Adhyaya 24

Verse 1

ब्रह्मोवाच । भगवन्पुरुषस्येह स्त्रियाश्च वरदायकम् । शोकव्याधिभयं दुःखं न भवेद्येन तद्वद

பிரம்மா கூறினார்— ஓ பகவனே, இங்கு ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் வரமளிக்கும் அந்த வழியைச் சொல்லும்; அதனால் சோகம், நோய், பயம், துயரம் தோன்றாது.

Verse 2

शंकर उवाच । श्रावणस्य द्वितीयायां कृष्णायां मधुसूदनः । क्षीरार्णवे सपत्नीकः सदा वसति केशवः

சங்கரன் கூறினார்— ஸ்ராவண மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச த்விதீயைத் திதியில், மதுசூதனன் கேசவன் தன் தேவியுடன் பாற்கடலில் எந்நாளும் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 3

तस्यां संपूज्य गोविंदं सर्वान्कामानवाप्नुयात् । गोभूहिरण्यदानादि सप्तकल्पशतानुगम्

அந்தத் திதியில் கோவிந்தனை முறையாக வழிபட்டால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்; பசு, நிலம், பொன் முதலிய தானங்களின் புண்ணியம் ஏழுநூறு கல்பங்கள் வரை தொடரும்।

Verse 4

आवाहनादिकां पूजां पूर्ववत्परिकल्पयेत् । अशून्यशयना नाम द्वितीयासौ प्रकीर्तिता

ஆவாஹனம் முதலியவற்றால் தொடங்கும் பூஜையை முன் கூறிய விதிப்படி அமைத்துச் செய்ய வேண்டும். இந்த த்விதீயை ‘அசூன்யசயனா’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 5

तस्यां संपूजयेद्विष्णुमेभिर्मंत्रैर्विधानतः । श्रीवत्सधारिन्श्रीकांत श्रीपते श्रीधराव्यय

அங்கே விதிமுறையின்படி இம்மந்திரங்களால் விஷ்ணுவை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்— “ஸ்ரீவத்ஸதாரி, ஸ்ரீகாந்தா, ஸ்ரீபதே, ஸ்ரீதரா, அவ்யயா!”

Verse 6

गार्हस्थ्यं मा प्रणाशं मे यातु धर्मार्थकामदं । अग्नयो मा प्रणश्यंतु देवताः पुरुषोत्तम

தர்மம், அர்த்தம், காமம் அளிக்கும் என் கிருஹஸ்த ஆசிரமம் அழிவுறாதிருக்கட்டும். புருஷோத்தமா, என் அக்னிகளும் என் தேவதைகளும் அழியாதிருக்கட்டும்.

Verse 7

पितरो मा प्रणश्यंतु मम दांपत्यभेदतः । लक्ष्म्या वियुज्यते देवो न कदाचिद्यथा हरिः

என் தாம்பத்தியப் பிளவினால் என் பித்ருக்கள் அழியாதிருக்கட்டும். ஹரி எப்போதும் லக்ஷ்மியிலிருந்து பிரியாததுபோல், ஆண்டவரும் (லக்ஷ்மியிலிருந்து) ஒருபோதும் பிரியாதிருக்கட்டும்.

Verse 8

तथा कलत्रसंबंधो देव मा मे वियुज्यतां । लक्ष्म्या न शून्यं वरद यथा ते शयनं सदा

அவ்வாறே, தேவா, என் துணைவருடனான பந்தம் ஒருபோதும் துண்டிக்கப்படாதிருக்கட்டும். வரதா, என் இல்லம் லக்ஷ்மியின்றி வெறுமையாதிருக்காதிருக்கட்டும்—உமது சயனம் எப்போதும் (லக்ஷ்மியுடன்) இருப்பதுபோல்.

Verse 9

शय्या ममाप्यशून्यास्तु तथैव मधुसूदन । गीतवादित्रनिर्घोषान्देवदेवस्य कारयेत्

மதுசூதனா, என் படுக்கையும் வெறுமையாய் இருக்காதிருக்கட்டும். மேலும் தேவதேவனுக்காகப் பாடலும் வாத்தியங்களின் முழக்கமும் ஏற்பாடு செய்யப்படட்டும்.

Verse 10

घंटा भवेदशक्तस्य सर्ववाद्यमयो यतः । एवं संपूज्य गोविंदमश्नीयात्तैलवर्जितम्

பல வாத்தியங்களை அர்ப்பணிக்க இயலாதவர்க்கு மணி ஒன்றே போதும்; ஏனெனில் அதில் எல்லா வாத்தியங்களின் பயனும் அடங்கியுள்ளது. இவ்வாறு கோவிந்தனை முறையாகப் பூஜித்து எண்ணெயற்ற உணவை உண்ண வேண்டும்.

Verse 11

नक्तमक्षारलवणं यावत्तु स्याच्चतुष्टयं । ततः प्रभाते संजाते लक्ष्मीपतिसमन्विताम्

இரவில் காரம்-உப்பு கலவையை நான்கு அளவு வரை எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர் காலை விடிந்ததும் லக்ஷ்மீபதி (விஷ்ணு) உடன்/அவரது சான்னித்யத்தில் நியமிக்கப்பட்ட கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

दीपान्नभाजनैर्युक्तां शय्यां दद्याद्विलक्षणाम् । पादुकोपानहच्छत्र चामरासन संयुताम्

விளக்குகளும் அன்னப் பாத்திரங்களும் உடைய சிறப்பான படுக்கையைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதனுடன் பாதுக்கை, காலணிகள், குடை, சாமரம், ஆசனம் ஆகியனவும் சேர்த்திருக்க வேண்டும்.

Verse 13

अभीष्टोपस्करैर्युक्तां शुक्लपुष्पांबरावृताम् । अव्यंगाय च विप्राय वैष्णवाय कुटुंबिने

விரும்பிய உபகரணங்களுடன் நிறைந்ததும், வெண்மையான மலர்களும் ஆடையும் போர்த்தியதும் ஆகிய (தானத்தை) குறையற்ற பிராமணனுக்கு—வைஷ்ணவனும் குடும்பஸ்தனுமானவருக்கு—அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

दातव्या वेदविदुषे न वंध्यापतये क्वचित् । तत्रोपवेश्य दांपत्यमलंकृत्य विधानतः

இந்த தானம் வேதம் அறிந்தவர்க்கே அளிக்க வேண்டும்; எந்தக் காலத்திலும் பிள்ளையில்லாத (வந்த்யா) பெண்ணின் கணவருக்கு அளிக்கக் கூடாது. அங்கு தம்பதியரை அமர்த்தி, விதிப்படி அலங்கரித்து முறையாக மரியாதை செய்து பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 15

पत्न्यास्तु भाजनं दद्याद्भक्ष्यभोज्यसमन्वितम् । ब्राह्मणस्यापि सौवर्णीमुपस्करसमन्विताम्

மனைவிக்கு உண்ணவும் அனுபவிக்கவும் உரிய உணவுகளால் நிறைந்த பாத்திரத்தைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பிராமணருக்கும் தேவையான உபகரணங்களுடன் பொன்னாலான பாத்திரத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 16

प्रतिमां देवदेवस्य सोदकुंभां निवेदयेत् । एवं यस्तु पुमान्कुर्यादशून्यशयनं हरेः

தேவர்களின் தேவனுடைய திருவுருவை நீர்க்குடத்துடன் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; இவ்வாறு செய்பவன் ஹரியின் படுக்கையை ‘அசூன்யம்’—சேவையால் நிறைந்ததாக—ஆக்குகிறான்.

Verse 17

वित्तशाठ्येन रहितो नारायणपरायणः । न तस्य पत्न्या विरहः कदाचिदपि जायते

செல்வ விஷயத்தில் வஞ்சனையற்றவனாகவும் நாராயணனில் முழுமையாகப் பராயணனாகவும் இருப்பவனுக்கு மனைவி‑வியோகம் எப்போதும் ஏற்படாது.

Verse 18

नारी वा विधवा ब्रह्मन्यावच्चंद्रार्कतारकं । न विरूपौ न शोकार्तौ दंपती भवतः क्वचित्

ஓ பிராமணரே! அவள் மனைவியாக இருந்தாலும் விதவையாக இருந்தாலும்—சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் வரை—தம்பதியர் எப்போதும் விகாரமடையாமலும் துயரால் வாடாமலும் இருப்பாராக.

Verse 19

न पुत्रपशुरत्नानि क्षयं यांति पितामह । सप्तकल्पसहस्राणि सप्तकल्पशतानि च

ஓ பிதாமகரே! புத்திரர், கால்நடைகள், ரத்தினங்கள்—இவை அழிவுறாது; ஏழாயிரம் கல்பங்களும் மேலும் ஏழுநூறு கல்பங்களும் வரை.

Verse 20

कुर्वन्नशून्यशयनं विष्णुलोके महीयते । ब्रह्मोवाच । कथमारोग्यमैश्वर्यं मतिर्धर्मस्थितिस्सदा

படுக்கையை வெறுமையாக விடாமல் (கிருஹஸ்த தர்மத்தையும் தர்மமான தாம்பத்தியத்தையும் பேணுபவன்) விஷ்ணுலோகத்தில் பெருமை பெறுவான். பிரம்மா கூறினார்—ஆரோக்கியமும் ஐஸ்வர்யமும் எவ்வாறு கிடைக்கும்? விவேகமதி எவ்வாறு உண்டாகும்? தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைபெறுவது எப்படி?

Verse 21

अव्यंगाथ परे भक्तिर्विष्णौ चापि भवेत्कथम् । ईश्वर उवाच । साधु ब्रह्मंस्त्वया पृष्टमिदानीं कथयामि ते

அப்படியெனில் குறைபாடுள்ள ஒருவனில் விஷ்ணுவின் மீது பராபக்தி எவ்வாறு தோன்றும்? ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ பிராமணனே, நீ நல்ல கேள்வி கேட்டாய்; இப்போது உனக்குச் சொல்கிறேன்.

Verse 22

विरोचनस्य संवादं भार्गवस्य च धीमतः । प्रह्लादस्य सुतं दृष्ट्वा द्विरष्टपरिवत्सरम्

பிரக்லாதனின் மகனை—பதினாறு ஆண்டுகள் வாழ்ந்தவனை—கண்டு, (அவன்) விரோசனனும் ஞானமிகு பார்கவனும் (சுக்ரன்) நடத்திய உரையாடலைக் கேட்டான்/அறிந்தான்.

Verse 23

तस्य रूपमिदं ब्रह्मन्सोहसद्भृगुनंदनः । साधुसाधु महाबाहो विरोचन शिवं तव

ஓ பிராமணனே, இதுவே அவனுடைய ரூபம்—என்று கூறி ப்ருகுநந்தனன் (சுக்ரன்) சிரித்தான். பின்னர்—சாது, சாது! ஓ மகாபாஹு விரோசனனே, உனக்கு சிவம் (மங்கலம்) உண்டாகுக.

Verse 24

तत्तथा हसितं तस्य पप्रच्छ सुरसूदनः । ब्रह्मन्किमर्थमेतत्ते हास्यं वै मामकं कृतम्

அவன் அவ்வாறு சிரிப்பதைக் கண்டு சுரசூதனன் கேட்டான்—ஓ பிராமணனே, எந்த காரணத்தால் நீ என்னை நோக்கி இவ்வாறு சிரித்தாய்?

Verse 25

साधुसाध्विति मामेवमुक्तवांस्त्वं वदस्व मे । तमेवं वादिनं युक्तमुवाच वदतां वरः

“சாது, சாது!” என்று என்னை இவ்வாறு உரைத்தாய்; இப்போது எனக்குச் சொல். இவ்வாறு தகுந்தவாறு பேசிய அவனை நோக்கி பேச்சில் சிறந்தவர் பதிலுரைத்தார்.

Verse 26

विस्मयाद्व्रतमाहात्म्याद्धास्यमेतत्कृतं मया । पुरा दक्षविनाशाय कुपितस्य त्रिशूलिनः

இந்த விரதத்தின் மஹிமையைப் பார்த்து வியந்து, நான் ஒருமுறை நகைச்சுவையாக இதைச் செய்தேன்—த்ரிசூலதாரி கோபித்து தக்ஷனின் அழிவிற்குத் தொடங்கிய அந்த வேளையில்.

Verse 27

अपतद्भीमवक्त्रस्य स्वेदबिंदुर्ललाटजः । भित्वा स सप्तपातालानदहत्सप्तसागरान्

பயங்கர முகத்தவனின் நெற்றியில் பிறந்த வியர்வைத் துளி கீழே விழுந்தது; அது ஏழு பாதாளங்களையும் துளைத்து, ஏழு சமுத்திரங்களையும் சுட்டெரித்தது.

Verse 28

अनेकवक्त्रनयनोज्वलज्ज्वलन भीषणः । वीरभद्र इति ख्यातः करपादायुतैर्युतः

பல முகங்களும் பல கண்களும் உடையவன், எரியும் அக்கினிபோல் அச்சமூட்டுபவன்; ஆயிரம் கை கால்களுடன் கூடியவன் ‘வீரபத்ரன்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.

Verse 29

कृत्वा स यज्ञमथनं पुनर्भूतस्य संप्लवः । त्रिजगद्दहनाद्भूयः शिवेन विनिवारितः

அவன் யாகத்தை மத்தனம் செய்தபின் மீண்டும் பிரளயம்போன்ற வெள்ளம் எழுந்தது; மூன்று உலகங்களும் எரியத் தொடங்கியபோது சிவன் அதை மறுபடியும் தடுத்தார்.

Verse 30

कृतं त्वया वीरभद्र दक्षयज्ञविनाशनं । इदानीमलमेतेन लोकदाहेन कर्मणा

ஓ வீரபத்ரா! தக்ஷனின் யாகத்தை நீ அழித்தாய். இனி உலகங்களைச் சுடும் இச்செயல் போதும்; நிறுத்து.

Verse 31

शांतिप्रदानात्सर्वेषां ग्रहणां प्रथमो भव । प्रहृष्टाभिजनाः पूजां करिष्यंति कृतात्मनः

அனைவருக்கும் அமைதியை அருளி, கிரகங்களில் நீ முதன்மையாவாய். மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் உயர்குலத்தார் புண்ணிய மனத்தால் உன்னைப் பூஜிப்பர்.

Verse 32

अंगारक इति ख्यातिं गमिष्यसि धरात्मज । देवलोके द्वितीयं च तव रूपं भविष्यति

ஓ பூமிப்புதல்வா! நீ ‘அங்காரகன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறுவாய்; மேலும் தேவருலகில் உன் இரண்டாம் வடிவமும் தோன்றும்.

Verse 33

ये च त्वां पूजयिष्यंति चतुर्थ्यां तु दिने नराः । रूपमारोग्यमैश्वर्यं तेष्वनंतं भविष्यति

சதுர்த்தி நாளில் உன்னைப் பூஜிப்போர், அவர்களுக்கு அழகு, ஆரோக்கியம், செல்வம் ஆகியவை முடிவில்லாததாகும்.

Verse 34

एवमुक्तस्ततः शांतिमगमत्कामरूपधृत् । स जातस्तत्क्षणाद्राजन्ग्रहत्वमगमत्पुनः

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் வடிவமாற்ற வல்லவன் அமைதியடைந்தான். அரசே! அதே கணத்தில் மீண்டும் பிறந்து, அவன் மறுபடியும் கிரகத்தன்மையை அடைந்தான்.

Verse 35

स कदाचिद्भवांस्तस्य पूजार्घादिकमुत्तमं । दृष्टवान्क्रियमाणं च शूद्रेण त्वं व्यवस्थितः

ஒருமுறை நீ, அந்த சூத்திரன் அர்க்யம் முதலியவற்றுடன் செய்த சிறந்த பூஜையைப் பார்த்து, அருகில் நின்று அவ்வினையை நோக்கிக் கொண்டிருந்தாய்.

Verse 36

तेन त्वं रूपवान्जातो सुरः शत्रुकुलाशनिः । विविधा च रुचिर्जाता यस्मात्तव विदूरगा

அதனால் நீ அழகுடையவனாகப் பிறந்தாய்—தேவரைப் போல், பகைவர் குலங்களுக்கு இடியென. மேலும் உன் தூரம்வரைப் பரவும் ஒளியால் உன்னுள் பலவகைத் திகழ்ச்சி எழுந்தது.

Verse 37

विरोचन इति प्राहुस्तस्मात् त्वां देवदानवाः । शूद्रेण क्रियमाणस्य व्रतस्य तव दर्शनात्

ஆகவே தேவரும் தானவரும் உன்னை ‘விரோசனன்’ என அழைக்கின்றனர்; சூத்திரன் செய்த வ்ரதத்தின் தொடர்பில் உன் தரிசனம் நிகழ்ந்ததனால்.

Verse 38

ईदृशी रूपसंपत्तिरिति विस्मितवानहम् । साधुसाध्विति तेनोक्तमहो माहात्म्यमुत्तमं

“இத்தகைய அற்புதமான அழகு-செல்வமா!” என்று நான் வியந்தேன். அப்போது அவன் “சாது, சாது!” என்று கூறி—“அஹோ, இது மிக உயர்ந்த மஹாத்மியம்” என்றான்.

Verse 39

पश्यतोपि भवेद्रूपमैश्वर्यं किमु कुर्वतः । यस्माच्च भक्त्या धरणीसुतस्य विनिंद्यमानेन गवादिदानम्

அவனைப் பார்ப்பதாலேயே அழகும் ஐஸ்வர்யமும் உண்டாகும்—அப்படியிருக்கச் சேவை செய்பவனுக்கு என்ன சொல்ல வேண்டும்! மேலும் பூமியின் புதல்வனிடத்துப் பக்தியில், இகழ்ச்சியுடன் செய்யப்படும் பசு முதலிய தானமும் குற்றமாகும்.

Verse 40

आलोकितं तेन सुरारिगर्भे संभूतिरेषा तव दैत्य जाता । अथ तद्वचनं श्रुत्वा भार्गवस्य महात्मनः

தேவர்களின் பகைவனின் கர்ப்பத்தில் அவன் உன்னை கண்டான்; அந்த தரிசனத்தாலே உனக்கு இந்த தைத்தியப் பிறப்பு உண்டாயிற்று. மகாத்மா பார்கவனின் சொற்களை கேட்டதும்…

Verse 41

प्रह्लादनंदनो वीरः पुनः पप्रच्छ भार्गवम् । विरोचन उवाच । भगवंस्तद्व्रतं सम्यक्श्रोतुमिच्छामि तत्वतः

பிரஹ்லாதனின் வீர மகன் மீண்டும் பார்கவனை வினவினான். விரோசனன் கூறினான்— பகவனே, அந்த விரதத்தை முறையாகவும் அதன் தத்துவத்தோடும் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 42

दीयमानं तु यद्दानं मया दृष्टं भवांतरे । माहात्म्यं च विधिं तस्य यथावद्वक्तुमर्हसि

முன்னொரு பிறவியில் நான் வழங்கப்படுவதைக் கண்ட அந்த தானத்தின் மகிமையையும் அதன் முறையையும் நீங்கள் உரியவாறு விளக்க வேண்டும்.

Verse 43

इति तद्वचनं श्रुत्वा विप्रः प्रोवाच सादरं । चतुर्थ्यंगारकदिने यदा भवति दानव

அவனது சொற்களை கேட்ட பிராமணன் மரியாதையுடன் கூறினான்— தானவனே, சதுர்த்தி திதி அங்காரக (செவ்வாய்) நாளில் வந்தால்…

Verse 44

मृदास्नानं तदा कुर्यात्पद्मरागविभूषितः । अग्निर्मूर्द्धादिवो मंत्रं जपेत्स्नात उदङ्मुखः

அப்போது பத்மராகம் (மாணிக்கம்) அணிந்து மண்ணால் சடங்கு நீராடல் செய்ய வேண்டும். நீராடிய பின் வடக்கு நோக்கி ‘அக்னிர்மூர்தா…’ எனத் தொடங்கும் மந்திரத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 45

शूद्रस्तूष्णीं स्मरन्भौममास्तां भोगविवर्जितः । अथास्तमित आदित्ये गोमयेनानुलेपयेत्

சூத்ரன் மௌனமாய் இருந்து பௌமன் (செவ்வாய்) நினைவில் கொண்டு, போகங்களைத் தவிர்த்து அமர வேண்டும்; சூரியன் அஸ்தமித்த பின் கோமயத்தால் நிலத்தையோ உடலையோ பூச வேண்டும்।

Verse 46

प्रांगणं पुष्पमालाभिरक्षताद्भिः समंततः । तदभ्यर्च्यालिखेत्पद्मं कुंकुमेनाष्टपत्रकम्

முற்றத்தைச் சுற்றிலும் மலர்மாலைகளாலும் அக்ஷதை (முறியாத அரிசி)யாலும் அலங்கரித்து; அந்த இடத்தை முறையாக வழிபட்டு குங்குமத்தால் எட்டிதழ் தாமரையை வரைய வேண்டும்।

Verse 47

कुंकुमस्याप्यभावेन रक्तचंदनमिष्यते । चत्वारः करकाः कार्याः भक्ष्यभोज्यसमन्विताः

குங்குமம் இல்லையெனில் செங்கந்தனம் ஏற்றதாகக் கூறப்படுகிறது; மேலும் உணவும் நைவேத்யமும் உடன் நான்கு கரகங்கள் (நீர்பாத்திரங்கள்) தயாரிக்க வேண்டும்।

Verse 48

तंडुलै रक्तशालेयैः पद्मरागैश्च संयुताः । चतुःकोणेषु तान्कृत्वा फलानि विविधानि च

செந்நிற சாலி அரிசித் தானியங்களை பத்மராகம் (ரூபி) கலந்தவையாக நான்கு மூலைகளிலும் வைத்து; பலவகை பழங்களையும் அங்கே அமைக்க வேண்டும்।

Verse 49

गंधमाल्यादिकं सर्वं तथैव विनिवेशयेत् । सुवर्णशृंगां कपिलामथार्च्य रौप्यैः खुरैः कांस्यदोहां सवस्त्राम्

அதேபோல் நறுமணம், மாலை முதலிய அனைத்தையும் முறையாக அமைக்க வேண்டும்; பின்னர் பொன் கொம்புகளுடைய கபிலா பசு—வெள்ளிப் பூசப்பட்ட குளம்புகள், வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரம், ஆடை அலங்காரம் உடையது—அதனை முறையாக வழிபட்டு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 50

धुरंधरं रक्तखुरं च सौम्यं धान्यानि सप्तांबरसंयुतानि । अंगुष्ठमात्रं पुरुषं तथैव सौवर्णमप्यायतबाहुदंडम्

சிவந்த குளம்புகளுடன் வலிமையும் சாந்த இயல்பும் கொண்ட சுமைத் தாங்கும் மிருகம்; ஏழு ஆடைகளுடன் தானியம்; பெருவிரல் அளவுள்ள புருஷப் பிரதிமை; மேலும் நீண்ட விரிந்த கரங்களையுடைய பொன் உருவம்—இவை அனைத்தும் (தானத்திற்குரியது).

Verse 51

चतुर्भुजं हेममयं च ताम्रपात्रे गुडस्योपरि सर्पियुक्तम् । सामस्वरज्ञाय जितेंद्रियाय वाग्रूपशीलान्वयसंयुताय

நான்கு கரங்களையுடைய பொன் மూర్తியை—செம்புப் பாத்திரத்தில், வெல்லத்தின் மேல் வைத்து, நெய் கலந்து—சாமவேதப் பாடலின் ஸ்வரங்களை அறிந்த, இந்திரியங்களை வென்ற, நன்னடை, நல்வாக்கு, நற்குணம், உயர்குலம் உடைய (பிராமணருக்கு) அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 52

दातव्यमेतत्सकलं द्विजाय कुटुम्बिने नैव तु दंभयुक्ते । भूमिपुत्र महाभाग स्वेदोद्भव पिनाकिनः

இவை அனைத்தையும் குடும்பம் நடத்தும் த்விஜருக்கு (பிராமணருக்கு) தானமாக அளிக்க வேண்டும்; வஞ்சகப் பெருமை கொண்டவருக்கு ஒருபோதும் அல்ல. ஓ பூமியின் புதல்வா, மகாபாக்யவானே! ஓ வியர்வையால் தோன்றியவனே! ஓ பினாகம் தாங்கும் (சிவன்) தொடர்புடையவனே!

Verse 53

रूपार्थी त्वां प्रपन्नोहं गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते । मंत्रेणानेन दत्वार्घ्यं रक्तचंदनवारिणा

அழகிய ரூபம் வேண்டி நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்; இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வீர்—உமக்கு நமஸ்காரம். இந்த மந்திரத்தால் சிவந்த சந்தன மணமுள்ள நீரால் அர்க்யம் அளித்து (வழிபட வேண்டும்).

Verse 54

ततोर्चयेद्विप्रवरं रक्तमाल्यांबरादिभिः । दद्यात्तेनैव मंत्रेण भौमं गोमिथुनान्वितम्

பின்னர் சிவந்த மாலைகள், ஆடைகள் முதலியவற்றால் சிறந்த பிராமணரை வழிபட வேண்டும்; மேலும் அதே மந்திரத்தால் பசு ஜோடியுடன் பூமா (பூமிதேவி)க்கு தானம்/அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 55

शय्यां च शक्तिमान्दद्यात्सर्वोपस्करसंयुताम् । यद्यदिष्टतमं लोके यच्चास्य दयितं गृहे

ஆற்றல் உடையவன் எல்லா உபகரணங்களும் கூடிய படுக்கையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; மேலும் உலகில் மிக இஷ்டமானதையும், வீட்டில் தமக்கு அன்பானதையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 56

तत्तद्गुणवते देयं दत्तस्याक्षयमिच्छता । ततः प्रदक्षिणं कृत्वा विसृज्य द्विजसत्तमम्

தானத்தின் பலன் அழியாததாக வேண்டுமென விரும்புபவன், தக்க குணமுடையவருக்கே அதை அளிக்க வேண்டும்; பின்னர் பிரதட்சிணம் செய்து சிறந்த த்விஜரை மரியாதையுடன் விடைபெற வேண்டும்।

Verse 57

नक्तं क्षीराशनं कुर्यादेवं चांगारकाष्टकम् । चतुरो वाथ वातस्य यत्पुण्यं तद्वदामि ते

இரவில் பால் மட்டும் உண்ண வேண்டும்—இதுவே அங்காரக-அஷ்டக விரத விதி. இப்போது வாத விரதங்கள் நான்கிற்குச் சமமான இதன் புண்ணியத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 58

रूपसौभाग्यसंपन्नः पुमान्जन्मनि जन्मनि । विष्णौ वाथ शिवे भक्तः सप्तद्वीपाधिपो भवेत्

பிறவி பிறவியாக அழகும் நல்வாழ்வும் பெற்றவனாய், விஷ்ணுவோ சிவனோ மீது பக்தியுடையவன் சப்தத்வீபங்களின் அதிபதியாகிறான்।

Verse 59

सप्तकल्पसहस्राणि रुद्रलोके महीयते । तस्मात्वमपि दैत्येंद्र व्रतमेतत्समाचर

ஏழாயிரம் கல்பங்கள் வரை ருத்ரலோகத்தில் அவன் பெருமைப்படுத்தப்படுகிறான். ஆகவே, ஹே தைத்யேந்திரா, நீயும் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டி.

Verse 60

इत्येवमुक्तो भुगुनंदनेन चकार सर्वं व्रतमेव दैत्यः । त्वं चापि राजन्कुरु सर्वमेतद्यतोक्षयं वेदविदो वदंति

பிருகுவின் புதல்வன் இவ்வாறு கூற, அந்த தைத்யன் முழு விரதத்தையும் நிறைவேற்றினான். அரசே, நீயும் இவற்றையெல்லாம் செய்; வேதவித்தகர் இதன் பலன் அழியாதது என உரைக்கின்றனர்.

Verse 61

शृणोति यश्चैनमनन्यचेतास्तस्यापि सर्वं भगवान्विधत्ते

யார் ஒருமனத்துடன் இதைக் கேட்கிறாரோ, அவருக்கும் பகவான் அனைத்தையும் நிறைவேற்றித் தருகிறார்.