Adhyaya 88

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतं स्तोत्रं महाज्ञानं ध्यानं चैव सुपुत्रक । मयाख्यातं तवाग्रे वै विष्णोः पापप्रणाशनम्

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அருமை மகனே! விஷ்ணுவின் பாபநாசகமான விரதம், ஸ்தோத்திரம், மகாஜ்ஞானம் மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றை முன்பே உனக்குச் சொல்லியுள்ளேன்।

Verse 2

एवं चतुष्टयं सा हि यदा पुण्यं समाचरेत् । प्रयाति वैष्णवं लोकं देवानामपि दुर्लभम्

அவள் இந்தப் புண்ணியமான நால்வகை அனுஷ்டானத்தையும் முறையாகச் செய்தால், தேவர்களுக்கும் அரிதான வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைகிறாள்।

Verse 3

इतो गत्वा व्रतं वत्स दिव्यां देवीं प्रबोधय । अशून्यशयनं नाम व्रतराजं वदस्व ताम्

அன்புக் குழந்தையே! இங்கிருந்து சென்று அந்த திவ்ய தேவியை விரதத்திற்காக விழிப்புறச் செய்து, ‘அசூன்யசயனம்’ எனும் விரதராஜத்தை அவளுக்குச் சொல்।

Verse 4

समुद्धर महापापाद्राजकन्यां यशस्विनीम् । त्वया पृष्टं मया ख्यातं पुण्यदं पापनाशनम्

பெரும் பாவத்திலிருந்து அந்த புகழ்மிக்க அரசகுமாரியை மீட்டு உயர்த்து. நீ கேட்டதை நான் விளக்கியேன்; அது புண்ணியம் தருவதும் பாவம் அழிப்பதும் ஆகும்।

Verse 5

गच्छ गच्छ महाभाग इत्युक्त्वा विरराम सः । श्रीविष्णुरुवाच । उज्ज्वलोप्येवमुक्तस्तु स पित्रा कुंजलेन हि

“செல், செல், மகாபாகா,” என்று கூறி அவர் மௌனமானார். ஸ்ரீவிஷ்ணு உரைத்தார்—தந்தை குஞ்ஜலன் இவ்வாறு அழைத்தபோதிலும் உஜ்ஜ்வலன் நிச்சயமாக…

Verse 6

प्रणम्य पादौ धर्मात्मा मातापित्रोर्महामतिः । जगाम त्वरितो राजन्प्लक्षद्वीपं स उज्ज्वलः

தர்மாத்மாவும் மஹாமதியுமான உஜ்ஜ்வலன் தாய் தந்தையின் பாதங்களில் வணங்கி, அரசே, விரைவாக ப்லக்ஷத்வீபத்திற்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 7

तं गिरिं सर्वतोभद्रं नानाधातुसमाकुलम् । नानारत्नमयैस्तुंगैः शिखरैरुपशोभितम्

அந்த மலை எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களகரமானது; பலவகைத் தாதுக்களால் நிறைந்தது; பலவகை ரத்தினங்களால் ஆன உயர்ந்த சிகரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 8

नानाप्रवाहसंपूर्णैरुदकैरुज्ज्वलैर्नृप । नद्यः संति स्वच्छनीरास्तस्मिन्गिरिवरोत्तमे

அரசே, அந்த சிறந்த மலையில் பல ஓடைகளால் நிரம்பிய நதிகள் உள்ளன; அவற்றின் நீர் ஒளிவீசும், தெளிவான, தூய்மையானது।

Verse 9

किन्नरास्तत्र गायंति गंधर्वाः सुस्वरैर्नृप । अप्सरोभिः समाकीर्णं देववृंदैरुपावृतम्

அரசே, அங்கே கின்னரர்கள் பாடுகின்றனர்; கந்தர்வர்கள் இனிய ஸ்வரங்களால் இசைக்கின்றனர். அது அப்ஸரஸ்களால் நிரம்பி, தேவகணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது।

Verse 10

सिद्धचारणसंघुष्टं मुनिवृंदैरलंकृतम् । नानापक्षिनिनादैश्च सर्वत्र परिनादितम्

அது சித்தர்-சாரணர் முழக்கங்களால் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது; முனிவர் கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகைப் பறவைகளின் குரலால் எங்கும் நிறைந்து நால்திசையும் முழங்கியது।

Verse 11

एवं गिरिं समासाद्य उज्ज्वलो लघुविक्रमः । सुस्वरेणापि सा कन्या गिरौ तस्मिन्प्ररोदिति

இவ்வாறு விரைவுப் பராக்கிரமம் உடைய உஜ்ஜ்வலன் அந்த மலையை அடைந்தான்; அங்கே அந்த கன்னியும் மென்மையான குரலிலேயே கூட உரக்க அழுதாள்।

Verse 12

रोरूयमाणां स प्राज्ञो वचनं चेदमब्रवीत् । का त्वं भवसि कल्याणि कस्माद्रोदिषि सांप्रतम्

அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த அந்த ஞானி கூறினார்— “கல்யாணி, நீ யார்? இப்போது ஏன் அழுகிறாய்?”

Verse 13

कमाश्रिता महाभागे केन ते विप्रियं कृतम् । समाचक्ष्व ममाद्यैव सर्वदुःखस्य कारणम्

மகாபாகையே, நீ யாரைச் சார்ந்திருக்கிறாய்? யார் உனக்கு தீங்கு செய்தார்? உன் எல்லாத் துயரத்திற்கும் காரணத்தை இன்று எனக்குச் சொல்।

Verse 14

दिव्यादेव्युवाच । विपाको हि महाभाग कर्मणां मम सांप्रतम् । इह तिष्ठामि दुःखेन वैधव्येन समन्विता

திவ்யா தேவி கூறினாள்— “மகாபாகரே, இப்போது நான் அனுபவிப்பது என் கர்மங்களின் பழுத்த பலனே. விதவைத்துயருடன் இங்கே நான் தங்கியிருக்கிறேன்.”

Verse 15

भवान्को हि महाभाग कृपया मम पीडितः । पक्षिरूपधरो वत्स सोत्सवं परिभाषते

ஹே மகாபாகனே! நீர் யார்? கருணையால் என் துயரத்தில் என்னிடம் பேசுகிறீர். வத்ஸா, பறவை வடிவம் கொண்டிருந்தும் மகிழ்ச்சியுடன் என்னை அழைக்கிறீர்।

Verse 16

एवमाकर्ण्य तत्सर्वं भाषितं राजकन्यया । अहं पक्षी महाभागे कृपया तव पीडितः

அரசகன்னி கூறிய அனைத்தையும் கேட்டபின் அவன் சொன்னான்—ஹே மகாபாகையே! நான் ஒரு பறவை; உன் கருணையால் என் வேதனை தணிந்தது।

Verse 17

पक्षिरूपधरो भद्रे नाहं सिद्धो न ज्ञानवान् । रुदमानां महालापैर्भवतीं दृष्टवानिह

ஹே பத்திரே! நான் பறவை வடிவம் கொண்டவன்; நான் சித்தனும் அல்ல, ஞானியும் அல்ல. இங்கே நீ பெரும் புலம்பலுடன் அழுததை கண்டேன்।

Verse 18

ततः पृच्छाम्यहं देवि वद मे कारणं त्विह । पितुर्गेहे यथावृत्तमात्मवृत्तांतमेव हि

ஆகையால், ஹே தேவி, நான் கேட்கிறேன்—இங்கே இதற்கான காரணத்தைச் சொல். தந்தையின் வீட்டில் நடந்ததை அப்படியே, உன் முழு வரலாறையும் தெளிவாக உரை।

Verse 19

तया निवेदितं सर्वं यथासंख्येन दुःखदम् । समासेन समाकर्ण्य उज्ज्वलस्तु महमनाः

அவள் வரிசையாக எல்லா துயரச் செய்திகளையும் தெரிவித்தாள். அதைச் சுருக்கமாகக் கேட்ட மகாமனத்தையுடைய உஜ்ஜ்வலன் மிகுந்த வேதனை அடைந்தான்।

Verse 20

तामुवाच महापक्षी दिव्यादेवीं सुदुःखिताम् । यथा विवाहकाले ते भर्तारो मरणं गताः

மகாபக்ஷி மிகுந்த துயரத்தில் மூழ்கிய அந்த தெய்வீக தேவியிடம் கூறினான்— “தேவி, உன் திருமண நேரத்திலேயே உன் கணவர்கள் எவ்வாறு மரணமடைந்தனர்?”

Verse 21

स्वयंवरनिमित्तं ते क्षयं याताश्च क्षत्रियाः । एतत्ते चेष्टितं सर्वं मया पितरि भाषितम्

உன் ஸ்வயம்வரத்தின் காரணமாக அந்த க்ஷத்திரியர்கள் அழிவை அடைந்தனர். உன் இந்த முழு நடத்தை அனைத்தையும் நான் என் தந்தையிடம் தெரிவித்தேன்.

Verse 22

अन्यजन्मकृतंकर्मतव पापं सुलोचने । मम पित्रा ममाग्रे तु कृपया परिभाषितम्

ஓ சுலோசனே, முந்தைய பிறவியில் நீ செய்த பாவகர்மத்தை என் தந்தை கருணையுடன் எனக்கு முன்பே விளக்கினார்.

Verse 23

तेन दोषेण संपुष्टा लिप्ता जाता वरानने । एतावत्कारणं सर्वं तातेन परिभाषितम्

அந்த குற்றத்தால் வளர்க்கப்பட்டு, அதனால் மாசுபட்டு நீ இவ்வாறு ஆனாய், ஓ வரானனே. இத்தனை அளவான காரணமெல்லாம் தந்தையால் விளக்கப்பட்டது.

Verse 24

पूर्वकर्मविपाकं तु भुंक्ष्व त्वं च समाश्वस । एवं सा भाषितं तस्य श्रुत्वा कन्योज्ज्वलस्य तत्

“முன்கர்மத்தின் பழுத்த பலனை நீ அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்; பொறுத்திருந்து அமைதியடைவாய்.” அவள் இவ்வாறு கூறியதை கேட்ட கன்யோஜ்ஜ்வலா பின்னர்…

Verse 25

प्रत्युवाच महात्मानं ब्रुवंतं पक्षिणं पुनः । प्रणता दीनया वाचा कुरु पक्षिन्कृपां मम

மகாத்மையான பறவை பேசிக்கொண்டிருக்க, அவள் மீண்டும் பதிலளித்தாள். தாழ்ந்து வணங்கி, துயர்மிகு குரலில்—“ஓ பறவையே, என்மேல் கருணை செய்” என்றாள்.

Verse 26

कथयस्व प्रसादेन तस्य पापस्य निष्कृतिम् । प्रायश्चित्तं सुपुण्यं च मम पातकशोधनम्

கருணையால் அந்தப் பாவத்தின் நிவாரணத்தைச் சொல்லுங்கள்—மிகப் புண்ணியமிக்க பிராயச்சித்தத்தை, என் பாவத்தைத் தூய்மைப்படுத்துவதை.

Verse 27

येन व्रजाम्यहं पुण्यं विशुद्धाधौतकल्मषा । प्रायश्चित्तं महाभाग वद मे त्वं प्रसादतः

எந்த வழியால் நான் புண்ணியத்தை அடைந்து, என் கல்மஷங்கள் முழுதும் கழுவப்பட்டுத் தூய்மையடைவேன்? ஓ மகாபாகா, அருளால் அந்தப் பிராயச்சித்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 28

उज्ज्वल उवाच । तवार्थं तु महाभागे पितरं पृष्टवानहम् । समाख्यातमतः पित्रा प्रायश्चित्तमनुत्तमम्

உஜ்ஜ்வலன் கூறினான்—“ஓ மகாபாகே, உன் பொருட்டு நான் என் தந்தையிடம் கேட்டேன். ஆகவே தந்தை ஒப்பற்ற பிராயச்சித்தத்தை விளக்கியுள்ளார்.”

Verse 29

तत्त्वं कुरु महाभागे सर्वपातकशोधनम् । ध्यायस्व हि हृषीकेशं शतनामजपस्व च

ஓ மகாபாகே, எல்லாப் பாவங்களையும் தூய்மைப்படுத்தும் தத்துவசாரமான வழியை மேற்கொள். ஹ்ருஷீகேசனைத் தியானி; அவரின் சதநாம ஜபத்தையும் செய்.

Verse 30

भव ज्ञानपरा नित्यं कुरु व्रतमनुत्तमम् । अशून्यशयनं पुण्यं व्रतं पापप्रणाशकम्

நீ எப்போதும் ஞானத்தில் பராயணமாக இருந்து, அந்த ஒப்பற்ற விரதத்தை இடையறாது மேற்கொள். ‘அசூன்ய-சயனம்’ எனப்படும் இப்புனித விரதம் புண்ணியத்தை அளித்து பாவங்களை அழிக்கும்.

Verse 31

समाचष्ट स धर्मात्मा सर्वज्ञानप्रकाशकम् । ज्ञानं स्तोत्रं व्रतं ध्यानं विष्णोश्चैव महात्मनः

அப்போது அந்த தர்மாத்மா, எல்லா அறிவையும் ஒளிரச் செய்யும் உபதேசத்தை உரைத்தார்—மகாத்மா விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட தத்துவஞானம், ஸ்தோத்திரம், விரதம், தியானம்.

Verse 32

विष्णुरुवाच । तस्मात्सा हि प्रजग्राह संस्थिता निर्जने वने । सर्वद्वंद्वविनिर्मुक्ता संजाता तपसि स्थिता

விஷ்ணு கூறினார்—ஆகையால் அவள் அதை ஏற்றுக்கொண்டாள்; தனிமையான காட்டில் தங்கி, எல்லா இருமைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, தவத்தில் நிலைபெற்றாள்.

Verse 33

व्रतं चक्रे जिताहारा निराधारा सुदुःखिता । कामक्रोधविहीना सा वर्गं संयम्य नित्यशः

அவள் உணவை அடக்கி விரதம் மேற்கொண்டாள்; ஆதரவின்றி மிகுந்த துயருற்றாள். காமமும் கோபமும் இன்றி, நாள்தோறும் இந்திரியக் கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்தினாள்.

Verse 34

इंद्रियाणां महाराज महामोहं निरस्य सा । अब्दे चतुर्थके प्राप्ते सुप्रसन्नो जनार्दनः

மகாராஜா, இந்திரியங்களால் எழும் பேர்மயக்கத்தை நீக்கி, நான்காம் ஆண்டு வந்தபோது, ஜனார்தனன் (திரு விஷ்ணு) மிகுந்த திருப்தியடைந்தான்.

Verse 35

तस्यै वरं दातुकामश्चायातो वरनायकः । तस्यै संदर्शयामास स्वरूपं वरदः प्रभुः

அவளுக்கு வரம் அருள விரும்பிய வரதன், அவளிடம் வந்து; அந்தக் கருணைமிகு ஆண்டவன் தன் உண்மையான ஸ்வரூபத்தை அவளுக்கு வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 36

सूत उवाच । इंद्रनीलघनश्यामं शंखचक्रगदाधरम् । सर्वाभरणशोभाढ्यं पद्महस्तं महेश्वरम्

சூதர் கூறினார்—நான் மகேஸ்வரனை கண்டேன்: இந்திரநீலக் கனமேகம்போல் கருநிறம், சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவன்; எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் விளங்கும், கையில் தாமரை கொண்டவன்।

Verse 37

बद्धांजलिपुटा भूत्वा वेपमाना निराश्रया । उवाच गद्गदैर्वाक्यैः प्रणता मधुसूदनम्

அவள் கைகளை கூப்பி, நடுங்கி, ஆதரவற்றவளாய், வணங்கி, மதுசூதனனிடம் குரல் தடுக்கத் தடுக்கப் பேசினாள்।

Verse 38

तेजसा तव दिव्येन स्थातुं शक्नोमि नैव हि । दिव्यरूपो भवेः कस्त्वं कृपया मम चाग्रतः

உமது தெய்வீகத் தேஜஸின் முன் நான் நிற்க இயலவில்லை. தெய்வீக ரூபமுடைய நீர் யார்? கருணையால் என் முன்னே உம்மை வெளிப்படுத்துங்கள்।

Verse 39

कथयस्व प्रसादेन किमत्र तव कारणम् । सर्वमेव प्रसादेन प्रब्रवीहि महामते

அருளுடன் கூறுங்கள்—இவ்விடத்தில் உமது காரணம் என்ன? ஓ மகாமதி, மனமகிழ்ந்து அனைத்தையும் முழுமையாக விளக்குங்கள்।

Verse 40

देवमेवं विजानामि तेजसा इंगितैस्तव । ज्ञानहीना जगन्नाथ न जाने रूपनामनी

ஏ தேவா! உமது ஒளிப்பெருக்கமும் நுண்ணிய குறிப்புகளும் மூலமே உம்மை இவ்விதம் அறிகிறேன். ஏ ஜகந்நாதா! ஞானமற்ற நான் உமது ரூபத்தையும் நாமங்களையும் அறியேன்.

Verse 41

किं ब्रह्मा वा भवान्विष्णुः किं वा शंकर एव हि । एवमुक्त्वा प्रणम्यैवं दंडवद्धरणीं गता

“நீர் பிரம்மாவா? அல்லது விஷ்ணுவா? அல்லது உண்மையிலே சங்கரரா?” என்று கூறி அவள் வணங்கி, தண்டவத் நமஸ்காரமாக தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 42

तामुवाच जगन्नाथः प्रणतां राजनंदिनीम् । श्रीभगवानुवाच । त्रयाणामपि देवानामंतरं नास्ति शोभने

வணங்கி நின்ற அரசகுமாரியிடம் ஜகந்நாதர் கூறினார்—பகவான் உரைத்தார்: “அழகியவளே! அந்த மூன்று தேவர்களிடையே எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை.”

Verse 43

ब्रह्मा समर्चितो येन शंकरो वा वरानने । तेनाहमर्चितो नित्यं नात्र कार्या विचारणा

அழகிய முகமுடையவளே! யார் பிரம்மாவை முறையாக வழிபடுகிறாரோ, அல்லது சங்கரனையும்—அவர் எப்போதும் என்னையும் வழிபடுகிறார்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 44

एतौ ममाभिन्नतरौ नित्यं चापि त्रिरूपवान् । अहं हि पूजितो यैश्च तावेतौ तैः सुपूजितौ

இவ்விருவரும் என்னிடமிருந்து பிரியாதவர்கள்; எப்போதும் திரிரூபமாக உள்ளவர்கள். யார் என்னை வழிபடுகிறாரோ, அவரே இவ்விருவரையும் நன்றாக வழிபடுகிறார்.

Verse 45

अहं देवो हृषीकेशः कृपया तव चागतः । स्तवेनानेन पुण्येन व्रतेन नियमेन च

நான் தேவனான ஹ்ருஷீகேசன்; கருணையால் உன்னிடம் வந்தேன். இந்தப் புண்ணிய ஸ்தோத்திரத்தாலும், உன் விரதம் நியமங்களாலும் உந்தப்பட்டேன்.

Verse 46

संजाता कल्मषैर्हीना वरं वरय शोभने । दिव्यादेव्युवाच । विजयस्व हृषीकेश कृष्णक्लेशापहारक

இப்போது நீ கள்மஷமற்றவளாய் ஆனாய்; அழகியவளே, வரம் கேள்—சிறந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. திவ்ய தேவியார் கூறினார்: ஹ்ருஷீகேசா, கிருஷ்ணா, துயரநீக்கி, வெற்றி பெறுவாயாக.

Verse 47

नमामि चरणद्वंद्वं मामुद्धर सुरेश्वर । वरं मे दातुकामोऽसि चक्रपाणे प्रसीद मे

உமது திருவடி இரண்டையும் வணங்குகிறேன்; தேவர்களின் ஈசனே, என்னை உயர்த்தி அருள்வாயாக. நீர் வரம் அளிக்க விரும்புகிறீர்; சக்கரபாணியே, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 48

आत्मपादयुगस्यापि भक्तिं देहि ममानघ । दर्शयस्व जगन्नाथ मोक्षमार्गं निरामयम्

களங்கமற்ற ஆண்டவனே, உமது திருவடிகளில் எனக்கு பக்தியை அருள்வாயாக. ஜகந்நாதா, நோயற்ற குறையற்ற மோக்ஷ மார்க்கத்தை எனக்கு வெளிப்படுத்துவாயாக.

Verse 49

दासत्वं देहि वैकुंठ यदि तुष्टो जनार्दन । श्रीभगवानुवाच । एवमस्तु महाभागे गच्छ निर्धूतकल्मषा

ஜனார்தனனே, நீர் திருப்தியடைந்தால் வைகுண்டத்தில் எனக்கு தாசத்துவத்தை அருள்வாயாக. ஸ்ரீபகவான் கூறினார்: அவ்வாறே ஆகுக, பாக்கியவதியே; செல், உன் கள்மஷங்கள் கழுவப்பட்டன.

Verse 50

वैष्णवं परमं लोकं दुर्लभं योगिभिः सदा । गच्छ गच्छ परं लोकं प्रसादान्मम सांप्रतम्

வைஷ்ணவர்களின் பரம உலகம் யோகிகளுக்கும் எப்போதும் அரிது. என் அருளால் இப்பொழுதே அந்த உயர்ந்த உலகிற்கு செல், செல்.

Verse 51

एवमुक्ते ततो वाक्ये माधवेन महात्मना । दिव्यादेवी अभूद्दिव्या सूर्यतेजः समप्रभा

மகாத்மா மாதவன் இவ்வாறு சொன்னவுடன் அந்த தேவி தெய்வீகமாக ஒளிர்ந்தாள்; சூரியத் தேஜஸுக்கு நிகரான பிரகாசம் பெற்றாள்.

Verse 52

पश्यतां सर्वलोकानां दिव्याभरणभूषिता । दिव्यमालान्विता सा च दिव्यहारविलंबिनी

அனைத்து உலகங்களும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவள் தெய்வீக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்; தெய்வீக மாலையுடன், அழகாகத் தொங்கும் விண்ணுலக மாலையணியால் விளங்கினாள்.

Verse 53

गता सा वैष्णवं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । पुनः पक्षी समायातः स्वगृहं हर्षसंयुतः

அவள் தீயழிவு மற்றும் பிரளயமின்றி உள்ள வைஷ்ணவ உலகிற்கு சென்றாள். பின்னர் அந்தப் பறவை மகிழ்ச்சியுடன் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பியது.

Verse 54

तत्सर्वं कथयामास पितरं प्रति सत्तमः

அப்போது அந்த மிகச் சிறந்த தர்மவான், நடந்த அனைத்தையும் தன் தந்தையிடம் கூறினான்.

Verse 88

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रेऽष्टाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானம், குருதீர்த்தம் மற்றும் ச்யவனச் சரிதம் கூறும் எண்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।