Adhyaya 76

Verse 1

सुकर्मोवाच । सौरिर्दूतैस्तथा सर्वैः सह स्वर्गं जगाम सः । द्रष्टुं तत्र सहस्राक्षं देववृंदैः समावृतम्

சுகர்மன் கூறினான்—அப்போது சௌரி அந்தத் தூதர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து ஸ்வர்க்கத்திற்குச் சென்றான்; அங்கே தேவர்கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட ஆயிரக்கண் இந்திரனை தரிசிக்கவே।

Verse 2

धर्मराजं समायांतं ददर्श सुरराट्तदा । समुत्थाय त्वरायुक्तो दत्वा चार्घमनुत्तमम्

அப்போது தேவர்களின் அரசன் தர்மராஜன் வருவதைக் கண்டான்; உடனே விரைந்து எழுந்து, மிகச் சிறந்த அர்க்யத்தை அளித்து அவரை மரியாதை செய்தான்।

Verse 3

पप्रच्छागमनं तस्य कथयस्व ममाग्रतः । समाकर्ण्य महद्वाक्यं देवराजस्य भाषितम्

தேவராஜன் உரைத்த வலிமையான வார்த்தைகளை கேட்டபின், அவன் கேட்டான்—“அவன் வந்த விதத்தை என் முன்னிலையில் கூறு.”

Verse 4

धर्मराजोऽब्रवीत्सर्वं ययातेश्चरितं महत् । धर्मराज उवाच । श्रूयतां देवदेवेश यस्मादागमनं मम

தர்மராஜன் யயாதி மன்னனின் மகத்தான சரிதத்தை முழுமையாக உரைத்தான். தர்மராஜன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவேசா, என் வருகையின் காரணத்தை கேளும்।

Verse 5

कथयाम्यहमत्रापि येनाहमागतस्तव । नहुषस्यात्मजेनापि वैष्णवेन महात्मना

இங்கேயும் நான் எவ்வாறு உம்மிடம் வந்தேன் என்பதைச் சொல்கிறேன். நஹுஷனின் புதல்வனான அந்த மகாத்ம வைஷ்ணவன் என்னை இங்கு அழைத்து வந்தான்।

Verse 6

वैष्णवाश्च कृता मर्त्या ये वसंति महीतले । वैकुंठस्य समं रूपं मर्त्यलोकस्य वै कृतम्

பூமியில் வாழ்ந்து வைஷ்ணவர்களாக ஆன மனிதர்கள், இந்த மর্ত்யலோகத்தை வைகுண்டத்துக்கு ஒப்பான வடிவமாக ஆக்குகின்றனர்।

Verse 7

अमरा मानवा जाता जरारोगविवर्जिताः । पापमेव न कुर्वंति असत्यं न वदंति ते

அவர்கள் மனிதர்களாக இருந்தும் அமரரைப் போலப் பிறந்தனர்—மூப்பு, நோய் இன்றிப். அவர்கள் பாவம் செய்யவில்லை; பொய் பேசவும் இல்லை।

Verse 8

कामक्रोधविहीनास्ते लोभमोहविवर्जिताः । दानशीला महात्मानः सर्वे धर्मपरायणाः

அவர்கள் காமமும் கோபமும் அற்றவர்கள்; பேராசையும் மயக்கமும் நீங்கியவர்கள். தானசீலமான அந்த மகாத்மர்கள் அனைவரும் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்।

Verse 9

सर्वधर्मैः समर्चंति नारायणमनामयम् । तेन वैष्णवधर्मेण मानवा जगतीतले

அனைத்து தர்மங்களாலும் அவர்கள் நோயற்ற நாராயணனை முறையாக வழிபடுகின்றனர்; அந்த வைஷ்ணவ தர்மத்தினாலே பூமித்தளத்தில் மனிதர்கள் வழிநடத்தப்பட்டு வாழ்கின்றனர்.

Verse 10

निरामया वीतशोकाः सर्वे च स्थिरयौवनाः । दूर्वा वटा यथा देव विस्तारं यांति भूतले

அனைவரும் நோயற்றவர்களாகவும் துயரற்றவர்களாகவும் ஆகின்றனர்; அனைவருக்கும் நிலையான இளமை நிலைகொள்கிறது; ஓ தேவா, தூர்வா புல் மற்றும் ஆலமரம் போல பூமியில் விரிவடைகின்றனர்.

Verse 11

तथा ते विस्तरं प्राप्ताः पुत्रपौत्रैः प्रपौत्रकैः । तेषां पुत्रैः प्रपौत्रैश्च वंशाद्वंशांतरं गताः

அவ்வாறே அவர்கள் மகன், பேரன், கொள்ளுப்பேரன் ஆகியோரால் வளர்ச்சியும் விரிவும் பெற்றனர்; அந்த சந்ததியினரின் மகன்களாலும் கொள்ளுப்பேரன்களாலும் அவர்களின் குலம் ஒரு கிளையிலிருந்து மற்றொரு கிளைக்குப் பரவியது.

Verse 12

एवं हि वैष्णवः सर्वो जरामृत्युविवर्जितः । मर्त्यलोकः कृतस्तेन नहुषस्यात्मजेन वै

இவ்வாறு உண்மையிலே ஒவ்வொரு வைஷ்ணவரும் முதுமை மற்றும் மரணத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்; நஹுஷனின் அந்த மகனே இந்த மর্ত்யலோகத்தை இவ்விதமாக அமைத்தான்.

Verse 13

पदभ्रष्टोस्मि संजातो व्यापारेण विवर्जितः । एतत्सर्वं समाख्यातं मम कर्मविनाशनम्

நான் என் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்து, வாழ்வாதார முயற்சிகளிலிருந்து விலக்கப்பட்டேன்; என் கர்மங்கள் எவ்வாறு நாசமடைந்தன என்பதனை முழுவதும் கூறிவிட்டேன்.

Verse 14

एवं ज्ञात्वा सहस्राक्ष लोकस्यास्य हितं कुरु । एतत्ते सर्वमाख्यातं यथापृष्टोस्मि वै त्वया

ஆயிரக் கண்களையுடையவனே! இதனை அறிந்து இவ்வுலகின் நன்மையைச் செய். நீ கேட்டபடியே அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்.

Verse 15

एतस्मात्कारणादिंद्र आगतस्तव सन्निधौ । इंद्र उवाच । पूर्वमेव मया दूत आगमाय महात्मनः

இந்தக் காரணத்தினாலே இந்திரன் உன் சன்னிதிக்கு வந்தான். இந்திரன் கூறினான்—மகாத்மாவே, உன்னை வரவழைக்க முன்பே நான் தூதனை அனுப்பினேன்.

Verse 16

प्रेषितो धर्मराजेंद्र दूतेनास्यापि भाषितम् । नाहं स्वर्गसुखस्यार्थी नागमिष्ये दिवं पुनः

தர்மராஜேந்திரா! நீ அனுப்பிய தூதன் வாயிலாகவும் அவன் கூறினான்—எனக்கு ஸ்வர்க சுகம் வேண்டாம்; நான் மீண்டும் தேவலோகத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்.

Verse 17

स्वर्गरूपं करिष्यामि सर्वं तद्भूमिमंडलम् । इत्याचचक्षे भूपालः प्रजापाल्यं करोति सः

இந்த முழு பூமிமண்டலத்தையும் ஸ்வர்கம் போல ஆக்குவேன்—என்று அரசன் அறிவித்தான்; பின்னர் அவன் குடிகளைப் பேணும் கடமையில் ஈடுபட்டான்.

Verse 18

तस्य धर्मप्रभावेण भीतस्तिष्ठामि सर्वदा । धर्म उवाच । येनकेनाप्युपायेन तमानय सुभूपतिम्

அவனுடைய தர்மப் பெருமையால் அஞ்சி நான் எப்போதும் எச்சரிக்கையாய் இருக்கிறேன். தர்மன் கூறினான்—எந்த வழியாயினும் அந்த நல்ல அரசனை இங்கே கொண்டு வா.

Verse 19

देवराज महाभाग यदीच्छसि मम प्रियम् । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य धर्मस्यापि सुराधिपः

தேவராஜா, மகாபாகனே! நீ என் பிரியத்தைச் செய்ய விரும்பினால்…—தர்மனின் இவ்வசனங்களை கேட்டுத் தேவர்களின் அதிபதி இந்திரன் (சக்ரன்) சிந்தித்தான்।

Verse 20

चिंतयामास मेधावी सर्वतत्वेन भूपते । कामदेवं समाहूय गंधर्वांश्च पुरंदरः

அரசே! மேதாவியான புரந்தரன் (இந்திரன்) அனைத்துத் தத்துவங்களோடும் சிந்தித்து, பின்னர் காமதேவனை அழைத்து கந்தர்வர்களையும் வரவழைத்தான்।

Verse 21

मकरंदं रतिं देव आनिनाय महामनाः । तथा कुरुत वै यूयं यथाऽगच्छति भूपतिः

தேவா! மகாமனத்தவன் மகரந்தனையும் ரதியையும் கொண்டு வந்தான்; ஆகவே அரசன் இங்கே வருமாறு நீங்கள் அனைவரும் செயல் புரியுங்கள்।

Verse 22

यूयं गच्छन्तु भूर्लोकं मयादिष्टा न संशयः । काम उवाच । युवयोस्तु प्रियं पुण्यं करिष्यामि न संशयः

நீங்கள் அனைவரும் என் ஆணைப்படி பூலோகத்திற்குச் செல்லுங்கள்—சந்தேகம் இல்லை. காமன் கூறினான்—உங்கள் இருவருக்கும் இனியதும் புண்ணியமுமான செயலை நான் நிச்சயமாகச் செய்வேன், சந்தேகம் இல்லை.

Verse 23

राजानं पश्य मां चैव स्थितं चैव समा युधि । तथेत्युक्त्वा गताः सर्वे यत्र राजा स नाहुषिः

அரசனைப் பார்—என்னையும் பார்—நான் இங்கே போரில் சமமாக நின்றிருக்கிறேன். ‘அப்படியே’ என்று சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் அந்த அரசன் நாகுஷன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 24

नटरूपेण ते सर्वे कामाद्याः कर्मणा द्विज । आशीर्भिरभिनंद्यैव ते च ऊचुः सुनाटकम्

ஓ இருபிறப்பனே! காமம் முதலிய அனைவரும் தம் செயலால் நடிகர் வடிவம் கொண்டு, ஆசீர்வாதங்களால் அவரை வாழ்த்திப் புகழ்ந்து—“இது மிகச் சிறந்த நாடகம்” என்று கூறினர்.

Verse 25

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा ययातिः पृथिवीपतिः । सभां चकार मेधावी देवरूपां सुपंडितैः

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட பூமிபதி யயாதி மன்னன், அறிவுடையவனாய், சிறந்த பண்டித நிபுணர்களால் தேவர்சம ஒளியுடன் ஒரு சபாமண்டபத்தை அமைக்கச் செய்தான்.

Verse 26

समायातः स्वयं भूपो ज्ञानविज्ञानकोविदः । तेषां तु नाटकं राजा पश्यमानः स नाहुषिः

அறிவும் விவேகமும் கொண்ட அரசன் தானே அங்கு வந்தான்; நஹுஷ வம்சத்தவன் அந்த மன்னன் அவர்களின் நாடகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 27

चरितं वामनस्यापि उत्पत्तिं विप्ररूपिणः । रूपेणाप्रतिमा लोके सुस्वरं गीतमुत्तमम्

அதில் வாமன பகவானின் சரிதமும் பாடப்பட்டது; பிராமண வடிவம் எடுத்தவரின் தோற்றக் கதையும் பாடப்பட்டது; உலகில் ஒப்பற்ற ரூபமுடைய அவரைப் பற்றிய அந்த உத்தமப் பாடல் இனிய ஸ்வரத்துடன் ஒலித்தது.

Verse 28

गायमाना जरा राजन्नार्यारूपेण वै तदा । तस्या गीतविलासेन हास्येन ललितेन च

ஓ அரசனே! அப்போது ஜரா உயர்குலப் பெண் வடிவம் கொண்டு பாடத் தொடங்கினாள்; அவளின் பாடல் விளையாட்டு, இனிய நகைச்சுவை, நளினமான அழகு ஆகியவற்றால் (அங்கிருந்தோர் கவரப்பட்டனர்).

Verse 29

मधुरालापतस्तस्य कंदर्पस्य च मायया । मोहितस्तेन भावेन दिव्येन चरितेन च

அவனுடைய இனிய மொழிகளாலும் கந்தர்ப்பன் (காமதேவன்) மாயையாலும் அவன் மயங்கினான். அந்தத் தெய்வீக உணர்வாலும் தெய்வீக நடையாலும் மேலும் குழம்பினான்॥

Verse 30

बलेश्चैव यथारूपं विंध्यावल्या यथा पुरा । वामनस्य यथारूपं चक्रे मारोथ तादृशम्

முன்பு பலியின் உருவம் எவ்வாறிருந்ததோ—விந்த்யாவளி அறிந்ததுபோல—அவ்வாறே அப்போது மாரன் (காமதேவன்) வாமனனை ஒத்த உருவத்தை ஏற்றான்॥

Verse 31

सूत्रधारः स्वयं कामो वसंतः पारिपार्श्वकः । नटीवेषधरा जाता सा रतिर्हृष्टवल्लभा

காமதேவனே சூத்திரதாரனானான்; வசந்தம் அவன் பக்கத் துணையாயிற்று. தன் காதலனை மகிழ்விக்கும் ரதி நடிகை வேடத்தில் தோன்றினாள்॥

Verse 32

नेपथ्यांतश्चरी राजन्सा तस्मिन्नृत्यकर्मणि । मकरंदो महाप्राज्ञः क्षोभयामास भूपतिम्

அரசே, அந்த நடன நிகழ்ச்சி நடைபெறுகையில், மேடைப் பின்னால் உலாவிய மிகுந்த ஞானமுடைய மகரந்தன் அரசனை உளம்குலையச் செய்தான்॥

Verse 33

यथायथा पश्यति नृत्यमुत्तमं गीतं समाकर्णति स क्षितीशः । तथातथा मोहितवान्स भूपतिं नटीप्रणीतेन महानुभावः

பூமியாண்டவன் சிறந்த நடனத்தைக் கண்டு பாடலைக் கேட்கக் கேட்க, நடிகையின் வழிநடத்தலால் அந்த மகான் அரசனை மீண்டும் மீண்டும் மேலும் மேலும் மயக்கினான்॥

Verse 76

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थे ययातिचरित्रे षट्सप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானப் பகுதியில், மாதா-பித்ரு தீர்த்தத்தில், யயாதி சரிதம் பற்றிய எழுபத்தாறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।