Adhyaya 82

Verse 1

सुकर्मोवाच । एवं चिंतयते यावद्राजा परमधार्मिकः । तावत्प्रोवाच सा देवी रतिपुत्री वरानना

சுகர்மன் கூறினான்—பரம தர்மநிஷ்டையுடைய அரசன் இவ்வாறு சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, ரதியின் மகளான அந்த வரானனா தேவி அப்போது உரைத்தாள்।

Verse 2

किमु चिंतयसे राजंस्त्वमिहैव महामते । प्रायेणापि स्त्रियः सर्वाश्चपलाः स्युर्न संशयः

ஓ அரசே, மஹாமதியே! நீ இங்கேயே ஏன் கவலைப்படுகிறாய்? பொதுவாக உலகில் எல்லா பெண்களும் சஞ்சலமானவர்கள்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 3

नाहं चापल्यभावेन त्वामेवं प्रविचालये । नाहं हि कारयाम्यद्य भवत्पार्श्वं नृपोत्तम

நான் சஞ்சலமான மனநிலையால் உன்னை இவ்வாறு கலங்கச் செய்வதில்லை. ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, இன்று உன்னை என் அருகில் இருக்கும்படி கட்டாயப்படுத்தவும் இல்லை।

Verse 4

अन्यस्त्रियो यथा लोके चपलत्वाद्वदंति च । अकार्यं राजराजेंद्र लोभान्मोहाच्च लंपटाः

உலகில் பிற பெண்கள் சஞ்சலத்தால் பேசுவது போல, ஓ ராஜராஜேந்திரா, ஆசைமயக்கத்தால் காமவெறியர்கள் லோபமும் மோகமும் கொண்டு செய்யக்கூடாததைச் செய்கிறார்கள்।

Verse 5

लोकानां दर्शनायैव जाता श्रद्धा ममोरसि । देवानां दर्शनं पुण्यं दुर्लभं हि सुमानुषैः

உலகங்களைத் தரிசிக்கவே என் உள்ளத்தில் பக்திச் சிரத்தை எழுந்தது. தேவர்களின் தரிசனம் புண்ணியமானது; ஆயினும் சிறந்த மனிதர்க்கும் அது அரிது।

Verse 6

तेषां च दर्शनं राजन्कारयामि वदस्व मे । दोषं पापकरं यत्तु मत्संगादिह चेद्भवेत्

அரசே, நான் உமக்கு அவர்களின் தரிசனத்தை ஏற்பாடு செய்கிறேன்; சொல்லும்—என் சங்கத்தால் இங்கே ஏதேனும் பாபகரமான குற்றம் உண்டாகுமெனில் அது என்ன?

Verse 7

एवं चिंतयसे दुःखं यथान्यः प्राकृतो जनः । महाभयाद्यथाभीतो मोहगर्ते गतो यथा

நீ இவ்வாறு துயரத்தை எண்ணுகிறாய்; அது ஒரு சாதாரண உலகியலான மனிதன் போல—மிகப் பெரிய அச்சத்தால் நடுங்கி, மோகக் குழியில் விழுந்தவன் போல.

Verse 8

त्यज चिंतां महाराज न गंतव्यं त्वया दिवि । येन ते जायते दुःखं तन्न कार्यं मया कदा

மகாராஜா, கவலையை விட்டுவிடு; உமக்கு விண்ணுலகம் செல்ல வேண்டியதில்லை. உமக்கு துயரம் உண்டாக்கும் எந்தச் செயலும் நான் ஒருபோதும் செய்யமாட்டேன்.

Verse 9

एवमुक्तस्तथा राजा तामुवाच वराननाम् । चिंतितं यन्मया देवि तच्छृणुष्व हि सांप्रतम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் அரசன் அந்த அழகிய முகத்தையுடையவளிடம் சொன்னான்—“தேவி, நான் மனத்தில் எண்ணியதை இப்போது கேள்.”

Verse 10

मानभंगो मया दृष्टो नैव स्वस्य मनःप्रिये । मयि स्वर्गं गते कांते प्रजा दीना भविष्यति

மனத்திற்கினியவளே, நான் ஒரு மானபங்கத்தை காண்கிறேன்—அது என் சொந்தமானது அல்ல. காந்தே, நான் விண்ணுலகம் சென்றால் மக்கள் துன்புறுவர்.

Verse 11

त्रासयिष्यति दुष्टात्मा यमस्तु व्याधिभिः प्रजाः । त्वया सार्धं प्रयास्यामि स्वर्गलोकं वरानने

துஷ்டாத்மையான யமன் மக்களை நோய்களால் துன்புறுத்துவான்; ஆனால் அழகிய முகத்தாளே, நான் உன்னுடன் சேர்ந்து ஸ்வர்கலோகத்திற்குப் புறப்படுவேன்।

Verse 12

एवमाभाष्य तां राजा समाहूय सुतोत्तमम् । पूरुं तं सर्वधर्मज्ञं जरायुक्तं महामतिम्

இவ்வாறு அவளிடம் கூறிய அரசன், தன் சிறந்த மகன் பூருவை அழைத்தான்—அவன் எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தவன், வயதால் முதிர்ந்தவன், மாபெரும் புத்தியுடையவன்।

Verse 13

एह्येहि सर्वधर्मज्ञ धर्मं जानासि निश्चितम् । ममाज्ञया हि धर्मात्मन्धर्मः संपालितस्त्वया

வா, வா—ஓ எல்லாத் தர்மங்களையும் அறிந்தவனே! நீ தர்மத்தை உறுதியாக அறிந்துள்ளாய். ஓ தர்மாத்மா, என் ஆணையினால் நீ தர்மத்தை முறையாகக் காத்து நிறைவேற்றியுள்ளாய்।

Verse 14

जरा मे दीयतां तात तारुण्यं गृह्यतां पुनः । राज्यं कुरु ममेदं त्वं सकोशबलवाहनम्

மகனே, என் முதுமை உனக்குக் கொடுக்கப்படட்டும்; நீ என் இளமையை மீண்டும் ஏற்றுக்கொள். கருவூலம், படை, வாகனங்களுடன் கூடிய இந்த அரசை நீ ஏற்று ஆளு।

Verse 15

आसमुद्रां प्रभुंक्ष्व त्वं रत्नपूर्णां वसुंधराम् । मया दत्तां महाभाग सग्रामवनपत्तनाम्

ஓ மகாபாகனே, கடலால் எல்லைப்படுத்தப்பட்டு ரத்தினங்களால் நிறைந்த இந்தப் பூமியை—நான் உனக்குத் தந்ததை—கிராமங்கள், காடுகள், நகரங்களுடன் சேர்ந்து அனுபவித்து ஆளு।

Verse 16

प्रजानां पालनं पुण्यं कर्तव्यं च सदानघ । दुष्टानां शासनं नित्यं साधूनां परिपालनम्

ஓ பாவமற்றவனே! மக்களைப் பாதுகாப்பது புண்ணியம்; அது எப்போதும் செய்ய வேண்டிய கடமை. தீயவர்களை இடையறாது தண்டித்து, நல்லோரைக் காப்பாயாக.

Verse 17

कर्तव्यं च त्वया वत्स धर्मशास्त्रप्रमाणतः । ब्राह्मणानां महाभाग विधिनापि स्वकर्मणा

குழந்தையே! தர்மசாஸ்திரத்தின் ஆதாரப்படி நீ நடக்க வேண்டும். ஓ பெரும்பாக்கியவனே! விதிப்படி பிராமணர்களைச் சேவி-மரியாதை செய்து, உன் நியதக் கடமையையும் நிறைவேற்று.

Verse 18

भक्त्या च पालनं कार्यं यस्मात्पूज्या जगत्त्रये । पंचमे सप्तमे घस्रे कोशं पश्य विपश्चितः

பக்தியுடன் இதைப் பேண வேண்டும்; ஏனெனில் இது மூன்று உலகங்களிலும் வணங்கத்தக்கது. ஓ அறிவுடையவனே! ஐந்தாம் மற்றும் ஏழாம் நாளில் களஞ்சியத்தைச் சோதனை செய்.

Verse 19

बलं च नित्यं संपूज्यं प्रसादधनभोजनैः । चारचक्षुर्भवस्व त्वं नित्यं दानपरो भव

மேலும் பலம் (சேனை/சக்தி) என்பதையும் பிரசாதம், தானம்-செல்வம், உணவு ஆகியவற்றால் எப்போதும் வழிபடு. உளவாளியின் கண்களைப் போல எச்சரிக்கையாய் இருந்து, இடையறாது தானத்தில் ஈடுபடு.

Verse 20

भव स्वनियतो मंत्रे सदा गोप्यः सुपंडितैः । नियतात्मा भव स्वत्वं मा गच्छ मृगयां सुत

மந்திரத்தில் நீ சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இரு; அது உண்மையான பண்டிதர்களால் எப்போதும் இரகசியமாகக் காக்கப்பட வேண்டும். மனத்தை அடக்கி, தன்னடக்கமுடையவனாக இரு; மகனே! வேட்டைக்குச் செல்லாதே.

Verse 21

विश्वासः कस्य नो कार्यः स्त्रीषु कोशे महाबले । पात्राणां त्वं तु सर्वेषां कलानां कुरु संग्रहम्

பெண்கள், பொக்கிஷம், மாபெரும் வலிமை—இவற்றில் யார்மேல் நம்பிக்கை வைக்க வேண்டும்? ஆனால் நீ எல்லா தகுதியுள்ளோருக்கும் ஏற்றவாறு எல்லாக் கலைகளையும் திறன்களையும் ஒன்றாகச் சேகரி.

Verse 22

यज यज्ञैर्हृषीकेशं पुण्यात्मा भव सर्वदा । प्रजानां कंटकान्सर्वान्मर्दयस्व दिने दिने

யாகங்களால் ஹ்ருஷீகேசனை வழிபடு; எப்போதும் புண்ணியமும் தர்மமும் நிறைந்த மனத்துடன் இரு. மேலும் நாள்தோறும் மக்களின் ‘முள்ளுகள்’ போன்ற துன்புறுத்தும் தீயவர்களை அடக்கி ஒழி.

Verse 23

प्रजानां वांछितं सर्वमर्पयस्व दिने दिने । प्रजासौख्यं प्रकर्तव्यं प्रजाः पोषय पुत्रक

நாள்தோறும் குடிமக்கள் விரும்பிய அனைத்தையும் அவர்களுக்கு அளி. மக்களின் நலமும் மகிழ்ச்சியும் ஏற்படுத்துதல் உன் கடமை; மகனே, மக்களைப் பேணி வளர்த்து காப்பாற்று.

Verse 24

स्वको वंशः प्रकर्तव्यः परदारेषु मा कृथाः । मतिं दुष्टां परस्वेषु पूर्वानन्वेहि सर्वदा

தர்ம வழியில் உன் குலத்தைத் தொடரச் செய்; பிறருடைய மனைவியிடம் அணுகாதே. பிறருடைய சொத்தின்மேல் தீய எண்ணம் கொள்ளாதே; எப்போதும் முன்னோர்களின் நல்லொழுக்கத்தைப் பின்பற்று.

Verse 25

वेदानां हि सदा चिंता शास्त्राणां हि च सर्वदा । कुरुष्वैवं सदा वत्स शस्त्राभ्यासरतो भव

வேதங்களை எப்போதும் சிந்தித்து மனனம் செய்; சாஸ்திரங்களில் என்றும் ஈடுபாடு கொள். மகனே, இதையே தொடர்ந்து செய்; ஆயுதப் பயிற்சியிலும் பற்றுடன் இரு.

Verse 26

संतुष्टः सर्वदा वत्स स्वशय्या निरतो भव । गजस्य वाजिनोभ्यासं स्यंदनस्य च सर्वदा

குழந்தையே, எப்போதும் திருப்தியுடன் இருந்து, உன் எளிய படுக்கையிலேயே பற்றுடன் இரு. யானை, குதிரை, தேர்களின் பராமரிப்பு‑பயிற்சியை இடையறாது நாடாதே।

Verse 27

एवमादिश्य तं पुत्रमाशीर्भिरभिनंद्य च । स्वहस्तेन च संस्थाप्य करे दत्तं स्वमायुधम्

இவ்வாறு மகனுக்கு அறிவுரை கூறி, ஆசீர்வாதங்களால் பாராட்டினார்; பின்னர் தம் கையால் அவனை நிலைநிறுத்தி, தம் ஆயுதத்தை அவன் கையில் வைத்தார்।

Verse 28

स्वां जरां तु समागृह्य दत्त्वा तारुण्यमस्य च । गंतुकामस्ततः स्वर्गं ययातिः पृथिवीपतिः

தன் முதுமையை மீண்டும் ஏற்று, அதற்குப் பதிலாக அவனுக்கு இளமையை அளித்து, பூமியின் அரசன் யயாதி வானுலகம் செல்ல விரும்பி அப்போது சொர்க்கம் சென்றான்।

Verse 82

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे द्व्यशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக, மாதா‑பித்ரு தீர்த்த வர்ணனையும் யயாதி சரிதமும் கொண்ட எண்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।