Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

விஷ்ணு கூறினார்—மிகப் புனிதமானதும், புராணப் பிரமாணமுடையதும், பாபநாசனமும், புண்யமயமும், சிவமங்கலமும் ஆன அந்த ஸ்தோத்திரத்தைச் செவிமடுத்த அரசன் மகிழ்ந்தான். அது பாக்கியமிக்க, நன்கு உரைக்கப்பட்ட, ஜபிக்கத் தகுந்த ஸ்தோத்திரங்களில் தலைசிறந்தது।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

தாகமும் பசியும் துன்புறுத்தினாலும் அந்த பூபதி தேவனைப் போல் ஒளிவீசினான்; அவனுடைய மனைவியும் அழகொளியால் பிரகாசித்தாள். இருவரும் ஒன்றாய் பாபத்தால் உண்டான பந்தத்தில் அகப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

திருச்சங்கு, சக்கரம், தாமரை, கதா, வாள் ஆகியவற்றைத் தாங்கிய அந்த பரமன், உயர்ந்த தேவர்களாலும் ஹரிபக்தியுடைய সিদ্ধ பிராமணர்களாலும் சூழப்பட்டு வந்து, பாவம் நீங்கிய அந்த அரசனை அணுகினான்।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

அங்கே புனிதமான ஸ்ரீநாரதர் வந்தார்; பார்கவர், வியாசரும் கூடச் சேர்ந்தனர்; புண்ணியாத்மா ம்ருகண்டுப் புத்ரரும் வந்தார். விஷ்ணுபக்த முனி வால்மீகியும், பிரம்மாவின் மனப்புத்ரரான மகரிஷி வசிஷ்டரும் அங்கு வந்தடைந்தனர்।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

ஹரிபக்தியால் நிறைந்த மகாத்மா கர்கர், மேலும் ஜாபாலி, ரைப்யர், கஷ்யபர்—விஷ்ணுவுக்கு அன்பான, பகவதர்களில் சிறந்த இவர்கள்—ஹரியுடன் சேர்ந்து அங்கே வந்தடைந்தனர்.

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

அவர்கள் புண்ணியமிக்கோர், மிகுந்த பாக்கியசாலிகள், பாவமாசு நீங்கியோர்; ஹரியின் சிறந்த திருவடித் தாமரைகளில் பக்தியால் நிறைந்தோர். ஸ்ரீ வாசுதேவரைச் சூழ்ந்து நின்று, அரசனை பலவிதமாகப் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

அனைத்து தேவர்களும், ஹுதபுக் எனும் அக்னிமுகனும், பிரம்மாவும் ஹரியும் (விஷ்ணுவும்), மேலும் மிகத் தெய்வீக தேவியரும்—கந்தர்வராஜன் முதலிய சிறந்த பாடகர்களும்—இனிமையும் மனம் கவரும் திவ்யப் பாடல்களைப் பாடினர்.

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

முனிவர்கள் வேதநெறியோடு இணைந்த, பரமார்த்தத்துக்கு ஒத்த, மிகப் புனிதமான ஸ்தவங்களால் (அவரை)ப் புகழ்ந்தனர். அந்தப் பூபதியான ஆண்டவனைப் பார்த்து, தேவன் ஹரி மனம் கவரும் வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

ஓ பூபதே! உன் விருப்பத்திற்கேற்ற வரத்தைத் தேர்ந்து கேள்; நான் உனக்குத் தருகிறேன், ஏனெனில் நான் திருப்தியடைந்தேன். ஹரியின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டுக் கொண்டு, முன்னே பேசும் முராரியை நோக்கி அரசன் கவனத்துடன் செவிமடுத்தான்.

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

நான் அந்தப் பரமனைத் தரிசிக்கிறேன்—நீலத் தாமரைப் போல் கருநிறம் உடையவன், முரனை வதைத்தவன்; சங்கம், சக்கரம், வாள், கதையைத் தாங்கியவன்; ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) உடன் பரமேஸ்வரன், ரத்தின ஒளியால் பிரகாசித்து வளையல்-மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

சூரியன் போல் ஒளிவீசும், தேவர்கணங்களால் நன்கு சேவிக்கப்படும், விலைமதிப்பற்ற மாலைகள்-ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, தெய்வீக நறுமணங்களும் சிறந்த சந்தனலேபனங்களும் பூசப்பட்ட அந்த ஹரியின்மேல் தூய பக்தி-பாவம் கொண்ட அரசன் பூமியிலிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

அப்போது மகாராஜா கூறினான்—“‘ஜயம்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே நான் தண்டவத் प्रणாமங்களால் உமக்கு இடையறாது வணங்குகிறேன். நான் உமது தாசன், உமது பணியாளர்; எப்போதும் உமது முன்னிலையில் நிற்கிறேன். உண்மையான பக்தியை நான் அறியேன்; உயர்ந்த உள்ளுணர்வும் என்னிடம் இல்லை.”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

ஹே ஹரி! நான் என் மனைவியுடன் இங்கு வந்தேன்; என்னைக் காத்தருள்வாயாக—நான் உறுதியாக உமது சரணடைந்தேன். ஹே மாதவா! எப்போதும் உமது தியானத்தில் மனம் லயிக்கும் மனிதர்கள், குறிப்பாக இருமுறை பிறந்தோர், பாக்கியசாலிகள்।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“ஹே மாதவா, நீயே சரணம்!” என்று உரக்க உச்சரித்தபடி மிகத் தூயோர் இங்கிருந்து புறப்பட்டு வைகுண்டத்தை அடைகிறார்கள். மேலும் உமது தாமரைத் திருவடிகளில் இருந்து வழிந்த புனித நீரைத் தலையில் தாங்குவோரும் பாக்கியசாலிகள்।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

அனைத்து தீர்த்தங்களிலிருந்தும் தோன்றிய நீரில் நீராடும் மனிதர்கள், ஹரியின் பரம தாமம் எனும் அமுதமய பதத்தை அடைகின்றனர்।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

எனக்கு யோகம் இல்லை, பக்தியும் இல்லை; ஞானமும் இல்லை, கிரியையும் இல்லை. எந்தப் புண்ணியச் சங்கத்தால் நீங்கள் எனக்கு இந்த வரத்தை அளிக்கிறீர்?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

ஹரி கூறினார்—அரசே, நீ குற்றமற்ற உள்ளத்துடன் அந்த ஒளிமிகு புண்ணியப் பிறப்பிடத்திலிருந்து ‘வாசுதேவ’ என்னும் நாமம் மகாபாதகங்களை அழிப்பது என்று கேட்டுள்ளாய்।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

ஆகையால் நீ சந்தேகமின்றி முக்தியின் பங்காளி ஆனாய். என் லோகத்தில் உன் மனத்திற்கேற்ற தெய்வீக இன்பங்களை அனுபவி।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

அரசன் கூறினான்—தேவா, இந்தத் தாழ்ந்த எனக்கு நீங்கள் வரம் அளிக்க விரும்பினால், முதலில் விஜ்வலாவுக்கு மிகச் சிறந்த உயர்ந்த வரத்தை அருளுங்கள்।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

ஹரி கூறினார்—ஓ அரசே, விஜ்வலனின் தந்தை புண்ணியவான் குஞ்சலன், ஞானத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்; அவன் தினமும் வாசுதேவ மகாஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்கிறான்.

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

அவன் தன் மகன்களுடனும் அன்புத் துணைவியுடனும் என் திருவீட்டிற்கு வருவான். மேலும் யார் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை எப்போதும் ஜபிக்கிறாரோ, அவருக்கு நான் நித்தம் அதன் பலனை அருள்வேன்.

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

அந்த மங்களமான வார்த்தைகள் கூறப்பட்டபின் அரசன் கேசவனை நோக்கி—ஓ கேசவா, இந்த மகாபுண்ணிய ஸ்தோத்திரம் பலன் தருமாறு அருள்வாயாக—என்றான்.

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

ஹரி கூறினார்—ஓ மகாராஜா, க்ருதயுகத்தில் மனிதர்கள் முழு திருப்தியடைந்தவுடன், அதே கணத்தில் அவர்கள் மோட்சத்தை அடைகிறார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

த்ரேதாயுகத்தில் ஒரு மாத ஜபத்தால், த்வாபரயுகத்தில் ஆறு மாதங்களில், கலியுகத்தில் ஒரு ஆண்டில்—ஜபம் செய்கிற மனிதர்கள் அதனை நிறைவேற்றுகின்றனர்.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

அரசே! பிராமணன் நீராடி நாளில் மூன்று வேளையோ அல்லது ஒரே வேளையோ ஜபம் செய்தால், உயர்ந்த கதியை அளிக்கும் வைஷ்ணவச் சொர்க்கத்தை அடைவான்.

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

ஒருவன் எதை எதை விரும்புகிறானோ, அவை அவனுக்குச் சித்தியாகும். க்ஷத்திரியன் வெற்றியை அடைந்து, செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து விளங்குவான்.

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

வைசியன் செல்வமிக்கவனாகிறான்; சூத்ரன் மகிழ்ச்சியடைகிறான். மேலும், இந்தப் பாடலை அந்த்யஜனுக்குக் கேட்கச் செய்வவன் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

பக்தன் எந்நேரமும் கொடிய நரகத்தைப் பார்க்கமாட்டான். என் ஸ்தோத்திரப் பிரசாதத்தால் அவன் அனைத்துச் சித்திகளையும் அடைவான்.

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

அரசே! சிராத்த காலத்தில் பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிக்கும் போது இதை ஓதினால், பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைவார்கள்.

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

தர்ப்பணத்தின் முடிவில் பிராமணனோ அல்லது க்ஷத்திரியனோ ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அந்த ஜபத்தின் பயனைப் பித்ருக்கள் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அமிர்தம்போல் அருந்துவர்।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

ஹோமங்களிலும் யாகத்தின் நடுவிலும் பக்தி உணர்வுடன் மந்திர ஜபம் செய்பவனிடம் அங்கே தடைகள் எழாது; முழு சித்தி நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

கடினமான பாதையில், அணுக இயலாத இடத்தில், கொடிய புலியின் அபாயத்தில், அல்லது திருடர்களின் ஆபத்து வந்தபோது—அப்போது அந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஓத வேண்டும்।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

மகாராஜா, அங்கே நிச்சயமாக அமைதி உண்டாகும்; மனிதன் அரசவாயிலுக்குச் சென்றபோதும், பிற சுப நிகழ்வுகளிலும் இதே பயன் கிடைக்கும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

‘வாசுதேவ’ என்ற நாமத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிப்பவன்—பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தில் நன்கு தூய்மையுற்று, கோபமும் பேராசையும் அற்றவனாய்—மிகுந்த புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

எள்ளும் அரிசித் துகள்களும் கொண்டு, நெய்யை பத்தில் ஒரு பங்காகக் கலந்து ஹோமம் செய்ய வேண்டும். வாசுதேவனை முறையாகப் பூஜித்து, கட்டுப்பாடும் ஒருமுக மனமும் கொண்டு தானம்/ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

ஆகையால் ஒவ்வொரு ச்லோகத்திற்கும், தியானத்துடன் மக்கள் ஹோம ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். நான் அவர்களின் பக்கத்தை ஒருபோதும் விட்டு விடேன்; எப்போதும் நம்பிக்கையுள்ள பணியாளனைப் போல அருகிலேயே இருப்பேன்.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

கலியுகம் முழுமையாக வந்தபோது (உண்மையான) ஸ்தோத்திரம் அடிமைநிலைக்குச் செல்லும்; ‘வேதத்தை உடைப்பது’ என்ற காரணம் காட்டி அது யார்க்கும் எளிதில் வழங்கப்படாது.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

அவன் நிச்சயமாக எல்லா விருப்பங்களிலும் செழிப்படைந்து, நோக்கங்கள் நிறைவேறுபவனாக ஆகுவான். அரசே, கேள்—இவ்வாறு பலன் தரும் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை நான் இயற்றினேன்.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

அது (மந்திரம்) பிரம்மாவால் உருவாக்கப்பட்டது; முற்காலத்தில் ருத்ரன் அதை ஜபித்தான். அந்த மந்திரத்தால் இந்திரன் பிராமணஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபட்டு, குற்றக் கலுஷத்திலிருந்தும் விடுதலை பெற்றான்.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

தேவர்கள், ரிஷிகள், குஹ்யகர்கள், சித்தர்கள், வித்யாதரர்கள், அமரர்கள்—நாகர்கள் போல் அந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் பூஜித்து—விரும்பிய ஆன்மிக சித்தியை அடைந்தனர்।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

அந்த தானம் செய்பவன் உண்மையிலே புண்ணியவானும் பாக்கியவானும்; அவன் புத்திரவான் ஆவான். அவன் என் ஸ்தோத்திரத்தை ஜபிப்பான்—இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! மனைவியுடன் என் தாமத்திற்கு வா. அந்த அரசனுக்கு ஹரி தமது கரத்தின் துணை—தெய்வீக உதவி, பாதுகாப்பு—அருளினார்।

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

அங்கே துந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வர்கள் இனிய கீதம் பாடினர். சிறந்த அப்சரஸ்கள் நடனம் செய்து மலர்மழை பொழிந்தனர்।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

அனைத்து தேவர்களும் ரிஷிகளும் வேத ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்; பின்னர் அரசன் தன் பிரியையுடன் ஹரியிடம் சென்றான்।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

தேவர்கள் மற்றும் சித்தர்கள் கூட்டம் போற்றிக் கொண்டிருந்த அந்த மகானை விஜ்வலன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் நோக்கினான். அப்போது மிகுந்த வல்லமையுடைய அவன் தந்தையும் தாயும் விரைந்து வந்து அவன் இருந்த இடத்திலேயே நின்றனர்।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்தம் மற்றும் ச்யவனசரிதம் என்னும் பகுதியில் தொண்ணூற்றொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।