Adhyaya 72
Yayāti and Mātali: Embodiment, Dharma as Rejuvenation, and the Medicine of Kṛṣṇa’s Name
பிப்பலரின் கேள்வியால் தூகர்மர், இந்திரனின் தேரோட்டி மாதலியிடம் அரசன் யயாதி கூறிய பதிலை எடுத்துரைக்கிறார். மாதலி சொர்க்கத்திற்குத் திரும்புமாறு அல்லது உடலைத் துறக்குமாறு வேண்டினாலும் யயாதி அதை ஏற்கவில்லை. உடலும் பிராணனும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தவை; உடலை மறுத்தோ தனிமையில் மட்டும் இருந்தோ உண்மையான வெற்றி கிடையாது என்று அவர் கூறுகிறார். யயாதி உடலை தர்மத்தின் களமாகக் காண்கிறார்—பாவம் நோயையும் முதுமையையும் உண்டாக்கும்; சத்தியம், தானம், பூஜை, ஒழுங்கான தியானம் ஆகியவை ஆரோக்கியத்தையும் தேஜஸையும் வளர்க்கும். குறிப்பாக சந்தியைக் காலத்தில் ஹ்ருஷீகேசனை நினைவு கூர்தலும், கிருஷ்ண நாமத்தை உச்சரித்தலும் பரம மருந்தாக இருந்து குறைகளை அழித்து உயிர்ச் சக்தியைப் புதுப்பிக்கும். நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் தன் இளமைப் பிரகாசத்தைச் சொல்லி, வேறெங்கும் சொர்க்கம் தேடாமல் தவம், நல்ல நோக்கம், ஹரியின் அருளால் இப்பூமியையே சொர்க்கமென ஆக்குவேன் என்று உறுதி செய்கிறார். மாதலி இந்த செய்தியை இந்திரனிடம் சொல்லப் புறப்படுகிறார்; இந்திரன் யயாதியை சொர்க்கத்துக்கு எவ்வாறு அழைப்பது என்று சிந்திக்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
। पिप्पल उवाच । मातलेश्च वचः श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । किं चकार महाप्राज्ञस्तन्मे विस्तरतो वद
பிப்பலன் கூறினான்—மாதலியின் சொற்களை கேட்டபின் நஹுஷனின் புதல்வனான அந்த அரசன் என்ன செய்தான்? ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்வாயாக।
Verse 2
सर्वपुण्यमयी पुण्या कथेयं पापनाशिनी । श्रोतुमिच्छाम्यहं प्राज्ञ नैव तृप्यामि सर्वदा
ஓ பிராஜ்ஞனே, இந்தப் புண்ணியக் கதை எல்லாப் புண்ணியங்களாலும் நிறைந்தது; பாவங்களை அழிப்பது. இதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஏனெனில் நான் எப்போதும் திருப்தியடைவதில்லை।
Verse 3
सुकर्मोवाच । सर्वधर्मभृतां श्रेष्ठो ययातिर्नृपसत्तमः । तमुवाचागतं दूतं मातलिं शक्रसारथिम्
சுகர்மன் கூறினான்—அனைத்துத் தர்மங்களையும் தாங்குவோரில் சிறந்தவனும், அரசர்களில் உத்தமனுமான யயாதி, வந்த தூதனாகிய சக்ரன் (இந்திரன்) சாரதியான மாதலியிடம் கூறினான்।
Verse 4
ययातिरुवाच । शरीरं नैव त्यक्ष्यामि गमिष्ये न दिवं पुनः । शरीरेण विना दूत पार्थिवेन न संशयः
யயாதி கூறினான்—நான் இந்த உடலை விட்டுவிடமாட்டேன்; மீண்டும் விண்ணுலகத்திற்கும் செல்லமாட்டேன். ஓ தூதனே, இந்தப் பார்திவ உடல் இன்றித்—திண்ணமாக—அது இயலாது।
Verse 5
यद्यप्येवं महादोषाः कायस्यैव प्रकीर्तिताः । पूर्वं चापि समाख्यातं त्वया सर्वं गुणागुणम्
இவ்வாறு உடலுக்கே பெரும் குற்றங்கள் கூறப்பட்டாலும், முன்பே நீ அதன் எல்லா நற்குணங்களையும் தீக்குணங்களையும் எனக்கு முழுமையாக விளக்கியுள்ளாய்।
Verse 6
नाहं त्यक्ष्ये शरीरं वै नागमिष्ये दिवं पुनः । इत्याचक्ष्व इतो गत्वा देवदेवं पुरंदरम्
நான் இந்த உடலை விட்டு விடமாட்டேன்; மீண்டும் சொர்க்கத்திற்கும் செல்லமாட்டேன். இங்கிருந்து சென்று தேவர்களின் தேவன் புரந்தரனுக்கு இச்செய்தியை அறிவி.
Verse 7
एकाकिना हि जीवेन कायेनापि महामते । नैव सिद्धिं प्रयात्येवं सांसारिकमिहैव हि
பெருமதியே, தனியாக இருக்கும் உயிர்—தக்க உடல் இருந்தாலும்—இவ்விதம் சித்தியை அடையாது; இவ்வுலக வாழ்வில் அது அப்படியே நிறைவேறாது.
Verse 8
नैव प्राणं विना कायो जीवः कायं विना नहि । उभयोश्चापि मित्रत्वं नयिष्ये नाशमिंद्र न
உயிர்மூச்சு இன்றி உடல் நில்லாது; உடல் இன்றி உயிரும் நில்லாது. ஆகவே, இந்திரனே, அவர்களின் பரஸ்பர நட்பை நான் அழிவிற்கு இட்டுச் செல்லமாட்டேன்.
Verse 9
यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्
யாருடைய அருளால் மட்டுமே மனிதன் சுகத்தைச் சுவைக்கிறானோ; அதே அருளால் உடலில் உள்ள இந்தப் பிராணன் மனம் விரும்பும் பிற போகங்களையும் அனுபவிக்கிறது.
Verse 10
एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः
தேவதூதனே, சொர்க்கத்தில் அனுபவிக்க வேண்டியது இங்கே அனுபவிக்கத் தகாதது என்று இவ்வாறு அறிந்துகொள்; இல்லையேல் மிகக் கொடிய, துயரளிக்கும் நோய்கள் தோன்றும்.
Verse 11
मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्
ஓ மாதலி, பாவத்தினாலே நிச்சயமாக முதுமையின் குறை உண்டாகிறது. புண்ணியத்தால் இணைந்த என் உடலைப் பார்—அது பதினாறு வயதினைப் போல ஒளிர்கிறது.
Verse 12
जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते
பிறப்பிலிருந்தே என் உடல் நூற்றைம்பது ஆண்டுகள் கடந்துள்ளது; ஆயினும் உடலில் மீண்டும் மீண்டும் புதிய நிலை தோன்றுகிறது.
Verse 13
मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते
ஓ தூதா, என் காலம் கடந்தது; ஆண்டுகள் வழிந்தோடின. ஆயினும் பரமார்த்தத்தில், பதினாறு வயது ஆணின் உடல் போலவே உடல் ஒளிர்கிறது.
Verse 14
तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा
இவ்வாறு என் உடல் வலமும் வீரியமும் உடையதாக ஒளிர்கிறது; எனக்கு சோர்வும் இல்லை, இழப்பும் இல்லை—களைப்பும் இல்லை, நோயும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை.
Verse 15
मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्
ஓ மாதலி, என் உடலிலும் இது தர்ம உற்சாகத்தால் வளர்கிறது—அனைத்து அமிர்தமும் நிறைந்த அந்த தெய்வீக மருந்து, உத்தம மருந்து.
Verse 16
पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते
பாவமும் நோயும் அழிய முன்பு ‘தர்மம்’ எனப்படும் விதியை நான் செய்தேன். அதனால் என் உடல் தூய்மையடைந்து, குற்றமற்றவனாக ஆனேன்.
Verse 17
हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्
சந்தியைக்காலத்தில் ஹ்ருஷீகேசனைத் தியானித்தலும், அவரது நாமத்தைச் சிறப்பாக உச்சரித்தலும்—ஓ தூதா, இதுவே என் ரசாயனம்; நான் தினமும் இதையே செய்கிறேன்.
Verse 18
तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे
அதன் வல்லமையால் என் நோய்கள், குறைகள், பாவங்கள் முதலிய அனைத்தும் அழிந்தன; ஏனெனில் இவ்வுலகில் ‘கிருஷ்ணநாமம்’ எனும் மகௌஷதி உள்ளது.
Verse 19
मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्
பாவம் என்னும் நோயால் வாடும் மனிதர் மரணத்தை அடைகின்றனர்; அந்த மஹாமூடர்கள் ‘கிருஷ்ணநாம’ ரசாயனத்தை அருந்துவதில்லை.
Verse 20
तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः
அந்த தியானம், அந்த ஞானம், அந்த பூஜைபாவம் ஆகியவற்றால், ஓ மாதலி—சத்தியமும் தானப் புண்ணியமும் காரணமாக—என் உடல் நோயற்றதாக ஆனது.
Verse 21
पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः
பாவச் சேர்க்கையால் உடலுடையோர்க்கு நோய்களும் துன்பங்களும் உண்டாகின்றன. அந்தப் பீடைகளிலிருந்தே உயிர்களுக்கு மரணம் வருகிறது—இதில் ஐயமில்லை.
Verse 22
तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः
ஆகையால் புண்ணியமும் சத்தியமும் சார்ந்த மனிதர் தர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும். ஏனெனில் இவ்வுடல் பஞ்சபூதமயம்; நரம்புகளும் மூட்டுகளும் மெலிந்து ஜர்ஜரமாகின்றன.
Verse 23
एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा
இவ்வாறு சீரமைக்கப்பட்ட மானவன், பொற்கொல்லன் சுகாகம் (டங்கணம்) கொண்டு உலோகத்தைச் சுத்தி செய்வதுபோல் ஒளிர்கிறான்; ஏனெனில் அவனுள் மகா அக்கினி உலோகத்தினுள் போல எப்போதும் இயங்குகிறது.
Verse 24
शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल
ஓ பிராமணரே! நூறு பகுதிகளான (சதகண்டமய) ஏற்பாட்டை அறிவுடையவன் இணைத்து/நிறைவேற்றி, திவ்யமான ஹரிநாமத்துடன் செய்கிறான்; அவன் நல்வாழ்வினாலும் (புண்ணியப் பயன் பெறுவான்); (இங்கு வழங்கிய பாடம் முழுமையல்ல).
Verse 25
पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्
இந்த உறுப்புப் பகுதிகள் பஞ்சாத்மகமானவை; நூற்றுக் கணக்கான மூட்டுகளால் ஜர்ஜரமாகின்றன. ஆனால் அந்த (தாங்கும் தத்துவம்) மூலம் அனைத்தும் முறையாகத் தாங்கப்பட்டால், உடல் உலோகம்போல் உறுதியாகும்.
Verse 26
हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते
ஹரியின் பூஜை-உபசாரங்கள், தியானம், நியமக் கடைப்பிடிப்பு, மேலும் உண்மையுணர்வுடன் அளிக்கும் தானம் ஆகியவற்றால் உடல் புதிதாய் தூய்மையடைந்து தோன்றுகிறது.
Verse 27
दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते
மாதலியே, கேள்—உடலின் குற்றங்களும் நோய்களும் அழிகின்றன. வெளிப்புறமும் உள்ளுறையும் தூய்மை இருந்தால் துர்நாற்றம் எவ்விதமும் எழாது.
Verse 28
शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्
சூதரே, அந்தச் சக்கரதாரி இறைவனின் அருளால் அப்போது ஒருவர் தூய்மையடைகிறார். நான் சொர்க்கத்திற்குச் செல்லமாட்டேன்; இங்கேயே சொர்க்கத்தை உருவாக்குவேன்.
Verse 29
तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः
தவம், தூய உள்ளநிலை, மற்றும் என் ச்வதர்மத்தைப் பின்பற்றுதல் ஆகியவற்றால் இந்தப் பூமியைச் சொர்க்கரூபமாக மாற்றுவேன்—அந்தச் சக்கரதாரி இறைவனின் அருளால்.
Verse 30
एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच । समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्
“இவ்வாறு அறிந்து நீ புறப்பட்டு புரந்தரன் (இந்திரன்) இடம் கூறு.” என்று சுகர்மன் சொன்னான். பின்னர் அரசன் கூறியதை கேட்ட சூதர் கதையைத் தொடர்ந்தார்.
Verse 31
आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने
அப்போது அவர் ஆசீர்வாதங்களால் வாழ்த்தி அரசனிடம் விடைபெற்று புறப்பட்டார்; மகாத்மையான இந்திரனிடம் நிகழ்ந்த அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தார்।
Verse 32
समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति
மகாத்மா யயாதியின் செய்தியைக் கேட்ட ஆயிரக்கண் இந்திரன், அவரை எவ்வாறு விண்ணுலகிற்கு அழைத்துச் செல்லலாம் என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினான்।
Verse 72
इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாகிய மாதாபித்ரு தீர்த்தவர்ணனையும் யயாதி சரிதமும் கொண்ட எழுபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।