Adhyaya 79

Verse 1

विशालोवाच । शर्मिष्ठा यस्य वै भार्या देवयानी वरानना । सौभाग्यं तत्र वै दृष्टमन्यथा नास्ति भूपते

விசாலன் கூறினான்—“யாருக்கு சர்மிஷ்டா மனைவியாகவும், அழகிய முகத்தையுடைய தேவயானியும் (மனைவியாகவும்) உள்ளாரோ, அங்கேயே நல்வாழ்வு காணப்படுகிறது; வேறெங்கும் இல்லை, அரசே.”

Verse 2

तत्कथं त्वं महाभाग अस्याः कार्यवशो भवेः । सपत्नजेन भावेन भवान्भर्ता प्रतिष्ठितः

ஏ மகாபாகனே! அப்படியிருக்க, நீ எவ்வாறு அவளின் வசப்பட்டு அவள் சொல்லினபடி செயல்வாய்? நீயோ சபத்னி-பாவத்துடன் கணவனின் அதிகாரத்தில் நிலைபெற்றவன்।

Verse 3

ससर्पोसि महाराज भूतले चंदनं यथा । सर्पैश्च वेष्टितो राजन्महाचंदन एव हि

ஏ மகாராஜா! நீ பூமியில் உள்ள சந்தனம்போல்; பாம்புகள் சூழ்ந்திருந்தாலும், அரசனே, நீ உண்மையில் மகாசந்தனமே.

Verse 4

तथा त्वं वेष्टितः सर्पैः सपत्नीनामसंज्ञकैः । वरमग्निप्रवेशश्च शिखाग्रात्पतनं वरम्

அதேபோல், சபத்னிகளின் பெயரால் அழைக்கப்படும் பாம்புகள் உன்னைச் சுற்றிக் கொண்டுள்ளன; தீயில் புகுதலும் நன்று, மலைச்சிகரத்திலிருந்து விழுதலும் அதைவிட நன்று.

Verse 5

रूपतेजः समायुक्तं सपत्नीसहितं प्रियम् । न वरं तादृशं कांतं सपत्नीविषसंयुतम्

அழகும் ஒளியும் உடைய அன்புக் கணவனும், சபத்னியுடன் இருந்தால் வரமல்ல; சபத்னி எனும் விஷத்துடன் சேர்ந்த அத்தகைய காதலன் உண்மையான அருளல்ல.

Verse 6

तस्मान्न मन्यते कांतं भवंतं गुणसागरम् । राजोवाच । देवयान्या न मे कार्यं शर्मिष्ठया वरानने

ஆகையால் அவள் உன்னை, குணசாகரனான காதலனே, ஏற்கவில்லை. அரசன் கூறினான்—அழகிய முகத்தாளே! எனக்கு தேவயானியால் பயன் இல்லை; (என் உறவு) சர்மிஷ்டையுடனே.

Verse 7

इत्यर्थं पश्य मे कोशं सत्वधर्मसमन्वितम् । अश्रुबिंदुमत्युवाच । अहं राज्यस्य भोक्त्री च तव कायस्य भूपते

“ஆகையால் சத்துவமும் தர்மமும் நிறைந்த என் கோஷத்தைப் பாருங்கள்,” என்று அஷ்ருபிந்துமதி கூறினாள். “ஓ அரசே, நான் ராஜ்யத்தின் போக்த்ரியும், உங்கள் தேகத்திற்கும் உரிமையாளியும்.”

Verse 8

यद्यद्वदाम्यहं भूप तत्तत्कार्यं त्वया ध्रुवम् । इत्यर्थे मम देहि स्वं करं त्वं धर्मवत्सल

ஓ அரசே, நான் எதை எதைச் சொல்கிறேனோ, அவை அவை நிச்சயமாக நீ செய்யவேண்டும். ஆகவே, தர்மத்தை நேசிப்பவனே, இக்காரணத்திற்காக உன் கையை (ஒப்புதலாக) எனக்குக் கொடு.

Verse 9

बहुधर्मसमोपेतं चारुलक्षणसंयुतम् । राजोवाच । अन्य भार्यां न विंदामि त्वां विना वरवर्णिनि

அரசன் கூறினான்—ஓ சிறந்த நிறமுடையவளே, பல தர்மகுணங்களும் இனிய சுபலக்ஷணங்களும் கொண்ட அழகியே, உன்னைத் தவிர வேறு மனைவியை நான் விரும்பேன்.

Verse 10

राज्यं च सकलामुर्वीं मम कायं वरानने । सकोशं भुंक्ष्व चार्वंगि एष दत्तः करस्तव

ஓ வரானனே, ராஜ்யத்தையும் முழு பூமியையும்—என் தேகத்துடன்—கோஷத்தோடு நீ அனுபவி. ஓ அழகிய அங்கங்களுடையவளே, இதோ என் கை உனக்குத் (திருமணமாக) அளிக்கப்பட்டது.

Verse 11

यदेव भाषसे भद्रे तदेवं तु करोम्यहम् । अश्रुबिंदुमत्युवाच । अनेनापि महाभाग तव भार्या भवाम्यहम्

ஓ பத்திரே, நீ சொல்வதையே அப்படியே நான் செய்வேன். அப்போது அஷ்ருபிந்துமதி கூறினாள்—ஓ மகாபாகா, இவ்விதத்தாலும் நான் உன் மனைவியாக ஆகிறேன்.

Verse 12

एवमाकर्ण्य राजेंद्रो हर्षव्याकुललोचनः । गांधर्वेण विवाहेन ययातिः पृथिवीपतिः

இதைக் கேட்ட ராஜேந்திரனின் கண்கள் ஆனந்தத்தால் கலங்கின; காந்தர்வ முறையிலான திருமணத்தால் பூமிபதி யயாதியை ஏற்றுக் கொண்டான்.

Verse 13

उपयेमे सुतां पुण्यां मन्मथस्य नरोत्तम । तया सार्द्धं महात्मा वै रमते नृपनंदनः

அந்த நரோத்தமன் மன்மதனின் புண்ணியமிகு மகளைக் கல்யாணம் செய்தான்; அவளுடன் மகாத்மையான இளவரசன் உண்மையிலே மகிழ்ந்து விளங்கினான்.

Verse 14

सागरस्य च तीरेषु वनेषूपवनेषु च । पर्वतेषु च रम्येषु सरित्सु च तया सह

கடற்கரைகளில், காடுகளிலும் தோட்டங்களிலும், இனிய மலைகளிலும், நதிக்கரைகளிலும்—அவன் அவளுடன் சேர்ந்து தங்கினான்.

Verse 15

रमते राजराजेंद्रस्तारुण्येन महीपतिः । एवं विंशत्सहस्राणि गतानि निरतस्य च

அரசர்களின் பேரரசன், பூமிபதி, இளமையின் உற்சாகத்தில் இன்புற்றான்; இவ்வாறு இன்பத்தில் மூழ்கியிருந்தபோது இருபதாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 16

भूपस्य तस्य राजेंद्र ययातेस्तु महात्मनः । विष्णुरुवाच । एवं तया महाराजो ययातिर्मोहितस्तदा

ஓ ராஜேந்திரா! அந்த மகாத்மையான அரசன் யயாதியைப் பற்றி விஷ்ணு கூறினார்—அந்நேரத்தில் மகாராஜா யயாதி அவளால் மயங்கினான்.

Verse 17

कंदर्पस्य प्रपंचेन इंद्रस्यार्थे महामते । सुकर्मोवाच । एवं पिप्पल राजासौ ययातिः पृथिवीपतिः

மகாமதே, கந்தர்ப்பனின் சூழ்ச்சியால் இந்திரனின் நோக்கத்திற்காக—சுகர்மா கூறினான்—இவ்வாறு பிப்பலன் எனப்படும் அரசன் யயாதி, பூமியின் அதிபதி, வர்ணிக்கப்படுகிறான்।

Verse 18

तस्या मोहनकामेन रतेन ललितेन च । न जानाति दिनं रात्रिं मुग्धः कामस्य कन्यया

அவளின் மயக்கும் ஆசை, இன்பம், விளையாட்டுத் திளைப்பால் மயங்கியவன்; காமனின் மகளால் மயக்கமுற்று, பகலா இரவா என அறியாது போனான்।

Verse 19

एकदा मोहितं भूपं ययातिं कामनंदिनी । उवाच प्रणतं नम्रं वशगं चारुलोचना

ஒருநாள் அழகிய கண்களையுடைய காமநந்தினி, மயங்கிய அரசன் யயாதியிடம் உரைத்தாள்; அவன் வணங்கி, தாழ்மையுடன், முழுதும் அவளின் ஆளுகையில் இருந்தான்।

Verse 20

अश्रुबिंदुमत्युवाच । संजातं दोहदं कांत तन्मे कुरु मनोरथम् । अश्वमेधमखश्रेष्ठं यजस्व पृथिवीपते

அச்ருபிந்துமதி கூறினாள்—அன்பனே, எனக்குத் தோஹதம் (கர்ப்ப ஆசை) எழுந்துள்ளது; என் விருப்பத்தை நிறைவேற்று. பூமியின் அதிபதியே, யாகங்களில் சிறந்த அச்வமேத யாகத்தைச் செய்।

Verse 21

राजोवाच । एवमस्तु महाभागे करोमि तव सुप्रियम् । समाहूय सुतश्रेष्ठं राज्यभोगे विनिःस्पृहम्

அரசன் கூறினான்—மகாபாகையே, அப்படியே ஆகட்டும்; உனக்கு மிகப் பிரியமானதை நான் செய்வேன். அரச இன்பங்களில் ஆசையற்ற என் சிறந்த மகனை அழைப்பேன்।

Verse 22

समाहूतः समायातो भक्त्यानमितकंधरः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा प्रणाममकरोत्तदा

அழைக்கப்பட்டவுடன் அமிதகந்தரன் பக்தியுடன் உடனே வந்தான். கைகளை அஞ்சலியாகக் கூப்பி அப்போது வணங்கினான்.

Verse 23

तस्याः पादौ ननामाथ भक्त्या नमितकंधरः । आदेशो दीयतां राजन्येनाहूतः समागतः

பின்னர் பக்தியுடன் கழுத்தைத் தாழ்த்தி அவளது பாதங்களில் பணிந்து, “அரசியே, ஆணையிடுங்கள்; உங்கள் அழைப்பினால் நான் வந்தேன்” என்றான்.

Verse 24

किं करोमि महाभाग दासस्ते प्रणतोस्मि च । राजोवाच । अश्वमेधस्य यज्ञस्य संभारं कुरु पुत्रक

“மகாபாகனே, நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? நான் உங்கள் தாசன்; உமக்கு வணங்குகிறேன்.” அரசன் கூறினான்—“மகனே, அச்வமேத யாகத்திற்கான பொருட்களைத் தயார் செய்.”

Verse 25

समाहूय द्विजान्पुण्यानृत्विजो भूमिपालकान् । एवमुक्तो महातेजाः पूरुः परमधार्मिकः

புண்ணியமான பிராமணர்களையும், ரித்விக்களையும், நாட்டின் அரசர்களையும் அழைத்தபின், மிகுந்த தேஜஸும் பரமதர்மமும் கொண்ட பூருவிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது.

Verse 26

सर्वं चकार संपूर्णं यथोक्तं तु महात्मना । तया सार्धं स जग्राह सुदीक्षां कामकन्यया

மகாத்மா சொன்னபடியே அவன் அனைத்தையும் முழுமையாகச் செய்தான்; மேலும் அந்த காமகன்னியுடன் சேர்ந்து சிறந்த சுதீக்ஷையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 27

अश्वमेधयज्ञवाटे दत्वा दानान्यनेकधा । ब्राह्मणेभ्यो महाराज भूरिदानमनंतकम्

மகாராஜா, அச்வமேத யாக மண்டபத்தில் பிராமணர்களுக்கு பலவகை தானங்களை அளித்து, அவர் அளவற்றும் முடிவற்றும் தானதர்மம் செய்தார்।

Verse 28

दीनेषु च विशेषेण ययातिः पृथिवीपतिः । यज्ञांते च महाराजस्तामुवाच वराननाम्

ஏழைகளிடத்தில் சிறப்பாகப் பூமிபதி யயாதி அரசன் முன்னோடியாக இருந்தான். யாகம் முடிவில் அந்த மகாராஜன் அந்த அழகுமுகத்தாளை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 29

अन्यत्ते सुप्रियं बाले किं करोमि वदस्व मे । तत्सर्वं देवि कर्तास्मि साध्यासाध्यं वरानने

அன்புப் பெண்ணே, இன்னும் உனக்கு மிகப் பிரியமானது என்ன? நான் என்ன செய்ய வேண்டும், சொல்லு. தேவியே, அழகுமுகத்தாளே, எளிதாயினும் கடினமாயினும் அனைத்தையும் நான் செய்வேன்।

Verse 30

सुकर्मोवाच । इत्युक्ता तेन सा राज्ञा भूपालं प्रत्युवाच ह । जातो मे दोहदो राजंस्तत्कुरुष्व ममानघ

சுகர்மா கூறினாள்—அரசன் இவ்வாறு சொன்னதும் அவள் அரசனை நோக்கி: அரசே, எனக்குள் ஒரு ஆசை எழுந்துள்ளது; பாவமற்றவனே, அதை நிறைவேற்று என்றாள்।

Verse 31

इंद्रलोकं ब्रह्मलोकं शिवलोकं तथैव च । विष्णुलोकं महाराज द्रष्टुमिच्छामि सुप्रियम्

மகாராஜா, அன்பரே, இந்திரலோகம், பிரம்மலோகம், சிவலோகம், அதுபோல விஷ்ணுலோகம்—இவற்றையெல்லாம் நான் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்।

Verse 32

दर्शयस्व महाभाग यदहं सुप्रिया तव । एवमुक्तस्तयाराजातामुवाचससुप्रियाम्

ஹே மகாபாகனே! எனக்குக் காட்டுங்கள்; ஏனெனில் நான் உமக்கு மிகப் பிரியமானவள். அவள் இவ்வாறு கூற, அரசன் தன் பிரியத்தமையிடம் சொன்னான்.

Verse 33

साधुसाधुवरारोहेपुण्यमेवप्रभाषसे । स्त्रीस्वभावाच्चचापल्यात्कौतुकाच्चवरानने

சாது சாது, ஹே வராரோஹே! நீ புண்ணியமானதையே பேசுகிறாய். ஆனால் ஹே வரானனே, பெண்களின் இயல்பான சபலத்தாலும் வெறும் ஆர்வத்தாலும் (இவ்வாறு கூறப்படுகிறது).

Verse 34

यत्तवोक्तं महाभागे तदसाध्यं विभाति मे । तत्साध्यं पुण्यदानेन यज्ञेन तपसापि च

ஹே மகாபாகே! நீ சொன்னது எனக்கு அசாத்தியமாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் புண்ணிய தானம், யாகம், மேலும் தவம் ஆகியவற்றால் அது சாத்யமாகும்.

Verse 35

अन्यथा न भवेत्साध्यं यत्त्वयोक्तं वरानने । असाध्यं तु भवत्या वै भाषितं पुण्यमिश्रितम्

ஹே வரானனே! நீ சொன்னது வேறு வழியில் சாத்யமல்ல. ஆயினும் உன் சொல்—அசாத்தியமாகத் தோன்றினாலும்—நிச்சயமாகப் புண்ணியத்துடன் கலந்தது.

Verse 36

मर्त्यलोकाच्छरीरेण अनेनापि च मानवः । श्रुतो दृष्टो न मेद्यापि गतः स्वर्गं सुपुण्यकृत्

இந்த மর্ত்யலோகத்தின் இவ்வுடலோடு, இன்று வரை நான் கேள்விப்பட்டதுமில்லை, கண்டதுமில்லை—எவ்வளவு புண்ணியவான் ஆனாலும் ஒருவர் சொர்க்கம் சென்றதாக.

Verse 37

ततोऽसाध्यं वरारोहे यत्त्वया भाषितं मम । अन्यदेव करिष्यामि प्रियं ते तद्वद प्रिये

அப்போது, ஹே அழகிய இடையுடையவளே, நீ எனக்குச் சொன்னது நிறைவேற்ற இயலாதது. உனக்கு இன்பமளிக்கும் வேறொன்றை நான் செய்வேன்—அன்பே, அது என்னவென்று சொல்.

Verse 38

देव्युवाच । अन्यैश्च मानुषै राजन्न साध्यं स्यान्न संशयः । त्वयि साध्यं महाराज सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

தேவி கூறினாள்—ஓ அரசே, பிற மனிதர்களால் இது நிச்சயமாகச் சாதிக்க முடியாது. ஆனால் ஓ மகாராஜா, உன்னால் இது சாத்யம்; உண்மை, உண்மை என நான் சொல்கிறேன்.

Verse 39

तपसा यशसा क्षात्रै र्दानैर्यज्ञैश्च भूपते । नास्ति भवादृशश्चान्यो मर्त्यलोके च मानवः

ஹே பூபதே, தவம், புகழ், க்ஷத்திரிய வீரியம், தானம், யாகம்—இவற்றால் மிக்க உன்னைப் போன்ற மனிதன் மর্ত்யலோகத்தில் வேறு இல்லை.

Verse 40

क्षात्रं बलं सुतेजश्च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् । तस्मादेवं प्रकर्तव्यं मत्प्रियं नहुषात्मज

க்ஷத்திரிய வல்லமை, பலம், உயர்ந்த தேஜஸ்—இவை அனைத்தும் உன்னிடமே நிலைபெற்றுள்ளன. ஆகவே, ஹே நஹுஷன் புதல்வா, எனக்குப் பிரியமானதற்காக இவ்விதமே செய்.

Verse 79

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरित्रे एकोनाशीतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானம், மாதா-பிதா தீர்த்த வர்ணனை, யயாதி சரிதம் ஆகியவற்றில் எழுபத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.