Adhyaya 8

Verse 1

कश्यप उवाच । स गर्भे व्याकुलो जातः खिद्यमानो दिने दिने । दुःखाक्रांतो हि धर्मात्मा सर्वपीडाभिपीडितः

காச்யபர் கூறினார்—அவன் கருவிலேயே கலங்கினான்; நாள்தோறும் மேலும் மேலும் துன்புற்றான். அந்த தர்மாத்மா துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, எல்லாவித வேதனைகளாலும் ஒடுக்கப்பட்டான்.

Verse 2

अधोमुखस्तु गर्भस्थो मोहजालेन बंधितः । आधिव्याधिसमाक्रांतो हाहाभूतो विचेतनः

கருவில் உள்ள உயிர் தலைகீழாக இருந்து, மோக வலையால் கட்டுண்டிருக்கும். மனவேதனை மற்றும் உடல்வியாதியால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, ‘அய்யோ அய்யோ’ என அலறி, உதவியின்றி மயக்கமடைகிறது.

Verse 3

दुःखेन महताविष्टो ज्ञानमाह प्रपीडितः । आत्मोवाच । तव वाक्यं महाप्राज्ञ न कृतं तु मया तदा

பெருந்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, வேதனையால் நெருக்கப்பட்ட ‘ஞானம்’ பேசினான். ஆத்மா கூறியது—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே! அப்போது நான் உங்கள் வாக்கை நிறைவேற்றவில்லை.

Verse 4

ध्यानेन वार्यमाणोपि पतितो मोहसंकटे । तस्माद्रक्ष महाप्राज्ञ गर्भवासात्सुदारुणात्

தியானத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டாலும் ஒருவர் மோகத்தின் அபாயத்தில் வீழலாம். ஆகவே, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா, மிகக் கொடிய கர்ப்பவாசத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவீராக.

Verse 5

ज्ञानमुवाच । मया त्वं वारितो ह्यात्मन्कृतं वाक्यं न चैव मे । पंचात्मकैर्महाक्रूरैः पातितो गर्भसंकटे

ஞானம் கூறியது—அன்புடைய ஆத்மனே, நான் உன்னைத் தடுத்தேன்; ஆனால் என் சொல் ஏற்கப்படவில்லை. மிகக் கொடிய பஞ்சாத்மக சக்திகள் உன்னை கர்ப்பச் சங்கடத்தில் தள்ளின.

Verse 6

इदानीं गच्छ त्वं ध्यानं तस्मात्संप्राप्स्यसे सुखम् । गर्भवासाद्भविष्यस्ते मोक्ष एव न संशयः

இப்போது நீ தியானத்தில் புகு; அதனால் நீ இன்பம் அடைவாய். மேலும் கர்ப்பவாசத்தின் மூலம் உனக்கு மோக்ஷமே கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ज्ञात्वा ज्ञानस्य तत्त्वताम् । ध्यानमाहूय प्रोवाच श्रूयतां वचनं मम

அவரது சொற்களை கேட்டும், ஞானத்தின் தத்துவத்தை உணர்ந்தும், அவன் தியானத்தை அழைத்து கூறினான்—“என் வார்த்தையை கேளுங்கள்.”

Verse 8

त्वामहं शरणं प्राप्तो ध्यान मां रक्ष नित्यशः । एवमस्तु महाप्राज्ञ ध्यानमाह महामतिम्

“நான் உம்மிடம் சரணடைந்தேன்; ஓ தியானமே, என்னை எப்போதும் காப்பாற்று.” அப்போது தியானம் அந்த மகாமதியிடம்—“அப்படியே ஆகுக, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞா” என்று கூறியது.

Verse 9

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा आत्मा वै ध्यानमागतः । ध्यानेन हि समं गर्भे संस्थितो मोहवर्जितः

அவ்வாக்கியத்தை கேட்டதும் ஆத்மா தியானத்தில் புகுந்தது. தியானத்தால் கர்ப்பத்தில் நிலைத்து இருந்து மோகமற்றதாக ஆனது.

Verse 10

यदा ध्यानं गतो ह्यात्मा विस्मृतं गर्भजं भयम् । स द्वाभ्यां सहितस्तत्र आत्मा मोह विना कृतः

ஆத்மா தியானத்தில் சென்றபோது கர்ப்பத்தால் உண்டான பயம் மறந்தது. அப்போது அங்கே இருவருடன் இருந்து ஆத்மா மோகமற்றதாக ஆனது.

Verse 11

चिंतयन्नेव वै नित्यमात्मकं सुखमेव हि । इतो निष्क्रांतमात्रस्तु त्यजे पंचात्मकं वपुः

ஆத்மாவே ஆனந்தம் என்று இடையறாது சிந்திப்பவன், இங்கிருந்து வெளியேறியவுடன் பஞ்சபூதமய உடலைத் துறக்கிறான்.

Verse 12

एवं चिंतयते नित्यं गर्भवासगतः प्रभुः । सूतिकाले तु संप्राप्ते प्राजापत्ये वरानने

இவ்வாறு கர்ப்பவாசத்தில் இருக்கும் பிரபு இடையறாது சிந்திக்கிறார். அழகிய முகத்தவளே, பிரசவ நேரம் வந்தால் அது பிரஜாபதியின் விதியால் நிகழும்.

Verse 13

वायुना चलितो गर्भः प्राणेनापि बलीयसा । योनिर्विकासमायाति चतुर्विंशांगुलं तदा

பிராணனைவிட வலிமையான வாயுவால் கர்ப்பம் அசைகிறது. அப்போது யோனி விரிந்து இருபத்துநான்கு விரல் அளவு பரவுகிறது.

Verse 14

पंचविंशांगुलो गर्भस्तेन पीडा विजायते । एवं संपीड्यमानस्तु मूर्च्छया मूर्च्छितः प्रिये

கரு இருபத்தைந்து அங்குல அளவிற்கு வளரும்போது கடும் வேதனை எழுகிறது. அன்பே, இவ்வாறு நெருக்கப்பட்டு அவன் மயக்கத்தால் மயங்கிவிடுகிறான்।

Verse 15

पतितो भूमिभागे तु ज्ञानध्यानसमन्वितः । प्राजापत्येन दिव्येन वायुना स पृथक्कृतः

பூமிப் பகுதியிலே விழுந்தபோதும் அவன் ஞானமும் தியானமும் உடையவனாய் இருந்தான். பிரஜாபதி-ஜனித்த தெய்வீக வாயு அவனைப் பிரித்தது।

Verse 16

भूमिसंस्पर्शमात्रेण ज्ञानध्याने तु विस्मृते । संसारबंधसंदिग्ध आत्मा प्रियतया स्थितः

பூமியின் தொடுதல்மட்டுமே ஞானமும் தியானமும் மறக்கப்படும்போது, உலகப் பந்தங்களில் குழம்பிய ஆத்மா பாசத்திலேயே நிலைத்திருக்கும்।

Verse 17

गुणदोषसमाक्रांतो महामोहसमन्वितः । खाद्यं पानादिकं सर्वमिच्छत्येव दिनेदिने

நற்குணம்-தீக்குணம் இரண்டாலும் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, பெரும் மயக்கத்தில் மூழ்கி, அவன் நாள்தோறும் உணவு, பானம் முதலிய அனைத்தையும் விரும்புகிறான்।

Verse 18

एवं संपुष्यमाणस्तु आत्मा पंचात्मकैः सह । व्यापितो हींद्रियैः सर्वैर्विषयैः पापकारिभिः

இவ்வாறு இடையறாது போஷிக்கப்படுகின்ற ஆத்மா, ஐந்துவகைத் தத்துவங்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா இந்திரியங்களாலும் அவற்றின் பாவம் விளைவிக்கும் விஷயங்களாலும் நிறைந்து விடுகிறது।

Verse 19

बांधवानां समोहेन भार्यादीनां तथैव च । आकुलव्याकुलो देवि जायते च दिनेदिने

தேவி, உறவினர்களின் கூட்ட நெருக்கத்தாலும், மனைவி முதலிய சார்ந்தவர்களாலும் மனிதன் நாள்தோறும் மேலும் மேலும் கலக்கம் அடைந்து அலைக்கழிக்கப்படுகிறான்।

Verse 20

महामोहेन संदिग्धो मोहजालगतः प्रभुः । कैवर्तेन यथा बद्धः शकुलो जालबंधनैः

மிகுந்த மோகத்தால் மயங்கி அந்தப் பிரபு மோக வலையில் அகப்பட்டான்—மீனவர் வலையின் கண்ணிகளில் மீன் கட்டுண்டதுபோல।

Verse 21

चलितुं नैव शक्तोस्ति तथात्मासीत्प्रबंधितः । मोहजालैस्तु तैः सर्वैर्दृढबंधैस्तु बंधितः

அவன் சிறிதும் அசைய இயலவில்லை; அவனுடைய ஆத்மாவே கட்டுப்பட்டது. அந்த மோக வலைகளால் அவன் எங்கும் உறுதியான பந்தங்களில் கட்டுண்டான்।

Verse 22

एवमादिप्रपंचेन व्यापितो व्यापकेन हि । ज्ञानविज्ञानविभ्रष्टो रागद्वेषादिभिर्हतः

இவ்வாறு பலவகை பிரபஞ்சக் காட்சியால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஜீவன், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த இறைவனின் ஆட்சிக்குள் இருந்து, ஞானமும் விவேகமும் இழந்து, ராக-த்வேஷ முதலியவற்றால் தாக்கப்படுகிறான்।

Verse 23

कामेन पीड्यमानस्तु क्रोधेनैव तथैव वा । प्रकृत्या कर्मणाबद्धो महामूढो व्यजायत

காமத்தால் துன்புறுத்தப்பட்டவனாக—அல்லது கோபத்தாலும்—பிரகிருதியாலும் தன் கர்மங்களாலும் கட்டுண்ட அந்த மிகமூடன் மீண்டும் பிறப்பை அடைகிறான்।

Verse 24

सूत उवाच । एवं मूढो यदात्मासौ कामक्रोधवशंगतः । लोभरागादिभिः सर्वैर्व्यापृतस्तैर्दुरात्मभिः

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு மயக்கமுற்றவன் காமம், கோபம் ஆகியவற்றின் வசப்பட்டால், லோபம், ராகம் முதலிய எல்லாத் தீய குணங்களாலும் முழுவதும் ஆட்கொள்ளப்படுகிறான்।

Verse 25

इयं भार्या ह्ययं पुत्र इदं मित्रमिदं गृहम् । एवं संसारजालेन महामोहेन बंधितः

“இவள் என் மனைவி, இவன் என் மகன், இவன் என் நண்பன், இது என் வீடு”—என்று இவ்வாறு பெரும் மயக்கத்தால் சம்சார வலையில் கட்டுப்படுகிறான்।

Verse 26

पुत्रशोकादिभिर्दुःखैर्विविधैराकुलस्तदा । जरयाव्याधिभिश्चैव संग्रस्तश्चाधिभिस्तथा

அப்போது மகன் இழப்புத் துயரம் முதலிய பலவகைத் துக்கங்களால் கலங்குகிறான்; முதுமை, நோய் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்பட்டு, பலவிதமான மனவேதனைகளாலும் வாட்டப்படுகிறான்।

Verse 27

एवमात्मा संप्रतप्तो दुःखमोहैः सुदारुणैः । अभिमानैर्मानभंगैर्नानादुःखैश्च खंडितः

இவ்வாறு மிகக் கொடிய துக்கமும் மயக்கமும் எரித்திட, அகந்தை, மரியாதைச் சிதைவு, பலவகை வேதனைகள் ஆகியவற்றால் ஆன்மா சிதறடிக்கப்படுகிறது।

Verse 28

वृद्धत्वेन तथा देवि शबलत्वेन पीडितः । दुःखं चिंतयते नित्यं हाहाभूतो विचेतनः

தேவி! முதுமையும் பலவீனமும் வாட்ட, அவன் எப்போதும் துக்கத்தையே நினைத்து, “அய்யோ, அய்யோ” என்று அலறி உணர்விழந்தவனாகிறான்।

Verse 29

रात्रौ स्वप्नान्प्रपश्येत दिवा चैतन्यवर्जितः । वैकल्येन तथांगानां व्याप्तो देवि दिनेदिने

இரவில் அவன் கனவுகளையே காண்பான்; பகலில் விழிப்புணர்வின்றி இருப்பான். தேவி, நாள்தோறும் அவன் அங்கங்கள் பலவீனத்தால் ஆட்கொள்ளப்படும்.

Verse 30

संसारे भ्रममाणेन वैराग्यं तत्र दर्शितम् । निःशंकं बंधुहीनं च प्रशांतं तुष्टमेव च

உலகச் சுழலில் அலைவோர்க்கு அங்கேயே வைராக்யம் வெளிப்படும்—அவன் அச்சமின்றி, உறவுப் பற்றின்றி, அமைதியுடன், உண்மையிலேயே திருப்தியாய் இருப்பான்.

Verse 31

तमुवाच तदात्मा वै कामक्रोधविवर्जितम् । को भवान्नग्नरूपेण कथं मित्रैर्न लज्जसे

அப்போது ஆசை-கோபம் அற்ற, தன்னடக்கம் கொண்டவர் அவனிடம் கூறினார்—“இந்த நிர்வாண வடிவில் நீ யார்? நண்பர்கள் முன்னிலையில் நீ ஏன் வெட்கப்படவில்லை?”

Verse 32

यत्र लोकाः स्त्रियो वृद्धा युवत्यो मातरस्तथा । एतासां हि गतो मध्ये न बिभेषि अनावृतः

மக்கள் உள்ள இடத்தில்—பெண்கள், முதியவர்கள், இளம்பெண்கள், தாய்மார்கள்—இவர்களிடையே சென்று நீ நிர்வாணமாக இருந்தும் அஞ்சவில்லை.

Verse 33

वीतराग उवाच । को ह्यत्र नग्नो दृश्येत न नग्नोस्मीति वै कदा । सुसंबद्धस्त्वमेवापि परिधान समन्वितः

வீதராகர் கூறினார்—“இங்கே யார் நிர்வாணன் என்று காணப்படுவான்? மேலும் எப்போது ஒருவன் உண்மையாய் ‘நான் நிர்வாணன் அல்ல’ என்று சொல்ல முடியும்? நீயும் ஆடையாவரணங்களுடன், பந்தங்களால் நன்கு கட்டப்பட்டவனே.”

Verse 34

न नग्नोस्मि कदा दिव्यभवान्नग्नः प्रदृश्यते । इंद्रियार्थवशेवर्ती मर्यादापरिवर्जितः

நான் ஒருபோதும் நிர்வாணன் அல்லேன்; ஆனால் நீ, தெய்வீகனாயினும், நிர்வாணனெனத் தோன்றுகிறாய்—இந்திரியப் பொருட்களின் வசப்பட்டு, மரியாதையும் கட்டுப்பாடும் கைவிட்டவன்.

Verse 35

आत्मोवाच । पुरुषस्य का हि मर्यादा तामाचक्ष्व च सुव्रत । विस्तरेण महाप्राज्ञ यदि जानासि निश्चितम्

ஆத்மன் கூறினார்—மனிதனுக்குரிய மரியாதை (நடத்தை எல்லை) என்ன? ஓ நல்விரதனே, அதை எனக்குச் சொல். ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, உறுதியாக அறிந்திருந்தால் விரிவாக விளக்கு.

Verse 36

वीतरागो महाप्राज्ञस्तमुवाच महामतिः । सुस्थैर्यं भजते चित्तं सुखदुःखेषु नित्यदा

விராகமுடைய மஹாப்ராஜ்ஞ மஹாமதி அவனிடம் கூறினார்—இன்பமும் துன்பமும் நடுவே மனம் எப்போதும் உறுதியான நிலைத்தன்மையை அடைகிறது.

Verse 37

क्लेशितं सर्वभावैश्च तेषुतेषु परित्यजेत् । अथ लज्जां प्रवक्ष्यामि मनो या निर्विशत्यलम्

எல்லாவிதத் துன்பங்களாலும் கலங்கிய அந்தந்த மனநிலைகளை மீண்டும் மீண்டும் கைவிட வேண்டும். இப்போது ‘லஜ்ஜை’யை விளக்குகிறேன்—அது மனத்தில் முழுமையாக நுழைந்து பரவி நிற்கிறது.

Verse 38

मयाद्यैवं न कर्तव्यं नग्नः स्थानविवर्जितः । पश्चात्तापे सुसंलीनः सा लज्जा परिकथ्यते

இன்றுமுதல் நான் இதை மீண்டும் செய்யக் கூடாது—இடமற்ற இடத்தில் நிர்வாணமாக நிற்பது. பின்னர் வருத்தத்தில் ஆழ்ந்து லயித்திருப்பதே ‘லஜ்ஜை’ எனப்படுகிறது.

Verse 39

कस्य लज्जा प्रकर्तव्या द्वितीयो नास्ति सर्वदा । एकश्च पुरुषो दिव्यः कस्य किंचिन्न नाशयेत्

யாருக்காக வெட்கம்? உண்மையில் எப்போதும் ‘இரண்டாம் ஒன்று’ இல்லை. ஒரே தெய்வீக புருஷன்—அவர் எதையாவது அழியாமல் விடுவாரா?

Verse 40

अथ लोकान्प्रवक्ष्यामि ये त्वया परिकीर्तिताः । यथा कुलालकश्चक्रे मृत्पिंडं च निधापयेत्

இப்போது நீ கூறிய உலகங்களை நான் விளக்குகிறேன்—குயவன் சக்கரத்தில் மண் கட்டியை வைத்திடுவது போல.

Verse 41

भ्रामयित्वा तु सूत्रेण नानाभेदान्प्रकाशयेत् । भांडानां तु सहस्राणि स्वेच्छया मतिसंस्थितः

பின்னர் நூலால் அதைச் சுழற்றிச் செய்து பல்வேறு வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்துவான்; மனம் நிலைத்து, தன் விருப்பப்படி ஆயிரம் பாத்திரங்களை உருவாக்குவான்.

Verse 42

तथायं सृजते धाता नानारूपाणि नान्यथा । पश्चाद्विनाशमायांति येनकेनापि हेतुना

அதேபோல் இந்த தாதா (படைத்தவன்) பல வடிவங்களைப் படைக்கிறான்—வேறுவிதமல்ல; பின்னர் அவை ஏதோ காரணத்தால் அழிவை அடைகின்றன.

Verse 43

सर्वदैव स्थिता ये च ये लोकाश्च सनातनाः । तेषां लज्जा प्रकर्तव्या नावर्तंते हि ते भुवि

என்றும் நிலைத்திருக்கும், சனாதனமான அந்த உலகங்களைப் புனித அச்சத்துடன் கூடிய பக்தி மரியாதையால் போற்ற வேண்டும்; ஏனெனில் அவை மீண்டும் பூமிக்கு திரும்புவதில்லை.

Verse 44

आकाशवायुतेजांसि पृथ्वी चापश्च पंचमः । अमी लोकाः प्रकाशंते ये च सर्वत्र संस्थिताः

ஆகாயம், வாயு, தேஜஸ் (அக்னி), பூமி, ஐந்தாவதாக நீர்—இப் பஞ்ச மகாபூதங்கள் எங்கும் நிலைத்து ஒளிர்கின்றன।

Verse 45

सत्त्वानामंगदेशेषु पंचैतेषु सुसंस्थिताः । सर्वत्रैव च वर्तंते कस्य लज्जा विधीयते

உயிர்களின் அங்கப் பகுதிகளில் இவை ஐந்தும் உறுதியாக நிலைத்துள்ளன. அவை எங்கும் செயல்படுகின்றபோது, லஜ்ஜை யாருக்கென விதிக்கப்படும்?

Verse 46

स्त्रीणां रूपं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां तात सांप्रतम् । यथाघटसहस्रेषुसोदकेषुविराजते

தாதா, இப்போது கேள்—பெண்களின் ரூப-லாவண்யத்தின் இயல்பை நான் உரைக்கிறேன்; நீரால் நிரம்பிய ஆயிரம் குடங்களில் நீர் எவ்வாறு ஒளிர்கின்றதோ அவ்வாறே.

Verse 47

एकश्चंद्रो हि सर्वत्र भवांस्तद्वद्विराजते । गतो जंतुसहस्रेषु मोहचक्रे महात्मवान्

ஒரே சந்திரன் எங்கும் ஒளி தருவது போல, நீயும் அவ்வாறே ஒளிர்கிறாய். ஆனால் அந்த மகாத்மா மோகச் சக்கரத்தில் அகப்பட்டு ஆயிரம் உயிர்-யோனிகளில் அலைந்தான்.

Verse 48

स्थावरेषु च सर्वेषु जंगमेषु तथा भवान् । योनिद्वारेण पापेन मायामोहमयेन वै

நீ எல்லா நிலைஉயிர்களிலும், எல்லா நகருயிர்களிலும் இருக்கிறாய்; ஆனால் பிறவி-யோனியின் வாயிலாக, பாபமயமான மாயை-மோக சக்தியால் நுழைகிறாய்.

Verse 49

कुचाभ्यां च नितंबाभ्यां वयसा च विराजते । हृन्मांसस्याधिका वृद्धिर्दृष्टा चात्र न संशयः

அவள் மார்பும் இடுப்பும், மேலும் இளமை வயதும் காரணமாக ஒளிர்கிறாள். இங்கே இதயத்தின் மாம்சம் அதிகமாக வளர்ந்திருப்பது தெளிவாகக் காணப்படுகிறது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 50

पतनाय च लोकानां मोहरूपं विदर्शितम् । नभवत्येव सा नारी या त्वया परिकीर्तिता

மக்களின் வீழ்ச்சிக்காக மயக்க வடிவம் காட்டப்பட்டுள்ளது. நீ கூறியபடி அத்தகைய பெண் உண்மையில் எங்கும் இல்லை.

Verse 51

लीलया कुरुते धाता विनोदाय सदात्मनः । यथा नार्यास्तथा पुंसो जीवः सर्वत्र संस्थितः

என்றும் நிறைந்த ஆத்மாவின் இன்பத்திற்காக தாதா லீலையாகச் செயற்படுகிறார். பெண்ணில் எவ்வாறு உள்ளதோ, ஆணிலும் அவ்வாறே—ஜீவன் எங்கும் நிலைத்திருக்கிறது.

Verse 52

कुचयोनिविहीना ये जीवन्मुक्ताः सदैव हि । नरस्तु पुरुषः प्रोक्तो नारी प्रकृतिरुच्यते

‘மார்பு’ ‘கருப்பை’ என்ற எண்ணங்களிலிருந்து விடுபட்டோர் எப்போதும் ஜீவன்முக்தர்கள். ‘நரன்’ என்பது புருஷன் (சைதன்யத் தத்துவம்) என்றும், ‘நாரி’ என்பது பிரகிருதி என்றும் கூறப்படுகிறது.

Verse 53

रमते तेन वै सार्द्धं न मुक्ता हि कदाचन । भवान्प्रकृतिसंयुक्तः पुरुषेषु प्रदृश्यते

அவள் அந்த (பிரகிருதி) உடன் சேர்ந்து இன்புறுகிறாள்; எந்நேரமும் முக்தியடைவதில்லை. நீ பிரகிருதியுடன் இணைந்தவனாய் உடலுடையோரிடையே (ஜீவரூபமாக) காணப்படுகிறாய்.

Verse 54

कः कस्य कुरुते लज्जामेवं ज्ञात्वा सुखं व्रज । वृद्धां स्त्रियं प्रवक्ष्यामि सदावृद्धां वरानने

யார் யார்முன் வெட்கப்பட வேண்டும்? இதை அறிந்து அமைதியுடன் செல். ஓ அழகுமுகத்தவளே, நான் ஒரு முதிய பெண்ணைப் பற்றி சொல்கிறேன்—என்றும் முதுமையாய் இருப்பவளை.

Verse 55

त्वचा जर्जरतां याता यस्याप्यंगे वरानने । श्वेतैश्चैव तथाकेशैः पलितैश्च समाकुला

ஓ வரானனே, யாருடைய உடலிலும் தோல் சிதைந்து சுருக்கமடைகிறது; வெண்மையும் நரையும் கலந்த கூந்தலால் அவர் நிறைந்திருப்பார்.

Verse 56

बलहीनाथ दीनापि व्यापिता वलिना तदा । नेयं वृद्धा भवेन्नारी परं वृद्धा च कथ्यते

ஓ நாதா, அவள் பலவீனமும் துன்பமுமுடையவளாயினும், சுருக்கங்களால் மூடப்பட்டதாலேயே ‘முதியவள்’ எனப்படமாட்டாள்; வேறு (உயர்ந்த) பொருளில் ‘மிக முதிர்ந்தவள்’ எனச் சொல்லப்படுகிறாள்.

Verse 57

एतस्या लक्षणं प्रोक्तं युवतीं प्रवदाम्यहम् । ज्ञानेन वर्द्धते नित्यं जीवपार्श्वे समाश्रिता

அவளுடைய இலக்கணம் கூறப்பட்டது; இப்போது நான் இளம்பெண்ணைப் பற்றி சொல்கிறேன். அவள் ஞானத்தால் எப்போதும் வளர்ந்து, ஜீவனின் அருகில் தங்கியிருப்பாள்.

Verse 58

सुमतिर्नाम संप्रोक्ता सा वृद्धा युवतीति च । नारी पुरुषलोकेषु सर्वदैव प्रतिष्ठिता

அவளுக்கு ‘சுமதி’ என்று பெயர் கூறப்பட்டுள்ளது; அவள் முதியவளாகவும் இளம்பெண்ணாகவும் சொல்லப்படுகிறாள். இந்த நாரீ-தத்துவம் மனித உலகங்களில் எப்போதும் நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 59

लज्जा तस्याः प्रकर्तव्या अन्यच्चैव वदाम्यहम् । मातरं वै प्रवक्ष्यामि या त्वया परिकीर्तिता

அவளுடைய நாணம் நிச்சயமாகக் காக்கப்பட வேண்டும். மேலும் ஒன்றையும் நான் கூறுகிறேன்—நீ குறிப்பிட்ட அந்தத் தாயைப் பற்றி இப்போது நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 60

प्राणिनामंगदेशेषु सदैव चेतना स्थिता । परज्ञानप्रदा या च सा प्रज्ञा परिकथ्यते

உயிரினங்களின் அங்கங்களில் எப்போதும் சைதன்யம் நிலைத்திருக்கிறது; மேலும் உயர்ந்த (ஆன்மிக) ஞானத்தை அளிப்பது ‘ப்ரஜ்ஞா’ என அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 61

प्रज्ञा माता समाख्याता प्राणिनां पालनाय सा । संस्थिता सर्वलोकेषु पोषणाय हिताय वा

ப்ரஜ்ஞா ‘தாய்’ என அழைக்கப்படுகிறாள்; ஏனெனில் அவள் உயிர்களைப் பேணிக் காக்கிறாள். அவள் எல்லா உலகங்களிலும் நிலைத்து, போஷித்து நலன் செய்கிறாள்.

Verse 62

सुमतिर्नाम या प्रोक्ता सा माता परिकथ्यते । संसारद्वारमार्गाणि यानि रूपाणि नित्यशः

‘சுமதி’ என்று கூறப்படுபவளே தாய் என வர்ணிக்கப்படுகிறாள்; மேலும் எப்போதும் சம்சாரமெனும் வாசலுக்கான பாதைகளாகிய அந்த வடிவங்களும் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 63

भवंति मातरो ह्येता बहुदुःखप्रदर्शिकाः । मातृरूपं समाख्यातमन्यत्किं ते वदाम्यहम्

உண்மையிலேயே இவை ‘தாய்கள்’ எனப்படுகின்றன; ஆனால் பலவகைத் துயரங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன. தாய்மையின் இயல்பை நான் கூறிவிட்டேன்; இனி உனக்கு நான் என்ன மேலும் சொல்வேன்?

Verse 64

आत्मोवाच । भवान्को हि समायातो मम संतापनाशकः । विस्तरेण समाख्याहि स्वरूपमात्मनः स्वयम्

ஆத்மா கூறியது—என் துயரத் தாபத்தை நீக்க இங்கு வந்த நீர் யார்? உமது உண்மைச் சுவரூபத்தை—உமது வடிவத்தை—விரிவாக நீரே விளக்குக।

Verse 65

वीतराग उवाच । यस्मात्कामानि वर्तंते निराशाः सर्व एव ते । यं दुष्टत्वान्न पश्यंति कर्माण्येतानि नान्यथा

வீதராகன் கூறினான்—ஆசைகள் தொடர்ந்து எழுவதால் அவர்கள் அனைவரும் உண்மையில் நம்பிக்கையற்றவர்களே. தீய குணத்தால் அவர்கள் உண்மையைப் பார்க்கவில்லை; இவை கர்மங்கள் இவ்வாறே விளைவு தரும், வேறல்ல।

Verse 66

यत्समीपं हि नायाति आशा चैव कदाचन । क्रोधो लोभस्तथा मोहो यद्भयात्प्रलयं गताः

யாருடைய அருகிலும் ஆசை ஒருபோதும் அணுகாது; யாருடைய அச்சத்தால் கோபம், பேராசை, மயக்கம் அழிந்தன.

Verse 67

वीतरागोस्मि भद्रं ते विवेको मम बांधवः । आत्मोवाच । कीदृशोऽसौ तव भ्राता विवेको नाम नामतः

“நான் வீதராகன்—உமக்கு மங்களம் உண்டாக. விவேகம் என் உறவினர்.” ஆத்மா கூறியது—“பெயரால் ‘விவேகம்’ என அழைக்கப்படும் உமது சகோதரன் எத்தகையவன்?”

Verse 68

तस्य त्वं लक्षणं ब्रूहि भ्रातुरात्मन एव च । वीतराग उवाच । तस्यैव लक्षणं रूपं न वदामि तवाग्रतः

“அவனுடைய இலக்கணங்களைச் சொல்—உமது சகோதரனுடையதும், அவன் ஆத்மச் சுவரூபத்தினதும்.” வீதராகன் கூறினான்—“உமது முன்னிலையில் அவன் இலக்கணமும் வடிவமும் நான் சொல்லமாட்டேன்.”

Verse 69

भ्रातुस्तस्य महाभाग आह्वानं च करोम्यहम् । भोभो विवेक मे भ्रातरावयोस्त्वं वचः शृणु

ஏ மகாபாகனே! அந்த சகோதரனையும் நான் அழைக்கிறேன். ஓ ஓ விவேகா, என் சகோதரா, எங்கள் இருவரின் சொற்களையும் கேள்.

Verse 70

एह्येहि सुमहाभाग मम स्नेहान्महामते । कश्यप उवाच । शांतिक्षमाभ्यां संयुक्तो भार्याभ्यां च समागतः

“வா, வா, மிகப் பாக்கியவானே—என் அன்பினால், ஓ மகாமதியே.” கश्यபர் கூறினார்—“சாந்தி, க்ஷமா எனும் இரு மனைவியருடன் அவர் வந்தார்.”

Verse 71

सर्वदृक्सर्वगो व्यापी सर्वतत्त्वपरायणः । संदेहानां च सर्वेषां यो रिपुर्ज्ञानवत्सलः

அவர் அனைத்தையும் காணும், அனைத்திலும் நிறையும் ஆண்டவன்—எங்கும் நிலைபெற்றவர்; பரமத் தத்துவத்தில் உறுதியானவர்; எல்லாச் சந்தேகங்களுக்கும் பகைவர், ஆனால் ஞானத்திற்கு அன்புடையவர்.

Verse 72

धारणा धीश्च द्वे पुत्र्यौ तस्यैव हि महात्मनः । तस्य योगः सुतो ज्येष्ठो मोक्षो यस्य महागुरुः

தாரணா, தீ ஆகிய இருவரும் அந்த மகாத்மாவின் இரு மகள்கள். அவரின் மூத்த மகன் யோகம்; அவரின் மகாகுரு மோட்சம் (முக்தி).

Verse 73

निर्मलो निरहंकारो निराशो निष्परिग्रहः । सर्ववेलाप्रसन्नात्मा गतद्वंद्वो महामतिः

அவர் மாசற்றவர், அகந்தையற்றவர், ஆசையற்றவர், பற்றற்றவர்; எக்காலமும் அமைதியான உள்ளம் கொண்டவர், இருமைகளைக் கடந்த மகாமதி.

Verse 74

स विवेकः समायातो गुणरत्नैर्विभूषितः । यस्यामात्यौ महात्मानौ धर्मसत्यौ महामती

குணரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட விவேகம் அங்கு வந்தடைந்தான். அந்த நாட்டில் தர்மமும் சத்தியமும் உறுதியாகக் கொண்ட, உயர்ந்த புத்தியுடைய இரு மகாத்ம அமைச்சர்கள் இருந்தனர்.

Verse 75

क्षमाशांतिसमायुक्तः स विवेकः समागतः । वीतरागमुवाचेदमाहूतोहं समागतः

மன்னிப்பும் உள்ளமைதியும் உடைய விவேகம் வந்தடைந்தான். அப்போது வீதராகன் கூறினான்—“அழைக்கப்பட்டதால் நான் வந்தேன்.”

Verse 76

तद्भ्रातः कारणं सर्वं कथ्यतां हि ममाग्रतः । यमाश्रित्य त्वयाद्यैव कृतमाह्वानमेव मे

ஆகவே, சகோதரா, இன்று நீ என்னை அழைத்ததற்கான முழுக் காரணத்தையும் என் முன்னிலையில் தெளிவாகச் சொல்—எதை ஆதாரமாகக் கொண்டு அழைத்தாய்?

Verse 77

वीतराग उवाच । पुमान्स्थितो यः पुरतो महापाशैर्नियंत्रितः । मोहस्य बाणैः संभ्रांतः संसारस्य च बंधनैः

வீதராகன் கூறினான்—“உன் முன்னே ஒரு மனிதன் நிற்கிறான்; பெரும் பாசங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டவன்; மோகத்தின் அம்புகளால் கலங்கியவன்; சம்சாரத்தின் கட்டுகளால் பிணைக்கப்பட்டவன்.”

Verse 78

सर्वस्य व्यापकः स्वामी अयमात्मा ममैव च । पंचतत्त्वैः समाविष्टो ज्ञानध्यानविवर्जितः

இந்த ஆத்மா அனைவரிலும் பரவி நிற்கும் ஆண்டவன்; என் ஆத்மாவும் இதுவே. ஆனால் பஞ்சதத்துவங்களால் மூடப்பட்டதால், ஞானமும் தியானமும் இன்றியதாக உள்ளது.

Verse 79

पृच्छतामेनमात्मानं भवांस्तत्त्वेषु पंडितः । वीतरागवचः श्रुत्वा विवेको वाक्यमब्रवीत्

தத்துவங்களில் பண்டிதரான நீர் இவ்வாத்மாவையே வினவுக. வைராக்யமுடையவரின் சொற்களை கேட்ட விவேகம் பதிலுரைத்தது.

Verse 80

विवेक उवाच । सुखेन स्थीयते देव भवता विश्वनायक । आगते त्वयि संसारे किं किं भुक्तं सुखं स्वयम्

விவேகம் கூறியது—தேவா, உலகநாயகா! நீர் இங்கு இலகுவாகத் தங்கியுள்ளீர்; இச்சம்சாரத்தில் வந்து நீர் தாமே எந்தெந்த இன்பங்களை, எவ்வாறு அனுபவித்தீர்?

Verse 81

आत्मोवाच । गर्भवासो महद्दुःखमसह्यं दारुणं मया । भुक्तमेव महाप्राज्ञ ज्ञानहीनेन वै सदा

ஆத்மா கூறியது—கர்ப்பவாசம் மிகுந்த துயரம்; தாங்கமுடியாததும் கொடுமையானதும்; மகாப்ராஜ்ஞரே! உண்மையறிவின்றி நான் அதை எப்போதும் அனுபவித்தேன்.

Verse 82

देहेपि ज्ञानविभ्रष्टः सोहं जातो ह्यनेकधा । बाल्यावस्थां गतेनाथ कृत्याकृत्यं कृतं मया

இந்த உடலிலேயே அறிவு மயங்கி நான் பலவிதமாக மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தேன். நாதரே! பால்யநிலையை அடைந்து கடமையும் கடமையல்லாததையும் செய்தேன்.

Verse 83

तारुण्येन कृता क्रीडा भुक्ता भार्या ह्यनेकशः । वार्धकं प्राप्य संतप्तः पुत्रशोकादिभिस्तथा

இளமையில் அவன் விளையாட்டு இன்பங்களில் மூழ்கி, மனைவியையும் பலமுறை அனுபவித்தான். ஆனால் முதுமை வந்தபோது அவன் துயருற்றான்—மகன் துயரம் முதலியவற்றாலும்.

Verse 84

भार्यादीनां वियोगैस्तु दग्धोस्म्यहमहर्निशम् । दुःखैरनेकसंवर्णैः संतप्तोस्मि दिनेदिने

மனைவி முதலியோரின் பிரிவால் நான் இரவும் பகலும் எரிகிறேன். பலவகைத் துயரங்களால் நாள்தோறும் நான் மிகுந்த வேதனையடைந்துள்ளேன்.

Verse 85

दिवारात्रौ महाप्राज्ञ न विंदामि सुखं क्वचित् । एवं दुःखै सुसंतप्तः किं करोमि महामते

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே! இரவும் பகலும் எங்கும் எனக்கு இன்பம் கிடைக்கவில்லை. இவ்வாறு துயரால் மிகச் சுட்டெறியப்பட்ட நான், ஓ மஹாமதியே, என்ன செய்வேன்?

Verse 86

तमुपायं वदस्वैव सुखं विंदामि येन वै । अस्मात्संसारजालौघान्मोचयाद्य सुबंधनात्

நான் உண்மையாக அமைதி-இன்பம் பெறும் அந்த வழியைச் சொல்லுங்கள். இந்த ஸம்ஸார வலையின் பெருவெள்ளம், இந்த உறுதியான பந்தத்திலிருந்து இன்று என்னை விடுவியுங்கள்.

Verse 87

विवेक उवाच । भवाञ्छुद्धोसि निर्द्वन्द्वो ह्यपापोसि जगत्पते । एनं गच्छ महात्मानं वीतरागं सुखप्रदम्

விவேகன் கூறினான்— ஓ ஜகத்பதே! நீ தூயவன்; இருமைகளைக் கடந்தவன்; பாவமற்றவன். பற்றற்ற அந்த மஹாத்மாவிடம் செல்; அவர் இன்பம் அருள்வார்.

Verse 88

निःसंशयं त्वया दृष्टं नग्नमाचारवर्जितम् । सुखप्रदर्शको ह्येष सर्वसंतापनाशकः

சந்தேகமின்றி நீ நிர்வாணமாகவும் ஒழுக்கமற்றவனாகவும் தோன்றுபவனை கண்டுள்ளாய். ஆயினும் அவனே இன்பத்தின் வழி காட்டுபவன்; எல்லா தாபங்களையும் நீக்குபவன்.

Verse 89

एवमाकर्ण्य शुद्धात्मा वीतरागं गतः पुनः । तमुवाच श्वसन्दीनः श्रूयतां वचनं मम

இவ்வாறு கேட்டுத் தூய ஆத்மா மீண்டும் பற்றின்மையை அடைந்தான். அப்போது ஸ்வஸந்தீனன் அவனை நோக்கி—“என் வாக்கை கேளுங்கள்” என்றான்.

Verse 90

सुखं विंदामि येनाहं तं मार्गं मम दर्शय । एवमस्तु महाप्राज्ञ करिष्ये वचनं तव

எந்த வழியால் நான் இன்பத்தை அடைவேனோ அந்த வழியை எனக்குக் காட்டுங்கள். அப்படியே ஆகுக, மகாப்ராஜ்ஞரே—உமது சொல்லை நான் நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 91

पुनर्गच्छ विवेकं हि सुखवार्ता कृता त्वया । सुखमार्गस्य वै वक्ता तव एष भविष्यति

விவேகா, நீ மீண்டும் செல்; நலவார்த்தையை நீ அறிவித்தாய். நிச்சயமாக இவனே உனக்கு இன்பமார்க்கத்தின் போதகராக இருப்பான்.

Verse 92

वीतरागेण पुण्येन प्रेषितो गतवान्प्रभुः । तमुवाच महात्मानं विवेकं शुद्धसत्तमम्

பற்றின்மையுடையவரின் புண்ணியத்தால் அனுப்பப்பட்ட प्रभு புறப்பட்டுச் சென்றார். பின்னர் அவர் மிகத் தூய சத்துவமுடைய மகாத்மா விவேகனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 93

सुखं मे दर्शय त्वं हि वीतरागेण प्रेषितः । भवच्छरणमापन्नो रक्ष संसारदारुणात्

எனக்கு இன்பமும் அமைதியும் தரும் வழியை காட்டுங்கள்; நீங்கள் பற்றின்மையுடையவரால் அனுப்பப்பட்டவர். நான் உமது சரணடைந்தேன்—இந்த கொடிய சம்சாரச் சுழலிலிருந்து என்னைக் காத்தருளுங்கள்.

Verse 94

विवेक उवाच । ज्ञानं गच्छमहाप्राज्ञ स ते सर्वं वदिष्यति । आत्मा तथोक्तः संप्राप्तो यत्र ज्ञानं प्रतिष्ठितम्

விவேகன் கூறினான்—ஓ மகாப்ராஜ்ஞா, ஞானத்திடம் செல்; அவர் உனக்கு அனைத்தையும் உரைப்பார். இவ்வாறு உபதேசம் பெற்ற ஆத்மா, ஞானம் உறுதியாக நிலைபெற்ற இடத்தை அடைந்தது.

Verse 95

भोभो ज्ञान महातेजः सर्वभावप्रदर्शक । शरणं त्वामहं प्राप्तः सुखमार्गं प्रदर्शय

ஓ ஓ ஞானமே, மகாதேஜஸ்ஸே, எல்லா உண்மைகளையும் வெளிப்படுத்துபவனே! நான் உன் சரணடைந்தேன்; எனக்கு சுக-கல்யாணத்தின் பாதையை அருளிக் காட்டுவாயாக.

Verse 96

ज्ञानमुवाच । भृत्योहं तव लोकेश त्वं मां वेत्सि न सुव्रत । मया ध्यानेन वै पूर्वं वारितस्त्वं पुनःपुनः

ஞானம் கூறியது—ஓ லோகேசா, நான் உன் பணியாளன்; ஆனால் ஓ சுவ்ரதா, நீ என்னை அறியவில்லை. முன்பு தியானத்தினால் நான் உன்னை மீண்டும் மீண்டும் தடுத்தேன்.

Verse 97

पंचात्मकानां संगेन आपदं प्राप्तवान्भवान् । ध्यानं गच्छ महाप्राज्ञ स ते दाता सुखस्य च

ஐந்தாத்மக கூறுகளின் சேர்க்கையால் நீ துன்பத்தில் விழுந்தாய். ஓ மகாப்ராஜ்ஞா, தியானத்திடம் செல்; அதுவே உனக்கு சுகத்தை அளிப்பதாகும்.

Verse 98

ज्ञानेन प्रेषितो ह्यात्मा ध्यानमाश्रित्य संस्थितः । सुखमत्यंतसिद्धं च ध्यानं मे दर्शयस्व ह

ஞானத்தால் தூண்டப்பட்ட ஆத்மா தியானத்தைச் சரணடைந்து நிலைபெற்றது. பரமசித்தியும் ஆனந்தமும் நிறைந்த அந்தத் தியானத்தை எனக்குக் காட்டுவாயாக.

Verse 99

भवच्छरणमायातं मामेवं परिरक्षय । एवं संभाषितं तस्य ध्यानमाकर्ण्य तद्वचः

“உமது திருவடிகளில் சரணடைந்தேன்—இவ்விதமே என்னைக் காத்தருள்க.” என்று கூறப்பட்டதைக் கேட்டு, அவர் அந்தச் சொற்களை கவனமாகக் கேட்டு மனத்தில் தியானித்தார்।

Verse 100

समुवाच पुनश्चापि तमात्मानं प्रहृष्टवान् । नैव त्याज्योस्म्यहं तात सर्वकर्मसुनिश्चितः

மகிழ்ந்து அவர் மீண்டும் தம் ஆத்மாவிடமே கூறினார்—“அன்பனே, என்னைத் துறக்கக் கூடாது; எல்லாக் கருமங்களிலும் நான் உறுதியான தீர்மானத்தில் நிலைத்துள்ளேன்।”

Verse 101

त्वयैव वीतरागेण विवेकेन सदैव हि । ध्यानयुक्तो भवस्व त्वमात्मानमवलोकय

உன் வைராக்யமும் இடையறா விவேகமும் கொண்டு தியானத்தில் நிலைபெறு; உன் ஆத்மஸ்வரூபத்தை நோக்கி ஆராய்க।

Verse 102

आत्मवांस्त्वं स्थिरो भूत्वा निरातंको विकल्पितः । यथा दीपो निवातस्थः कज्जलं वमते स्थिरः

ஆத்மவசத்துடன் நிலைபெறு; அச்சமும் அலைபாயும் எண்ணவிகற்பங்களும் இன்றி இரு. காற்றில்லா இடத்தில் நிலைத்த விளக்கு கரியைக் கக்குவது போல, நிலைத்தன்மை உள்ள்மாசை அகற்றும்।

Verse 103

तथा दोषान्प्रज्वलित्वा निर्वाणं हि प्रयास्यति । एकांतस्थो निराहारो मिताशी भव सर्वदा

அவ்வாறே குற்றங்களை எரித்தழித்து சாதகன் நிச்சயமாக நிர்வாணத்தை அடைகிறான். தனிமையில் தங்குக; உபவாசம் கடைப்பிடி; எப்போதும் மிதாஹாரியாக இரு।

Verse 104

निर्द्वंद्वः शब्दसंहीनो निश्चलो ह्यासने स्थितः । आत्मानमात्मना ध्यायन्ममैव स्थिरबुद्धिना

இரட்டைத்தன்மைகளின்றி, ஒலியிலிருந்து விலகி, அசையாமல் ஆசனத்தில் உறுதியாக அமர்ந்து, நிலைத்த புத்தியுடன் என்னையே பற்றிக் கொண்டு, ஆத்மாவால் ஆத்மாவைத் தியானிக்கிறான்।

Verse 105

प्राप्स्यसे परमं स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम्

நீ பரம இருப்பிடத்தை அடைவாய்—அதுவே விஷ்ணுவின் உன்னதப் பதம்.