Adhyaya 97

Verse 1

सप्तनवतितमोऽध्यायः । कुंजल उवाच । एवमाकर्ण्य तां राजा मुनिना भाषितां तदा । धर्माधर्मगतिं सर्वां तं मुनिं समभाषत

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அப்போது முனிவர் உரைத்த தர்மாதர்மங்களின் முழு வழியையும் கேட்ட அரசன், அந்த முனிவரை நோக்கி உரையாடினான்.

Verse 2

सुबाहुरुवाच । सोहं धर्मं करिष्यामि सोहं पुण्यं द्विजोत्तम । वासुदेवं जगद्योनिं यजिष्ये नितरां मुने

சுபாஹு கூறினான்—இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, நான் தர்மத்தைச் செய்வேன், புண்ணியத்தைச் செய்வேன்; முனிவரே, உலகின் மூலமான வாசுதேவனை நான் பேர்பக்தியுடன் வழிபடுவேன்.

Verse 3

होमेन तु जपेनैव पूजयेन्मधुसूदनम् । यष्ट्वा यज्ञं तपस्तप्त्वा विष्णुलोकं स भूपतिः

ஹோமத்தாலும், மந்திரஜபத்தாலும் மட்டும் மதுசூதனன் (விஷ்ணு)னை வழிபட வேண்டும். யாகம் செய்து, தவம் புரிந்து அந்த அரசன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான்.

Verse 4

पूजितः सर्वकामैश्च प्राप्तवान्सत्वरं मुदा । गते तस्मिन्महालोके देवदेवं न पश्यति

வழிபடப்பட்டபின் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாக எல்லா விருப்பங்களையும் பெற்றான். ஆனால் அந்த மகாலோகத்திற்குச் சென்றபின் தேவர்களின் தேவனை அவன் காணவில்லை.

Verse 5

क्षुधा जाता महातीव्रा तृष्णा चाति प्रवर्तते । तयोश्चापि महाप्राज्ञ जीवपीडाकरा बहु

மிகக் கடுமையான பசி எழுந்துள்ளது; தாகமும் மிகுந்து அழுத்துகிறது. ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, இவ்விரண்டும் உயிர்களை மிகுந்து துன்புறுத்துகின்றன.

Verse 6

राजापि प्रियया सार्द्धं क्षुधातृष्णाप्रपीडितः । न पश्यति हृषीकेशं दुःखेन महतान्वितः

அரசனும், தன் பிரியையுடன் இருந்தாலும், பசி-தாகத்தால் வாட்டப்பட்டு, பெருந்துயரால் மூழ்கி ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு)னை உணர்ந்து காணவில்லை.

Verse 7

सूत उवाच । एवं स दुःखितो राजा प्रियया सह सत्तम । आकुल व्याकुलो जातः पीडितः क्षुधया भृशम्

சூதர் கூறினார்—ஓ சிறந்தவரே, இவ்வாறு அந்த துயருற்ற அரசன் தன் பிரியையுடன் மிகுந்த கலக்கமும் பதற்றமும் அடைந்தான்; ஏனெனில் பசியால் கடுமையாக வாட்டப்பட்டான்.

Verse 8

इतश्चेतश्च वेगैश्च धावते वसुधाधिपः । सर्वाभरणशोभांगो वस्त्रचंदनभूषितः

வசுதாதிபதி இங்கும் அங்கும் விரைவாக ஓடினான்; அவன் அங்கங்கள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்ந்தன, ஆடைகளும் சந்தனப்பூச்சும் அணிந்து அலங்கரித்திருந்தான்।

Verse 9

पुष्पमालाप्रशोभांगो हारकुंडलकंकणैः । रत्नदीप्तिप्रशोभांगः प्रययौ स महीपतिः

மலர்மாலைகளால் அவன் அங்கங்கள் அழகுற்றன; மாலை, குண்டலம், வளையல்கள் அணிந்து, ரத்தினங்களின் ஒளியால் உடல் பிரகாசிக்க—அந்த மன்னன் புறப்பட்டான்।

Verse 10

एवं दुःखसमाचारः स्तूयमानश्च पाठकैः । दुःखशोकसमाविष्टः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

இவ்வாறு துயரச் செய்தி வந்தபோது, பாடகர்கள் புகழ்ந்துகொண்டிருந்தாலும், துக்கமும் சோகமும் நிறைந்தவனாய் அவன் தன் பிரியையிடம் இவ்வசனங்களைச் சொன்னான்।

Verse 11

विष्णुलोकमहं प्राप्तस्त्वया सह सुशोभने । ऋषिभिः स्तूयमानोपि विमानेनापि भामिनि

அழகியவளே! உன்னுடன் நான் விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தேன்; ஒளிவிடும் பெண்ணே! முனிவர்கள் புகழ்ந்தபோதும், திவ்ய விமானத்தில் ஏறிச் சென்றபோதும்.

Verse 12

कर्मणा केन मे चेयं क्षुधातीव प्रवर्द्धते । विष्णुलोकं च संप्राप्य न दृष्टो मधुसूदनः

எந்த கர்மத்தின் விளைவால் எனக்குள் இந்தத் துயரம் பசியைப் போல வளர்கிறது? விஷ்ணுலோகத்தை அடைந்தும் நான் மதுசூதனனை தரிசிக்கவில்லை।

Verse 13

तत्किं हि कारणं भद्रे न भुनज्मि महत्फलम् । कर्मणाथ निजेनापि एतद्दुःखं प्रवर्त्तते

அம்மையே, நான் ஏன் மகத்தான பலனை அனுபவிக்கவில்லை? என் சொந்த கர்மத்தினாலேயே இந்தத் துயரம் எழுந்து தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது போலத் தோன்றுகிறது.

Verse 14

सैवं श्रुत्वा च तद्वाक्यं राजानमिदमब्रवीत्

அவ்வாறு அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின், அவன் அரசனிடம் இதனைச் சொன்னான்.

Verse 15

भार्योवाच । सत्यमुक्तं त्वया राजन्नास्ति धर्मस्य वै फलम् । वेदशास्त्रपुराणेषु ये पठंति च ब्राह्मणाः

மனைவி கூறினாள்—அரசே, நீ சொன்னது உண்மை; வேதம், சாஸ்திரம், புராணம் ஆகியவற்றை மட்டும் ஓதுகின்ற பிராமணர்களுக்கு தர்மத்தின் பலன் இல்லை.

Verse 16

दुःखशोकौ विधूयेह सर्वदोषैः प्रमुच्यते । नामोच्चारेण देवस्य विष्णोश्चैव सुचक्रिणः

இங்கே துயரும் சோகமும் நீங்கி, எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறான்—சுபச் சக்கரதாரியான விஷ்ணு தேவனின் நாமத்தை உச்சரிப்பதாலே.

Verse 17

पुण्यात्मानो महाभागा ध्यायमाना जनार्दनम् । त्वयैवाराधितो देवः शंखचक्रगदाधरः

புண்ணியமிக்க மகாபாக்யர்களே, ஜனார்தனனை தியானித்துக் கொண்டே—சங்கு, சக்கரம், கதையைக் கொண்ட இறைவனை நீங்கள் தான் ஆராதித்தீர்கள்.

Verse 18

अन्नादिदानं विप्रेभ्यो न प्रदत्तं द्विजोदितम् । फलं तस्य प्रजानामि न दृष्टो मधुसूदनः

இருபிறப்போர் விதித்தபடி பிராமணர்களுக்கு அன்னம் முதலிய தானங்களை அளிக்காதவன் பெறும் பலனை நான் அறிவேன்—அத்தகையவன் மதுசூதனன் (விஷ்ணு) தரிசனம் பெறான்।

Verse 19

क्षुधा मे बाधते राजंस्तृष्णा चैव प्रशोषयेत् । कुंजल उवाच । एवमुक्तस्तु प्रियया राजा चिंताकुलेंद्रियः

“அரசே, பசி என்னை வாட்டுகிறது; தாகம் உண்மையிலே என்னை உலரச் செய்கிறது” என்று குஞ்சலன் கூறினான். அன்புடையவள் இவ்வாறு சொன்னதும், கவலையால் உணர்வுகள் கலங்கிய அரசன் மிகுந்த துயருற்றான்।

Verse 20

ततो दृष्ट्वा महापुण्यमाश्रमं श्रमनाशनम् । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं तडागैरुपशोभितम्

பின்பு அவர்கள் மிகப் புண்ணியமான, களைப்பை நீக்கும் அந்த ஆசிரமத்தை கண்டனர்; அது தெய்வீக மரங்களால் நிரம்பி, குளங்களால் அழகுபெற்றிருந்தது।

Verse 21

वापीकुंडतडागैश्च पुण्यतोयप्रपूरितैः । हंसकारंडवाकीर्णं कह्लारैरुपशोभितम्

கிணறு, குண்டம், குளம் ஆகியவை புனித நீரால் நிரம்பியிருந்தன; அது அன்னப்பறவைகளும் காரண்டவ வாத்துகளும் நிறைந்து, மலர்ந்த கஹ்லார நீர்தாமரைகளால் அழகுபெற்றிருந்தது।

Verse 22

आश्रमः शोभते पुत्र मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः । दिव्यवृक्षसमाकीर्णं मृगव्रातैश्च शोभितम्

“மகனே, இந்த ஆசிரமம் தத்துவம் அறிந்த முனிவர்களால் ஒளிர்கிறது; இது தெய்வீக மரங்களால் நிரம்பி, மான்களின் கூட்டங்களாலும் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.”

Verse 23

नानापुष्पसमाकीर्णं हृद्यगंधसमाकुलम् । द्विजसिद्धैः समाकीर्णमृषिशिष्यैः समाकुलम्

அது பலவகைப் பூக்களால் நிறைந்தும் இனிய மணத்தால் பரவசமூட்டுமாறும் இருந்தது; सिद्धமான த்விஜர்களால் நிரம்பி, முனிவர்களும் அவர்தம் சீடர்களும் கூட்டமாய் சூழ்ந்திருந்தனர்.

Verse 24

योगियोगेंद्र संघुष्टं देववृंदैरलंकृतम् । कदलीवनसंबाधैः सुफलैः परिशोभितम्

அது யோகிகளும் யோகேந்திரர்களும் எழுப்பும் புகழ்முழக்கத்தால் முழங்கியது; தேவர்கூட்டத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அடர்ந்த வாழைத் தோப்புகளாலும் சிறந்த கனிகளாலும் மிகச் சிறப்புற்றது.

Verse 25

नानावृक्षसमाकीर्णं सर्वकामसमन्वितम् । श्रीखंडैश्चारुगंधैश्च सुफलैः शोभितं सदा

அது பலவகை மரங்களால் நிரம்பி, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும் இன்பங்களால் கூடியது; எப்போதும் இனிய மணமுடைய சந்தனமரங்களாலும் சிறந்த கனிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 26

एवं पुण्यं समाकीर्णं ब्रह्मलक्ष्मसमायुतम् । स सुबाहुस्ततो राजा तया सुप्रियया सह

இவ்வாறு அது புண்ணியத்தால் நிறைந்து, பிரம்மா-லக்ஷ்மியின் அருளால் கூடியதாக இருந்தது; அப்போது அரசன் சுபாஹு தன் அன்புத் துணைவியுடன் அங்கிருந்து தொடர்ந்து சென்றான்.

Verse 27

प्रविवेश महापुण्यं तद्वनं सर्वकामदम् । भासमानो दिशः सर्वा यत्रास्ते सूर्यसंनिभः

அவன் அந்த மகாபுண்ணியமிக்க, எல்லா விருப்பங்களையும் அருளும் வனத்தில் நுழைந்தான்; அங்கே சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடைய ஒருவர் எல்லாத் திசைகளையும் பிரகாசப்படுத்தி வீற்றிருந்தார்.

Verse 28

राजमानो महादीप्त्या परया सूर्यसंनिभः । योगासनसमारूढो योगपट्टेन संवृतः

பரம மகாதீப்தியால் ஒளிர்ந்து, சூரியனைப் போன்றவனாய், அவர் யோகாசனத்தில் அமர்ந்து யோகப்பட்டையால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டிருந்தார்।

Verse 29

वामदेवऋषिश्रेष्ठो वैष्णवानां वरस्तथा । ध्यायमानो हृषीकेशं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

வாமதேவர்—முனிவர்களில் சிறந்தவர், வைஷ்ணவர்களில் உத்தமர்—புக்தி மற்றும் முக்தி அளிக்கும் ஹ்ருஷீகேசனைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்।

Verse 30

वामदेवं महात्मानं तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमम् । त्वरं गत्वा प्रणम्यैव स राजा प्रियया सह

மகாத்மா, முனிவர்களில் சிறந்த வாமதேவரைக் கண்ட அரசன், தன் பிரியமான ராணியுடன் விரைந்து சென்று வணங்கினான்।

Verse 31

वामदेवस्ततो दृष्ट्वा प्रणतं राजसत्तमम् । आशीर्भिरभिनंद्यैव राजानं प्रिययान्वितम्

அப்போது வாமதேவர் வணங்கி நின்ற அரசர்களில் சிறந்தவனைப் பார்த்து, பிரியையுடன் வந்த அரசனை ஆசீர்வதித்து வரவேற்றார்।

Verse 32

उपवेश्यासने पुण्ये सुबाहुं राजसत्तमम् । आसनादि ततः पाद्यैरर्घपूजादिभिस्तथा

அவர் அரசர்களில் சிறந்த சுபாஹுவை புனித ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, பின்னர் ஆசனம் முதலியனவும் பாத்யம், அர்க்யம், பூஜை போன்ற உபசாரங்களாலும் முறையாகப் போற்றி மரியாதை செய்தார்।

Verse 33

मुनिना पूजितो भूपः प्रियया सह चागतः । अथ पप्रच्छ राजानं महाभागवतोत्तमम्

முனிவரால் பூஜிக்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்ட அரசன், தன் அன்பு அரசியுடன் அங்கு வந்தான். பின்னர் அவன், மகாபாகவதர்களில் உத்தமனும் பரம பாக்கியவானுமான அந்த அரசனை வினவினான்.

Verse 34

वामदेव उवाच । त्वामहं विष्णुधर्मज्ञं विष्णुभक्तं नरोत्तमम् । जाने ज्ञानेन राजेंद्र दिव्येन चोलभूमिपम्

வாமதேவர் கூறினார்—மனிதர்களில் சிறந்தவனே! அரசர்களின் தலைவனே, சோழநாட்டின் அதிபதியே! தெய்வீக ஞானத்தால் நீ விஷ்ணு தர்மத்தை அறிந்தவனும் விஷ்ணுபக்தனும் என நான் அறிவேன்.

Verse 35

निरामयश्चागतोसि तार्क्ष्यया भार्यया सह । राजोवाच । निरामयश्चागतोऽस्मि प्राप्तो विष्णोः परं पदम्

“உன் மனைவி தார்க்ஷ்யாவுடன் நீ நலமாகத் திரும்பி வந்தாய்.” அரசன் கூறினான்—“நானும் நலமாகத் திரும்பினேன்; விஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைந்தேன்.”

Verse 36

मया हि परया भक्त्या देवदेवो जनार्दनः । आराधितो जगन्नाथो भक्तिप्रीतः सुरेश्वरम्

நான் பரம பக்தியுடன் தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனனை, ஜகந்நாதனை ஆராதித்தேன்; அந்த சுரேஸ்வரன் பக்தியால் மகிழ்ந்தான்.

Verse 37

कस्मात्पश्याम्यहं तात न देवं कमलापतिम् । क्षुधा मे बाधते तात तृष्णातीव सुदारुणा

அப்பா! கமலாபதியான தேவனை நான் ஏன் காணவில்லை? தந்தையே! பசி என்னை வாட்டுகிறது; மிகக் கொடிய தாகமும் உள்ளது.

Verse 38

ताभ्यां शांतिं न गच्छाव सुखं विंदाव नैव च । एतन्मेकारणं दुःखं संजातं मुनिसत्तम

அந்த இரண்டினாலே எமக்கு அமைதியும் கிடையாது, இன்பமும் பெறுவதில்லை. முனிவரிற் சிறந்தவரே, எனக்குள் எழுந்த துயரத்திற்குக் காரணம் இதுவே ஒன்றே.

Verse 39

तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि प्रसादात्सुमुखो भव । वामदेव उवाच । त्वं तु भक्तोसि राजेंद्र श्रीकृष्णस्य सदैव हि

“அதற்குக் காரணத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அருளால் இன்முகமாக இருங்கள்.” வாமதேவர் கூறினார்—“அரசரிற் சிறந்தவனே, நீ எப்போதும் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் பக்தனே.”

Verse 40

आराधितस्त्वया भक्त्या परया मधुसूदनः । भक्त्योपचारैः स्नानाद्यैर्गंधपुष्पादिभिस्तथा

நீ பரம பக்தியால் மதுசூதனனை ஆராதித்தாய்—பக்தி உபசாரங்களால், ஸ்நானம் முதலிய முறைகளால், மேலும் சந்தனம், மலர் முதலியவற்றை அர்ப்பணித்து.

Verse 41

न पूजितोऽथ नैवेद्यैः फलैश्च जगतांपतिः । दशमीं प्राप्य राजेंद्र त्वयैव च सदा कृतम्

அரசரிற் சிறந்தவனே, உலகநாதனுக்கு (வேறு விதமாக) நைவேத்யமும் பழங்களும் கொண்டு பூஜை செய்யப்படவில்லை; தசமி வந்தபோதெல்லாம் அதை எப்போதும் நீயே செய்தாய்.

Verse 42

एकभक्तं न दत्तं तु ब्राह्मणाय सुभोजनम् । एकादशीं तु संप्राप्य न कृतं भोजनं त्वया

நீ ஏகபக்த விரதத்தில் பிராமணனுக்கு நல்ல உணவை அளிக்கவில்லை; மேலும் ஏகாதசி வந்தபோதும் நீ உணவு தவிர்ப்பை கடைப்பிடிக்கவில்லை.

Verse 43

विष्णुमुद्दिश्य विप्राय न दत्तं भोजनं त्वया । अन्नं चामृतरूपेण पृथिव्यां संस्थितं सदा

நீ விஷ்ணுவை நோக்கி ஒரு பிராமணனுக்கு உணவளிக்கவில்லை. ஆனால் அன்னம் பூமியில் எப்போதும் நிலைத்து, தன் இயல்பிலேயே அமிர்த-சொரூபமாக நிறுவப்பட்டுள்ளது.

Verse 44

अन्नदानं विशेषेण कदा दत्तं न हि त्वया । ओषध्यश्च महाराज नानाभेदास्तु ताः शृणु

நீ குறிப்பாக ஒருபோதும் அன்னதானம் செய்ததில்லை. ஓ மகாராஜா, மூலிகைகளுக்கு பல வகைகள் உள்ளன—அவற்றைக் கேள்.

Verse 45

कटु तिक्त कषायाश्च मधुराम्लाश्च क्षारकाः । हिंग्वाद्योपस्कराः सर्वे नानारूपाश्च भूपते

காரம், கசப்பு, துவர்ப்பு; மேலும் இனிப்பு, புளிப்பு, காரச்சத்து (க்ஷாரம்)—ஹிங்கு முதலிய எல்லா சுவையூட்டிகளும் பல வடிவங்களில் உள்ளன, அரசே.

Verse 46

अमृताज्जज्ञिरे सर्वा ओषध्यः पुष्टिहेतवः । अन्नमेव सुसंस्कृत्य औषधव्यंजनान्वितम्

அமிர்தத்திலிருந்து எல்லா மூலிகைகளும் தோன்றின; அவை ஊட்டத்தின் காரணங்கள். ஆகவே அன்னத்தை நன்கு சமைத்து, மருத்துவ மூலிகைகளும் ஏற்ற துணை உணவுகளும் சேர்த்து அமைக்க வேண்டும்.

Verse 47

देवेभ्यो विष्णुरूपेभ्य इति संकल्प्य दीयते । पितृभ्यो विष्णुरूपेभ्यो हस्ते च ब्राह्मणस्य हि

‘விஷ்ணு-ரூப தேவர்களுக்கு’ என்று சங்கல்பித்து அளிக்க வேண்டும். அதுபோல ‘விஷ்ணு-ரூப பித்ருக்களுக்கு’ என்றும்; ஏனெனில் அது உண்மையில் பிராமணனின் கையிலேயே சமர்ப்பிக்கப்படுகிறது.

Verse 48

अतिथिभ्यस्ततो दत्वा परिजनं प्रभोजयेत् । स्वयं तु भुंजते पश्चात्तदन्नममृतोपमम्

முதலில் அதிதிகளுக்கு அன்னம் அளித்து, பின்னர் தன் குடும்பத்தாரை உணவளிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அதன் பின் தான் உண்ண வேண்டும்—அத்தகைய அன்னம் அமிர்தத்துக்கு ஒப்பானது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 49

प्रेत्य दुःखं न चैवास्ति तस्य सौख्यं तु भूपते । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षत्ररूपाश्च भूपते

மரணத்திற்குப் பின் அவனுக்கு துயரம் இல்லை, அரசே; அவனுக்கு இன்பமே உண்டு. பிராமணர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள்—க்ஷத்திரிய ரூபத்தில்—அரசே, அருள் வழங்குகின்றனர்.

Verse 50

यथा हि कर्षकः कश्चित्सुकृषिं कुरुते सदा । तद्वन्मर्त्यः कृषिं कुर्यात्क्षेत्रे विप्रास्यके नृप

ஒரு விவசாயி எப்போதும் நல்ல பயிர்செய்கை செய்வதுபோல், அரசே, மனிதன் பிராமணனுடைய க்ஷேத்திரத்தில் புண்ணியமாகிய பயிர்செய்கை—நற்கர்மம்—செய்ய வேண்டும்.

Verse 51

स्वभावलांगलेनापि श्रद्धा शस्त्रेण भेदयेत् । वृषभौ तु मतौ नित्यं बुद्धिश्चैव तपस्तथा

தன் இயல்பாகிய கலப்பையினாலும், நம்பிக்கையாகிய ஆயுதத்தால் (தடைகளை) வெட்ட வேண்டும். சரியான நிச்சயம் எப்போதும் எருதுபோல் (பணியை இழுக்கும்); அதுபோல அறிவும் தவமும் துணைபுரியும்.

Verse 52

सत्यज्ञानानुभावीशः शुद्धात्मा तु प्रतोदकः । विप्रनाम्नि महाक्षेत्रे नमस्कारैर्विसर्जयेत्

உண்மைஞானத்தின் ஆற்றலால் விளங்கும் ஈசன், தூய ஆத்மா—அவரே ‘ப்ரதோதக’ எனக் கூறப்படுகிறார். ‘விப்ரநாம’ எனப்படும் மகாக்ஷேத்திரத்தில் வணக்கங்களுடன் அவரை விடைபெறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 53

स्फोटयेत्कल्मषं नित्यं कृषिको हि यथा नृप । क्षेत्रस्य उद्यमे युक्तो विष्णुकामः प्रसादयेत्

அரசே! விவசாயி தன் வயலின் மாசை நாள்தோறும் அகற்றுவது போல, க்ஷேத்ர முயற்சியில் ஈடுபட்ட விஷ்ணுபக்தன் எப்போதும் பாவத்தை நீக்கி திருமால் அருளைப் பெற வேண்டும்।

Verse 54

तद्वद्वाक्यैः शुभैः पुण्यैर्विप्रांश्चापि प्रसादयेत् । पर्वतीर्थाप्तिकालश्च घनरूपोभिवर्षणे

அதேபோல், நல்வாக்கும் புண்ணியமான சொற்களாலும் பிராமணர்களையும் மகிழ்விக்க வேண்டும். பர்வதத் தீர்த்தத்தை அடையும் காலத்தில் மேகமயமாக அடர்ந்த மழை பொழிகிறது।

Verse 55

वप्तुकामो भवेत्क्षेत्री ततः क्षेत्रे प्रवापयेत् । तद्वद्भूपप्रसन्नाय विप्राय परिदीयते

விவசாயி விதைக்க விரும்பினால் முதலில் வயலைச் சீர்செய்து, பின்னர் அதில் விதையை விதைக்க வேண்டும். அதுபோல் அரசனுக்கு மனமகிழ்ந்து அனுகூலமான பிராமணருக்குத் தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 56

क्षेत्रस्य उप्तबीजस्य यथा क्षेत्री प्रभुंजति । फलमेव महाराज तथा दाता भुनक्ति च

மகாராஜா! வயலில் விதைத்த விதையின் பயனை வயலின் உரிமையாளர் அனுபவிப்பது போல, தானம் செய்தவரும் தன் தானத்தின் பயனை அனுபவிப்பார்।

Verse 57

प्रेत्य चात्रैव नित्यं च तृप्तो भवति नान्यथा । ब्राह्मणाः पितरो देवाः क्षेत्ररूपा न संशयः

மரணத்திற்குப் பிறகும், இவ்வாழ்விலேயும் மனிதன் உண்மையாகத் திருப்தியடைவான்; வேறு வழியில்லை. பிராமணர்கள், பித்ருக்கள், தேவர்கள் க்ஷேத்ரரூபமாகவே உள்ளனர்—சந்தேகமில்லை।

Verse 58

मानवानां महाराज वापिताः प्रददंति च । फलमेवं न संदेहो यादृशं तादृशं ध्रुवम्

மகாராஜா, மனிதர்கள் அமைக்கச் செய்த குளங்கள்/ஏரிகளும் பலனை அளிக்கின்றன. இதில் ஐயமில்லை—எத்தகைய செயல், அத்தகைய பலன் நிச்சயம் உண்டாகும்.

Verse 59

कटुकाद्धि न जायेत राजन्मधुर एव च । तद्वच्च मधुराख्याच्च न जायेत्कटुकः पुनः

அரசே, காரமானதிலிருந்து இனிமை பிறக்காது; காரத்தன்மையே பிறக்கும். அதுபோல் ‘இனியது’ எனப்படும் ஒன்றிலிருந்து மீண்டும் காரத்தன்மை பிறக்காது.

Verse 60

यादृशं वपते बीजं तादृशं फलमश्नुते । न वापयति यः क्षेत्रं न स भुंजति तत्फलम्

எப்படிப் விதை விதைக்கிறானோ, அப்படியே பலனை அனுபவிக்கிறான். வயலில் விதைக்காதவன் அதன் அறுவடையின் பலனைப் பெறான்.

Verse 61

तद्वद्विप्राश्च देवाश्च पितरः क्षेत्ररूपिणः । दर्शयंति फलं राजन्दत्तस्यापि न संशयः

அதேபோல், அரசே, புனிதக் க்ஷேத்திர ரூபமாக உள்ள பிராமணர்கள், தேவர்கள், பித்ருக்கள்—தானத்தின் பலனை நிச்சயமாக வெளிப்படுத்துவர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 62

यादृशं हि कृतं कर्म त्वयैव च शुभाशुभम् । तादृशं भुंक्ष्व वै राजन्नन्यथा तन्न जायते

அரசே, நீயே செய்த நல்வினை அல்லது தீவினை எதுவாயினும், அதற்கேற்ற பலனை நீ நிச்சயமாக அனுபவிக்க வேண்டும்; அது வேறாக நிகழாது.

Verse 63

न पुरा देवविप्रेभ्यः पितृभ्यश्च कदाचन । मिष्टान्नपानमेवापि दत्तं सुमनसा तदा

முன்னாளில் நீ தேவர்கள், பிராமணர்கள், பித்ருக்களுக்கு—இனிய அன்னமும் பானமும் கூட—மகிழ்ந்த மனத்துடன் ஒருபோதும் தானம் செய்யவில்லை।

Verse 64

सुभोज्यैर्भोजनैर्मृष्टैर्मधुरैश्चोष्यपेयकैः । सुभक्ष्यैरात्मना भुक्तं कस्मै दत्तं न च त्वया

நீயே சிறந்த உணவுகள், ருசிகரமான இனிய பதார்த்தங்கள், பானங்கள், தேர்ந்த உண்டிகள் அனைத்தையும் உண்டாய்; ஆனால் யாருக்காவது நீ கொடுத்ததுண்டா? நீ ஒன்றும் கொடுக்கவில்லை।

Verse 65

स्वशरीरं त्वया पुष्टमन्नैरमृतसन्निभैः । यस्मात्कृतं महाराज तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते

மகாராஜா! அமுதம் போன்ற அன்னத்தால் நீ உன் உடலைப் போஷித்தாய்; அந்தப் போஷணத்தாலே உடல் உருவாகி நிலைக்கிறது, ஆகவே பசி எழுகிறது।

Verse 66

कर्मैव कारणं राजन्नराणां सुखदुःखयोः । जन्ममृत्य्वोर्महाभाग भुंक्ष्व तत्कर्मणः फलम्

அரசே! மனிதரின் இன்பத் துன்பங்களுக்கு காரணம் கர்மமே. பாக்கியவானே! பிறப்பிலும் இறப்பிலும் அதே கர்மத்தின் பலனை நீ அனுபவிக்க வேண்டும்।

Verse 67

पूर्वेपि च महात्मानो दिवं प्राप्ताः स्वकर्मणा । पुनः प्रयाता भूर्लोकं कर्मणः क्षयकालतः

முன்னாளிலும் மகாத்மாக்கள் தம் கர்மத்தால் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தனர்; ஆனால் அந்தப் புண்ணியம் குன்றியபோது அவர்கள் மீண்டும் பூலோகத்திற்குத் திரும்பினர்।

Verse 68

नलो भगीरथश्चैव विश्वामित्रो युधिष्ठिरः । कर्मणैव हि संप्राप्ताः स्वर्गं राजन्स्वकालतः

நளன், பகீரதன், விசுவாமித்திரன், யுதிஷ்டிரனும்—அரசே, தத்தம் நியதிக்காலத்தில் தம் கருமங்களாலேயே சொர்க்கத்தை அடைந்தனர்.

Verse 69

दिष्टं हि प्राक्तनं कर्म तेन दुःखं सुखं लभेत् । तदुल्लंघयितुं राजन्कः समर्थोपि हीश्वरः

முன்னைய கருமமே ‘திஷ்டம்’; அதனால் மனிதன் துன்பமோ இன்பமோ அடைகிறான். அரசே, அந்த விதியை யார்—எவ்வளவு வல்லவராயினும்—மீற இயலும்?

Verse 70

अथ तस्मान्नृपश्रेष्ठ स्वर्गतस्यापि तेऽभवत् । क्षुत्तृष्णासंभवो वेगस्ततो दुष्टं हि कर्म ते

அப்போது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, சொர்க்கத்தை அடைந்திருந்தாலும் உன்னுள் பசி, தாகம் காரணமான ஒரு வேகம் எழுந்தது; அதனால் உன் செயல் தீயதாகியது.

Verse 71

यदि ते क्षुत्प्रतीकारो ह्यभीष्टो नृपसत्तम । तद्गत्वा भुंक्ष्व कायं स्वमानंदारण्यसंस्थितम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, உன் பசியைத் தீர்க்க விரும்பினால், அங்கே சென்று ஆனந்தாரண்யத்தில் உள்ள உன் உடலையே உண்டு கொள்.

Verse 72

तव चेयं महाराज्ञी क्षुत्क्षामातीव दृश्यते । सुबाहुरुवाच । कियत्कालमिदं कर्म कर्तव्यं प्रियया सह

மேலும், மகாராஜா, உமது இந்த மகாராணியும் பசியால் மிகவும் மெலிந்தவளாகத் தோன்றுகிறாள். சுபாஹு கூறினான்—“என் பிரியையுடன் இந்தச் செயலை எத்தனை காலம் செய்ய வேண்டும்?”

Verse 73

तन्मे ब्रूहि महाभागानुग्रहो दृश्यते कदा । कस्य दानेन किं पुण्यं द्रव्यस्य मुनिसत्तम

ஓ மகாபாகனே! எனக்குச் சொல்வாயாக—இறையருள் எப்போது வெளிப்படும்? எந்த வகைத் தானத்தால் எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும், ஓ முனிவரிற் சிறந்தவனே?

Verse 74

तत्प्रब्रूहि महाप्राज्ञ यदि तुष्टोसि सांप्रतम् । वामदेव उवाच । अन्नदानान्महासौख्यमुदकस्य महामते

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! இப்போது நீர் திருப்தியாயிருந்தால் அதைச் சொல்லுங்கள். வாமதேவர் கூறினார்—அன்னதானத்தால் மாபெரும் இன்பம் உண்டாகும்; அதுபோல நீர்தானத்தாலும், ஓ மஹாமதியே.

Verse 75

भुंजंति मर्त्याः स्वर्गं वै पीड्यंते नैव पातकैः । यदा दानं न दत्तं तु भवेदपि हि मानवैः

மனிதர்கள் சொர்க்கத்தை அனுபவித்து பாவங்களால் துன்புறார்—மக்கள் தானம் செய்திருக்கும்போது; ஆனால் மனிதர்கள் தானம் செய்யாவிட்டால் அவர்கள் நிச்சயமாக வேதனைப்படுவர்.

Verse 76

मृत्युकालेपि संप्राप्ते दानं सर्वे ददंति च । आदावेव प्रदातव्यमन्नं चोदकसंयुतम्

மரண நேரம் வந்தபோதும் அனைவரும் தானம் செய்கின்றனர்; ஆனால் அன்னத்தை நீருடன் சேர்த்து முன்பே (நல்ல நேரத்தில்) தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 77

सुच्छत्रोपानहौ दद्याज्जलपात्रं सुशोभनम् । भूमिं सुकांचनं धेनुमष्टौ दानानि योऽर्पयेत्

அழகிய குடை, பாதுக்கை, மேலும் அழகுறும் நீர்பாத்திரம் தானம் செய்யட்டும்; நிலம், சிறந்த பொன், பசுவும்—இவ்வெட்டு தானங்களையும் அர்ப்பணிப்பவன்.

Verse 78

स्वर्गे न जायते तस्य क्षुधातृष्णादिसंभवः । क्षुधा न बाधते राजन्नन्नदानात्स तृप्तिमान्

சுவர்க்கத்தில் அவனுக்கு பசி, தாகம் முதலியவை எழுவதில்லை. அரசே, அன்னதானப் புண்ணியத்தால் அவன் நிறைவு பெறுவதால் பசி அவனைத் துன்புறுத்தாது.

Verse 79

तृष्णा तीव्रा नहि स्याद्वै तृप्तो भवति सर्वदा । पादुकायाः प्रदानेन च्छत्रदानेन भूपते

அரசே, பாதுகை தானமும் குடை (சத்திர) தானமும் செய்தால் கடும் ஆசை எழாது; ஒருவர் எப்போதும் திருப்தியுடன் இருப்பார்.

Verse 80

छायामाप्नोति दाता वै वाहनं च नृपोत्तम । उपानहप्रदानेन अन्यदेवं वदाम्यहम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே, தானம் செய்பவன் நிச்சயமாக நிழலையும் வாகனத்தையும் பெறுவான். இப்போது பாதுகை தானத்தால் வரும் இன்னொரு பலனை நான் கூறுகிறேன்.

Verse 81

भूमिदानान्महाभाग सर्वकामानवाप्नुयात् । गोदानेन महाराज रसैः पुष्टो भवेत्सदा

பாக்கியவானே, நிலதானத்தால் மனிதன் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவான். மகாராஜா, கோதானத்தால் அவன் எப்போதும் உயிர்ச் சாறுகளால் போஷிக்கப்பட்டு வலிமை பெறுவான்.

Verse 82

सर्वान्भोगान्प्रभुंजानः स्वर्गलोके वसेन्नरः । तृप्तो भवति वै दाता गोदानेन न संशयः

எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து மனிதன் சுவர்க்கலோகத்தில் வாழ்வான். கோதானத்தால் தானம் செய்பவன் நிச்சயமாக முழு திருப்தி அடைவான்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 83

नीरुजः सुखसंपन्नः संतुष्टस्तु धनान्वितः । कांचनेन सुवर्णस्तु जायते नात्र संशयः

அவன் நோயற்றவனாக, இன்பச் செல்வம் நிறைந்தவனாக, திருப்தியுடன், செல்வவானாக ஆகிறான். காஞ்சனத்தின் தானம்/பயன்பாட்டால் பொன் பெறுதல் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 84

श्रीमांश्च रूपवांस्त्यागी रत्नभोक्ता भवेन्नरः । मृत्युकाले तु संप्राप्ते तिलदानं प्रयच्छति

மனிதன் செல்வமிக்கவனாக, அழகுடையவனாக, தியாகசீலனாக, ரத்தினச் செல்வத்தை அனுபவிப்பவனாக ஆகிறான்; மரண நேரம் வந்தபோது எள்ளுத் தானம் அளிக்கிறான்.

Verse 85

सर्वभोगपतिर्भूत्वा विष्णुलोकं प्रयाति सः । एवं दानविशेषेण प्राप्यते परमं सुखम्

அனைத்து போகங்களுக்கும் அதிபதியாகி அவன் விஷ்ணுலோகத்தை அடைகிறான். இவ்வாறு தானத்தின் இந்தச் சிறப்பால் பரம இன்பம் பெறப்படுகிறது.

Verse 86

गोदानं भूमिदानं तु अन्नोदके च वै त्वया । जीवमानेन राजेंद्र न दत्तं ब्राह्मणाय वै

ஓ ராஜேந்திரா! நீ உயிருடன் இருந்தபோது பிராமணனுக்கு கோதானம், பூதானம், மேலும் அன்னமும் நீரும் தானமாக அளிக்கவில்லை.

Verse 87

मृत्युकालेपि नो दत्तं तस्मात्क्षुधा प्रवर्तते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं जातं कर्मवशानुगम्

மரண நேரத்திலும் நீ தானம் அளிக்கவில்லை; ஆகவே பசி உன்னை வாட்டுகிறது. இதுவே காரணம் என்று நான் கூறினேன்—கடந்த கர்மத்தின் வலியால் ஏற்பட்டது.

Verse 88

यादृशं तु कृतं कर्म तादृशं परिभुज्यते । सुबाहुरुवाच । कथं क्षुधा प्रशांतिं मे प्रयाति मुनिसत्तम

எப்படிப்பட்ட கர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அதற்கேற்ற பலனையே அனுபவிக்க வேண்டும். சுபாஹு கூறினான்—முனிவரே, என் பசி எவ்வாறு தணியும்?

Verse 89

अनया शोषितः कायो ह्यतीव परिदूयते । क्षुधां प्रति द्विजश्रेष्ठ प्रायश्चित्तं वदस्व नौः

இந்தப் பசியால் எங்கள் உடல் வாடி உலர்ந்து மிகுந்த துன்புறுகிறது. ஓ த்விஜசிரேஷ்டரே, பசியைச் சார்ந்த பிராயச்சித்தத்தை எங்களுக்கு உரையுங்கள்.

Verse 90

कर्मणश्चास्यघोरस्य यथा शांतिर्भवेन्मम । वामदेव उवाच । प्रायश्चित्तं न चैवास्ति ऋतेभोगान्नृपोत्तम

‘அவனுடைய இந்தக் கொடிய கர்மத்திற்காக எனக்கு எவ்வாறு அமைதி கிடைக்கும்?’ வாமதேவர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவரே, பலனை அனுபவிப்பதைத்தவிர இதற்கு பிராயச்சித்தம் இல்லை.

Verse 91

कर्मणोस्य फलं सर्वं भवान्स्वस्थः प्रभोक्ष्यति । यत्र ते पतितः कायः प्रियायाश्चैव भूपते

அரசே, இந்தக் கர்மத்தின் முழுப் பலனையும் நீங்கள் நலமுடன் அனுபவிப்பீர்—உங்கள் உடலும் உங்கள் பிரியையின் உடலும் விழுந்த அதே இடத்தில்.

Verse 92

युवाभ्यां हि प्रगंतव्यमितश्चैव न संशयः । उभाभ्यामपि भोक्तव्यं कायमक्षयमेव तत्

நீங்கள் இருவரும் இங்கிருந்து நிச்சயமாகப் புறப்பட வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்த அழியாப் பதத்தை நீங்கள் இருவரும் அனுபவிக்க வேண்டும்.

Verse 93

स्वंस्वं राजन्न संदेहस्त्वया वै प्रियया सह । राजोवाच । कियत्कालं प्रभोक्तव्यं मयैवं प्रियया सह

ஓ அரசனே, ஒவ்வொருவரும் தம் தம் உறுதியில் ஐயமின்றி இருக்கட்டும்—சிறப்பாக நீ உன் பிரியையுடன். அரசன் கூறினான்—ஓ பிரபுவே, என் பிரியையுடன் இவ்விதம் நான் எத்தனை காலம் அனுபவிக்க வேண்டும்?

Verse 94

तदादिश महाभाग प्रमाणं तद्वचो मम । वामदेव उवाच । वासुदेव महास्तोत्रं महापातकनाशनम्

ஆகையால் ஓ மகாபாகனே, எனக்கு உபதேசம் அருள்வாயாக; உமது வாக்கே எனக்கு பிரமாணம். வாமதேவர் கூறினார்—வாசுதேவ மகாஸ்தோத்திரம் மகாபாதகங்களை நாசம் செய்கிறது.

Verse 95

यदा त्वं श्रोष्यसे पुण्यं तदा मोक्षं प्रयास्यसि । एतत्ते सर्वमाख्यातं गच्छ राजन्प्रभुंक्ष्वहि

நீ இந்தப் புண்ணியமான உபதேசத்தை கேட்டபோது, அப்பொழுது மோட்சத்தை அடைவாய். இவை அனைத்தும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; இப்போது போ, ஓ அரசனே, இவ்வுலகில் அரசாட்சிச் சுகத்தை அனுபவி.

Verse 96

एवं श्रुत्वा ततो राजा भार्यया सह वै पुनः । स्वशरीरस्य वै मांसं भक्षते प्रियया सह

இவ்வாறு கேட்ட அரசன் மீண்டும் மனைவியுடன், பிரியையுடன் சேர்ந்து தன் உடலின் மாம்சத்தையே உண்டான்.

Verse 97

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये । च्यवनचरित्रे सप्तनवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய குருதீர்த்த மாஹாத்ம்யமும் ச்யவன சரிதமும் கொண்ட தொண்ணூற்றேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 98

यथायथा च राजा च भक्षते च कलेवरम् । हसेते वै सदा नार्यौ तयोर्भावं वदाम्यहम्

அரசன் மீண்டும் மீண்டும் தன் உடலையே உண்டுகொண்டிருப்பதுபோல், அந்த இரு பெண்களும் எப்போதும் சிரிக்கின்றனர்; அவர்களின் உள்ளநோக்கை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 99

प्रज्ञा सार्द्धं महासाध्वी चरित्रं तस्य भूपतेः । हास्यं हि कुरुते नित्यं तस्य श्रद्धानपायिनी

அரசே, ஞானத்துடன் கூடிய அந்த மகாசாத்வி அவன் நடத்தையை நோக்கி எப்போதும் மென்மையான நகைப்பை வெளிப்படுத்துகிறாள்; அவளின் श्रद्धை ஒருபோதும் விலகாது।

Verse 100

प्रज्ञया प्रेर्यमाणेन न दत्तं श्रद्धयान्वितम् । ब्राह्मणेभ्यः सुसंकल्प्य अन्नमुद्दिश्य वैष्णवे

நம்பிக்கையின்றி, கணக்கிடும் புத்தியின் தூண்டுதலால் மட்டும் வழங்கப்படாத அன்னத்தை, தூய சங்கல்பத்துடன் பிராமணர்களுக்கு அளித்து, அதை வைஷ்ணவனான விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணமாகக் கருத வேண்டும்।

Verse 101

एवं स भक्षते मांसं स्वस्य कायस्य नित्यदा । योषिदप्यात्मकायं च रसैश्चामृतसन्निभैः

இவ்வாறு அவன் எப்போதும் தன் உடலின் மாம்சத்தையே உண்டுகொள்கிறான்; பெண்ணும் அமிர்தம் போன்ற சுவையுடைய இன்பங்களில் மூழ்கி தன் உடலையே (மெய்யாக) உண்டதுபோல் ஆகிறாள்।

Verse 102

ततो वर्षशतांते तु वामदेवं महामुनिम् । स्मृत्वा स गर्हयामास आत्मानं प्रति सुव्रत

பின்னர் நூறு ஆண்டுகளின் முடிவில், மகாமுனி வாமதேவரை நினைத்து, அந்த நற்கடமை கொண்டவன் தன்னைத் தானே கண்டித்து மனம் வருந்தினான்।

Verse 103

न दत्तं पितृदेवेभ्यो ब्राह्मणेभ्यः कदा मया । न दत्तमतिथिभ्यो हि वृद्धेभ्यश्च विशेषतः

நான் ஒருபோதும் பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தானம் அளிக்கவில்லை; பிராமணர்களுக்கும் எப்போதும் அளிக்கவில்லை. விருந்தினர்களுக்கும் கொடுக்கவில்லை; குறிப்பாக முதியவர்களுக்கு முற்றிலும் கொடுக்கவில்லை.

Verse 104

दीनेभ्यो हि न दत्तं च कृपया चातुराय च । एवं स भुंक्ते स्वं मांसं गर्हयन्स्वीय कर्म च

கருணையினாலும் ஏழை, துன்புறுவோர்க்கு தானம் அளிக்காதவனுக்கு இதுவே பலன்—அவன் ‘தன் சொந்த மாம்சத்தை’ உண்ணும் நிலைக்கு வந்து, தன் செயல்களைத் தானே நிந்திக்கிறான்.

Verse 105

एवं स्वमांसं भुंजानं सुबाहुं प्रियया सह । हसेते च तदा दृष्ट्वा प्रज्ञा श्रद्धा च द्वे स्त्रियौ

இவ்வாறு காதலியுடன் சுபாஹு தன் சொந்த மாம்சத்தை உண்ணுவதைக் கண்டு, அந்த வேளையில் பிரஜ்ஞா மற்றும் ஸ்ரத்தா எனும் இரு பெண்களும் சிரித்தனர்.

Verse 106

तस्य कर्मविपाकस्य शुभात्मा हसते नृप । मम संगप्रसंगेन न दत्तं पापचेतन

அரசே! அவன் கர்மவிபாகம் பழுத்ததைக் கண்டு சுபாத்மன் சிரிக்கிறான். என்னுடன் சேர்ந்த தொடர்பினால் அந்தப் பாபசிந்தையவன் தானம் செய்யவில்லை.

Verse 107

प्रज्ञा च वचनैस्तैस्तु राजानं हसते पुनः । क्वगतोसौ महामोहो येन त्वं मोहितो नृप

மேலும் பிரஜ்ஞா அதே சொற்களால் மீண்டும் அரசனை நோக்கி சிரித்தாள்: “அரசே! உன்னை மயக்கிய அந்த மகாமோகம் எங்கே போயிற்று?”

Verse 108

लोभेन मोहयुक्तेन तमोगर्ते निपात्यते । तत्रापतित्वा मामैव पतितं दुःखसंकटे

லோபமும் மோகமும் சேர்ந்தால் மனிதன் இருள் குழியில் வீழ்த்தப்படுகிறான். அங்கே வீழ்ந்தவன் தன்னைத் துயர்-இக்கட்டின் வலையில் மூழ்கியவனாகக் காண்கிறான்.

Verse 109

दानमार्गं परित्यज्य लोभमार्गं गतो नृप । भार्यया सह भुंक्ष्व त्वं व्यापितः क्षुधया भृशम्

அரசே! தானத்தின் வழியை விட்டுத் துன்பமான லோபத்தின் வழியை நீ எடுத்துக்கொண்டாய். இப்போது மனைவியுடன் சேர்ந்து உண்; நீ கடும் பசியால் மிகுந்த வேதனைப்படுகிறாய்.

Verse 110

एवं तं हसते प्रज्ञा सुबाहुं प्रिययान्वितम् । एतद्धि कारणं सर्वं तयोर्हासस्य पुत्रक

இவ்வாறு அன்பியுடன் இருந்த சுபாஹுவை நோக்கி ஞானமிகு பெண் சிரித்தாள். ‘மகனே! அவர்கள் இருவரும் சிரித்ததற்கான முழுக் காரணம் இதுவே’ என்றாள்.

Verse 111

भक्ष्यमाणस्य भूपस्य देहं स्वं दुःखिते तदा । ऊचतुर्देहिदेहीति याच्यमानः सदैव हि

அரசன் விழுங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தபோது அவன் உடல் துன்பத்தில் துடித்தது. அப்போது அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘கொடு, கொடு’ என்று கூவினர்; ஏனெனில் அவன் எப்போதும் தானம் கேட்டு வேண்டப்பட்டவனாய் இருந்தான்.

Verse 112

क्षुधातृष्णामहाप्राज्ञ भीमरूपे भयानके । पयसा मिश्रितं भक्षं याचेते नृपतीश्वरम्

மிகுந்த ஞானமுடையவரே! அச்சமூட்டும் பயங்கர வடிவமுடைய பசி, தாகம் ஆகியவை அரசர்களின் தலைவனிடம் பால் கலந்த உணவை வேண்டின.

Verse 113

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्त्वया परिपृच्छितम् । अन्यत्किं ते प्रवक्ष्यामि तद्वदस्व महामते

நீ கேட்ட அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இனி நான் வேறு என்ன கூறுவேன்? ஓ மகாமதி, நீயே கூறு.

Verse 114

विज्वल उवाच । वासुदेवाभिधानं तत्स्तोत्रं कथय मे पितः । येन मोक्षं व्रजेद्राजा तद्विष्णोः परमं पदम्

விஜ்வலன் கூறினான்—அப்பா, ‘வாசுதேவ’ எனப்படும் அந்த ஸ்தோத்திரத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதனால் அரசன் மோட்சம் பெற்று விஷ்ணுவின் பரமபதத்தை அடைவான்.