Adhyaya 81

Verse 1

सुकर्मोवाच । यथेंद्रोसौ महाप्राज्ञः सदा भीतो महात्मनः । ययातेर्विक्रमं दृष्ट्वा दानपुण्यादिकं बहु

சுகர்மன் கூறினான்—யயாதியின் வீரத்தையும், தானம்‑புண்ணியம் முதலிய பல நற்குணங்களையும் கண்டபின், அந்த மகாப்ராஜ்ஞன் இந்திரன் அந்த மகாத்ம அரசனை எப்போதும் ஏன் அஞ்சினான்?

Verse 2

मेनकां प्रेषयामास अप्सरां दूतकर्मणि । गच्छ भद्रे महाभागे ममादेशं वदस्व हि

அவன் அப்சரையான மேனகையை தூதுப்பணிக்காக அனுப்பி—“பத்ரே, மகாபாகே! சென்று என் ஆணையைத் திடமாகச் சொல்லு” என்றான்.

Verse 3

कामकन्यामितो गत्वा देवराजवचो वद । येनकेनाप्युपायेन राजानं त्वमिहानय

“இங்கிருந்து காமகன்யாவிற்குச் சென்று தேவராஜனின் வார்த்தைகளைச் சொல்; எவ்வித உபாயமாயினும் செய்து அந்த அரசனை இங்கே கொண்டு வா.”

Verse 4

एवं श्रुत्वा गता सा च मेनका तत्र प्रेषिता । समाचष्ट तु तत्सर्वं देवराजस्य भाषितम्

இவ்வாறு கேட்டபின் அங்கே அனுப்பப்பட்ட மேனகை சென்றாள்; தேவராஜன் (இந்திரன்) கூறிய அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தாள்.

Verse 5

एवमुक्ता गता सा च मेनका तत्प्रचोदिता । गतायां मेनकायां तु रतिपुत्री मनस्विनी

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அவளின் தூண்டுதலால் மேனகை புறப்பட்டாள். மேனகை சென்றபின், ரதியின் மனவலிமைமிக்க மகள் (அங்கே) தங்கி/செயலில் ஈடுபட்டாள்.

Verse 6

राजानं धर्मसंकेतं प्रत्युवाच यशस्विनी । राजंस्त्वयाहमानीता सत्यवाक्येन वै पुरा

யசஸ்வினி, தர்மத்தின் அடையாளமான அரசனை நோக்கி கூறினாள்— “அரசே, முன்பு நீ உன் சத்தியவாக்கினாலே என்னை இங்கே கொண்டு வந்தாய்।”

Verse 7

स्वकरश्चांतरे दत्तो भवनं च समाहृता । यद्यद्वदाम्यहं राजंस्तत्तत्कार्यं हि वै त्वया

நான் என் கையை உன் கையில் வைத்தேன்; இல்லறமும் ஆயத்தமாகியுள்ளது. அரசே, நான் எதை எதைச் சொல்கிறேனோ, அதையதையே நீ நிச்சயம் நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 8

तदेवं हि त्वया वीर न कृतं भाषितं मम । त्वामेवं तु परित्यक्ष्ये यास्यामि पितृमंदिरम्

வீரனே, நான் சொன்னதை நீ இவ்வாறு நிறைவேற்றவில்லை. ஆகவே உன்னை இந்நிலையிலே விட்டுவிட்டு, நான் என் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்।

Verse 9

राजोवाच । यथोक्तं हि त्वया भद्रे तत्ते कर्त्ता न संशयः । असाध्यं तु परित्यज्य साध्यं देवि वदस्व मे

அரசன் கூறினான்— “பத்ரே, நீ சொன்னபடியே அதைச் செய்யும் திறன் உனக்குள்ளது; ஐயமில்லை. ஆனால் இயலாததை விட்டு, தேவியே, இயலக்கூடியதை எனக்குச் சொல்।”

Verse 10

अश्रुबिंदुमत्युवाच । एतदर्थे महीकांत भवानिह मया वृतः । सर्वलक्षणसंपन्नः सर्वधर्मसमन्वितः

அஸ்ருபிந்துமதி கூறினாள்— “மஹீகாந்தா, இதற்காகவே நான் இங்கே உம்மை வரித்தேன்; நீர் எல்லா மங்கள லக்ஷணங்களாலும் நிறைந்தவர், எல்லா தர்மங்களாலும் இணைந்தவர்।”

Verse 11

सर्वं साध्यमिति ज्ञात्वा सर्वधर्तारमेव च । कर्त्तारं सर्वधर्माणां स्रष्टारं पुण्यकर्मणाम्

அவரால் எல்லாம் சாத்யம் என்றும், அவரே அனைத்தையும் தாங்குபவர் என்றும் அறிந்து—அவரே எல்லா தர்மங்களின் கர்த்தா, புண்ணியக் கர்மங்களின் ஸ்ருஷ்டா ஆவார்।

Verse 12

त्रैलोक्यसाधकं ज्ञात्वा त्रैलोक्येऽप्रतिमं च वै । विष्णुभक्तमहं जाने वैष्णवानां महावरम्

அவரை மூவுலகின் குறிக்கோள்களை நிறைவேற்றுபவர் என்றும், மூவுலகிலும் ஒப்பற்றவர் என்றும் அறிந்து, நான் அவரை விஷ்ணுபக்தன்—வைஷ்ணவர்களில் மகாவரன்—என்று அறிகிறேன்।

Verse 13

इत्याशया मया भर्त्ता भवानंगीकृतः पुरा । यस्य विष्णुप्रसादोऽस्ति स सर्वत्र परिव्रजेत्

இத்தகைய எண்ணத்தோடு நான் முன்பே உங்களை கணவராக ஏற்றேன். விஷ்ணுவின் பிரசாதம் உள்ளவன் எங்கும் தடையின்றி சுற்றலாம்।

Verse 14

दुर्लभं नास्ति राजेंद्र त्रैलोक्ये सचराचरे । सर्वेष्वेव सुलोकेषु विद्यते तव सुव्रत

ஓ ராஜேந்திரா! மூவுலகிலும்—அசையும் அசையாத அனைத்திலும்—அடைய முடியாதது எதுவும் இல்லை. ஓ சுவ்ரதா! எல்லா புனித லோகங்களிலும் உன் நல்விரதம் விளங்குகிறது।

Verse 15

विष्णोश्चैव प्रसादेन गगने गतिरुत्तमा । मर्त्यलोकं समासाद्य त्वयैव वसुधाधिप

விஷ்ணுவின் பிரசாதத்தினாலேயே வானில் உன் இயக்கம் சிறந்ததாகியது; மর্ত்யலோகத்தை அடைந்து, ஓ வசுதாதிபா, இதை நீயே நிறைவேற்றினாய்।

Verse 16

जरापलितहीनास्तु मृत्युहीना जनाः कृताः । गृहद्वारेषु सर्वेषु मर्त्यानां च नरर्षभ

மக்கள் முதுமையும் நரைத்தலும் அற்றவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர்; மரணமும் அவர்களுக்கில்லை. ஓ நரசிறந்தவனே, எல்லா மானவர்களின் இல்லத் துவாரங்களிலும் இதே நிலை நிலவியது।

Verse 17

कल्पद्रुमा अनेकाश्च त्वयैव परिकल्पिताः । येषां गृहेषु मर्त्यानां मुनयः कामधेनवः

நீயே பல கற்பக மரங்களை அமைத்தாய். யாருடைய இல்லங்களில் முனிவர்கள் தங்குகிறார்களோ, அவர்களின் வீட்டில் உண்மையிலே காமதேனுக்கள் இருப்பதுபோல் ஆகும்।

Verse 18

त्वयैव प्रेषिता राजन्स्थिरीभूताः सदा कृताः । सुखिनः सर्वकामैश्च मानवाश्च त्वया कृताः

அரசே, அவர்கள் உன்னாலேயே அனுப்பப்பட்டனர்; உன்னாலேயே எப்போதும் நிலைபெற்று உறுதியாக்கப்பட்டனர். உன்னாலேயே மனிதர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைந்தவர்களாக ஆனார்கள்।

Verse 19

गृहैकमध्ये साहस्रं कुलीनानां प्रदृश्यते । एवं वंशविवृद्धिश्च मानवानां त्वया कृता

ஒரே இல்லத்தின் உள்ளே உயர்குல சந்ததியர் ஆயிரம் பேர் காணப்படுகின்றனர். இவ்வாறு மனித குலத்தின் வம்சவிருத்தியை நீயே ஏற்படுத்தினாய்।

Verse 20

यमस्यापि विरोधेन इंद्रस्य च नरोत्तम । व्याधिपापविहीनस्तु मर्त्यलोकस्त्वया कृतः

ஓ மனிதர்களில் சிறந்தவனே, யமனுக்கும் இந்திரனுக்கும் எதிராக இருந்தாலும், நீ மর্ত்யலோகத்தை நோயும் பாவமும் அற்றதாக ஆக்கினாய்।

Verse 21

स्वतेजसाहंकारेण स्वर्गरूपं तु भूतलम् । दर्शितं हि महाराज त्वत्समो नास्ति भूपतिः

உமது சொந்தத் தேஜஸும் அரசப் பெருமிதமும் கொண்டு, பூமியையே சொர்க்கம் போலக் காட்டியுள்ளீர். ஓ மகாராஜா, உமக்கு இணையான அரசன் இல்லை.

Verse 22

नरो नैव प्रसूतो हि नोत्पत्स्यति भवादृशः । भवंतमित्यहं जाने सर्वधर्मप्रभाकरम्

உம்மைப் போன்ற மனிதன் முன்பு பிறந்ததில்லை; இனியும் பிறக்கமாட்டான். உம்மை எல்லா தர்மங்களுக்கும் ஒளிவிளக்கென நான் அறிகிறேன்.

Verse 23

तस्मान्मया कृतो भर्ता वदस्वैवं ममाग्रतः । नर्ममुक्त्वा नृपेंद्र त्वं वद सत्यं ममाग्रतः

ஆகையால் உம்மையே நான் கணவராக ஏற்றேன்—என் முன்னிலையில் அதையே வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள். ஓ அரசே, நகைச்சுவையை விட்டு என் முன் உண்மையை உரையுங்கள்.

Verse 24

यदि ते सत्यमस्तीह धर्ममस्ति नराधिप । देवलोकेषु मे नास्ति गगने गतिरुत्तमा

ஓ நராதிபா, உம்மில் இங்கு உண்மையும் தர்மமும் உண்மையாக இருந்தால், தேவருலகங்களிலும் ஆகாயப் பாதையில் இதற்கு மேல் எனக்கு உயர்ந்த வழி இல்லை.

Verse 25

सत्यं त्यक्त्वा यदा च त्वं नैव स्वर्गं गमिष्यसि । तदा कूटं तव वचो भविष्यति न संशयः

நீ உண்மையைத் துறந்தால், நீ சொர்க்கத்தை அடையமாட்டாய். அப்போது உன் சொல் வஞ்சகமும் வளைவுமாகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 26

पूर्वंकृतं हि यच्छ्रेयो भस्मीभूतं भविष्यति । राजोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे साध्यासाध्यं न चास्ति मे

முன்பு செய்த நன்மை எதுவாயினும் நிச்சயமாகச் சாம்பலாகி விடும். அரசன் கூறினான்—அம்மா, நீ சொன்னது உண்மை; எனக்கு சாத்யம்–அசாத்யம் என்ற வேறுபாடு இல்லை, அனைத்தும் இயலும்.

Verse 27

सर्वंसाध्यं सुलोकं मे सुप्रसादाज्जगत्पते । स्वर्गं देवि यतो नैमि तत्र मे कारणं शृणु

உலகநாதனே, உமது அருள்பிரசாதத்தால் எனக்கு அனைத்தும் சாத்யமாகி, என் கதி நல்வுலகமாகியுள்ளது. தேவியே, நான் ஸ்வர்க்கம் செல்கின்றேன்; அதற்கான காரணத்தை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 28

आगंतुं तु न दास्यंति लोके मर्त्ये च देवताः । ततो मे मानवाः सर्वे प्रजाः सर्वा वरानने

ஆனால் தேவர்கள் அவர்களை மর্ত்யலோகத்திற்கு வர அனுமதிக்கமாட்டார்கள். ஆகவே, வரானனே, என் மனிதர்கள் அனைவரும்—என் குடிமக்கள் எல்லாரும்—அதன் விளைவுக்குட்படுவர்.

Verse 29

मृत्युयुक्ता भविष्यंति मया हीना न संशयः । गंतुं स्वर्गं न वाञ्छामि सत्यमुक्तं वरानने

என்னை இழந்தால் அவர்கள் நிச்சயமாக மரணப் பந்தத்தில் அகப்படுவர்—சந்தேகம் இல்லை. வரானனே, நான் ஸ்வர்க்கம் செல்ல விரும்பவில்லை; உண்மையையே சொன்னேன்.

Verse 30

देव्युवाच । लोकान्दृष्ट्वा महाराज आगमिष्यसि वै पुनः । पूरयस्व ममाद्यत्वं जातां श्रद्धां महातुलाम्

தேவி கூறினாள்—மகாராஜா, உலகங்களைப் பார்த்து நீ நிச்சயமாக மீண்டும் திரும்பி வருவாய். இன்று என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று; எனக்குள் அளவற்ற பக்தி-நம்பிக்கை எழுந்துள்ளது.

Verse 31

राजोवाच । सर्वमेवं करिष्यामि यत्त्वयोक्तं न संशयः । समालोक्य महातेजा ययातिर्नहुषात्मजः

அரசன் கூறினான்—நீ சொன்னதுபோலவே அனைத்தையும் நான் செய்வேன்; இதில் ஐயமில்லை. இதையெல்லாம் நோக்கி, மஹாதேஜஸ்வியான நஹுஷபுத்திரன் யயாதி மேலும் உரைத்தான்.

Verse 32

एवमुक्त्वा प्रियां राजा चिंतयामास वै तदा । अंतर्जलचरो मत्स्यः सोपि जाले न बध्यते

அன்புக்குரியவளிடம் இவ்வாறு சொல்லி அரசன் அப்போது சிந்தித்தான்—“நீருக்குள் வாழ்ந்து அசையும் மீனும் எல்லாவேளையும் வலையில் சிக்காது.”

Verse 33

मरुत्समानवेगोपि मृगः प्राप्नोति बंधनम् । योजनानां सहस्रस्थमामिषं वीक्षते खगः

காற்றின் வேகத்துக்கு ஒப்பான மானும் பந்தனத்தில் அகப்படும்; ஆனால் பறவை ஆயிரம் யோஜனை தூரத்திலுள்ள இரையையும் கண்டறியும்.

Verse 34

सकंठलग्नपाशं च न पश्येद्दैवमोहितः । कालः समविषमकृत्कालः सन्मानहानिदः

விதியால் மயங்கியவன் தன் கழுத்தில் இறுகிய கயிறையும் காணான். காலம்—நேர்மையும் விகாரமும் ஆகிய மாற்றங்களை உண்டாக்கி—மரியாதை, மதிப்பை பறிக்கிறது.

Verse 35

परिभावकरः कालो यत्रकुत्रापि तिष्ठतः । नरं करोति दातारं याचितारं च वै पुनः

இழிவையும் புரட்டலையும் உண்டாக்கும் காலம் எங்கு இருந்தாலும், மனிதனை மீண்டும் மீண்டும் ஒருபோது தானதாரனாகவும் ஒருபோது யாசகனாகவும் ஆக்குகிறது.

Verse 36

भूतानि स्थावरादीनि दिवि वा यदि वा भुवि । सर्वं कलयते कालः कालो ह्येक इदं जगत्

அசையாதவை முதலான எல்லா உயிர்களும்—வானிலோ பூமியிலோ—அனைத்தையும் காலமே அளந்து ஆள்கிறது; உண்மையில் இந்த முழு உலகமும் காலமே.

Verse 37

अनादिनिधनो धाता जगतः कारणं परम् । लोकान्कालः स पचति वृक्षे फलमिवाहितम्

ஆதி-அந்தமற்ற தாதா உலகின் பரம காரணம்; அவரே காலரூபமாக உலகங்களை, மரத்தில் உருவான கனிபோல், பழுக்கச் செய்கிறார்.

Verse 38

न मंत्रा न तपो दानं न मित्राणि न बांधवाः । शक्नुवंति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम्

மந்திரமும் அல்ல, தவமும் அல்ல, தானமும் அல்ல—நண்பரும் அல்ல, உறவினரும் அல்ல—காலத்தால் பீடிக்கப்பட்ட மனிதனை காக்க இயலாது.

Verse 39

त्रयः कालकृताः पाशाः शक्यंते नातिवर्तितुम् । विवाहो जन्ममरणं यदा यत्र तु येन च

காலம் செய்த மூன்று பாசங்களை மீற இயலாது—திருமணம், பிறப்பு-இறப்பு, மேலும் எப்போது, எங்கே, யாரால் (அவை நிகழும் என்பதும்).

Verse 40

यथा जलधरा व्योम्नि भ्राम्यंते मातरिश्वना । तथेदं कर्मयुक्तेन कालेन भ्राम्यते जगत्

வானில் மேகங்கள் காற்றால் இயக்கப்பட்டுத் திரிவதுபோல், கர்மத்துடன் இணைந்த காலத்தால் இந்த உலகம் சுழலச் செய்யப்படுகிறது.

Verse 41

सुकर्मोवाच । कालोऽयं कर्मयुक्तस्तु यो नरैः समुपासितः । कालस्तु प्रेरयेत्कर्म न तं कालः करोति सः

சுகர்மன் கூறினான்—இந்த காலம் கர்மத்துடன் இணைந்தது; மனிதர்கள் அதை வழிபடுகின்றனர். காலமே செயலைத் தூண்டுகிறது; ஆனால் காலம் தானே அந்தச் செயலைச் செய்யாது.

Verse 42

उपद्रवा घातदोषाः सर्पाश्च व्याधयस्ततः । सर्वे कर्मनियुक्तास्ते प्रचरंति च मानुषे

அதிலிருந்து பேரிடர்கள், கொல்லும் குற்றவிளைவுகள், பாம்புகள் மற்றும் நோய்கள் தோன்றுகின்றன. அவை அனைத்தும் கர்மத்தால் நியமிக்கப்பட்டு மனிதர்களிடையே உலாவுகின்றன.

Verse 43

सुखस्य हेतवो ये च उपायाः पुण्यमिश्रिताः । ते सर्वे कर्मसंयुक्ता न पश्येयुः शुभाशुभम्

இன்பத்திற்குக் காரணம் எனச் சொல்லப்படும் வழிமுறைகள், புண்ணியத்துடன் கலந்திருந்தாலும், அவை அனைத்தும் கர்மத்துடன் பிணைந்தவையே; ஆகவே அவற்றை இயல்பாகவே சுபம் அல்லது அசுபம் எனக் கருத வேண்டாம்.

Verse 44

कर्मदा यदि वा लोके कर्मसंबधि बांधवाः । कर्माणि चोदयंतीह पुरुषं सुखदुःखयोः

உலகில் கர்மத்தை வழங்குபவர்கள் இருந்தாலும், கர்மத்தால் தொடர்புடைய உறவினர்கள் இருந்தாலும், இங்கே மனிதனை இன்பம்–துன்பம் நோக்கி உந்துவது அவனுடைய செயல்களே.

Verse 45

सुवर्णं रजतं वापि यथा रूपं विनिश्चितम् । तथा निबध्यते जंतुः स्वकर्मणि वशानुगः

தங்கம் அல்லது வெள்ளியின் வடிவம் எவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படுகிறதோ, அவ்வாறே ஜீவன் தன் கர்மத்தின் வலிமைக்கு அடங்கி, தன் கர்மத்திலேயே உறுதியாகக் கட்டுப்படுகிறான்.

Verse 46

पंचैतानीह सृज्यंते गर्भस्थस्यैव देहिनः । आयुः कर्म च वित्तं च विद्यानिधनमेव च

இங்கே உடலுடைய உயிர்க்கு—கர்ப்பத்திலேயே—ஐந்து அம்சங்கள் நிர்ணயிக்கப்படுகின்றன: ஆயுள், கர்மம், செல்வம், கல்வி, மேலும் மரணம்।

Verse 47

यथा मृत्पिंडतः कर्ता कुरुते यद्यदिच्छति । तथा पूर्वकृतं कर्म कर्तारमनुगच्छति

குயவன் மண் கட்டியிலிருந்து தன் விருப்பம்போல் எதை வேண்டுமானாலும் வடிப்பதுபோல், முன்செய்த கர்மம் செய்பவனைத் தொடர்ந்து செல்கிறது।

Verse 48

देवत्वमथ मानुष्यं पशुत्वं पक्षिता तथा । तिर्यक्त्वं स्थावरत्वं च प्राप्यते च स्वकर्मभिः

தன் சொந்த கர்மங்களாலே தேவநிலை, மனிதப் பிறவி, மிருகநிலை அல்லது பறவைநிலை பெறப்படுகிறது; அதே கர்மங்களாலே திரியக் நிலையும் நிலைபெற்ற (தாவராதி) நிலையும்கூட அடையப்படுகிறது।

Verse 49

स एव तत्तथा भुंक्ते नित्यं विहितमात्मना । आत्मना विहितं दुःखं चात्मना विहितं सुखम्

அவன் எப்போதும் தன் ஆத்மாவால் விதிக்கப்பட்டதையே அப்படியே அனுபவிக்கிறான்; தானே துன்பத்தை அமைக்கிறான், தானே இன்பத்தையும் அமைக்கிறான்।

Verse 50

गर्भशय्यामुपादाय भुंजते पूर्वदैहिकम् । संत्यजंति स्वकं कर्म न क्वचित्पुरुषा भुवि

கர்ப்பப் படுக்கையை ஏற்று, அவர்கள் முன் உடலில் செய்த கர்மத்தின் பலனை அனுபவிக்கிறார்கள்; பூமியில் எங்கும் மனிதர் தம் கர்மத்தை ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை।

Verse 51

बलेन प्रज्ञया वापि समर्थाः कर्तुमन्यथा । सुकृतान्युपभुंजंति दुःखानि च सुखानि च

வலத்தாலோ அறிவாலோ மக்கள் வேறுபடச் செய்யத் திறனுடையவராயினும், அவர்கள் தம் முன்செய் நற்கருமத்தின் பலனையே அனுபவிக்கின்றனர்—துன்பமும் இன்பமும் கூட।

Verse 52

हेतुं प्राप्य नरो नित्यं कर्मबंधैस्तु बध्यते । यथा धेनुसहस्रेषु वत्सो विंदति मातरम्

தக்க காரணம் கிடைத்தவுடன் மனிதன் எப்போதும் கர்மப் பந்தங்களால் கட்டுப்படுகிறான்; ஆயிரம் பசுக்களில் கன்று தன் தாயையே கண்டுபிடிப்பதுபோல்।

Verse 53

तथा शुभाशुभं कर्म कर्तारमनुगच्छति । उपभोगादृते यस्य नाश एव न विद्यते

அவ்வாறே நல்வினையும் தீவினையும் செய்பவரைத் தொடர்ந்து வருகின்றன; அனுபவிக்காமல் அவை அழிவதில்லை.

Verse 54

प्राक्तनं बंधनं कर्म कोन्यथा कर्तुमर्हति । सुशीघ्रमपि धावंतं विधानमनुधावति

பழமையான பந்தமாகிய கர்மத்தை யார் மாற்ற இயலும்? மிக வேகமாக ஓடுபவனையும் விதியின் ஒழுங்கு தொடர்ந்து துரத்தும்.

Verse 55

शेते सह शयानेन पुरा कर्म यथाकृतम् । उपतिष्ठति तिष्ठंतं गच्छंतमनुगच्छति

முன்பு செய்ததுபோலவே கர்மம் மனிதனுடன் ஒட்டியே இருக்கும்—அவன் படுத்தால் அதுவும் படுக்கும், எழுந்தால் எழும், நின்றால் அருகில் நிற்கும், சென்றால் தொடர்ந்து வரும்।

Verse 56

करोति कुर्वतः कर्मच्छायेवानु विधीयते । यथा छायातपौ नित्यं सुसंबद्धौ परस्परम्

செய்பவனுடைய கர்மம் நிழலைப் போலவே அவனைத் தொடர்ந்து வரும்; நிழலும் வெயிலும் எப்போதும் ஒன்றோடொன்று இணைந்திருப்பதுபோல்।

Verse 57

तद्वत्कर्म च कर्ता च सुसंबद्धौ परस्परम् । ग्रहा रोगा विषाः सर्पाः शाकिन्यो राक्षसास्तथा

அதேபோல் கர்மமும் கர்த்தாவும் ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாகப் பிணைந்தவை; அதுபோல கிரகப் பீடைகள், நோய்கள், விஷங்கள், பாம்புகள், சாகினிகள் மற்றும் ராட்சசர்களும்।

Verse 58

पीडयंति नरं पश्चात्पीडितं पूर्वकर्मणा । येन यत्रोपभोक्तव्यं सुखं वा दुःखमेव वा

முன்கர்மத்தால் துன்புற்ற மனிதனை பின்னரும் மேலும் வதைக்கின்றன; எவ்விதமாகவும் எவ்விடத்திலும் அவன் அனுபவிக்க வேண்டியது—இன்பமோ அல்லது துன்பமேயோ—அதை அவன் அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்।

Verse 59

स तत्र बद्ध्वा रज्ज्वा वै बलाद्दैवेन नीयते । दैवः प्रभुर्हि भूतानां सुखदुःखोपपादने

அங்கே அவன் கயிறால் கட்டப்பட்டு, விதியால் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் செல்லப்படுகிறான்; இன்ப-துன்பங்களை ஏற்படுத்துவதில் விதியே உயிர்களின் அதிபதி.

Verse 60

अन्यथा चिंत्यते कर्म जाग्रता स्वपतापि वा । अन्यथा स तथा प्राज्ञ दैव एवं जिघांसति

மனிதன் விழித்திருந்தாலும் கனவிலும் செயலை ஒரு விதமாக எண்ணுகிறான்; ஆனால் அது வேறுவிதமாகவே நிகழ்கிறது. ஓ ஞானியே, விதி இவ்வாறு செய்கிறது—அவனுடைய எண்ணத்தையே தாக்க விரும்புவது போல।

Verse 61

शस्त्राग्नि विष दुर्गेभ्यो रक्षितव्यं च रक्षति । अरक्षितं भवेत्सत्यं तदेवं दैवरक्षितम्

ஆயுதம், தீ, விஷம், கடினமான அபாயங்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து மனிதன் காக்கப்பட வேண்டும். காக்கப்பட்டதே காக்கும்; காக்கப்படாதது உண்மையிலே அழியும்—இவ்விதமே அது தெய்வக் காவலால் பாதுகாக்கப்படுகிறது.

Verse 62

दैवेन नाशितं यत्तु तस्य रक्षा न दृश्यते । यथा पृथिव्यां बीजानि उप्तानि च धनानि च

விதியால் அழிக்கப்பட்டதற்கு எங்கும் காவல் காணப்படாது. பூமியில் விதைக்கப்பட்ட விதைகளும், புதைக்கப்பட்ட செல்வமும் (சிலவேளை) இழந்து போவதுபோல்.

Verse 63

तथैवात्मनि कर्माणि तिष्ठंति प्रभवंति च । तैलक्षयाद्यथा दीपो निर्वाणमधिगच्छति

அவ்வாறே ஆத்மனுள் கர்மங்கள் நிலைத்து, அதிலிருந்தே எழுகின்றன. எண்ணெய் தீர்ந்தால் விளக்கு நிர்வாணம் (அணைதல்) அடைவதுபோல்.

Verse 64

कर्मक्षयात्तथा जंतुः शरीरान्नाशमृच्छति । कर्मक्षयात्तथा मृत्युस्तत्त्वविद्भिरुदाहृतः

கர்மம் க்ஷயமானால் உயிர் உடல் அழிவை அடைகிறது. தத்துவஞானிகள், கர்மக்ஷயமே மரணம் என்று உரைத்துள்ளனர்.

Verse 65

विविधाः प्राणिनस्तस्य मृत्यो रोगाश्च हेतवः । तथा मम विपाकोयं पूर्वं कृतस्य नान्यथा

அந்த உயிர்க்கு மரணமும் நோயும் உண்டாகும் காரணங்கள் பலவகை. நான் அனுபவிக்கும் இப்பலன் முன்செய்த கர்மத்தின் பரிபாகமே—வேறல்ல.

Verse 66

संप्राप्तो नात्र संदेहः स्त्रीरूपोऽयं न संशयः । क्व मे गेहं समायाता नाटका नटनर्तकाः

அவன் நிச்சயமாக வந்துவிட்டான்—இதில் ஐயமில்லை. அவன் பெண் வடிவம் எடுத்ததிலும் ஐயமில்லை. என் வீடு எங்கே கொண்டு வரப்பட்டது—நாடகர்கள், நடிப்போர், நடனக்காரர்கள் உடனே?

Verse 67

तेषां संगप्रसंगेन जरा देहं समाश्रिता । सर्वं कर्मकृतं मन्ये यन्मे संभावितं ध्रुवम्

அவர்களுடன் தொடர்ந்த பழக்கத்தால் என் உடலில் முதுமை குடியமர்ந்தது. எனக்கு நேர்ந்த அனைத்தையும் என் சொந்த கர்மத்தின் பயன் என எண்ணுகிறேன்—இது உறுதியாக கர்மத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்டதே.

Verse 68

तस्मात्कर्मप्रधानं च उपायाश्च निरर्थकाः । पुरा वै देवराजेन मदर्थे दूतसत्तमः

ஆகையால் கர்மமே முதன்மை; வெறும் யுக்தி-உபாயங்கள் பயனற்றவை. முற்காலத்தில் தேவராஜன் எனக்காக ஒரு சிறந்த தூதனை அனுப்பினான்.

Verse 69

प्रेषितो मातलिर्नाम न कृतं तस्य तद्वचः । तस्य कर्मविपाकोऽयं दृश्यते सांप्रतं मम

மாதலி என்னும் தூதன் அனுப்பப்பட்டான்; ஆனால் அவன் சொன்னதை நான் செய்யவில்லை. இப்போது அந்தச் செயல் விளைவின் பரிபாகம் என் முன் தோன்றுகிறது.

Verse 70

इति चिंतापरो भूत्वा दुःखेन महतान्वितः । यद्यस्याहि वचः प्रीत्या न करोमि हि सर्वथा

இவ்வாறு கவலையில் மூழ்கி, பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். (அவன் எண்ணினான்:) “நான் மனமகிழ்ச்சியுடன் அவன் சொற்களை முற்றிலும் செய்யாவிட்டால்…”

Verse 71

सत्यधर्मावुभावेतौ यास्यतस्तौ न संशयः । सदृशं च समायातं यद्दृष्टं मम कर्मणा

சத்தியமும் தர்மமும்—இவ்விருவரும் தம் நியத இலக்கை நிச்சயமாக அடைவார்கள்; இதில் ஐயமில்லை. என் கர்மத்தால் நான் முன்னரே கண்டதற்கேற்பவே நிகழ்வு ஏற்பட்டுள்ளது.

Verse 72

भविष्यति न संदेहो दैवो हि दुरतिक्रमः । एवं चिंतापरो भूत्वा ययातिः पृथिवीपतिः

இது நிச்சயம் நிகழும்—இதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில் தெய்வம் (விதி) மீற இயலாதது. இவ்வாறு எண்ணி, பூமிபதி யயாதி அரசன் கவலையில் ஆழ்ந்தான்.

Verse 73

कृष्णं क्लेशापहं देवं जगाम शरणं हरिम् । ध्यात्वा नत्वा ततः स्तुत्वा मनसा मधुसूदनम्

துன்பநீக்கும் தேவன் ஹரி—கிருஷ்ணனை அவர் சரணடைந்தார். மதுசூதனனை மனத்தால் தியானித்து, வணங்கி, பின்னர் புகழ்ந்து, உள்ளத்தால் ஆராதனை செய்தார்.

Verse 74

त्राहि मां शरणं प्राप्तस्त्वामहं कमलाप्रिय

கமலாப்ரியனே! நான் உன் சரணடைந்தேன்—என்னை காத்தருள்வாயாக.

Verse 81

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானமும் தாய்-தந்தை தீர்த்தவிளக்கமும் உட்பட்ட யயாதி சரிதம் கூறும் எண்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.