Adhyaya 7

Verse 1

दितिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया नाथ सर्वमेव न संशयः । भर्तृस्नेहं परित्यज्य गता सापत्न्यजं द्विज

திதி கூறினாள்—நாதா, நீங்கள் சொன்னது உண்மை; இதில் ஐயமில்லை. இருமுறை பிறந்தவரே, அவள் கணவன் மீது இருந்த பாசத்தை விட்டுத் துணைவியின் மகனிடம் சென்றாள்.

Verse 2

अभिमानेन दुःखेन मानभंगेन सत्तम । महादुःखेन संतप्ता करिष्ये प्राणमोचनम्

அருமைமிகு மனிதரே! அகந்தையால் எழும் துயரமும், மானம் சிதைந்த வேதனையும் கொண்டு, பேர்துக்கத்தில் எரிந்து நான் உயிரை விடுவேன்।

Verse 3

कश्यप उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि यथा शांतिर्भविष्यति । न कः कस्य भवेत्पुत्रो न माता न पिता शुभे

காச்யபர் கூறினார்—கேளுங்கள்; அமைதி எவ்வாறு உண்டாகும் என்பதைச் சொல்கிறேன். ஓ நல்வளமே! பரமார்த்தத்தில் யாரும் யாருடைய ‘மகன்’ அல்ல; ‘தாய்’யும் இல்லை, ‘தந்தை’யும் இல்லை।

Verse 4

न भ्राता बांधवः कस्य न च स्वजनबांधवाः । एवं संसारसंबंधो मायामोहसमन्वितः

யாருக்குப் சகோதரன் நிலையான உறவாக இருப்பான்? உறவினரும் சொந்தங்களும் நிலைத்த பந்தங்கள் அல்ல. இவ்வாறு உலகப் பிணைப்பு மாயை மற்றும் மோகத்தால் சிக்கியுள்ளது।

Verse 5

स्वयमेव पिता देवि स्वयं माताथ बांधवाः । स्वयं स्वजनवर्गश्च स्वयं धर्मः सनातनः

தேவியே! மனிதன் தானே தன் தந்தை; தானே தாய் மற்றும் உறவினர். தானே தன் சொந்தக் கூட்டம்; தானே தன் சனாதன தர்மம்।

Verse 6

आचारेण नरो देवि सुखित्वमुपजायते । अनाचारेण पापेन नाशं याति तथा ध्रुवम्

தேவியே! நல்லொழுக்கத்தால் மனிதன் இன்பம் அடைகிறான்; பாவமிகு தீயொழுக்கத்தால் அவன் நிச்சயமாக அழிவை அடைகிறான்।

Verse 7

क्रूरयोनिं प्रयात्येवं नरो देवि न संशयः । कर्मणा सत्यहीनेन महापापेन मोहतः

தேவி, ஐயமில்லை—மயக்கத்தால் சத்தியமற்ற செயலெனும் மகாபாபத்தினால் மனிதன் கொடிய யோனியில் மறுபிறவி எடுப்பான்।

Verse 8

रिपुत्वे वर्त्तते मर्त्यः प्राणिनां नित्यसंस्थितः । रिपवस्तस्य वर्तन्ते यत्र तत्र न संशयः

உயிர்களிடையே எப்போதும் பகைமையுடன் நடக்கும் மனிதனுக்கு எங்கும் பகைவர்கள் இருப்பர்—ஐயமில்லை।

Verse 9

मैत्रेण वर्तते मर्त्यो यदा लोके प्रिये शुभे । तदा तस्य भवंत्येव मित्राः सर्वत्र भामिनि

அன்பும் நன்மையும் உடைய ஒளிமிகு பெண்ணே, மனிதன் உலகில் நட்புணர்வுடன் நடந்தால் அவனுக்கு எங்கும் நண்பர்கள் தோன்றுவர்।

Verse 10

कृषिकारो यदा देवि छन्नं बीजं सुसंस्थितम् । यादृशं तु भवत्येव तादृशं फलमश्नुते

தேவி, விவசாயி விதையை மூடி முறையாக நிலைநிறுத்தினால், அவன் விதைத்ததற்கேற்ப அதே பலனை உறுதியாக அறுவடை செய்வான்।

Verse 11

तथा तव च पुत्रैश्च साधुभिः स्पर्धितं सह । कर्मणस्तस्य तत्प्राप्तं फलं भुंक्ष्व सुसंस्थितम्

அதேபோல் நீ உன் புதல்வர்களுடனும் சாதுக்களுடனும் போட்டியிட்டாய்; ஆகவே உறுதியாக இருந்து அந்தச் செயலால் வந்த பலனை இப்போது அனுபவி।

Verse 12

तव पुत्रा महाभागे तपः शांति विवर्जिताः । तेन पापेन ते सर्वे पतिता वै महत्पदात्

ஓ மகாபாக்யவதியே! உன் புதல்வர்கள் தவமும் உள்ளமைதியும் இன்றியவர்கள்; அந்தப் பாவத்தினால் அவர்கள் அனைவரும் உயர்ந்த நிலையிலிருந்து நிச்சயமாக வீழ்ந்தனர்।

Verse 13

एवं ज्ञात्वा शमं गच्छ मुंच दुःखं सुखं तथा । कस्य पुत्राश्च मित्राणि कस्य स्वजन बांधवाः

இவ்வாறு அறிந்து சமம் (உள்ளமைதி) அடை; துக்கமும் சுகமும் இரண்டையும் விடு. யாருடைய புதல்வர்கள், யாருடைய நண்பர்கள், யாருடைய சொந்த மக்கள்-உறவினர்கள்?

Verse 14

आत्मकर्मानुसारेण सुखं जीवंति जंतवः । परार्थे चिंतनं देवि तत्त्वज्ञानेन पंडिताः

உயிர்கள் தம் தம் கர்மத்தின்படி சுகமாக வாழ்கின்றன; ஆனால், ஓ தேவியே! தத்துவஞானம் பெற்ற பண்டிதர்கள் பிறர்நலமே எண்ணுகின்றனர்।

Verse 15

न कुर्वंति महात्मानो व्यर्थमेव न संशयः । पंचभूतात्मकं कायं केवलं संधिजर्जरम्

மகாத்மாக்கள் வீணான செயலில் ஈடுபடார்—இதில் ஐயமில்லை; ஏனெனில் இவ்வுடல் பஞ்சபூதங்களால் ஆனது, மூட்டுகளில் சிதைந்து குலையும் அமைப்பே.

Verse 16

आत्ममित्रं कृतं तेन सर्वं देवि सुखाशया । आत्मा नाम महापुण्यः सर्वगः सर्वदर्शकः

ஓ தேவியே! சுகத்தின் நம்பிக்கையால் அவன் எல்லாவிதத்திலும் தன் ஆத்மாவையே நண்பனாக்கினான். ஆத்மா மகாபுண்ணியமானது—எங்கும் நிறைந்து அனைத்தையும் காண்பது.

Verse 17

सर्वसिद्धिस्तु सर्वात्मा सात्विकः सर्वसिद्धिदः । एवं सर्वमयो देवि भ्रमत्येको निरञ्जनः

அவனே எல்லாச் சித்திகளின் நிறைவு; அனைத்தின் ஆத்மா; சாத்த்விகன்; எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்பவன். தேவி, அனைத்திலும் நிறைந்து இருந்தும் அந்த ஒரே நிரஞ்சன பரத்தத்துவம் சுற்றித் திரிவதுபோல் தோன்றுகிறது.

Verse 18

भ्रमता निर्जने येन मूर्तिमंतो द्विजोत्तमाः । चत्वारो दर्शिताः पुण्या मूर्तिमंतो महौजसः

தனிமையான இடத்தில் அவர் சுற்றித் திரிந்தபோது, நான்கு மிகப் புனிதமான த்விஜோத்தமர்கள் அவருக்கு வெளிப்பட்டனர்—ஒளிமிக்கவர்களாக, உருவமுடையவர்களாக; மகத்தான தேஜஸுடன் வெளிப்படையாக இருந்தனர்.

Verse 19

पंचमः श्वसनश्चैव पूर्वाणां मित्रमेव च । अथो आत्मा समायातो ज्ञानसाहाय्यमेव वा

ஐந்தாவது சுவாசரூபமான பிராணனே; முன் வந்தவர்களின் உண்மையான நண்பன். அல்லது ஆத்மாவே வந்தடைந்தது—ஞானத்திற்கு துணையாக.

Verse 20

स तान्दृष्ट्वा महात्मा वै ज्ञानमात्मा समब्रवीत् । ज्ञान पश्य अमी पंच मंत्रयंतः परस्परम्

அவர்களைப் பார்த்த மகாத்மா, ஞானரூப ஆத்மாவிடம் கூறினார்—“ஓ ஞானமே, பார்; இவ்வைந்து பேரும் ஒருவரோடு ஒருவர் ஆலோசனை செய்கிறார்கள்.”

Verse 21

एतान्गत्वाब्रवीहि त्वं यूयं क इति पृच्छ ह । ज्ञानं वाक्यं परं श्रुत्वा सार्थं तस्य महात्मनः

நீ அவர்களிடம் சென்று பேசு; ‘நீங்கள் யார்?’ என்று கேள். அந்த மகாத்மாவின் உயர்ந்த, மங்களமான, ஞானநிறைந்த சொற்களை கேட்டுப் அவர்களின் உண்மைப் பொருளை அறிந்து கொள்.

Verse 22

तदाहात्मानमाराध्यमेतैः किं ते प्रयोजनम् । तत्त्वतो ब्रूहि मे देव सदा शुद्धोसि सर्वदा

அப்போது அவர் கூறினார்—“இவற்றால் நீ உன் ஆத்மாவையே ஏன் ஆராதிக்கிறாய்? உன் நோக்கம் என்ன? ஓ தேவரே, உண்மையாய் எனக்குச் சொல்; நீ எப்போதும் தூயவன், என்றும் தூயவன்.”

Verse 23

आत्मोवाच । एते पंच महाभागा रूपवंतो मनस्विनः । गत्वा संदर्शयाम्येनानाभाष्ये ज्ञान श्रूयताम्

ஆத்மா கூறினார்—“இவர்கள் ஐவர் மகாபாக்கியசாலிகள்—அழகும் உறுதியான மனமும் உடையோர். நான் சென்று இவர்களை உனக்குக் காட்டி, அவர்களிடம் உரைப்பேன். இந்த ஞானோபதேசம் கேட்கப்படுக.”

Verse 24

भव्यानेतान्प्रवक्ष्यामि पंचमीं गतिमागतान् । दूतत्वं गच्छ भो ज्ञान कुशलो दूतकर्मणि

“ஐந்தாம் நிலையடைந்த இந்த உயர்ந்தோரைக் குறித்து இப்போது நான் உரைப்பேன். ஓ ஞானமே, தூதனாகச் செல்; தூதுப்பணியில் நீ திறமைசாலி.”

Verse 25

ज्ञानमुवाच । त्वमात्मञ्छृणु मे वाक्यं सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । एतेषां संगतिस्तात कार्या नैव त्वया कदा

ஞானம் கூறியது—“ஓ ஆத்மனே, என் சொல் கேள்; நான் உண்மை—உண்மையே சொல்கிறேன். ஓ தாதா, இவர்களுடன் நீ எப்போதும் சேர்க்கை கொள்ளக் கூடாது.”

Verse 26

पंचानामपि शुद्धात्मन्न कार्यं शुभमिच्छता । भवतः संगतिं मोह इच्छत्येष महामते

ஓ தூய ஆத்மாவே, நன்மை நாடுபவன் இந்த ஐவருடனும் கூட சேர்க்கை கொள்ளக் கூடாது. ஆயினும், ஓ மகாமதியே, இந்த மயங்கியவன் உன் சங்கத்தை விரும்புகிறான்.

Verse 27

आत्मोवाच । एतेषां संगतिं ज्ञान कस्माद्वारयते भवान् । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि याथातथ्येन पंडित

ஆத்மா கூறினான்—ஓ பண்டிதரே! ஞானம் உடையவராக இருந்தும் இவர்கள் உடன் சேர்வதை ஏன் தடுக்கிறீர்? அதன் காரணத்தை எனக்கு உண்மையாய், யதார்த்தமாய் கூறுவீர்.

Verse 28

ज्ञानमुवाच । एतेषां संगमात्रात्तु महद्दुःखं भविष्यति । दुःखमूला हि पंचैव शोकसंतापकारकाः

ஞானம் கூறினான்—இவர்களுடன் வெறும் தொடர்பினாலேயே பெருந்துயரம் உண்டாகும். துயரத்தின் வேர்கள் ஐந்தே; அவை சோகம் மற்றும் தாபத்தை உண்டாக்கும்.

Verse 29

एवमस्तु महाप्राज्ञ करिष्ये वचनं तव । ज्ञानमाभाष्य स ह्यात्मा ध्यानेन सह संगतः

“அப்படியே ஆகுக, ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே; உங்கள் வாக்கை நான் நிறைவேற்றுவேன்.” என்று கூறி, அந்த ஆத்மா ஞானத்தை உரைத்து தியானத்துடன் ஒன்றாயிற்று.

Verse 30

कश्यप उवाच । ततः पंचैव ते तत्राद्राक्षुरात्मानमेव तम् । बुद्धिमूचुः समाहूय संगच्छात्मानमेव हि

காச்யபர் கூறினார்—அப்போது அந்த ஐவரும் அங்கே வேறொருவரை அல்ல, தங்களுடைய ஆத்மாவையே கண்டனர். புத்தியை அழைத்து அவர்கள் சொன்னார்கள்—“நிச்சயமாக ஆத்மாவோடு மட்டுமே ஒன்றுபடு.”

Verse 31

दूतत्वं कुरु कल्याणि अस्माकमात्मना सह । पंचतत्त्वा महात्मानो विश्वस्यधारकाः शुभाः

ஓ கல்யாணியே! எங்கள் ஆத்மஸ்வரூபத்துடன் சேர்ந்து எங்கள் தூதுப் பணியை ஏற்றுக்கொள். பஞ்சதத்துவமயமான அந்த மஹாத்மாக்கள் மங்களகரரும் உலகைத் தாங்குபவரும் ஆவர்.

Verse 32

भवतो मैत्रमिच्छंति इत्याभाष्य महामतिम् । गत्वा बुद्धे त्वया कार्यं कर्तव्यं न इतो व्रज

அவன் அந்த மகாமதியை நோக்கி கூறினான்— “அவர்கள் உம்முடன் நட்பை விரும்புகின்றனர். ஆகவே புத்தியுடன் ஆராய்ந்து செய்யவேண்டிய கடமையைச் செய்; இங்கிருந்து போகாதே.”

Verse 33

एवमस्तु महाभागा करिष्ये कार्यमुत्तमम् । एवमाभाषितं तेषां गत्वाऽहात्मानमेव तम्

“அப்படியே ஆகுக, ஓ மகாபாகர்களே; இந்த உயர்ந்த காரியத்தை நான் நிறைவேற்றுவேன்.” என்று அவர்களிடம் சொல்லி, அவன் தானே அந்த நபரிடமே சென்றான்.

Verse 34

अहं बुद्धिर्महाभाग भवंतं समुपागता । दूतत्वे महतां पार्श्वात्तेषां त्वं वचनं शृणु

“ஓ மகாபாகனே, நான் புத்தி; உம்மிடம் வந்துள்ளேன். மகான்களின் பக்கத்திலிருந்து தூதியாக வந்தேன்—அவர்களின் வாக்கை கேளும்.”

Verse 35

भवन्मैत्रीं समिच्छंति अक्षयां पंच आत्मकाः । कुरु मैत्रीं महाप्राज्ञ जहि ध्यानं सुदूरतः

“பஞ்சபூதங்கள் உமது அழியாத நட்பை விரும்புகின்றன. ஓ மகாப்ராஜ்ஞனே, நட்பை வளர்த்து; தியானத்தை மிகத் தொலைவில் விட்டு விடு.”

Verse 36

ध्यानमुवाच । न कर्तव्यं त्वया चात्मन्नैतेषां वै समागमम् । एषां संसर्गमात्रेण महुद्दुःखं भविष्यति

தியானம் கூறியது— “ஓ ஆத்மனே, இவர்களுடன் நீ சேரக்கூடாது. இவர்களின் தொடர்பு மட்டும் கூட பெருந்துயரை உண்டாக்கும்.”

Verse 37

मया ज्ञानेन हीनस्त्वं कथं कर्म करिष्यति । एवमेव न कर्तव्यं तेषां चैव समागमम्

என் அருளிய ஞானமின்றி நீ எவ்வாறு முறையாகக் கர்மம் செய்வாய்? ஆகவே இவ்விதமாக அவர்களுடன் சேர்க்கையும் சங்கமும் எவ்விதத்திலும் செய்யாதே.

Verse 38

गर्भवासं नयिष्यंति भवंतं नान्यथा विभो । ज्ञानेनैव मया हीनो अज्ञानं यास्यसि ध्रुवम्

ஓ விப்போ! அவர்கள் உன்னை நிச்சயமாகக் கர்ப்பவாசத்திற்கே இட்டுச் செல்வார்கள்; வேறு வழியில்லை. என் ஞானமின்றி நீ உறுதியாக அஞ்ஞானத்தில் வீழ்வாய்.

Verse 39

एवमुक्त्वा तमात्मानं विरराम महामतिम् । ततस्तामागतां बुद्धिमात्मा प्रोवाच निश्चितः

இவ்வாறு தன் ஆத்மாவிடமே கூறி அந்த மகாமதி அமைதியடைந்தான். பின்னர் உறுதியான தீர்மானத்துடன் ஆத்மா எழுந்த அந்த புத்தியிடம் உரைத்தது.

Verse 40

ज्ञानध्यानौ महात्मानौ मंत्रिणौ मम शोभनौ । तत्र यानं न मे युक्तं तद्बुद्धे किं करोम्यहम्

ஞானமும் தியானமும்—என் மகாத்மா, அழகிய அமைச்சர்கள்—அங்கே உள்ளனர்; அங்கே செல்லுதல் எனக்கு ஏற்றதல்ல. ஓ புத்தியே! அப்பொழுது நான் என்ன செய்வேன்?

Verse 41

एवं श्रुत्वा ततो बुद्धिस्तेषां पार्श्वे यशस्विनी । समाचष्ट समग्रं तत्कथनं ज्ञानध्यानयोः

இவ்வாறு கேட்டவுடன், புகழ்மிக்க புத்தி அவர்களருகே நின்று, ஞானம் மற்றும் தியானம் பற்றிய அந்த முழு உரையையும் விரிவாக விளக்கியது.

Verse 42

ततस्ते पंचकाः सर्वे आत्मानं प्रतिजग्मिरे । मैत्रीमेव प्रतीच्छामो भवतो नित्यमेव हि

அப்போது அந்த ஐவரும் தத்தம் இடங்களுக்கு மீண்டும் சென்றனர். நாங்கள் எப்போதும் உம்முடைய நட்பையே மட்டும் நாடுகிறோம்.

Verse 43

यस्माच्छुद्धोसि लोकेश तस्मात्त्वां समुपागताः । स्वयमेव विचार्यैव उत्तरं नः प्रदीयताम्

உலகநாதரே! நீர் தூயவர் என்பதால் உம்மை அணைந்தோம். நீரே சிந்தித்து எங்களுக்கு விடையளிக்க அருள்வீராக.

Verse 44

आत्मोवाच । यूयं पंचैव संप्राप्ता मम मैत्रं समिच्छथ । स्वीयं गुणं प्रभावं च कथयंतु ममाग्रतः

ஆத்மா கூறினார்—நீங்கள் ஐவரும் வந்து என் நட்பை நாடுகிறீர்கள். உங்கள் உங்கள் நற்குணங்களையும் தனித்திறன்களையும் என் முன் சொல்லுங்கள்.

Verse 45

भूमिरुवाच । सर्वकार्यस्य संस्थानं चर्ममांससमन्वितम् । अस्थिमूलदृढत्वं मे नखलोमसमन्वितम्

பூமி கூறினாள்—எல்லா செயல்களுக்கும் என் அமைப்பு தோலும் மாம்சமும் உடையது. என் உறுதி எலும்பின் அடிப்படையில் நிலைபெற்றது; நகங்களும் முடிகளும் எனக்குண்டு.

Verse 46

प्रभावो हि महाप्राज्ञ कायमध्ये ममैव हि । नासिकागमनो गंधस्स मे भृत्यो महामनाः

மகாப்ராஜ்ஞரே! என் ஆற்றல் உண்மையாகவே உடலின் நடுவே நிலைகொள்கிறது. மூக்கை அடையும் அந்த மணம் என் பணியாளர்; உயர்ந்த மனத்துடன் பக்தியுடையவன்.

Verse 47

आकाश उवाच । अहमाकाशकः प्राप्तो मम काये प्रभावकम् । श्रूयतामभिधास्यामि परब्रह्मस्वरूपिणम्

ஆகாசம் கூறியது—நான் ஆகாசத் தத்துவமாக வந்து, என் உடலிலேயே என் வல்லமையை வெளிப்படுத்துகிறேன். கேளுங்கள்; பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபனான அவரை நான் விளக்குவேன்.

Verse 48

बाह्यांतरावकाशश्च शून्यस्थाने वसाम्यहम् । तत्रामात्यौ तु कर्णौ मे श्रवणार्थं प्रतिष्ठितौ

நான் வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஆகிய அவகாசரூபமான வெற்றிடத்தில் வாசிக்கிறேன். அங்கே என் இரண்டு காதுகள், பணியாளர்கள் போல, கேட்பதற்காக நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 49

वायुरुवाच । पंचरूपेण तिष्ठामि करोम्येवं शुभाशुभम् । चर्मकायेस्थितोमात्यः स्पर्शं संश्रयते गुणम्

வாயு கூறியது—நான் ஐந்து ரூபங்களில் நிலைத்து, இவ்வாறு சுபமும் அசுபமும் நிகழச் செய்கிறேன். தோல் உடலில் நிலைபெற்ற ஸ்பர்ஷ இந்திரியம் தன் குணத்தைச் சார்கிறது.

Verse 50

तेज उवाच । काये संस्थः सदा नित्यं पाकयोगं करोम्यहम् । सबाह्याभ्यंतरं सर्वं द्रव्याद्रव्यं प्रदर्शये

தேஜஸ் கூறியது—உடலுக்குள் எப்போதும் நிலைத்து, நான் இடையறாது ஜீரணப் பரிணாமத்தைச் செய்கிறேன். வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் ஆகிய அனைத்தையும்—திரவியமும் அதிரவியமும்—நான் வெளிப்படுத்துகிறேன்.

Verse 51

शुक्रं मज्जा तथा लाला एवं त्वक्संधिसंस्थितम् । रुधिरं प्रेषयाम्येव कायमध्ये स्थितोस्म्यहम्

சுக்கிரம், மஜ்ஜை, லாலா—மேலும் தோலும் மூட்டுகளிலும் நிலைபெற்றதையும்—நான் இரத்தமாக அனுப்புகிறேன்; நான் உடலின் நடுப்பகுதியில் நிலைகொண்டுள்ளேன்.

Verse 52

तत्र नेत्रावमात्यौ मे द्रव्यलब्धिप्रसाधकौ । एवं मयात्मव्यापारस्तवाग्रे कथितः परः

அங்கே என் இரு கண்களும் அமைச்சர்களைப் போலத் திரவியலாபத்தை நிறைவேற்றுகின்றன. இவ்வாறு என் உன்னதமான ஆத்மச் செயற்பாட்டை உன் முன்னிலையில் நான் உரைத்தேன்.

Verse 53

जलमुवाचः । सुतोषयाम्यहं नित्यममृतेन कलेवरम् । एवं मे तत्र व्यापारः कायपत्तनके प्रिये

ஜலம் கூறியது—அமுதத்தால் நான் எப்போதும் உடலை நன்கு திருப்தியுறச் செய்து பேணுகிறேன். பிரியே, ‘காயபத்தன’ நகரத்தில் அங்கே என் பணி இதுவே.

Verse 54

अमात्यं रसनां विद्धि रसास्वादकरीं पराम् । नासिकोवाच । सुगंधेन परां पुष्टिं कायस्यापि करोम्यहम्

ருசிகளை உன்னதமாக அனுபவிக்கச் செய்வதால் நாவை முதன்மை அமைச்சன் என அறிக. மூக்கு கூறியது—நறுமணத்தால் உடலுக்கும் நான் சிறந்த ஊட்டத்தை அளிக்கிறேன்.

Verse 55

दुर्गंधं तु परित्यज्य काये गंधं प्रदर्शये । बुद्धियुक्ता महाभाग तस्याभावेन भाविता

துர்நாற்றத்தை விட்டு உடலில் நறுமணத்தை நான் வெளிப்படுத்துவேன். மஹாபாகனே, அறிவுடைய அவள் அதின் (துர்நாற்றத்தின்) இல்லாமையாலேயே மாற்றமடைந்தாள்.

Verse 56

स्वामिकार्याय कायेस्मिन्नहं तिष्ठामि निश्चला । गंधं मम गुणं विद्धि द्विविधं यत्प्रवर्तितम्

என் ஆண்டவனின் பணிக்காக இவ்வுடலில் நான் அசையாமல் நிலைத்திருக்கிறேன். நறுமணம் என் குணம் என அறிக; அது இருவகையாகச் செயல்படுகிறது.

Verse 57

श्रवणावूचतुः । कार्याकार्यादिकं शब्दं लोकैरुक्तं शुभाशुभम् । शृणुयावः स्वकायस्थौ सत्यासत्ये प्रियाप्रिये

செவியுணர்வு கூறியது—நாம் நம் உடல்களிலேயே நிலைத்திருந்து, மக்கள் சொல்லும் செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது பற்றிய சொற்களையும், சுப–அசுபம், சத்திய–அசத்தியம், பிரிய–அபிரியம் ஆகியவற்றையும் கேட்கிறோம்.

Verse 58

शब्दो हि मे गुणः प्रोक्तो मम व्यापारमेव हि । योजयामि न संदेहो यदा बुद्धिः प्रपूरयेत्

ஒலி எனது குணம் என்று கூறப்பட்டது; அதுவே என் செயற்பாடும் ஆகும். புத்தி முழுமையாக நிறைந்தபோது, அதை நான் இயக்குகிறேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 59

त्वगुवाच । पंचरूपात्मको वायुः शरीरेस्मिन्व्यवस्थितः

தோல் கூறியது—ஐந்து வடிவ இயல்புடைய வாயு (பிராணன்) இந்த உடலினுள் நிலைபெற்று இருக்கிறது.

Verse 60

सबाह्याभ्यंतरे चेष्टां तेषां जानामि तत्त्वतः । शीतोष्णमातपं वर्षं वायोः स्फुरणमेव च

அவற்றின் வெளிப்புறமும் உள்புறமும் ஆகிய இயக்கங்களை நான் உண்மையாய் அறிவேன்: குளிர்–வெப்பம், வெயில், மழை, மேலும் காற்றின் அசைவும்.

Verse 61

सर्वं जानामि संस्पर्शं संगश्लेषादिकं नृणाम् । स्पर्श एव गुणो मह्यमेतत्सत्यं वदाम्यहम्

மனிதர்களின் தொடுதலின் இயல்பை—தொடர்பு, அணைப்பு முதலிய அனைத்தையும்—நான் முழுமையாக அறிவேன். எனக்கு குணம் தொடுதல் மட்டுமே; இதுவே உண்மை என்று உரைக்கிறேன்.

Verse 62

एवं हि ते समाख्यातो मया व्यापार एव हि । नेत्रे ऊचतुः । संसारे यानि रूपाणि भव्याभव्यानि सत्तम

இவ்வாறு எங்கள் இச்செயலையே உனக்கு நான் தெளிவாக உரைத்தேன். அப்போது இரு கண்களும் கூறின—ஹே சத்தமா, இவ்வுலகில் உள்ள எல்லா ரூபங்களும், மங்களமும் அமங்களமும்…

Verse 63

यदा प्रेरयते बुद्धिस्तदा पश्याव नान्यथा । वसावः कायमध्ये वै रूपं गुणमिहावयोः

புத்தி தூண்டினாலே நாங்கள் காண்கிறோம்; வேறு விதமில்லை. உண்மையாகவே உடலின் நடுவில், இவ்வுலகில், ரூபமும் குணங்களும் எங்களுக்கே (இந்திரியங்களுக்கு) உரியது.

Verse 64

एवं व्यापारसंबंधः कायमध्ये महामते । जिह्वोवाच । बुद्धियुक्ता अहं तात रसभेदान्विचारये

ஹே மகாமதே, உடலுக்குள் செயல்களின் தொடர்பு இவ்வாறே. அப்போது நாவு கூறியது—ஹே தாதா, புத்தியுடன் நான் ருசிகளின் வேறுபாடுகளை ஆராய்வேன்.

Verse 65

क्षारमम्लादिकं सर्वं नीरसं स्वादु चिंतये । व्यापारेण अनेनापि नित्ययुक्ता वसाम्यहम्

உப்பு, புளிப்பு முதலிய அனைத்தையும்—சுவையற்றதாகத் தோன்றினாலும்—நான் இனிமையென எண்ணி தியானிக்கிறேன். இவ்வழக்கத்தால் நான் எப்போதும் ஒழுங்குடன் நிலைத்திருப்பேன்.

Verse 66

इन्द्रियाणां हि सर्वेषां बुद्धिरेषा प्रणायकः । एवं पंच समायातानींद्रियाणि प्रिये शृणु

எல்லா இந்திரியங்களுக்கும் இந்த புத்தியே தலைவனும் வழிகாட்டியும் ஆகும். ஹே பிரியே, கேள்—இவ்வாறு ஐந்து இந்திரியங்களும் ஒன்றாகத் தோன்றின.

Verse 67

स्वीयानि यानि कर्माणि कथयंति पुनः पुनः । अथ बुद्धिः समायाता तमुवाच महामतिम्

அவர்கள் தங்களுடைய செயல்களை மீண்டும் மீண்டும் கூறிக்கொண்டிருந்தபோது, புத்தி முன்னே வந்து அந்த மகாமதியிடம் உரைத்தது.

Verse 68

मद्विहीनो यदा कायस्तदा नश्यति नान्यथा । तस्मात्त्वं मां समास्थाय वर्त्तयस्व महामते

என்னை இழந்த உடல் நிச்சயமாக அழிகிறது; வேறு வழியில்லை. ஆகவே, மகாமதியே, என்னைச் சரணடைந்து தர்மப் பாதையில் நட.

Verse 69

अथ कर्म समायातमात्मानमिदमब्रवीत् । अहं कर्म महाप्राज्ञ तव पार्श्वं समागतम्

பின்பு கர்மம் வந்து தன்னைப் பற்றி இவ்வாறு சொன்னது—“மகாப்ராஜ்ஞனே, நான் கர்மம்; உன் அருகில் வந்தேன்.”

Verse 70

त्वां प्रेषयाम्यहं तेन पथा येनेह गच्छसि । एवमाकर्ण्य तत्सर्वमात्मा प्रोवाच तान्प्रति

“நீ இங்கு செல்லும் அதே வழியிலேயே நான் உன்னை அனுப்புகிறேன்.” இதையெல்லாம் கேட்டபின் ஆத்மா அவர்களிடம் உரைத்தது.

Verse 71

यूयं पंचात्मकैर्युक्ताः सर्वसाधारणाः किल । कस्मान्मैत्रं समिच्छंति तत्र पंचात्मकं प्रति

நீங்கள் பஞ்சாத்மக இயல்புடன் கூடியவர்கள்; அனைவருக்கும் பொதுவானவர்கள். அப்படியிருக்க, அங்கே—அதே பஞ்சாத்மகத் தத்துவத்தின் மீது—நட்பு ஏன் நாடப்படுகிறது?

Verse 72

ब्रुवंतु कारणं सर्वे ममाग्रे सर्वमेव तत् । पंचात्मका ऊचुः । अस्मत्संगप्रसंगेन पिंडमेव प्रजायते

“நீங்கள் அனைவரும் என் முன்னிலையில் இவ்வெல்லாவற்றின் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.” பஞ்சாத்மாக்கள் கூறினர்—“எங்கள் சங்கமத்தின் நிகழ்வால் பிண்டம் (கருவுரு) மட்டுமே உண்டாகிறது.”

Verse 73

तस्मिन्पिंडे महाबुद्धे भवान्वसति सुव्रतः । तिष्ठामो हि वयं सर्वे प्रसादात्तव तत्र हि

மகாபுத்திமானே, அந்தப் பிண்டத்தில் நீர் சுவ்ரதராகத் தங்கி இருக்கிறீர். அங்கே நாங்கள் அனைவரும் உமது அருளாலேயே நிலைத்திருக்கிறோம்.

Verse 74

एतस्मात्कारणान्मैत्रमिच्छामस्तव नित्यशः । आत्मोवाच । एवमस्तु महाभागा भवतां प्रियमेव च

“இந்தக் காரணத்தினாலே நாங்கள் எப்போதும் உம்முடன் நட்பை விரும்புகிறோம்.” ஆத்மா கூறியது—“அப்படியே ஆகுக, மகாபாக்யவான்களே; உங்களுக்கு இனியதே நிறைவேறுக.”

Verse 75

करिष्ये नात्र संदेहो मैत्रं हि प्रीतिकारणात् । वार्यमाणो महाभागो ज्ञानेनापि महात्मना

“நான் செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை. நட்பு அன்பினாலே உண்டாகிறது.” ஞானப்பெருமை கொண்ட அந்த மகாத்மா தடுத்தும் அறிவுறுத்தியும் இருந்தபோதும், அந்த மகாபாக்யவன் அதே தீர்மானத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 76

ध्यानेन च महात्मासौ तेषां संगतिमागतः । स तैः प्रमोहितस्तत्र रागद्वेषादिभिस्तदा

தியானத்தின் வழியாக அந்த மகாத்மா அவர்களின் சங்கத்தில் சேர்ந்தான்; ஆனால் அங்கே அச்சமயம் அவர்கள் ஆசை-வெறுப்பு முதலியவற்றால் அவனை மயக்கினர்.

Verse 77

पंचतत्त्वसमायुक्तः कायित्वं गतवान्प्रभुः । यदा गर्भं समायातो विष्ठामूत्रसमाकुले

ஐந்து தத்துவங்களால் இணைந்த பரமன் உடல் ஏற்றான். மலம்‑மூத்திரம் நிறைந்த கருப்பையில் அவர் புகுந்தபோது—

Verse 78

दुर्गंधे पिच्छिलावर्ते पतितस्तैः स संयुतः । अंगेन व्याकुलीभूतः पंचात्मकानुवाच सः

துர்நாற்றமிக்க ஒட்டும் சுழலில் விழுந்து அவர்களுடன் சிக்கி, அவன் உடலெங்கும் கலக்கம் ஏற்பட்டது; பின்னர் ஐந்துமயமான உயிர்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 79

भोभोः पंचात्मकाः सर्वे शृणुध्वं वचनं मम । भवतां संप्रसंगेन महादुःखेन मोहितः

ஓ ஓ ஐந்துமயமானவர்களே, என் சொற்களை எல்லோரும் கேளுங்கள். உங்கள் தொடர்பால் நான் பெருந்துயர மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தேன்.

Verse 80

तत्रास्मिन्पिच्छिले घोरे पतितो हि महाभये । पंचात्मका ऊचुः । तावत्संस्थीयतां राजन्यावद्गर्भः प्रपूरयेत्

அந்த ஒட்டும், கொடிய இடத்தில் அவன் பெரும் அபாயத்தில் விழுந்தான். ஐந்துமயமானவர்கள் கூறினர்— “அரசே, கருப்பை நிறைவு பெறும் வரை இங்கே சிறிது காலம் தங்குவாயாக.”

Verse 81

पश्चान्निर्गमनं ते वै भविष्यति न संशयः । अस्माकं हि भवान्स्वामी कायदेशे व्यवस्थितः

பின்னர் உன் வெளியேற்றம் நிச்சயமாக நிகழும்—சந்தேகம் இல்லை. ஏனெனில் உடல்-பிரதேசத்தில் நிலைபெற்ற நீயே எங்கள் ஆண்டவன்.

Verse 82

राज्यमेवं प्रकर्तव्यं सुखभोक्ता भविष्यति । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा आत्मा दुःखेन पीडितः

அரசாட்சியை இவ்விதமே நடத்த வேண்டும்; அப்பொழுது ஒருவர் இன்பத்தை அனுபவிப்பார். அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் உள்ளம் துயரால் பீடிக்கப்பட்டது.

Verse 83

गंतुमिच्छन्नसौ तस्मात्पलायनपरोभवत्

அங்கிருந்து செல்ல விரும்பிய அவன், தப்பிச் செல்லவே உறுதியாகினான்.