Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

சுகர்மன் கூறினான்—விஷ்ணு, கிருஷ்ணன், ஹரி, ராமன்; முகுந்தன், மதுசூதனன்; விஷ்ணுரூபனான நாராயணன், மேலும் நரசிம்மன்—அந்த அச்யுதனை நான் தியானிக்கிறேன்।

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

கேசவன், பத்மநாபன், வாசுதேவன், வாமனன்; வராகன், கூர்மன், மத்ஸ்யன்; மேலும் ஹ்ருஷீகேசன்—தேவர்களின் அதிபதி—இந்நாமங்களை நினைவு கூர வேண்டும்।

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

நான் ஹரியை வணங்குகிறேன்—அவர் உலகேசன், உலகுருவன்; அனந்தன், பாவமற்றவன், தூயவன்; பரமபுருஷன், தாமரைக்கண்; ஸ்ரீதரன், ஸ்ரீபதி।

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

‘ஸ்ரீநிவாசன், பீதவாசன், மாதவன், மோட்சம் அளிக்கும் பிரபு’—இவ்வாறு நாமங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து மக்கள் எப்போதும் உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

அனைவரும் பங்கேற்கின்றனர்—குழந்தைகள், முதியோர், இளம்பெண்கள்; இல்லறப் பணிகளில் எப்போதும் ஈடுபடும் பெண்களும் ஹரியை இனிய கீதமாகப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்।

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

அமர்ந்து, படுத்து, பயணத்தில், தியானத்தில் அல்லது பேச்சில்—அவர்கள் மாதவனை நினைக்கின்றனர்; விளையாடிக்கொண்டிருந்தாலும் அந்தக் குழந்தைமனம் கொண்ட பக்தர்கள் கோவிந்தனை வணங்குகின்றனர்।

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

பகலும் இரவும் அவர்கள் இனியவாறு ஹரிநாமத்தை உச்சரிக்கின்றனர்; ஓ த்விஜசிறந்தவரே, எங்கும் விஷ்ணு நாம ஜபமே கேட்கப்படுகிறது।

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

வைஷ்ணவப் பிரபாவத்தால் மானவர்கள் பூமியில் நடமாடுகின்றனர்—கோயில் மாளிகைகளின் கலச-சிகரங்களின் மேலும், தேவாலயங்களின் உள்ளும் கூட।

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

சூரியனின் பிரதிபலிப்பு வட்டங்கள் ஒளிர்வதுபோல் தெய்வீக வட்டங்களும் பிரகாசிக்கின்றன; வைகுண்டத்தில் காணப்படும் நிலைமை, அதேபோல் பூமியிலும் பிரதிபலிக்கிறது।

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

ஓ விப்ரரே! அந்த மகாத்மா அரசன் பெரும் புண்ணியத்தைச் சேர்த்தான்; அதனால் பூமியை விஷ்ணுலோகத்துக்கு ஒப்பான நிலைக்கு உயர்த்தினான்.

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

நஹுஷனின் புதல்வனும் வைஷ்ணவனுமான யயாதியும் இரு உலகங்களின் நிலையை ஒன்றாக்கி பூமியில் ஒருமையை ஏற்படுத்தினான்.

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

பூமிக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் காணப்படவில்லை; வைகுண்டத்தில் வைஷ்ணவர்கள் விஷ்ணுநாமத்தை எவ்வாறு உச்சரிக்கிறார்களோ அதேபோலவே இங்கும் உச்சரிக்கப்படுகிறது.

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

பூமியிலும் மனிதர்கள் அத்தகைய உச்சரிப்பையே செய்கிறார்கள்; ஓ விப்ரரே! இரு உலகங்களிலும் ஒரே உணர்வு வெளிப்படுகிறது.

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

மூப்பு, நோய் என்ற அச்சம் இல்லை; மனிதர்கள் மரணமற்றவர்களாயினர். மேலும் பூமியில் தானமும் தர்மசம்மதமான போகமும் மிகுந்த செல்வாக்குடன் விளங்கின.

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

மகன்களால் கிடைக்கும் இன்பம் புண்ணியமானது; ஆனால் பேரன்களால் எழும் ஆனந்தம் அதைவிட மிகப் புண்ணியமானதாக மனிதர்கள் கருதுகின்றனர். ஓ நரசிறந்தவனே, பூமியில் மக்கள் அந்த இன்பத்தை எளிதாக அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

விஷ்ணுவின் அருளைப் பெற்று, அவருடைய உபதேசத்தைப் பின்பற்றுவதால் வைஷ்ணவர்கள் எப்போதும் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபடுகின்றனர்।

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அரசன் பூமியில் சொர்க்கலோகத்தின் ஒளிவீச்சைப் போன்ற ஒரு வைபவத்தை நிறுவி, அதை முழு இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

அனைத்து மனிதரும் நோயற்றவர்கள்; அனைவரும் ஞானமும் தியானமும் சார்ந்தவர்கள். அனைவரும் யாகமும் தானமும் செய்வதில் ஈடுபட்டவர்கள்; எல்லோரிடமும் கருணை நிறைந்துள்ளது।

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

பிறருக்கு உதவுவதில் மகிழ்பவர்கள் புண்ணியவான்கள், பாக்கியசாலிகள், புகழுக்குரியவர்கள். ஓ பிராமணரே, அவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; விஷ்ணு தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர்கள்।

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

அந்த அரசன் உபதேசத்தால் அவர்கள் பூமியில் வைஷ்ணவர்களாயினர். விஷ்ணு கூறினார்—அரசர்களில் புலியே, அந்த மன்னனின் சரிதத்தை கேள்.

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

நஹுஷனின் வம்சத்தவன் எப்போதும் எல்லா தர்மங்களிலும் நிலைத்தவனும் விஷ்ணுபக்தனுமாயிருந்தான். அங்கே பூமியில் அதே முறையில் வாழ்ந்து அவனுக்கு இலட்சம் ஆண்டுகள் கடந்தன.

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

உடல் புதிதுபோல் தோன்றும்; இருபத்தைந்து வயதுடையவன் போல. அப்போது உருவத்திலும் வயதிலும் இருபத்தைந்து வயதினைப் போலவே ஒளிர்வான்.

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

அந்த சக்கரதாரி ஹரியின் அருளால் அவர்கள் வலிமைமிக்கவர்களாகவும் முதிர்ந்த ஆற்றல் நிறைந்தவர்களாகவும் ஆகிறார்கள்; மனித உலகில் தங்கி யமனை அணுகுவதில்லை.

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

அவர்கள் ஆசை-வெறுப்பின்றி, துன்பப் பாசங்களிலிருந்து விடுபட்டவர்கள். தானப் புண்ணியத்தால் மகிழ்வுற்று, எல்லாத் தர்மங்களிலும் பற்றுடையவர்களாய் இருப்பார்கள்.

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

அரசே! அந்தத் தேஜஸ்விகள் அனைவரும் தங்கள் சந்ததியோடு எங்கும் பரவி விரிந்தனர்; பூமியில் தூர்வா புல்லும் ஆலமரமும் விரிவதுபோலவே।

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

இவ்வாறு அவர்கள் அனைவரும் மகன்-பேரன் வழியாக விரிந்து செழித்தனர்; மரணக் குற்றமின்றி அவர்கள் நிச்சயமாக நீண்ட காலம் வாழ்கின்றனர்।

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

பூமியில் எல்லா மனிதரும் உறுதியான உடலுடன், மகிழ்ச்சியுடன், முதுமை நோயின்றி, ஒவ்வொருவரும் இருபத்தைந்து வயதினராகவே காணப்படுகின்றனர்।

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

அவர்கள் அனைவரும் சத்திய நெறியில் நிலைத்து, விஷ்ணு தியானத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தனர்; அந்தச் சக்கரதாரி இறைவனின் அருளாலேயே அவர்கள் எல்லோரும் அப்படியானார்கள்।

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

மக்கள் அனைவரும் தானத்திலும் தர்மமான அனுபவத்திலும் ஈடுபட்டனர்; நரோத்தமா, உலகில் எந்த மானவனும் இறந்தான் என்ற செய்தியும் கேட்கப்படவில்லை।

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

அவர்கள் துயரத்தை எவ்விதமும் காணார்; குற்றத்திலும் வீழார்; ஏனெனில் ஸ்வர்கலோகத்தின் ரூபமே பூதலத்திலும் அதே ரூபமாக உள்ளது।

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! சக்கரதாரி ஆண்டவனின் அருளால் இவ்வாறு நிகழ்ந்தது; யமதூதர்கள் விரட்டப்பட்டு, விஷ்ணுதூதர்களால் தண்டிக்கப்பட்டனர்।

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

அழுதபடியே அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றாக தர்மராஜனிடம் சென்றனர். தூதர்கள் அந்த அரசனின் எல்லாச் செயல்களையும் நடத்தையையும் முழுமையாக அறிவித்தனர்।

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

ஓ பாஸ்கரா! தானமும் தானபோகமும் அளித்த பலனால் பூமி மரணமற்ற நிலமாக ஆனது; நஹுஷனின் தெய்வீகப் புதல்வன் யயாதியும் இதைச் செய்தான்।

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

விஷ்ணுபக்தனின் புண்ணியத்தால் ஸ்வர்கத்தின் ரூபம் வெளிப்பட்டது. இவ்வாறு அப்போது தர்மராஜன் அனைத்தையும் கேட்டறிந்தான்।

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

அப்போது தர்மராஜன் அங்கே தன் தூதர்களிடமிருந்து விரிவான செய்தியை கேட்டறிந்து, அரசன் இவ்வாறு நடந்துகொண்டதை அறிந்து, அனைத்தையும் மனத்தில் சிந்தித்தான்।

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய மாதா-பித்ரு தீர்த்த வர்ணனையுடன் யயாதி சரிதம் கூறும் எழுபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।