முன்னணியில் இருந்தாலும், எல்லா தேவர்களையும் நான் வெல்வேன். மலைமகளை அபகரிப்பேன்—ஏனெனில் அவளே என் மனத்தை கவர்ந்து கொண்டாள்.”

Verse 9

मंत्रिणा तस्य चाख्यातः कनकस्य वधस्सुरैः । परभार्यानुरक्तस्य कृतो देवैः सवासवैः

அப்போது அவனுடைய அமைச்சர் அறிவித்தான்—பரஸ்திரீ மீது ஆசை கொண்ட கனகனை இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் கொன்றனர் என்று।

Verse 10

ततः कोपपरीतात्मा हन्मि देवान्सशंकरान् । तं हत्वा दानवं शक्रो भयादंधासुरस्य च

பின்பு கோபத்தில் மூழ்கியவன்—“சங்கரனுடன் கூடிய தேவர்களை நான் கொல்வேன்” என்றான். ஆனால் அந்த தானவன் கொல்லப்பட்ட பின், சக்கிரன் (இந்திரன்) கூட அந்தகாசுரன் பயத்தால் அஞ்சினான்।

Verse 11

जगाम शरणान्वेषी कैलासं शंकरालयं । दृष्ट्वा प्रणम्य देवेशं चंद्रार्द्धकृतशेखरं

அடைக்கலம் நாடி அவன் சங்கரனின் வாசஸ்தலமான கைலாசத்திற்குச் சென்றான். அரைச்சந்திரம் சூடிய தேவேசனைப் பார்த்து வணங்கினான்।

Verse 12

भीतो विज्ञापयामास धृतसाहस्रलोचनः । अभयं देहि मे देव दानवादंधकादहं

அச்சமுற்ற ஆயிரக்கண் கொண்டவன் (இந்திரன்) தைரியம் திரட்டி விண்ணப்பித்தான்—“தேவா, எனக்கு அபயம் அருள்வாயாக; நான் தானவ அந்தகனை அஞ்சுகிறேன்।”

Verse 13

बिभेमि तस्य पुत्रोद्य मया युधि निपातितः । तद्यावन्न स जानाति हतं पुत्रं महासुरः

நான் அஞ்சுகிறேன்; ஏனெனில் இன்று போரில் அவன் மகனை நான் வீழ்த்தினேன்—அந்த மகாதானவன் தன் மகன் கொல்லப்பட்டதை இன்னும் அறியாத வரையில்।

Verse 14

तावत्तत्रस्थ एवाशु हन्यतां मद्भयावहः । स्त्रीलौल्याद्दानवः क्रूरः परभार्यापहारकः

அவன் அங்கேயே நிற்கும் போதே, எனக்குப் பயமூட்டும் அந்த தானவனை உடனே வதம் செய்யுங்கள்—பெண்மோகத்தால் கொடியவனாய் பிறர் மனைவிகளை அபகரிப்பவன்.

Verse 15

सर्वथा घातनीयस्ते भवता सुरसत्तम । शक्रस्यैवं वचः श्रुत्वा शरण्यः शंकरस्तदा

தேவர்களில் சிறந்தவரே! அவன் எப்படியும் உம்மாலேயே கொல்லப்பட வேண்டும். இவ்வாறு சக்ரனின் சொற்களை கேட்டபின், அனைவருக்கும் சரணான சங்கரன் அப்போது (பதில் கூறி/செயல்பட்டான்).

Verse 16

ददावभयमेवासौ मा भैरिति शतक्रतोः । दत्ताभयोथ कैलासादाजगाम कुशस्थलीम्

அவன் சதக்ரது (இந்திரன்)க்கு ‘அஞ்சாதே’ என்று கூறி அபயம் அளித்தான். அபயம் அளித்த பின், கைலாசத்திலிருந்து குசஸ்தலிக்கு வந்தான்.

Verse 17

वृतो भूतगणैरीशो वधार्थमंधकस्य तु । कृत्वा रूपं महाकायं विश्वरूपं सुभैरवं

பூதகணங்களால் சூழப்பட்ட ஈசன், அந்தகனை வதம் செய்யும் பொருட்டு, பெருங்காயம் கொண்ட உலகுருவம், மிகுந்த பயங்கரமான பைரவ வடிவை ஏற்றான்.

Verse 18

सर्पैर्ज्वलद्भिर्धावद्भिर्भीमं भीमभुजंगवत् । जटासटाभिराकाशं फणिरत्नशिखार्चिषा

எரிந்து பாயும் பாம்புகளால் அவர் அச்சமூட்டும் பயங்கரனாய், கொடிய நாகங்களைப் போன்றவனாய் இருந்தான். மணிமுடி கொண்ட நாகங்களின் ஒளிச்சுடரால் அவன் ஜடைகள் வானத்தை நிரப்பின.

Verse 19

दहन्नतीवतेजोभिः कालाग्निरिव संक्षये । मुखैर्दंष्ट्रांकुरांकैश्च द्वितीयेन्दुकलोज्ज्वलैः

யுகாந்தத்தில் காலாக்னி எவ்வாறு எரியுமோ அவ்வாறே அவன் அளவற்ற ஒளியால் தகதகத்தான்; அவன் முகங்களில் முளைத்த கோரப் பற்கள் இருந்தன, அவை இரண்டாம் சந்திரகலையைப் போல ஒளிர்ந்தன।

Verse 20

पातालोदररूपाभैर्भैरवारावनादिभिः । भुजैरनेकसाहस्रैर्बहुशस्त्रकृतग्रहः

பாதாளத்தின் ஆழம் போன்ற உருவஒளியுடன், பயங்கரக் கர்ஜனையுடன், அவனுக்கு பல ஆயிரம் கரங்கள் இருந்தன; பல ஆயுதங்களால் அவன் பிடி மிகக் கொடுமையாயிற்று।

Verse 21

बह्वाभरणभूषाढ्यै रणे घोरनिनादिभिः । सिंहचर्मपरीधानं व्याघ्रत्वगुत्तरीयकं

அவர்கள் பல அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, போரில் பயங்கர முழக்கமிட்டனர்; சிங்கத் தோல் அவர்களின் ஆடை, புலித் தோல் அவர்களின் மேலாடை ஆக இருந்தது।

Verse 22

गजाजिनकृताटोपं पतद्भृंगरवाकुलं । ईदृग्रूपं विधायेशो दनुदैत्यभयावहं

யானைத்தோல் போன்ற ஆடம்பர மூடுபுடன், பறக்கும் வண்டுகளின் மெல்லிசை முழக்கத்தால் நிறைந்த—இத்தகைய பயங்கர ரூபத்தை ஏற்று, ஈசன் தநு-பிறந்த தைத்தியருக்கு அச்சம் விளைவித்தான்।

Verse 23

अवातरन्महीं भीमो दनूनां क्षयकारकः । अंधासुरोपि दनुजः पुत्रं श्रुत्वा हतं युधि

பீம ரூபனாக அவன் பூமியில் இறங்கி, தானவர்களின் அழிவுக்குக் காரணமானான்; தநுஜனான அந்தாசுரனும் போரில் தன் மகன் கொல்லப்பட்டான் எனக் கேட்டு துயரத்தில் ஆழ்ந்தான்।

Verse 24

क्रोधेन तमसाविष्टो रणतूर्याण्यचोदयत् । संहत्यावहितः प्राप्तो यत्र ते त्रिदशाः स्थिताः

கோபத்தால் எழுந்த தமஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்டவன் போர்த் தூரியங்களை முழங்க ஆணையிட்டான்; பின்னர் படைகளை ஒன்றுசேர்த்து, கவனமுடன், முப்பத்து தேவர்கள் இருந்த இடத்தை அடைந்தான்।

Verse 25

महत्या सेनया सार्द्धं रथवारणयुक्तया । ते देवा दानवान्वीक्ष्य महाहवकृतादरान्

ரதங்களும் போர் யானைகளும் உடைய பெரும் சேனையுடன்; தானவர்களை கண்ட தேவர்கள் மகாபோருக்கு ஆவலுற்றனர்।

Verse 26

व्यपयाततनुत्राणाः शंभुं शरणमन्वयुः । मा भैरिति च तान्देवो देवानुक्त्वा त्रिलोचनः

உடல் பாதுகாப்பு (கவசம்) இழந்த அவர்கள் சம்புவின் சரணடைந்தனர்; அப்போது மும்முகன் (திரிநேத்திரன்) தேவர்கள் நோக்கி—“அஞ்சாதீர்” என்றான்।

Verse 27

गृहीत्वा शूलमातिष्ठद्दंष्ट्रारवधरो रुषा । अंधकेनाथ रुष्टेन शतकोटिशरैर्गणाः

சூலத்தைப் பற்றிக் கொண்டு, தம் தந்தங்களின் கர்ஜனையைத் தாங்கியவன் (சிவன்) கோபத்துடன் முன்னிற்றான்; பின்னர் அந்தகனும் சினந்தபோது கணங்கள் மீது நூறு கோடி அம்புகள் பொழிந்தன।

Verse 28

निहताश्चापि देवानां बहूनामेकताकृतां । सस्फुलिंगार्चिषो वह्नेर्मुंचमानः पिनाकधृक्

பல தேவர்களை வீழ்த்தி, அவர்களை ஒரே குவியலாக்கியதுபோல்; பினாகம் தாங்கிய சிவன் தீச்சினங்கள் பறக்க, ஜ்வாலைகள் பீறிடச் செய்து முன்னேறினான்।

Verse 29

शरैः समावृतं चक्रे अंधकं रथगं ततः । दनुनाथो रथस्थोथ शिथिलः शिथिलायुधः

அப்போது ரதத்தில் இருந்த அந்தகனை அம்புமழையால் நாலாபுறமும் மூடினான். அதனால் தானவர்களின் தலைவன் ரதத்தில் நின்றிருந்தும் வலிமை சோர்ந்து, ஆயுதங்கள் கையில் தளர்ந்து சிதைந்தான்।

Verse 30

निमंत्र्य दानवान्सर्वान्स योद्धुमुपचक्रमे । बहुधा तद्बलं भग्नं विविधायुधयोधिभिः

அவன் எல்லா தானவர்களையும் அழைத்து போருக்கு முனைந்தான்; ஆனால் பலவகை ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் அந்தப் படையை மீண்டும் மீண்டும் சிதைத்தனர்।

Verse 31

युधि वीरैर्हतं देवैः स्थाणुना सख्यमाश्रितैः । दानवश्चांधकः सैन्यं भिन्नं दृष्ट्वा कृतं सुरैः

போரில் ஸ்தாணு (சிவன்) உடன் நட்புறவு கொண்ட வீர தேவர்கள் அவர்களை வதைத்தனர். தானவன் அந்தகன், தேவர்கள் தன் படையை உடைத்ததைப் பார்த்தான்।

Verse 32

आत्मानं च महेशेन निरुद्धं बाणकोटिभिः । विह्वलीभूतदेहोसौ धैर्यमालंब्य केवलम्

மகேசன் கோடிக்கணக்கான அம்புகளால் தன்னைத் தடுத்து நிறுத்தியதை அவன் கண்டான். உடல் கலங்கினாலும், அவன் தைரியத்தை மட்டும் பற்றிக் கொண்டான்।

Verse 33

पिनाकं चैव रुद्रस्य गृह्य रुद्रमताडयत् । पिनाकस्याभिघातेन रुद्रो भूमिमथागमत्

அவன் ருத்ரனின் பினாக வில்லைப் பிடித்து ருத்ரனைத் தாக்கினான். பினாகத்தின் அந்த அடியால் ருத்ரன் அப்போது தரையில் விழுந்தான்।

Verse 34

भूमौ निपातिते देवे चलितं भुवनत्रयं । तत्यजुः सागरा वेलां पर्वताः शिखराणि च

தேவன் பூமியில் வீழ்ந்தவுடன் மும்முலகமும் நடுங்கியது; கடல்கள் தங்கள் கரையோரங்களை விட்டன, மலைகளும் தங்கள் சிகரங்களைத் துறந்தன।

Verse 35

नक्षत्राणि वियोगीनि जग्मुर्मुक्तान्यनेकशः । पतिते भुवि देवेशे अंधको गदया पुनः

நட்சத்திரம் போன்ற ஏவுகணைகள் பலமுறை விடப்பட்டு சிதறிச் சென்றன. தேவேசன் பூமியில் வீழ்ந்ததும் அந்தகன் மீண்டும் தன் கதையால் தாக்கினான்।

Verse 36

जघान रुषितो नागं हत्वा तं पातयद्भुवि । शिवं त्यक्त्वा नागराजः प्रपलाय्यान्यतो गतः

சினத்துடன் அவன் நாகத்தை அடித்து, அதைக் கொன்று பூமியில் வீழ்த்தினான். சிவனை விட்டு நாகராஜன் ஓடிப் போய் வேறிடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 37

मुहूर्त्ताच्चेतनां लब्ध्वा उत्थितः परमेश्वरः । गृहीत्वा परशुं दिव्यं दानवं नैव पश्यति

சிறிது நேரத்தில் உணர்வு பெற்ற பரமேஸ்வரன் எழுந்தார்; தெய்வீக பரசுவை ஏந்தி, தானவனை இனி எங்கும் காணவில்லை।

Verse 38

कृत्वा तु तामसीं मायां मायाशतविशारदः । तया विमोहिते देवे क्व नु वै दानवो गतः

நூறு மாயைகளில் தேர்ந்தவன் அவன் தாமஸ மாயையை உருவாக்கினான்; அந்த மாயையால் தேவன் மயங்கியபோது தானவன் உண்மையில் எங்கே சென்றான்?

Verse 39

शंभोर्भयमथो प्राप्य किं नु पापः करिष्यति । तमसा छादिता यावद्देवा व्याकुलतां गताः

சம்பு (சிவன்) பயத்தில் அகப்பட்ட பாவி என்ன செய்யாமல் இருப்பான்? இருள் மூடியிருந்த வரையில் தேவர்கள் கலக்கமும் துயரமும் அடைந்தனர்।

Verse 40

संभ्रांतमानसानीकास्तदोचुः कार्यगौरवात् । एतस्मिन्नंतरे सूर्यस्तेजोरूपो व्यवस्थितः

காரியத்தின் பாரத்தால் மனம் கலங்கிய அந்தக் கணங்கள் அப்போது பேசின. இதற்கிடையில் ஒளியின் வடிவான சூரியன் வெளிப்பட்டு நிலைத்தான்।

Verse 41

उत्तस्थौ नररूपेण कुर्वन्वितिमिरा दिशः । नष्टे तमसि हृष्टाङ्गे खद्योते प्रकटे स्थिते

அவன் மனித வடிவில் எழுந்து திசைகளை இருளற்றதாக்கினான். இருள் நீங்க, கத்தியோத்தின் ஒளி வெளிப்பட்டு நிலைத்தபோது அவன் உடல் மகிழ்ச்சியால் சிலிர்த்தது।

Verse 42

देवा मुदमवापुस्ते स्पष्टाननविलोचनाः । उद्दीप्तास्तु सुराः सर्वे गणाः स्कंदपुरोगमाः

அந்த தேவர்கள் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; அவர்களின் முகமும் கண்களும் தெளிவாக ஒளிர்ந்தன. ஸ்கந்தன் முன்னணியில் எல்லா சுரகணங்களும் தீப்தமாய் ஜ்வலித்தன।

Verse 43

स्तुवंति विविधैस्तोत्रैः नररूपं दिवाकरम् । अनौपम्यं जगद्व्यापि ब्रह्मविष्णुशिवात्परम्

அவர்கள் மனித வடிவம் கொண்ட திவாகரனை பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினர்—அவன் ஒப்பற்றவன், உலகமெங்கும் வியாபித்தவன், பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவனைத் தாண்டிய பரமன்।

Verse 44

स्निग्धविद्रुमसच्छायं सिंदूरारुणसप्रभम् । प्रभासंतं तदा दृष्ट्वा पंचांगालिंगितावनिः

அப்போது மென்மையான பவளச் சாயையுடன் ஒளிர்ந்து, சிந்தூரச் சிவப்பு பிரகாசத்தால் திகழும் பிரபாசத்தைப் பார்த்து, பூமி தன் ஐந்து அங்கங்களாலும் அணைத்ததுபோல் ஆனது।

Verse 45

पुनः प्रणामप्रवणं प्रणिधानपुरःसरम् । आलोक्य स्निग्धया दृष्ट्या देवदेवं त्रिलोचनः

மீண்டும் வணக்கத்தில் தாழ்ந்து, பக்தி நிறைந்த மனநிலையுடன் முன்னே நிற்கும் தேவர்களின் தேவனைப் பார்த்து, திரிலோசனன் அவன்மேல் மென்மையான அன்புத் தழுவும் பார்வையைச் செலுத்தினான்।

Verse 46

उवाच स्निग्धगंभीर वाचा देवं शनैर्हरः । पूरयन्निव तेजोभिर्भगवान्भुवनत्रयम्

அப்போது ஹரன் (சிவன்) மென்மையும் ஆழமும் கொண்ட குரலில் மெதுவாக அந்த தேவனை உரைத்தான்; பகவான் தன் தேஜஸால் மூன்று உலகங்களையும் நிரப்புவது போல இருந்தது।

Verse 47

दैत्यमायाभिपन्नानां दर्शनाकुलचेतसाम् । प्राणिनामिदमेवैकमविसंवादि दैवतम्

அசுர மாயையில் அகப்பட்டு, காண்பதனால் மயங்கிய மனத்துடன் உள்ள உயிர்களுக்கு இதுவே ஒரே தவறாத, உறுதியான தெய்வத் தஞ்சம் ஆகும்।

Verse 48

अयमेव च संसारसागरात्सकलादपि । सत्त्वानुत्तारयन्देवः कर्णधाराय ते प्रभुः

இதே தேவன்—உங்கள் ஆண்டவன்—சம்சார சாகரத்திலிருந்து எல்லா உயிர்களையும் எங்கும் இருந்து கரை சேர்க்கும் தெய்வீக கப்பல் ஓட்டுநன் ஆவான்।

Verse 49

यजंतो जंतवो भक्त्या यं देवं विविधाः सदा । निःश्रेयसाय कल्पंते तं नतो भास्करं विभुम्

உயிர்கள் பலவிதமாக எப்போதும் பக்தியுடன் வழிபடும் அந்தத் தேவன் பரம நன்மையை அளிப்பவன்; அந்தச் சர்வசக்தி உடைய விபுவான பாஸ்கரனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 50

यस्तूदयाद्रिशिखरे मकुटायमानलीलागभस्तिभिरलं कुसुमप्रकाशैः । व्याप्य स्वदीधितिगणैः प्रदिशो दिशश्च देदीप्यते स सविता विभवाय लोके

காலைப் பொழுதில் கிழக்கு மலைச்சிகரத்தில் உதித்து, மாலையணிந்தவன் போல் தோன்றி, மலரொளிபோல் விளங்கும் விளையாட்டுக் கதிர்களால் அழகுபெற்று, தன் ஒளிக்கதிர்களின் கூட்டத்தால் இடைத்திசைகளையும் திசைகளையும் நிரப்பி ஒளிர்வான்—அந்த சவிதா உலகின் செழிப்பிற்காகப் பிரகாசிக்கிறான்।

Verse 51

ब्रह्मेंद्ररुद्रमरुदच्युतवह्निपाथो नाथ प्रयोगनिपुणैश्च ऋषींद्रसंघैः । श्रेयोर्थिभिः प्रतिदिनं दिवसांगरागैर्दिव्यांगरागपरिलिप्त समस्तदैहैः

ஓ நாதா! பிரம்மா, இந்திரன், ருத்ரன், மருதர்கள், அச்யுதன் (விஷ்ணு), அக்னி, நீரின் அதிபதி—மேலும் யாகச் செயல்களில் நிபுணமான மகரிஷிகளின் கூட்டம்—பரம நன்மை நாடுவோரால் நாள்தோறும் வழிபடப்படுகின்றனர்; அவர்களின் உடல் முழுதும் தெய்வீக அங்கராகமும் தினசரி மணமுள்ள சந்தனலேபமும் பூசப்பட்டிருக்கும்।

Verse 52

पूज्यं वपुस्तव सदा प्रलये हि वेदैर्गीर्भिर्विचित्रपदमंडलमंडिताभिः । ये त्वां स्तुवंति परसद्मनि सद्महीना नित्यं प्रसारितकरा भुवि ते भवंति

உமது திருமேனி எப்போதும் வழிபடத்தக்கது; பிரளய காலத்திலும் வேதங்கள் வியத்தகு சொல்-அளவமைப்புகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்துதிகளால் உம்மைத் துதிக்கின்றன. பரம தாமத்தில் உம்மைத் துதிப்போர், இல்லமற்றவராயினும், இவ்வுலகில் எப்போதும் விரிந்த கரங்களுடன் (வணக்க-பக்தியில்) இருப்பர்।

Verse 53

ये दद्रुकुष्ठपिटिकादिभिरर्दितांगाः शीर्णत्वचः कुनखिनश्च्युतकेशनाशाः । देवेश तेपि तवपादनता भवंति सद्यो द्विरष्टशरदाकृतयो मनुष्याः

தாதுரு, குஷ்டம், கொப்புளங்கள் முதலிய நோய்களால் உடல் வாடி, தோல் சிதைந்து, நகங்கள் நோயுற்று, முடி உதிர்ந்தவர்களாயினும்—ஓ தேவேசா! உமது திருவடிகளில் வணங்கியவுடனே அவர்கள் உடனே பதினாறு வயது போன்ற இளமைத் தோற்றமுடைய மனிதர்களாக ஆகின்றனர்।

Verse 54

सामेति सामगगणा हि मखार्थकं त्वामध्वर्यवस्त्वृगिति बह्वृचमुख्यपूगाः । त्वामेवमार्यमिति कार्यविदोधिगंतुं नागाश्च वेति पितरोप्यथ सर्वगंधम्

சாமகானர்கள் உம்மை ‘சாமம்’ என அழைக்கின்றனர்; நீரே யாகத்தின் பரம நோக்கம். அத்வர்யுக்கள் யஜுர்மந்திரங்களால், பஹ்வ்ருசர் தலைமையிலான ரிக் வேதப் பாடகர்கள் தத்தம் முறையில் உம்மையேப் புகழ்கின்றனர். செயல்-தத்துவத்தின் உண்மை இலக்கை அறிந்த ஞானிகள் உம்மையே ‘ஆர்யன்’ என உணர்கின்றனர்; நாகரும் பித்ருக்களும் கூட, ஓ சர்வகந்த-சாரமே, உம்மையே நாடுகின்றனர்।

Verse 55

मायेति चोपनिषदर्कषडेव देवा मर्त्यास्तथा वयमिवेह उपासतेऽमी । गंधर्वकिन्नरगणाः सहचारणैस्तु रूपं तथा च भगवन्प्रतिपद्यसे त्वम्

உபநிஷத்துகள் போற்றும் அந்த ஆறு தேவர்களும் இங்கே உம்மை ‘மாயை’ என வழிபடுகின்றனர்; மனிதரும் நாமும் அதுபோலவே வழிபடுகிறோம். கந்தர்வர்-கின்னரர் கூட்டங்கள் சாரணர்களுடன் சேர்ந்து உம்மை ஆராதிக்கின்றன; ஆகவே, ஓ பகவான், அவர்களின் பாவத்திற்கேற்ப நீர் அதற்குரிய ரூபத்தை ஏற்கின்றீர்।

Verse 56

येनार्चयंति सततं भवतोर्च्यमर्चिस्तेर्चिष्प्रतापितदिगंबरवित्तहीनाः । क्षुत्क्षामकंठजठराघटखर्परेण भिक्षामटंति परवेश्मसुतेर्थहीनाः

வெறும் (அக்னியின்) அந்த ஜ்வாலையால் மட்டுமே எப்போதும் வழிபடத்தக்க ஆண்டவனை வழிபடுவோர், அதன் வெப்பத்தால் சுட்டெரிந்து நிர்வாணரும் வறியவருமாகின்றனர். பசியால் தொண்டும் வயிறும் சுருங்கி, கையில் குடமும் பிச்சைக்கிண்ணமும் மட்டும் கொண்டு, பிறர் வீடுகளில் பிச்சை தேடி அலைகின்றனர்—உண்மையான தீர்த்த-ஆதரவின்றி।

Verse 57

उत्फुल्लकोकनदकोशविशालनेत्रमीषद्विलासलुलिताञ्चितपिंगतारम् । कामं प्रशस्ततरसुंदरहाररम्यमुत्तुंगपीवरपयोधरभारखिन्नं

அவளது கண்கள் முழுமையாக மலர்ந்த செங்கமல மொட்டுகளைப் போல அகன்றன; சிறு விளையாட்டுத் துள்ளலால் அவளின் மஞ்சள்-பழுப்பு கூந்தல் அலங்கரிக்கப்பட்டது. மிகச் சிறந்த அழகிய மாலையால் அவள் மனோகரமாகத் தோன்றினாள்; உயர்ந்த, நிறைந்த மார்பின் பாரத்தால் சிறிது சோர்வுற்றவள்போல் தெரிந்தாள்।

Verse 58

रंभोपमोरु पृथुपीननितंबबिंबानद्धक्वणन्मणिरणद्रशनाकलापं । बृंदं ललाटतटकोटिपटांतलंबि हेमांचलांचितमुखं कुलपालिकानाम्

குலத்தைப் பாதுகாக்கும் பெண்களின் கூட்டம் தோன்றியது—ரம்பையை ஒத்த தொடைகள், அகன்ற நிறைந்த வட்டம்போன்ற இடுப்புகள்; மணிகள் பதித்த இடைக்கச்சின் சரங்கள் இனிய ஒலியுடன் ஒலித்தன. நெற்றியின் விளிம்பிலிருந்து ஆடையின் முனைகள் தொங்கின; பொன்னாடையால் அவர்களின் முகங்கள் அலங்கரிக்கப்பட்டன।

Verse 59

कांतं गृहेषु कलगद्गदभाषितानां झंकारनूपुररवेणविरावितानाम् । तेषां कृशानुकरमिन्दुसमानकांतं यैरर्चितोसि भगवन्भवमोचनस्त्वं

ஹே பகவான், பவமோசனனே! யாருடைய இல்லங்களில் இனிய, சிறிது தடுமாறும் பேச்சொலியும், நூபுரங்களின் ஜங்காரமும் முழங்குகின்றதோ, அவர்கள் உம்மை ஆராதிக்கின்றனர்; அவர்களுக்குப் நீர் அக்னி போன்ற ஒளியுடனும், சந்திரன் போன்ற காந்தியுடனும் பிரகாசிக்கின்றீர்।

Verse 60

ब्रह्मा त्वमेव हरिरस्यनिलोऽनलोसि रुद्रोंऽतकोसि वरुणोऽस्यमराधिपोसि । सोमोसि वायुरसि भूरसि चेश्वरोसि यज्ञोसि वित्तपतिरस्यपराजितोसि

நீரே பிரம்மா, நீரே ஹரி (விஷ்ணு); நீரே வாயு, நீரே அக்னி. நீரே ருத்ரன், நீரே அந்தகன் (மரணம்); நீரே வருணன், நீரே தேவர்களின் அதிபதி. நீரே சோமன், நீரே வாயு, நீரே பூமி மற்றும் பரமேஸ்வரன்; நீரே யஜ்ஞம், நீரே குபேரன் (செல்வாதிபதி), நீரே அபராஜிதன்।

Verse 61

ते सप्तसप्तिसुरवाहरणेन मुक्ता भूमावथेति तरसोरुतरंतरीताः । व्योमैतदंतरहितं परितो हि गत्वा गच्छंति न श्रमदं हिमनागपीमे

ஏழு-ஏழு குழுக்களாக தேவர்களின் வாகனங்களால் விடுவிக்கப்பட்ட அவர்கள் விரைவாகப் பூமிக்கு இறங்கி, ஒரு பகுதியிலிருந்து மற்றொரு பகுதிக்குத் துரிதமாகக் கடக்கின்றனர். பின்னர் தடையற்ற ஆகாயத்தில் சுற்றிவந்து, சோர்வின்றி, அவர்கள் பயங்கரமான இமய மலைகளில் நுழைகின்றனர்।

Verse 62

ध्यानैकयोगनिरताश्च समाधिभावात्ध्यात्वा पदं तव तुरीयमनंतमूर्ते । मुक्तामयास्तनुभृतो न भियाभियुक्तास्तद्ब्रह्मशाश्वतमचिंत्यमनाद्यनंतं

தியான-யோகத்தில் ஒருமுகமாக நிலைத்து, சமாதி நிலையால், ஹே அனந்தமூர்த்தியே, அவர்கள் உமது துரீய (அதீத) பதத்தைத் தியானிக்கின்றனர். துன்பமற்ற உடலுடையோர் இனி பயத்தால் இயக்கப்படார்; அவர்கள் சாச்வதம், அசிந்தியம், அனாதி, அனந்தம் ஆகிய அந்தப் பிரம்மத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 63

जन्मादिरोगरहितं परमं पुराणमीशं जरामरणशोकभयातिरिक्तम् । स्थूलानुभावनगणागणितं विशुद्धं वेदांतवादिभिरलं परिमन्यते यत्

அந்த பரம புராணம் ஈசனே எனப் போற்றப்படுகிறது—பிறப்பு முதலான நோய்களின்றி, மூப்பு-மரணம், துயரம், பயம் ஆகியவற்றிற்கு அப்பாற்பட்டது. அது தூயதும் அளவிட முடியாததும்; அதன் வெளிப்படையான போதனைகளின் பெருக்கே கணக்கற்றது—ஆகவே வேதாந்தவாதிகள் அதை மிக உயர்வாக மதிக்கின்றனர்।

Verse 64

त्वामग्निपुंजवपुषं तपसां निवासं याता दिवं सुचिरकालमुपास्यभक्ताः । भानो सुरासुरसमूहशिरोनिघृष्ट पादारविंदयुगलामलचारुमूर्त्ते

ஓ பானு! நீ அக்கினிக் குவியல்போன்ற உடலுடையவன்; தவங்களின் உறைவிடம் நீயே. நீண்ட காலம் பக்தியுடன் உன்னை வழிபட்டோர் விண்ணுலகை அடைகின்றனர். தேவர்கள்-அசுரர்கள் கூட்டத்தின் தலைகள் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகள் உடைய, நிர்மலமான அழகிய மூர்த்தியே, உனக்கு வணக்கம்।

Verse 65

भूतेशभूतवरदा सकृदव्ययात्मन्व्योमाट्टहाससवितर्भुवनैकदीप । ऋक्साममंत्रयजुषामधिवास नाम सृष्टिस्थितिप्रलयकारणलोकपाल

ஓ பூதேஷா! பூதங்களுக்கும் வரம் அளிப்பவனே, அழிவற்ற ஆத்மாவே! ஆகாயத்தின் சவிதா, மேலெழும் உன் அட்டஹாசம் ஒலிக்க; உலகங்களின் ஒரே தீபமே! ரிக்-சாம-யஜுஸ் மற்றும் மந்திரங்களின் உறைவிடமே! படைப்பு-நிலை-அழிவு காரணமும், உலகப் பாதுகாவலனும் ஆகிய உனக்கு வணக்கம்।

Verse 66

दीनस्य देव कृपणस्य भवेभवे मे मग्नस्य चारुदविचार मनोरथानि । शश्वद्यतीश्वर शशी करकंकघोरोत्पातो जरामरणशोकरुगांतरस्य

ஓ தேவா! நான் துன்புற்ற ஏழை, பிறவி பிறவியாகச் சம்சாரத்தில் மூழ்கியவன்; ஆயினும் என் மனத்தில் அழகிய நுண்ணிய சிந்தனைகளின் ஆசைகள் எழுகின்றன. ஓ நித்திய யதீஸ்வரா! சந்திரனைப் போல முதுமை, மரணம், துயரம், உள்ளுற் நோய்கள் எனும் கொடிய அபசகுனங்களை நல்வழியில் நீக்குவாயாக।

Verse 67

यः प्रातः सायमिदं मध्याह्ने वा पठेच्च दीप्तांशोः । सालोक्यं याति रवेः प्राप्नोति धर्मार्थकामांश्च

காலை, மாலை அல்லது நண்பகலில் இந்த தீப்தாம்சு ரவியின் ஸ்துதியை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் ரவியின் லோகத்தில் சாலோக்யத்தை அடைந்து, தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றையும் பெறுவார்।

Verse 68

नित्यं तस्माच्च सूर्याच्च मनसोभिहितं च यत् । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयंकर

மனம் எப்போதும் உச்சரிப்பதும், அந்தச் சூரியனாலும் புகழப்படுவதுமான—ஓ தேவர்களின் தேவேசா, பக்தர்களுக்கு அபயம் அளிப்பவனே! உனக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 69

सुब्रह्मण्य नमस्ते तु सर्वदेवनमस्कृत । तिग्मांशो वै नमस्तुभ्यं जगतश्चक्षुषे नमः

ஹே சுப்ரஹ்மண்யா! எல்லாத் தேவராலும் வணங்கப்படுபவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே திக்மாஂசு சூரியனே! உமக்கு நமः—உலகத்தின் கண் எனும் உமக்கு வணக்கம்.

Verse 70

प्रभाकर नमस्तेस्तु भानो जय जगत्पते । अनेन दनुमुख्येन पीडितोहं जगत्पते

ஹே பிரபாகரனே! உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே பானுவே! உமக்கு ஜயம், ஹே ஜகத்பதே. தனுவின் இந்த முதன்மை புதல்வனால் நான் துன்புறுகிறேன், ஹே ஜகத்பதே.

Verse 71

किं करोमि कथं चैनं घातयामि दिवाकर । सूर्य उवाच । जय शूलेन पापिष्ठं मायाशतविशारदम्

“நான் என்ன செய்வேன், இவனை எவ்வாறு வீழ்த்துவேன், ஹே திவாகரனே?” என்று கேட்டான். சூரியன் கூறினான்—“திரிசூலத்தால், நூறு மாயைகளில் தேர்ந்த அந்த மிகப் பாவியை வெல்லு.”

Verse 72

जयं प्राप्नुहि देवेश हत्वा शूलेन चांधकम् । गृह्य शूलं ततो दूरमाक्षिप्य हर तेजसा

ஹே தேவேசனே! திரிசூலத்தால் அந்தகனை வதைத்து வெற்றியை அடை. பின்னர் திரிசூலத்தை எடுத்துக் கொண்டு, ஹே ஹரனே! உன் தேஜஸால் அதைத் தூரம் எறி.

Verse 73

ततोन्धकस्त्रिशूलेनाताडयत्पापकर्मकृत् । तस्मिन्युद्धे तथा रुद्रो ह्यन्धकेनाभिपीडितः

அப்போது பாவச் செயல்கள் செய்பவன் அந்தகன் திரிசூலத்தால் தாக்கினான். அந்தப் போரில் ருத்ரனும் அந்தகனால் கடுமையாக அழுத்தப்பட்டு துன்புற்றான்.

Verse 74

मुमोच बाणमुत्युग्रं नाम्ना पाशुपतं हि यत् । पिनाकमानम्य दोर्भ्यां पिनाकी शंकरः स्वयम्

பினாகத்தைத் தாங்கிய சங்கரன் தாமே இரு கரங்களாலும் பினாக வில்லை வளைத்து, ‘பாசுபத’ எனப்படும் மிகக் கடும் அம்பை விடுத்தார்।

Verse 75

रुद्रबाणविनिर्भेदाद्रुधिरादन्धकस्य तु । अंधकाश्च समुत्पन्नाश्शतशोथ सहस्रशः

ருத்ரனின் அம்புகள் குத்தி அంధகனின் இரத்தம் சிந்தியதனால், அந்த இரத்தத்திலிருந்தே மீண்டும் அంధகர்கள் நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும் தோன்றினர்।

Verse 76

तेषां विदार्यमाणानां रुधिरादपरे पुनः । बभूवुरंधका घोरा यैर्व्याप्तमखिलं जगत्

அவர்கள் கிழித்தெறியப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அவர்களின் இரத்தத்திலிருந்து மீண்டும் இன்னும் பயங்கரமான அంధகர்கள் தோன்றினர்; அவர்களால் முழு உலகமும் நிறைந்தது।

Verse 77

तं तु मायाविनं दृष्ट्वा देवदेवस्तदांधकम् । पानार्थमंधकस्यास्रं ससृजे मातृकास्तदा

அந்த மாயாவி அంధகனைப் பார்த்த தேவர்களின் தேவன், அంధகனின் இரத்தம் அருந்தப்படுவதற்காக அப்போது மாத்ருகைகளை உருவாக்கினார்।

Verse 78

माहेश्वरीं तथा ब्राह्मीं शौरीं वा बाडवीं तथा । सौपर्णीमथ वायव्यां शंखिनीं तैत्तिरीं तथा

அப்போது (மாத்ருகைகள்)—மாஹேஸ்வரி, ப்ராஹ்மி, ஷௌரி, பாடவி; அதுபோல சௌபர்ணி, வாயவ்யா, சங்கினி, தைத்திரி ஆகியோரும் வெளிப்பட்டனர்।

Verse 79

सौरीं सौम्यां शिवदूतीं चामुंडामथ वारुणीं । वाराहीं नारसिंहीं च वैष्णवीं च विभावरीं

அவர்கள் சௌரீ, சௌம்யா, சிவதூதீ, சாமுண்டா ஆகியோரை ஆவாஹனம் செய்து; பின்னர் வாருணீ, வாராஹீ, நாரசிம்ஹீ, மேலும் வைஷ்ணவீ மற்றும் விபாவரீயையும் நினைத்தனர்.

Verse 80

शतानंदां भगानंदां पिच्छिलां भगमालिनीं । बालामतिबलां रक्तां सुरभीं मुखमंडिताम्

அவர்கள் சதானந்தா, பகானந்தா, பிச்சிலா, பகமாலினீ ஆகியோரின் நாமங்களைப் பாராயணம் செய்து; பாலா, அதிபலா, ரக்தா, சுரபீ, முகமண்டிதா ஆகியோரையும் போற்றினர்.

Verse 81

मातृनंदां सुनंदां च बिडानीं शकुनीं तथा । रेवतीं च महापुण्यां तथैव शिखिपट्टिकां

அவர்கள் மாத்ருநந்தா, சுநந்தா, மேலும் பிடானீ, சகுநீ ஆகியோரையும் நினைத்தனர்; மிகப் புண்ணியமான ரேவதீயையும், சிகிபட்டிகாவையும் கூட நினைத்தனர்.

Verse 82

शूलेन च ततो दैत्यं बिभेद त्रिपुरांतकः । निर्गतं रुधिरं तस्मात्पपुस्ता मातरस्तदा

அப்போது திரிபுராந்தகர் தமது சூலத்தால் அந்த தைத்தியனைத் துளைத்தார். அவனிடமிருந்து வெளிந்த இரத்தத்தை அச்சமயம் மாத்ருகைகள் அருந்தினார்கள்.

Verse 83

नीरक्तो हि तदा दैत्यश्शुष्कतां प्राप भूपते । शूले प्रोतस्तदा दैत्यो दिव्यवर्षसहस्रकम्

அரசே! அப்போது அந்த தைத்தியன் இரத்தமின்றி முற்றிலும் உலர்ந்து போனான். சூலத்தில் குத்தப்பட்டவனாக அவன் ஆயிரம் திவ்ய ஆண்டுகள் அப்படியே இருந்தான்.

Verse 84

महाबलेन रुद्रेण विधृतोपि मृतो नहि । स्तुतस्तेन तदा शंभुर्भक्त्या दैत्येन सुव्रत

மகாபலமுடைய ருத்ரனால் பிடிக்கப்பட்டபோதும் அவன் இறக்கவில்லை. அப்போது அந்த தைத்யன் பக்தியுடன் சம்புவைத் துதித்தான், ஓ சுவ்ரதா।

Verse 85

नमोस्तु शंभो भवनाशहेतो नमोस्तु ते देव वरप्रसीद । त्वं भू जलाग्नीरनभोर्कसोमयज्वाष्टमूर्तिर्भवभावनोलम्

ஹே சம்போ, பவநாசத்தின் காரணமே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஹே தேவா, உமக்கு நமஸ்காரம்—கருணை செய்து வரம் அருள்வாயாக. நீயே பூமி, நீர், அগ্নி, காற்று, சூரியன், சோமன் (சந்திரன்) மற்றும் யஜமானன்; நீ அஷ்டமூர்த்தி ஈசன், உயிர்களை உண்டாக்கி தாங்குபவன்।

Verse 86

त्वां वै बाणो बहुवाद्येन तोष्य प्राप्तश्चैश्यं स्वे पुरे तत्स्वरक्ष्यम् । रक्षोधीशो बाहुभिस्तोल्यशैलं युष्मत्क्रांतक्लिष्टरूपो ह्यनौषीत्

பல வாத்தியங்களால் உம்மை மகிழ்வித்து பாணன் தன் நகரை அடைந்து, தன் நகரில் ஆட்சியுரிமையையும் தன் எல்லையின் பாதுகாப்பையும் பெற்றான். ஆனால் ராக்ஷஸர்களின் தலைவன், கரங்களால் மலை தூக்கி, உமது தாக்குதலால் துன்புற்ற உருவத்துடன் கூட தாங்கினான்।

Verse 87

प्राप्तोप्यैश्यं सर्वरक्षोगणानां पुत्रं चापि प्रोर्जितं शक्रबंधम् । भवभयहर हर परम उदार मम सुखकरण निखिल सुरसार

அனைத்து ராக்ஷஸக் கணங்களின் மேல் ஆட்சியையும் பெற்றிருந்தாலும், இந்திரனின் உறவெனப் புகழ்பெற்ற மகனையும் பெற்றிருந்தாலும்—ஹே ஹரா, பவபயத்தை அகற்றுபவனே, பரம உதாரனே—எனக்கு இன்பத்தின் காரணமாக இரு, ஹே எல்லாத் தேவர்களின் சாரமே।

Verse 88

जितमरुदभिमतवितरणपार तव पदकमलमिहारणसार । तवेश पादपंकजं करोति यो नरो हृदि सदेशतस्य वांछितं ददासि भक्तिभावितः

ஹே ஈசா! தேவர்களும் விரும்பும் அருள்களை வழங்க வல்லவனே, உமது தாமரைத் திருவடிகளே இங்கு கரை கடக்கும் சாரம். யார் உமது பாதபங்கஜத்தை இதயத்தில் நிலைநிறுத்துகிறாரோ, அவர்க்கு நீ பக்தியால் உந்தப்பட்டு தாமதமின்றி வேண்டிய வரத்தை அருள்வாய்।

Verse 89

मुनीश्वराः पुरा हरं भवंतमेवमादरात्प्रपूज्य लिंगरूपिणं समापिता मनोरथान् । भवोद्भवैकरूपिणं प्रपंचपंचकाकृतिं विचिंत्यवृक्षकोटरस्थ एष जीवजीवनं

முன்னொரு காலத்தில் முனிவர்கள் மிகுந்த பக்தி-மரியாதையுடன் லிங்கரூபமான ஹரன் (சிவன்) அவரை வழிபட்டு தங்கள் மனோரதங்களை நிறைவேற்றினர். பிறப்பு-உற்பத்தியின் ஒரே வடிவமும், உலகின் ஐந்துவகை வெளிப்பாட்டின் உருவுமாகிய அவரைத் தியானித்து—“சம்சார மரத்தின் குழியில் உறையும் அவரே உயிர்களின் உயிர்” என்று உணர்ந்தனர்.

Verse 90

भवेद्भवाङ्घ्रिचिंतनाप्तसर्वकामईश्वर त्वदीय किंकरान्विते पदे पदे समागतः । मूढोहं नाभिजानामि त्वां स्तोतुं भक्तवत्सल

ஏ ஈஸ்வரா! உமது திருவடிகளைத் தியானித்தால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும். உமது சேவகர்களுடன் நான் அடியடியாக உம்மை அணைந்தேன்; ஆயினும் நான் மூடன்—ஏ பக்தவத்ஸலா! உம்மை எவ்வாறு ஸ்தோத்திரிப்பது என அறியேன்.

Verse 91

सदीश्वरेण मनसाप्यनुकंप्यो रणं गतः । इति स्तुतो महेशस्तु भक्त्या दैत्येन सादरं

அவன் (தைத்யன்) ஈசுவரின் மனத்தில்கூட இரக்கம் எழும்புமாறு இருப்பினும் போர்க்களத்திற்குச் சென்றான். இவ்வாறு தைத்யன் பக்தியுடன் மரியாதையாக மகேசன் (சிவன்) அவரை ஸ்தோத்திரித்தான்.

Verse 92

गणेशतां ददौ तस्मै नाम भृंगीरिटीति च । एष ते महिमा भूप हरस्य भवहारिणः

அவனுக்கு அவர் கணேசத் தன்மையை அருளி, ‘ப்ருங்கீரிடி’ என்ற நாமத்தையும் வழங்கினார். அரசே! சம்சாரப் பந்தத்தை அகற்றும் ஹரன் (சிவன்) அவரின் இதுவே மகிமை.

Verse 93

कथितो विघ्नविघ्नाख्यस्तत्पराणां सुखावहः । भीष्म उवाच । मनुष्यस्यापि देवत्वं सुखं राज्यं धनं यशः

இவ்வாறு ‘விக்ன-விக்ன’ என அழைக்கப்படும், தடைகளை நீக்கும், தம்மைச் சார்ந்தோர்க்கு இன்பம் அளிப்பவர் என்று கூறப்பட்டது. பீஷ்மர் கூறினார்—மனிதனுக்கும் தெய்வத்தன்மை, இன்பம், அரசாட்சி, செல்வம், புகழ் ஆகியவை கிடைக்கலாம்.

Verse 94

जयं भोग्यं तथारोग्यमायुर्विद्यां श्रियं सुतं । बंधुवर्ग शिवं सर्वं ब्रूहि मे विप्रसत्तम

ஓ பிராமணசிரேஷ்டரே! வெற்றி, போகசுகம், ஆரோக்கியம்; நீண்ட ஆயுள், கல்வி, செல்வம், மகன்; மேலும் உறவினர்கள் மற்றும் எல்லா சிவமங்களங்களையும் எனக்கு விளக்கமாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 95

पुलस्त्य उवाच । एभिर्गुणैर्युतः श्रीमान्सदैवब्राह्मणो भुवि । त्रैलोक्ये तु सदा मेध्यो विप्रदेवो युगेयुगे

புலஸ்த்யர் கூறினார்—இக்குணங்களால் யுக்தனானவன் பூமியில் எப்போதும் ஒளிமிக்க பிராமணனாக விளங்குவான்; மும்முலகிலும் அவன் நித்தம் தூயவனும் போற்றத்தக்கவனும், யுகந்தோறும் முனிவர்களில் தேவதுல்யனும் ஆவான்।

Verse 96

पूजयित्वा द्विजान्देवाः स्वर्गं भुंजंति चाक्षयं । धरामवंति राजानो लोकावित्तं सुखं शिवं

இருபிறப்பினரை (த்விஜரை) போற்றி வணங்கினால் தேவர்கள் அழியாத சொர்க்கசுகத்தை அனுபவிப்பர்; அரசர்கள் பூமியை காத்து உலகச் செல்வம், இன்பம், சிவமங்கள நலன் பெறுவர்।

Verse 97

लोके विप्र समो नास्ति देवानामपि दैवतं । स च धर्ममयः साक्षाद्भुवि मुक्तिप्रदो भृशं

ஓ பிராமணரே! உலகில் அவனுக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை; அவன் தேவர்களுக்கும் தெய்வமே. அவன் நேரடியாக தர்மமயன்; பூமியில் வலிமையுடன் முக்தியை அருள்வான்।

Verse 98

लोकानां स गुरुः पूज्यस्तीर्थभूतोऽनघो जनः । सर्वदेवालयः सत्वो निर्मितो ब्रह्मणा पुरा

அவன் உலகங்களின் போற்றத்தக்க குரு—பாவமற்றவன், தானே தீர்த்தமாக ஆனவன். அந்தத் தூய சத்துவம், எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆலயமாக, பழங்காலத்தில் பிரம்மனால் உருவாக்கப்பட்டது।

Verse 99

इममर्थं पुरा पृष्टो नारदेन पितामहः । कस्मिंस्तु पूजिते ब्रह्मन्प्रसादी माधवो भवेत्

இந்த பொருளை முற்காலத்தில் நாரதர் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் கேட்டார்— “ஓ பிரஹ்மன், யாரை (அல்லது எதை) வழிபட்டால் மாதவன் (விஷ்ணு) மகிழ்வான்?”

Verse 100

ब्रह्मोवाच । यस्य विप्राः प्रसीदंति तस्य विष्णुः प्रसीदति । तस्माद्ब्राह्मण शुश्रूषुः परं ब्रह्माधिगच्छति

பிரம்மா கூறினார்— யாரிடம் விப்ரர்கள் (பிராமணர்கள்) மகிழ்கிறார்களோ, அவரிடம் விஷ்ணுவும் மகிழ்கிறான். ஆகையால் பிராமணர்களை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்பவன் பரம்பிரம்மத்தை அடைகிறான்.

Verse 101

विष्णुर्ब्राह्मणदेहेषु सदा वसति नान्यथा । तस्माद्ब्राह्मणपूजायां विष्णुस्तुष्यति तत्क्षणात्

விஷ்ணு எப்போதும் பிராமணர்களின் உடல்களில் வாசம் செய்கிறான்— வேறல்ல. ஆகையால் பிராமண வழிபாட்டில் விஷ்ணு அந்தக் கணமே திருப்தியடைகிறான்.

Verse 102

विप्रान्यः पूजयेन्नित्यं दानमानार्चनादिभिः । कृतं क्रतुशतं तेन विध्युक्तं प्रियदक्षिणम्

யார் தினமும் தானம், மரியாதை, அர்ச்சனை முதலியவற்றால் விப்ரர்களை போற்றுகிறாரோ, அவர் விதிப்படி இனிய தக்ஷிணையுடன் நூறு யாகங்கள் செய்தவரெனக் கருதப்படுகிறார்.

Verse 103

ब्राह्मणस्य मुखं क्षेत्रमनूषरमकण्टकम् । वापयेत्सर्वबीजानि सा कृषिस्सार्वकालिकी

பிராமணனின் வாய் ஒரு வயல்; அது உப்புநிலமுமல்ல, முள்ளும் இல்லாதது. அதில் எல்லா விதைகளையும் விதைக்க வேண்டும்; அதுவே எக்காலமும் பலன் தரும் உழவு.

Verse 104

अभिगम्य तु यद्दत्तं यच्च दानं मनोरमं । विद्यते सागरस्यांतो दानस्यांतो न विद्यते

தகுதியானவரை நேரில் அணுகி அளிக்கும் இனிய தானம்—கடலுக்கும் முடிவு உண்டு; ஆனால் தானத்தின் புண்ணியத்திற்கு முடிவு இல்லை.

Verse 105

मनसापि न हिंसंति भूदेवमाततायिनं । मनोनुकूलतां यांति देवैरपि च दुर्लभां

அவர்கள் பிராமணனைத் தாக்கும் கொடியவனையும் மனத்தால்கூட தீங்கிழைக்கார்; தேவர்களுக்கும் அரிதான உள்ளமைதியை அடைவர்.

Verse 106

गृहे यस्यागतो विद्वान्नैराश्यं नोपगच्छति । सर्वपापक्षयस्तस्य चाक्षयं स्वर्गमश्नुते

யாருடைய இல்லத்தில் அறிஞர் வந்து மனச்சோர்வடையாமல் இருப்பாரோ—அவரின் பாவங்கள் அனைத்தும் அழிந்து, அழியாத சுவர்க்கத்தை அடைவர்.

Verse 107

काले देशे च पात्रे च विप्रे यच्चार्पयेद्वसु । तद्धनं चाक्षयं विद्धि जन्मजन्मनि तिष्ठति

உகந்த காலம், இடம், தகுதியான பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்கும் செல்வம்—அது அழியாதது என அறிக; பிறவி பிறவியாக நிலைத்திருக்கும்.

Verse 108

न च दारिद्यतामेति नातुरो न च कातरः । मनोनुकूलां प्रमदामर्चयित्वा द्विजान्लभेत्

அவன் வறுமையடையான்; நோயுறான்; துயருறவும் மாட்டான்; மனத்திற்கினிய அன்பு மகளிரை வணங்கி மதித்து, இருபிறப்போரின் அருளைப் பெறுவான்.

Verse 109

कृत्वा साहसकर्माणि दद्याद्विप्राय पर्वसु । तद्दानं सुगुणं प्रोक्तमभयं लाभ एव च

துணிச்சலான/கடினமான செயல்களைச் செய்து, பண்டிகை நாட்களில் பிராமணருக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும். அந்த தானம் மிகப் புண்ணியமுடையது; அச்சமின்மை அளித்து, லாபமும் தரும் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 110

विप्रपादतलोद्घृष्टि क्षती भवति यः करः । स करः श्रीकरो नाम अन्यः कर्मकरः करः

பிராமணரின் பாதத்தளத்தைத் தேய்த்ததால் காயமடையும் கை ‘ஸ்ரீகரம்’ (மங்கலக் கை) எனப்படும்; மற்ற கை வெறும் வேலை செய்யும் கை மட்டுமே.

Verse 111

विप्रपादरजः पूताः पूतास्तज्जलबिन्दुभिः । विपद्भिश्च सदा पापैर्मुक्ता यांति त्रिविष्टपम्

பிராமணரின் பாதரஜத்தால் தூய்மையடைந்து, அவருடன் தொடர்புடைய நீர்த்துளிகளாலும் சுத்தமடைந்து, அவர்கள் எப்போதும் பாவங்களும் துன்பங்களும் நீங்கி, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைகிறார்கள்.

Verse 112

विप्रपादरजः पूताः शुचयो गृह चत्वराः । पुण्यक्षेत्रसमास्ते स्युः प्रशस्ता यज्ञकर्मसु

பிராமணரின் பாதரஜத்தால் தூய்மையடைந்த இல்ல முற்றங்கள் சுத்தமாகின்றன; அவை புண்ணியத் தலங்களுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்பட்டு, யாகச் செயல்களுக்கு உகந்த இடங்களாகப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 113

आदौ ब्रह्ममुखाद्विप्रः समुद्भूतः पुरानघः । वेदास्तत्रैव संजाताः सृष्टिसंस्थिति हेतवः

ஆரம்பத்தில், பிரம்மாவின் வாயிலிருந்து, ஓ பழமையான பாவமற்ற பிராமணரே, (முதற்) விப்ரன் தோன்றினான். அங்கேயே படைப்பு மற்றும் நிலைபேறிற்குக் காரணமான வேதங்களும் பிறந்தன.

Verse 114

तस्माद्विप्रमुखे वेदाश्चार्पिताः पुरुषेण हि । पूजार्थं सर्वलोकानां सर्वयज्ञार्थतो ध्रुवम्

ஆகையால் புருஷோத்தமன், பிராமணர்களில் முதன்மையானவரிடமே வேதங்களை ஒப்படைத்தான்; எல்லா உலகங்களின் பூஜைக்கும், எல்லா யாகங்களின் நோக்கத்திற்கும் உறுதியான சாதனமாக.

Verse 115

पितृयज्ञे विवाहे च वह्निकार्येषु शांतिषु । प्रशस्ता ब्राह्मणा नित्यं सर्व स्वस्त्ययनेषु च

பித்ருயாகம், திருமணம், அக்னிகாரியம், சாந்திகர்மம் ஆகியவற்றிலும், எல்லா ஸ்வஸ்த்யயன (மங்கல) செயல்களிலும் பிராமணர்கள் எப்போதும் மிகச் சிறப்பாகப் புனிதமானவர்களெனப் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 116

देवा भुंजंति हव्यानि बलिप्रेतादयोऽसुराः । पितरश्चैव कव्यानि विप्रस्यैव मुखाद्र्धुवम्

தேவர்கள் ஹவ்யத்தைப் பெறுகின்றனர்; பலி-ப்ரேத முதலிய அசுரர்கள் தமக்குரிய பலியைப் பெறுகின்றனர்; பித்ருக்கள் கவ்யத்தைப் பெறுகின்றனர்—இவை அனைத்தும் உறுதியாகப் பிராமணனின் வாயிலாகவே நிகழ்கின்றன.

Verse 117

देवेभ्यश्च पितृभ्यश्च यो दद्याद्यज्ञकर्मसु । दानं होमं बलिं चैव विना विप्रेण निष्फलम्

யாககர்மங்களில் தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் ஒருவர் தானம், ஹோமம், பலி ஆகியவற்றை அளித்தாலும்—பிராமணன் இன்றிச் செய்தால் அது பயனற்றதாகிறது.

Verse 118

भुंजंति चासुरास्तत्र प्रेता दैत्याश्च राक्षसाः । तस्माद्ब्राह्मणमाहूय तेषु कर्माणि कारयेत्

அங்கே அசுரர்கள், ப்ரேதர்கள், தைத்யர்கள், ராக்ஷஸர்கள் கூட (அர்ப்பணத்தில்) பங்கு பெறுகின்றனர்; ஆகையால் பிராமணனை அழைத்து அந்த விதிக்கர்மங்களைச் செய்யவைக்க வேண்டும்.

Verse 119

काले देशे च पात्रे च लक्षकोटिगुणं भवेत् । श्रद्धया च द्विजं दृष्ट्वा प्रकुर्यादभिवादनम्

உகந்த காலத்திலும் இடத்திலும் தகுதியான பாத்திரருக்குச் செய்யப்படும் தான‑புண்ணியத்தின் பலன் இலட்சம்‑கோடி மடங்கு பெருகும். மேலும் பக்தியுடன் இருபிறப்பான் (பிராமணன்) ஒருவரைக் கண்டால் மரியாதையுடன் வணங்க வேண்டும்.

Verse 120

दीर्घायुस्तस्य वाक्येन चिरंजीवी भवेन्नरः । अनभिवादनाद्विप्र द्वेषादश्रद्धयापि च

அவரது வாக்கினால் மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்; சிரஞ்சீவியாக இருப்பான். ஆனால் ஓ பிராமணரே, வணக்கம் செலுத்தாமை, வெறுப்பு, மேலும் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றாலும் அந்தப் பயன் கெடும்.

Verse 121

आयुः क्षीणं भवेत्पुंसां भूतिनाशश्च दुर्गतिः । आयुर्वृद्धिर्यशोवृद्धिर्वृद्धिर्विद्या धनस्य च

மக்களின் ஆயுள் குறையும்; செல்வம் அழியும்; துர்பாக்கியம் தொடரும். (மாறாக) ஆயுள் பெருகும், புகழ் பெருகும்; கல்வியும் செல்வமும் கூட வளர்ச்சி பெறும்.

Verse 122

पूजयित्वा द्विजान्श्रेष्ठो भवेन्नास्त्यत्र संशयः । न विप्रपादोदककर्दमानि न वेदशास्त्रप्रतिघोषितानि

இருபிறப்பானவர்களை (பிராமணர்களை) போற்றி வணங்கினால் மனிதன் நிச்சயமாகச் சிறந்தவன் ஆவான்—இதில் ஐயம் இல்லை. ஆனால் வெறும் பிராமணரின் பாதநீரின் சேற்றை நாடுவதாலோ, வேத‑சாஸ்திரங்களை உரக்க ஒலிப்பதாலோ மட்டும் உண்மையான மேன்மை கிடையாது.

Verse 123

स्वाहा स्वधा स्वस्तिविवर्जितानि श्मशानतुल्यानि गृहाणि तानि । नारद उवाच । कश्च पूज्यतमो विप्रो ह्यपूज्यो वाथ को भवेत्

‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘ஸ்வஸ்தி’ என்ற மங்கள உச்சரிப்புகள் இல்லாத வீடுகள் சுடுகாட்டிற்கு ஒப்பானவை. நாரதர் கூறினார்—எந்தப் பிராமணன் மிகப் போற்றத்தக்கவன்? மேலும் யார் மறுபுறம் போற்றத் தகாதவனாகிறான்?

Verse 124

विप्रस्य लक्षणं ब्रूहि याथातथ्यं गुरोरपि । ब्रह्मोवाच । पूज्यः श्रोत्रियको नित्यं सदाचारसमन्वितः

“பிராமணனின் இலக்கணங்களை உண்மையாய் கூறுக; குருவினதும் கூறுக.” பிரம்மா கூறினார்—“வேதம் அறிந்த ஶ்ரோத்ரியன், எப்போதும் பூஜைக்குரியவன், நல்லொழுக்கம் உடையவன்—அவனே (உத்தமன்).”

Verse 125

सद्वृत्तः कलुषैर्मुक्तस्तीर्थभूतो जनोऽनघः । नारद उवाच । जातः कः श्रोत्रियस्तात सत्कुले वाप्यसत्कुले

நல்லொழுக்கமுடைய, மாசுகளிலிருந்து விடுபட்ட மனிதன் தீர்த்தஸ்வரூபனாய்—பாவமற்றவனாய்—ஆகிறான். நாரதர் கூறினார்—“தாதா, ஶ்ரோத்ரியன் யார்? நல்ல குலத்தில் பிறந்தவனா, அல்லது தீய குலத்தில் பிறந்தவனும் ஆகலாமா?”

Verse 126

सदसत्कर्मकर्ता वा कः पूज्यो भुवि बाडवः । ब्रह्मोवाच । सत्श्रोत्रियकुले जातो ह्यक्रियो नैव पूजितः

“ஓ பாடவா, உலகில் பூஜைக்குரியவன் யார்—நற்கருமம் செய்பவனா, தீக்கருமம் செய்பவனா?” பிரம்மா கூறினார்—“ஶ்ரோத்ரிய குலத்தில் பிறந்தாலும், கடமைக் கருமங்களைச் செய்யாத அக்ரியன் பூஜைக்குரியவன் அல்ல.”

Verse 127

असत्क्षेत्रकुले पूज्यो व्यास वैभांडकौ यथा । क्षत्रियाणां कुले जातो विश्वामित्रोस्ति मत्समः

தகுதியற்ற இடம் அல்லது குலத்தில் பிறந்தவரும் பூஜைக்குரியவராகலாம்—வ்யாசர், வைபாண்டகர் போல. மேலும் க்ஷத்திரிய குலத்தில் பிறந்த விஸ்வாமித்ரரும் எனக்கு இணையானவரானார்.

Verse 128

वेश्यापुत्रो वसिष्ठश्च अन्ये सिद्धा द्विजादयः । तस्मात्सच्छोत्रियादीनां शृणु पुत्रक लक्षणम्

வசிஷ்டர் வेश्यையின் மகனாக இருந்தார்; அதுபோல பிராமணர் முதலிய பிற சித்தர்களும் இருந்தனர். ஆகவே, மகனே, உண்மையான ஶ்ரோத்ரியர் முதலியோரின் இலக்கணங்களை கேள்.

Verse 129

धरायां तीर्थभूतानां सर्वपापहराय च । जन्मना ब्राह्मणो ज्ञेयः संस्कारैर्द्विज उच्यते

பூமியில் அவர்கள் தீர்த்தஸ்வரூபராய் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றுவோர். பிறப்பால் மனிதன் பிராமணன் என அறியப்படுவான்; ஸம்ஸ்காரங்களால் ‘த்விஜன்’ என அழைக்கப்படுவான்।

Verse 130

विद्यया याति विप्रत्वं त्रिभिः श्रोत्रियलक्षणम् । विद्यापूतो मंत्रपूतो वेदपूतस्तथैव च

வித்யையால் மனிதன் விப்ரத்துவத்தை அடைகிறான்; ஶ்ரோத்ரியனின் இலக்கணங்கள் மூன்று—வித்யையால் தூயவன், மந்திரத்தால் தூயவன், மேலும் வேதத்தால் தூயவன்।

Verse 131

तीर्थस्नानादिभिर्मेध्यो विप्रः पूज्यतमः स्मृतः । नारायणे सदा भक्तः शुद्धांतःकरणस्तथा

தீர்த்தஸ்நானம் முதலிய அனுஷ்டானங்களால் விப்ரன் தூய்மையடைகிறான்; அவன் மிகப் பூஜ்யன் என ஸ்மரிக்கப்படுகிறான்—குறிப்பாக அவன் எப்போதும் நாராயணனுக்கு பக்தனாய், உள்ளம் தூய்மையாய் இருந்தால்।

Verse 132

जितेंद्रियो जितक्रोधस्समः सर्वजनेषु च । गुरुदेवातिथेर्भक्तः पित्रोः शुश्रूषणे रतः

இந்திரியங்களை அடக்கி, கோபத்தை வென்று, எல்லோரிடமும் சமநிலை கொண்டவன்; குரு, தேவன், அதிதி இவர்களிடம் பக்தியுடையவன்; பெற்றோரின் சேவையில் ஈடுபட்டவன்।

Verse 133

परदारे मनो यस्य कदाचिन्नैव मोदते । पुराणकथको नित्यं धर्माख्यानस्य संततिः

யாருடைய மனமும் எந்நேரமும் பிறனுடைய மனைவியிடம் மகிழ்வதில்லையோ, அவனே எப்போதும் உண்மையான புராணக் கதையாளர்—தர்மமயமான புனித உரையாடலின் பரம்பரையை இடையறாது தாங்கி பரப்புவான்।

Verse 134

अस्यैव दर्शनान्नित्यमश्वमेधादिजं फलम् । संलापे गतिमेत्यस्य भागीरथ्या प्लवस्य च

இந்தப் புனிதத் தல/பொருளை தரிசிப்பதாலேயே நித்தமும் அஸ்வமேதம் முதலான மகாயாகங்களின் பலன் கிடைக்கும். இங்கு உரையாடுவதாலேயே பாகீரதி (கங்கை) மற்றும் ப்லவத்துடன் தொடர்புடைய நல்வழி பெறப்படும்.

Verse 135

व्रतैश्च विविधैः पूतो नित्यस्नानद्विजार्चनैः । मित्रामित्रे दयालुः स्यात्समः सर्वजनेषु च

பலவகை விரதங்களால் தூய்மையடைந்து, தினசரி நீராடலும் இருமுறைப் பிறந்தோர் (பிராமணர்) வழிபாடும் செய்து சுத்தமடைந்து, நண்பன்-பகைவன் இருவரிடமும் கருணையுடன் இருந்து, எல்லோரிடமும் சமநிலை மனம் கொள்ள வேண்டும்.

Verse 136

परस्वं न हरेद्यस्तु तृणमप्यटवीगतम् । कामक्रोधादिनिर्मुक्त इंद्रियैरजितः पुमान्

பிறருடையதை எடுக்காதவன்—காட்டில் கிடக்கும் புல்லின் இலைக்கூட எடுத்துக்கொள்ளாதவன்—காமம், கோபம் முதலியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு, புலன்கள் பொருள்களால் வெல்லப்படாதவன், அவனே உண்மையான தன்னடக்கமுள்ளவன்.

Verse 137

परदारान्न गृह्णाति मनसापि गृहागतान् । नारद उवाच । गायत्र्या लक्षणं किं वा प्रत्येकाक्षरजं गुणम्

அவன் பிறனுடைய மனைவியை—அவள் வீட்டிற்கு வந்தாலும்—மனத்தாலும் ஏற்கமாட்டான். நாரதர் கூறினார்: “காயத்ரியின் இலட்சணம் என்ன? அல்லது அவளின் ஒவ்வொரு எழுத்திலிருந்தும் உண்டாகும் நற்குணம் என்ன?”

Verse 138

कुक्षिचरणगोत्राणां तस्या ब्रूहि सुनिश्चयम् । ब्रह्मोवाच । छंदो गायत्री गायत्र्याः सविता देवता ध्रुवम्

அவளின் குக்ஷி, பாதங்கள், குலம் ஆகியவற்றை உறுதியாகச் சொல்லுங்கள். பிரம்மா கூறினார்: “அவளின் சந்தஸ் காயத்ரி; காயத்ரியின் தேவதை நிச்சயமாக சவிதா (சவித்ரு) ஆவார்.”

Verse 139

शुक्लवर्णात्वग्निमुखा विश्वामित्र ऋषिस्तथा । ब्रह्मणश्शिरआरूढा शिखा विष्णु हृदि स्थिता

வெண்நிறமுடையதும் அக்னிமுகமுடையதும், ரிஷி விஶ்வாமித்ரர் உடையதும் ஆகிய அந்தச் சிகை, பிரம்மாவின் சிரசில் ஏறி விஷ்ணுவின் இதயத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 140

उपनयने नियोगः स्यात्सांख्यायन सगोत्रजा । त्रैलोक्यचरणा ज्ञेया पृथिवीकुक्षि संस्थिता

உபநயன காலத்தில், ஹே ஸாங்க்யாயன, விதிப்படி அதே கோத்திரத்தவருடன் நியோகம் செய்யப்பட வேண்டும். அவள் ‘மூவுலகின் பாதம்’ என அறியப்படுவாள்; பூமியின் கருப்பையில் நிலைத்திருக்கிறாள்।

Verse 141

चतुर्विंशतिस्थाने च पादादौ मस्तकांतके । चतुर्विंशत्यक्षरं न्यस्य ब्रह्मलोकं स विंदति

பாதங்களில் தொடங்கி தலைவரை இருபத்திநான்கு இடங்களில் இருபத்திநான்கு எழுத்துகளை ந்யாசம் செய்தால், அவன் பிரம்மலோகத்தை அடைவான்।

Verse 142

प्रत्यर्णदेवतां ज्ञात्वा विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् । अपरं च प्रवक्ष्यामि गायत्र्या लक्षणं ध्रुवं

ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் அதிஷ்டாத்ரி தேவதையை அறிந்தால், சாதகன் விஷ்ணு-சாயுஜ்யத்தை அடையலாம். இனி காயத்ரியின் உறுதியான இலக்கணங்களை நான் மேலும் உரைப்பேன்।

Verse 143

सप्तपंच तथा ब्रह्म यजुरष्टादशाक्षरम् । ज्वलनादिहकारांतं जले स्थित्वा शतं जपेत्

‘சப்தபஞ்ச’ மற்றும் ‘பிரம்ம’ மந்திரங்களுடன், ‘ஜ்வலன’ எனத் தொடங்கி ‘ஹகாரம்’ என முடியும் பதினெட்டு எழுத்துடைய யஜுர் மந்திரத்தை நீரில் நின்று நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 144

उपपातककोट्या तु तथातिपातकैरपि । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुक्ता यांति ममालयं

எண்ணற்ற உபபாதகங்களும் மகாபாதகங்களும், பிரம்மஹத்த்யை முதலிய பாவங்களும் நீங்கியவர்கள் என் திருத்தாமத்தை அடைவர்।

Verse 145

ओंअग्नेर्वाक्पुंसि यजुर्वेदेन जुष्टात्सोमं पिब स्वाहा । विष्णुमंत्रं महामंत्रं तथा माहेश्वरस्य च

“ஓம். அக்னியே! வாக்கும் உயிர்சக்தியிலும், யஜுர்வேதத்தால் புனிதமடைந்து, சோமத்தை அருந்து—ஸ்வாஹா.” மேலும் விஷ்ணு மந்திரம், மகாமந்திரம், மாஹேஸ்வர (சிவ) மந்திரமும் பயன்படவேண்டும்।

Verse 146

देवीसूर्यगणेशानां तथा क्रतुभुजां सुत । यस्य कस्य कुले जातो गुणवानेव तैर्गुणैः

யாகபோகர்களின் புதல்வனே! யார் எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும், தேவீ, சூரியன், கணேசன் ஆகியோரின் அந்தக் குணங்களால் உண்மையிலே குணவானாகிறான்।

Verse 147

साक्षाद्ब्रह्ममयो विप्रः पूजनीयः प्रयत्नतः । दानं दद्याच्च विधिवत्सदा पर्वणि पर्वणि

விப்ரன் நேரே பிரம்மஸ்வரூபன்; ஆகவே அவனை முயற்சியுடன் போற்ற வேண்டும். மேலும் ஒவ்வொரு புனிதப் பர்வ நாளிலும் விதிப்படி தானம் எப்போதும் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 148

अक्षयं लभते दाता जन्मकोटिशतान्प्रति । स्वाध्यायनिरतो विप्रो यः पठेत्पाठयेत्परान्

தானம் அளிப்பவன் கோடிக்கணக்கான பிறவிகளுக்கும் குறையாத பலனை அடைவான். ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்ட பிராமணன் இதை ஓதினாலும் பிறரால் ஓதச் செய்தாலும், அவனும் அதே புண்ணியப் பயனை பெறுவான்।

Verse 149

धर्मं च श्रावयेल्लोके सदाचारं श्रुतिं स्मृतिं । पुराणसंहितां नूनं तथैव धर्मसंहितां

உலகில் தர்மத்தைச் செவியுறச் செய்ய வேண்டும்—நல்லொழுக்கம், ஸ்ருதி, ஸ்மிருதி; மேலும் நிச்சயமாக புராண-சம்ஹிதையும் தர்ம-சம்ஹிதையும் கூட।

Verse 150

श्रावयित्वा तु लोकेषु श्रावयित्वा द्विजातिषु । उर्व्यां विष्णुसमः सोपि पूजनीयो नरैः सुरैः

மக்களிடமும் இருமுறை பிறந்தவர்களிடமும் இதை ஓதச் செய்து, அவன் பூமியில் விஷ்ணுவிற்கு ஒப்பானவனாகி மனிதரும் தேவரும் வணங்கத் தகுதியானவன் ஆவான்।

Verse 151

यद्बलं चाक्षयं तस्य तीर्थभूतानघस्य च । समानमर्चनं कृत्वा नरो यात्यच्युतालयं

அந்த அர்ச்சனையின் பலன் (புண்ணியம்) அழியாதது; அது தீர்த்தமாகிய பாவமற்றவருக்கே உரியது. அதே முறையில் வழிபட்டால் மனிதன் அச்யுதன் (விஷ்ணு) திருவீட்டினை அடைவான்।

Verse 152

कदाचित्क्रियते पापं विप्रः पापैर्न लिप्यते । चांडालस्य गृहे निष्ठौ भास्करज्वलनौ यथा

சிலவேளை பாவம் செய்தாலும் பிராமணன் பாவத்தால் மாசுபடான்; சண்டாளன் வீட்டில் இருந்தாலும் சூரியனும் அக்னியும் மாசடையாததுபோல்।

Verse 153

याजनाध्यापनाद्यौनात्तथैवासत्प्रतिग्रहात् । विप्राणां न भवेद्दोषो ज्वलनार्कसमा द्विजाः

யாகம் நடத்துதல், வேதம் கற்பித்தல், மைதுனம், மேலும் தகாத தானம் ஏற்றல்—இவற்றால் பிராமணர்க்கு குற்றம் உண்டாகாது; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அவர்கள் அக்னி மற்றும் சூரியனைப் போன்றவர்கள்।

Verse 154

तान्प्रतिग्रहजान्दोषान्प्राणायाम व्यवस्थिताः । नाशयंतीह पापानि वायुर्मेघमिवांबरे

பிராணாயாம ஒழுக்கத்தில் நிலைபெற்று, தானம் ஏற்றலால் உண்டான குற்றங்களை இங்கேயே அழிக்கின்றனர்; வானில் காற்று மேகங்களை அகற்றுவது போலப் பாவங்களையும் அகற்றுகின்றனர்।

Verse 155

गायत्रीं यो जपेन्नित्यं प्राणायामसमन्वितां । प्रत्यक्षरामरैर्युक्तां स्वाङ्गे विन्यस्य तामपि

எவர் தினமும் பிராணாயாமத்துடன் கூடிய காயத்ரீ மந்திரத்தை ஜபித்து, தம் அங்கங்களில் ந்யாசம் செய்து, ‘ராம’ என்ற வெளிப்படையான எழுத்துகளுடனும் அவளை இணைக்கிறாரோ।

Verse 156

सर्वपापाद्विनिर्मुक्तो जन्मकोटिकृतादपि । ब्रह्मणः पदवीं प्राप्य स गच्छेत्प्रकृतेः परम्

அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும்—கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் செய்த பாவங்களிலிருந்தும் கூட—விடுபட்டு, பிரம்மாவின் பதவியை அடைந்து, பின்னர் பிரகிருதியைத் தாண்டிச் செல்கிறான்।

Verse 157

प्राणायामयुतां तस्माद्गायत्रीं जप नारद । नारद उवाच । प्राणायामाः कथं ब्रह्मन्प्रत्येकाक्षरदेवताः

ஆகையால், நாரதா, பிராணாயாமத்துடன் கூடிய காயத்ரீயை ஜபி. நாரதர் கூறினார்—பிரஹ்மனே, பிராணாயாமங்கள் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும்? ஒவ்வொரு எழுத்திற்கும் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள் யார்?

Verse 158

तेषां न्यासं तथांगेषु वद तात यथाक्रमम् । ब्रह्मोवाच । गुददेशेत्वपानस्याद्धृदि प्राणोस्ति देहिनः

அன்பனே, அவற்றின் ந்யாசத்தை அங்கங்களில் முறையாகச் சொல்லுங்கள். பிரம்மா கூறினார்—குதப்பகுதியில் அபானன் இருக்கிறான்; உடலுடையவனின் இதயத்தில் பிராணன் நிலைபெற்றிருக்கிறான்।

Verse 159

तस्माद्गुदं समाकुंच्य प्राणेन सह योजयेत् । पूरकेण तदा पुत्र कृत्वा कुंभकमुत्तमं

ஆகையால் குதப்பகுதியைச் சுருக்கி, அதை பிராணனுடன் இணைக்க வேண்டும். பின்னர், மகனே, பூரகம் செய்து, சிறந்த கும்பகம் (சுவாசத் தடை) செய்ய வேண்டும்.

Verse 160

प्राणायामत्रयं कृत्वा गायत्रीं संजपेदिद्वजः । अनेनैव जपेद्यस्तु महापातकसंचयः

மூவகை பிராணாயாமம் செய்து, த்விஜன் முறையாக காயத்ரீ ஜபம் செய்ய வேண்டும். இவ்விதமே ஜபித்தால் மகாபாதகங்களின் சேர்க்கையிலிருந்தும் தூய்மை பெறுவான்.

Verse 161

सकृदुच्चारितेनैव क्षयं यात्युपपातकं । प्रतिवर्णस्वरं ज्ञात्वा विन्यस्येद्यः कलेवरे

இதனை ஒருமுறை உச்சரித்தாலே உபபாதகங்கள் (சிறு பாவங்கள்) அழியும். ஒவ்வொரு எழுத்தின் ஸ்வரத்தை அறிந்து உடலில் முறையாக ந்யாசம் செய்வவன் இத்தூய்மையை அடைவான்.

Verse 162

स जनो ब्रह्मतामेति फलं वक्तुं न शक्नुमः । प्रत्यक्षरस्य यद्दैवं शृणु पुत्र वदाम्यहं

அத்தகையவன் பிரம்மநிலையை அடைவான்; அதன் பலனை முழுதும் சொல்ல இயலாது. ஆனால், மகனே, வெளிப்படும் அక్షரத்தின் தெய்வீக வலிமையை கேள்—நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 163

यज्जप्त्वा च पुनर्मातुस्तनं न पिबति द्विजः । आग्नेयं प्रथमं ज्ञेयं वायव्यं तु द्वितीयकम्

இதனை ஜபித்த பின் த்விஜன் மீண்டும் தாயின் பால் அருந்தான் (அதாவது மறுபிறவி அடையான்). முதலாவது ‘ஆக்நேய’ என்றும், இரண்டாவது ‘வாயவ்ய’ என்றும் அறிய வேண்டும்.

Verse 164

तृतीयं सूर्यदैवत्यं चतुर्थं वैयतं तथा । पंचमं यमदैवत्यं वारुणं षष्ठमुच्यते

மூன்றாவது சூரியதேவன் ஆளும் தெய்வத்தினது; நான்காவது வையத (ஆகாய/வாயு) தெய்வத்தினது. ஐந்தாவது யமதேவன் ஆளும்; ஆறாவது வருணதேவனுடையது எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 165

सप्तमं बार्हस्पत्यं तु पार्जन्यं चाष्टमं विदुः । ऐन्द्रं च नवमं ज्ञेयं गांधर्वं दशमं तथा

ஏழாவது பார்ஹஸ்பத்யம் (பிரஹஸ்பதியின்) என அறியப்படுகிறது; எட்டாவது பார்ஜன்யம் (பர்ஜன்யனுடையது) எனச் சொல்கிறார்கள். ஒன்பதாவது ஐந்திரம் (இந்திரனுடையது) என உணர்க; பத்தாவது காந்தர்வம் (கந்தர்வர்களுடையது) அதுபோல.

Verse 166

पौष्णमेकादशं विद्धि मैत्रं द्वादशकं स्मृतं । त्वाष्ट्रं त्रयोदशं ज्ञेयं वासवं तु चतुर्दशं

பதினொன்றாவது பௌஷ்ணம் (பூஷா தேவனுடையது) என அறிக; பன்னிரண்டாவது மைத்ரம் (மித்ரதேவனுடையது) என நினைவில் கூறப்படுகிறது. பதிமூன்றாவது த்வாஷ்ட்ரம் (த்வஷ்டா தேவனுடையது) என உணர்க; பதினான்காவது வாசவம் (இந்திரனுடையது) ஆகும்.

Verse 167

मारुतं पंचदशकं सौम्यं षोडशकं स्मृतं । आंगिरसं सप्तदशं वैश्वदेवमतः परं

பதினைந்தாவது மாருதம் (மருதர்களுடையது) என நினைவில் கூறப்படுகிறது; பதினாறாவது சௌம்யம் (சோமனுடையது) எனப் புகழப்படுகிறது. பதினேழாவது ஆங்கிரசம்; இதற்கு அப்பால் வைஶ்வதேவம் (அனைத்துத் தேவர்களையும் உட்கொண்டது) வருகிறது.

Verse 168

आश्विनं चैकोनविंशं प्राजापत्यं तु विंशकं । सर्वदेवमयं ज्ञेयमेकविंशकमक्षरं

பத்தொன்பது எழுத்துகளுடையது ஆஶ்வினம் எனப்படும்; இருபது எழுத்துகளுடையது பிராஜாபத்யம். ஆனால் இருபத்தொன்று எழுத்துகளுடைய வடிவம் அனைத்துத் தேவர்களையும் உள்ளடக்கிய ‘சர்வதேவமயம்’ என அறிய வேண்டும்.

Verse 169

रौद्रं द्वाविंशकं ज्ञेयं ब्राह्मं ज्ञेयमतः परं । वैष्णवं तु चतुर्विंशमेता अक्षरदेवताः

இருபத்திரண்டாவது (தொகுதி) ரௌத்ரம் என அறிய வேண்டும்; அதற்கு அடுத்தது பிராஹ்மம்; இருபத்திநான்காவது வைஷ்ணவம். இவையே எழுத்துகளின் அதிஷ்டாத்ரி தேவதைகள்.

Verse 170

जपकाले तु संचिंत्य तासु सायुज्यतां व्रजेत् । ज्ञात्वा तु देवतास्तस्य वाङ्मयं विदितं भवेत्

ஜப காலத்தில் அந்த தேவதைகளைத் தியானித்தால் சாதகன் அவர்களுடன் சாயுஜ்யம் (ஏகத்துவம்) அடைகிறான். மேலும் அந்த மந்திரத்தின் தேவதையை அறிந்தால் அதன் வாக்குமய வடிவு உண்மையாகப் புரியும்.

Verse 171

सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मणः पदवीं व्रजेत् । गायत्रीं विन्यसेत्पूर्वं शरीरे चात्मनो बुधः

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு அவன் பிரம்மாவின் பதவியை (நிலை/பாதை) அடைகிறான். முதலில் ஞானி தன் உடலிலும் ஆத்மாவிலும் காயத்ரீயை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 172

चतुर्विंशति स्थानेषु आपादमस्तकेषु च । तत्कारं विन्यसेद्योगी पदांगुष्ठे विचक्षणः

பாதம் முதல் தலைச்சிகரம் வரை உள்ள இருபத்திநான்கு இடங்களில் யோகி அந்த அక్షரத்தை வின்யாசம் செய்ய வேண்டும்; குறிப்பாக விவேகி அதை பாதாங்குஷ்டத்தில் (பெருவிரலில்) நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 173

सकारं गुल्फदेशे तु विकारं जंघयोर्न्यसेत् । तुकारं जानुमध्ये च वकारं चोरुदेशतः

‘ஸ’ எழுத்தை குல்பதேசத்தில் (கணுக்கால் பகுதியில்), ‘வி’ எழுத்தை ஜங்கைகளில் (கால்பிண்டுகளில்), ‘து’ எழுத்தை முழங்கால்களின் நடுவில், மேலும் ‘வ’ எழுத்தை ஊருபதேசத்தில் (தொடைகளில்) நிறுவ வேண்டும்.

Verse 174

रेकारं गुह्यदेशे तु णिकारं वृषणे न्यसेत् । यंकारं कटिदेशे तु भकारं नाभिमण्डले

குஹ்யதேசத்தில் ‘ர’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, வृषணங்களில் ‘ண’ எழுத்தை நிறுவ வேண்டும். இடுப்புப் பகுதியில் ‘ய’ மற்றும் நாபி மண்டலத்தில் ‘ப’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 175

गोकारं जठरे न्यस्य देकारं स्तनयोर्न्यसेत् । वकारं हृदये न्यस्य स्यकारं करदेशतः

வயிற்றில் ‘கோ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, இரு மார்புகளில் ‘தே’ எழுத்தை நிறுவ வேண்டும். இதயத்தில் ‘வ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, கைகளின் பகுதியில் ‘ஸ்ய’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 176

धीकारं वदने न्यस्य मकारं तालुके न्यसेत् । हिकारं नासिकाग्रे च धिकारं चक्षुषोर्न्यसेत्

வாயில் ‘தீ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, அண்ணத்தில் ‘ம’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். மூக்கின் முனையில் ‘ஹி’ மற்றும் இரு கண்களில் ‘தி’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 177

योकारं तु भ्रुवोर्मध्ये योकारं च ललाटके । नःकारं तु मुखे पूर्वे प्रकारं दक्षिणे मुखे

இரு புருவங்களின் நடுவில் ‘யோ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, நெற்றியிலும் ‘யோ’ எழுத்தை நிறுவ வேண்டும். முகத்தின் கிழக்குப் பக்கத்தில் ‘நஃ’ மற்றும் தெற்குப் பக்கத்தில் ‘ப்ர’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 178

चोकारं पश्चिमे न्यस्य दकारं चोत्तरे न्यसेत् । यात्कारं मूर्ध्नि विन्यस्य सर्वव्यापी व्यवस्थितः

மேற்கு திசையில் ‘சோ’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்து, வட திசையில் ‘த’ எழுத்தை ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தலைச்சிகரத்தில் ‘யாத்’ எழுத்தை நிறுவி, எங்கும் நிலைத்துள்ள அனைத்தையும் வியாபிக்கும் பரமனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 179

एतान्विन्यस्य धर्मात्मा ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः । महायोगी महाज्ञानी परं निर्वाणकं व्रजेत्

இவற்றை முறையாக ந்யாசம் செய்து, பிரம்மா-விஷ்ணு-சிவ ஸ்வரூபனான தர்மாத்மா, மகாயோகியும் மகாஜ்ஞானியும் ஆகி பரம நிர்வாணப் பதத்தை அடைவான்।

Verse 180

संध्याकाले पुनर्न्यासं शृणु त्वं तद्यथार्थतः । ओंभूरिति हृदये न्यस्य ओंभुवश्शिरसि न्यसेत्

சந்த்யாகாலத்தில் புனர்ந்யாசத்தை யதார்த்தமாகக் கேள். ‘ஓம் பூः’ என்பதை இதயத்தில் ந்யாசம் செய்து, ‘ஓம் புவः’ என்பதை தலையில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 181

ओंस्वः शिखायै तत्सवितुर्वरेण्यमिति कलेवरे । ओंभर्गो देवस्य धीमहीति नेत्रयोः

‘ஓம் ஸ்வः’ என்பதை சிகையில்; ‘தத் ஸவிதுர்வரேண்யம்’ என்பதை உடலில்; ‘ஓம் பர்கோ தேவஸ்ய தீமஹி’ என்பதை கண்களில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 182

ओंधियो यो नः प्रचोदयादिति करयोर्न्यसेत् । ओंआपो ज्योती रसोमृतं ब्रह्म भूर्भुवःस्वरोम् । इत्युदकस्पर्शमात्रेण पापात्पूतो व्रजेद्धरिं

‘தியோ யோ நஃ ப்ரசோதயாத்’ என்று ஜபித்து இரு கைகளிலும் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ‘ஓம் ஆபோ ஜ்யோதி ரஸோ’ம்ருதம் ப்ரஹ்ம பூर्भுவஸ்ஸ்வரோம்’ என்று சொல்லி, நீர் தொடுதலால் மட்டும் பாவம் நீங்கி ஹரியை அடைவான்।

Verse 183

ओंभूः ओंभुवः ओंस्वः ओंमहः ओंजनः ओंतपः ओंसत्यम् । ओंतत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात् । ओंआपो ज्योती रसोमृतं ब्रह्म भूर्भुवःस्वरोम् । इति सव्याहृति सप्रणवां द्वादश ओंकारां संध्याकाले कुंभकेन वारत्रयं जप्त्वा । सूर्योपस्थाने सावित्रीं चतुर्विंशत्यक्षरां जप्त्वा । महाविद्याधिको भवति ब्रह्मत्वं लभते

‘ஓம் பூः, ஓம் புவः, ஓம் ஸ்வः; ஓம் மஹः, ஓம் ஜனः, ஓம் தபः, ஓம் ஸத்யம். ஓம் தத் ஸவிதுர்வரேண்யம்… தியோ யோ நஃ ப்ரசோதயாத். ஓம் ஆபோ ஜ்யோதி ரஸோ’ம்ருதம் ப்ரஹ்ம பூर्भுவஸ்ஸ்வரோம்.’—இவ்வாறு प्रणவத்துடன் கூடிய வ்யாஹ்ருதிகளோடு பன்னிரண்டு ‘ஓம்’கார மந்திரத்தை சந்த்யாகாலத்தில் கும்பகத்துடன் மூன்று முறை ஜபித்து, சூர்யோபஸ்தானத்தில் இருபத்துநான்கு எழுத்துச் சாவித்ரியை ஜபித்தால், சாதகன் மகாவித்யைக்கு அதிகாரி ஆகி, ப்ரஹ்மத்துவம் (ப்ரஹ்மஸாக்ஷாத்காரம்) அடைவான்।

Verse 184

षट्कुक्षिलक्षणां पुत्र गायत्रीं शृणु यत्नतः । यां ज्ञात्वा तु परं ब्रह्मस्थानं गच्छति वै द्विजः

மகனே, ஆறு பிரிவுகளால் இலக்கணமுடைய காயத்ரியை முயற்சியுடன் கவனித்து கேள்; அதை உண்மையாக அறிந்தால் இருமுறை பிறந்தவன் பரம்பிரம்ம நிலையைக் அடைவான்.

Verse 185

ओंतत्सवितुर्वरेणियं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात्

ॐ। தெய்வ சவிதாவின் வணங்கத்தக்க ஒளிமிகு பிரகாசத்தை நாம் தியானிக்கிறோம்; அவர் எங்கள் அறிவைத் தூண்டுவாராக.

Verse 186

अथ गायत्री पंचशीर्षलक्षणम् । ओंभूः ओंभुवः ओंस्वः ओंमहः ओंजनः ओंतपः ओंसत्यम् । ओंतत्सवितुर्वरेण्यं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात्

இப்போது ‘ஐந்து தலை’ இலக்கணமுடைய காயத்ரி—ॐ பூः, ॐ புவः, ॐ ஸ்வः, ॐ மஹः, ॐ ஜனः, ॐ தபः, ॐ ஸத்யம்; பின்னர்—ॐ தெய்வ சவிதாவின் வணங்கத்தக்க ஒளியை நாம் தியானிக்கிறோம்; அவர் எங்கள் அறிவைத் தூண்டுவாராக.

Verse 187

सव्याहृतिं तु गायत्रीं पुनर्न्यासं तु कारयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

வ்யாஹ்ருதிகளுடன் கூடிய காயத்ரியின் புனர்ந்யாசத்தைச் செய்ய வேண்டும்; அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு விஷ்ணு-சாயுஜ்யத்தை அடைவான்.

Verse 188

ओंभूः पादाभ्याम् ओंभुवः जानुभ्याम् ओंस्वः कट्याम् ओंमहः नाभौ ओंजनः हृदये न्यसेत् ओंतपः करयोः ओंसत्यं ललाटे । ओंतत्सवितुर्वरेणियं भर्गो देवस्य धीमहि धियो यो नः प्रचोदयात् । इति शिखायाम्

‘ॐ பூः’ பாதங்களில், ‘ॐ புவः’ முழங்கால்களில், ‘ॐ ஸ்வः’ இடுப்பில், ‘ॐ மஹः’ நாபியில், ‘ॐ ஜனः’ இதயத்தில் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்; ‘ॐ தபः’ கைகளில், ‘ॐ ஸத்யம்’ நெற்றியில்। பின்னர்—ॐ தெய்வ சவிதாவின் வணங்கத்தக்க ஒளியை நாம் தியானிக்கிறோம்; அவர் எங்கள் அறிவைத் தூண்டுவாராக—இவ்வாறு சிகையில் (ந்யாசம்) செய்ய வேண்டும்।

Verse 189

एवं विप्रो न जानाति स एव ब्राह्मणाधमः । न तस्य क्षीयते पाप्मा भवेद्भूरिप्रतिग्रहः

இவ்வாறு அறியாத பிராமணன் பிராமணர்களில் அதமன். அவனுடைய பாபம் குறையாது; மாறாக அவன் மிகுதியான தானப் பிரதிக்ரஹம் செய்பவனாகிறான்.

Verse 190

इमां यो वेत्ति गायत्रीं सर्वबीजसमन्विताम् । स वेत्ति चतुरो वेदान्योगज्ञानं जपत्रयम्

அனைத்து பீஜமந்திரங்களின் சாரம் கொண்ட இந்த காயத்ரீயை யார் உண்மையாக அறிகிறாரோ, அவர் நான்கு வேதங்களையும், யோக ஞானத்தையும், ஜபத்தின் மும்முறை ஒழுக்கத்தையும் அறிகிறார்.

Verse 191

य एनां नैव जानाति स शूद्रात्परतः स्मृतः । तस्यापूतस्य विप्रस्य न देयं पितृपार्वणम्

இதை முற்றிலும் அறியாதவன் சூத்ரனையும் விடத் தாழ்ந்தவன் எனக் கூறப்படுகிறான். அந்த அசுத்தப் பிராமணனுக்கு பித்ரு-பார்வண சிராத்தப் பங்கினை அளிக்கக் கூடாது.

Verse 192

न स्नानफलदः कश्चित्सर्वं च निष्फलं भवेत् । विद्या वित्तं तथा जन्म द्विजत्वं कारणं यतः

யாரும் ஸ்நானத்தின் பலனை அளிப்பவனாக மாட்டான்; அனைத்தும் பயனற்றதாகிவிடும்—கல்வி, செல்வம், பிறப்பும் கூட—ஏனெனில் வெறும் ‘த்விஜ’ நிலை காரணமல்ல.

Verse 193

निष्फलं सकलं तस्य मेध्यं पुष्पं यथाऽशुचौ । चतुर्वेदाश्च गायत्री पुरा वै तुलिता मया

அவனுக்கு அனைத்தும் பயனற்றதாகும்—அசுத்தத்தில் வைக்கப்பட்ட புனித மலர் பயனிழப்பதுபோல். முற்காலத்தில் நான் நான்கு வேதங்களையும் காயத்ரீயையும் தராசில் எடைபோட்டேன்.

Verse 194

चतुर्वेदात्परा गुर्वी गायत्री मोक्षदा स्मृता । दशभिर्जन्मजनितं शतेन च पुरा कृतम्

நான்கு வேதங்களுக்கும் மேலான, மிகப் போற்றத்தக்க காயத்ரி மோட்சம் அளிப்பவளென நினைக்கப்படுகிறாள். அவள் ஜபத்தால் பத்து பிறவிகளின் பாவம் அழியும்; நூறு காலம் முன் செய்த பாவமும் நீங்கும்.

Verse 195

त्रियुगं तु सहस्रेण गायत्री हंति किल्बिषम् । गायत्रीमक्षमालायां सायं प्रातश्च यो जपेत्

காயத்ரியை ஆயிரம் முறை ஜபித்தால் மூன்று யுகங்களில் சேர்த்த பாவம் அழியும். மாலையும் காலையும் ஜபமாலையில் காயத்ரி ஜபிப்பவன் தூய்மையடைவான்.

Verse 196

चतुर्णामपि वेदानां फलं प्राप्नोत्यसंशयम् । त्रिसंध्यं यो जपेन्नित्यं गायत्रीं हायनं द्विजः

ஒரு வருடம் முழுவதும் தினமும் மூன்று சந்த்யாகாலங்களிலும் காயத்ரி ஜபிக்கும் இருபிறப்பன், ஐயமின்றி நான்கு வேதங்களின் பலனை அடைவான்.

Verse 197

तस्य पापं क्षयं याति जन्मकोटिसमुद्भवम् । गायत्र्युच्चारमात्रेण पापकूटात्पुनाति च

அவனுடைய கோடிக்கணக்கான பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவம் அழிகிறது. காயத்ரியை உச்சரிப்பதாலேயே பாவக் குவியலிலிருந்தும் அவன் தூய்மையடைகிறான்.

Verse 198

स्वर्गापवर्गमाप्नोति जप्त्वा नित्यं द्विजोत्तमः । वासुदेवस्य मंत्राणि जपेद्यस्तु दिनेदिने

ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே! தினந்தோறும் இடையறாது வாசுதேவனின் மந்திரங்களை ஜபிப்பவன், ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும்—மோட்சமும்—அடைவான்.

Verse 199

प्रणमेच्च हरेः पादौ स गच्छेदपवर्गिताम् । वासुदेवस्य स्तोत्राणि मुखे चापि कथोत्तमा

ஹரியின் திருவடிகளில் வணங்கினால் முக்தி கிடைக்கும். மேலும் வாயில் வாசுதேவனின் ஸ்தோத்திரங்களும், சிறந்த புனிதக் கதைகளும் நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 200

पंकस्य लवमात्रं तु तस्य देहे न तिष्ठति । वेदशास्त्रावगाहेन त्रिस्रोतः स्नानजं फलम्

அவனுடைய உடலில் அசுத்தத்தின் சிறுதுகளும் நிலைக்காது. வேத-சாஸ்திரங்களில் ஆழ்ந்து பயில்வதால் திரிஸ்ரோதத்தில் நீராடியதற்குச் சமமான பலன் கிடைக்கும்.