Adhyaya 66

Verse 1

ययातिरुवाच । पापात्पतति कायोयं धर्माच्च शृणु मातले । विशेषं न च पश्यामि पुण्यस्यापि महीतले

யயாதி கூறினார்—இந்த உடல் பாவத்தால் வீழ்கிறது; தர்மத்தாலும்கூட, ஓ மாதலி, கேள். இப்பூமியில் புண்ணியத்திற்கும் தனித்த வேறுபாடு எனக்குத் தோன்றவில்லை.

Verse 2

पुनः प्रजायते कायो यथा हि पतनं पुरा । कथमुत्पद्यते देहस्तन्मे विस्तरतो वद

முன்பு வீழ்ச்சி இருந்ததுபோலவே உடல் மீண்டும் பிறக்கிறது. அப்படியெனில் உடல் எவ்வாறு உண்டாகிறது? அதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்.

Verse 3

मातलिरुवाच । अथ नारकिणां पुंसामधर्मादेव केवलात् । क्षणमात्रेण भूतेभ्यः शरीरमुपजायते

மாதலி கூறினார்—நரகத்தில் உள்ள மனிதர்களின் உடல் முழுவதும் அதர்மத்திலிருந்தே உருவாகிறது; ஒரு கணத்தில் அது பஞ்சபூதங்களிலிருந்து தோன்றுகிறது.

Verse 4

तद्वद्धर्मेण चैकेन देवानामौपपादिकम् । सद्यः प्रजायते दिव्यं शरीरं भूतसारतः

அதேபோல் ஒரே தர்மச் செயல் பலனால், பூதங்களின் சாரத்தால் அமைந்த, தேவர்க்கு ஏற்ற தெய்வ உடல் உடனே தானாகவே தோன்றுகிறது।

Verse 5

कर्मणा व्यतिमिश्रेण यच्छरीरं महात्मनाम् । तद्रूपपरिणामेन विज्ञेयं हि चतुर्विधम्

மகாத்மர்களின் உடல் கலந்த கர்மங்களால் உருவாகிறதாயின், அதன் ரூபப் பரிணாம வேறுபாட்டினால் அது நான்கு வகை என அறிய வேண்டும்।

Verse 6

उद्भिज्जाः स्थावरा ज्ञेयास्तृणगुल्मादि रूपिणः । कृमिकीटपतंगाद्याः स्वेदजानामदेहिनः

உத்பிஜ்ஜம் எனப்படுவது நிலைபெற்றவை—புல், புதர் முதலிய வடிவமுடையவை; கிருமி, பூச்சி, பட்டங்கம் முதலியவை ஸ்வேதஜம் எனப்படும் உடலுடையவை.

Verse 7

अंडजाः पक्षिणः सर्वे सर्पा नक्राश्च भूपते । जरायुजाश्च विज्ञेया मानुषाश्च चतुष्पदाः

அரசே! எல்லாப் பறவைகளும் அண்டஜம்; பாம்புகளும் நக்ரங்களும் (முதலைகளும்) அதுவே. ஜராயுஜம் எனப்படுவது மனிதரும் நால்காலிகளும் ஆகும்.

Verse 8

तत्र सिक्ता जलैर्भूमिर्रक्ते उष्मविपाचिता । वायुना धम्यमाना च क्षेत्रे बीजं प्रपद्यते

அங்கே நீரால் நனைந்த நிலம், செம்மண் உஷ்ணத்தால் பக்குவமடைந்து, காற்றால் ஊதப்பட்டு வயலாகி, அதில் விதை பற்றிக் கொண்டு விளைவு தருகிறது।

Verse 9

यथा उप्तानि बीजानि संसिक्तान्यंभसा पुनः । उपगम्य मृदुत्वं च मूलभावं व्रजंति च

எப்படி விதைக்கப்பட்ட விதைகள் மீண்டும் மீண்டும் நீரால் பாசனம் செய்யப்படும்போது மென்மையடைந்து, பின்னர் வேர் பிடிக்கும் நிலையைக் அடைகின்றனவோ।

Verse 10

तन्मूलादंकुरोत्पत्तिरंकुरात्पर्णसंभवः । पर्णान्नालं ततः कांडं कांडाच्च प्रभवः पुनः

அதன் வேரிலிருந்து முளை தோன்றுகிறது; முளையிலிருந்து இலைகள் உண்டாகின்றன. இலைகளிலிருந்து தண்டு, பின்னர் காம்பு; காம்பிலிருந்து மீண்டும் மேலதிக வளர்ச்சி நிகழ்கிறது।

Verse 11

प्रभवाच्च भवेत्क्षीरं क्षीरात्तंदुलसंभवः । तंदुलाच्च ततः पक्वा भवंत्योषधयस्तथा

பிரபவத்திலிருந்து பால் உண்டாகிறது; பாலிலிருந்து அரிசி தோன்றுகிறது. அரிசி சமைந்தபின், அதுபோலவே மூலிகைகளும் உண்டாகின்றன।

Verse 12

यवाद्याः शालिपर्यंताः श्रेष्ठाः सप्तदश स्मृताः । ओषध्यः फलसाराढ्याः शेषा क्षुद्रा प्रःकीर्तिताः

யவம் முதல் சாலி (நெல்) வரை பதினேழு வகை தானியங்கள் சிறந்தவை என நினைக்கப்படுகின்றன. மூலிகைகள் பழச்சாரச் செறிவுடையவை; மீதியவை தாழ்ந்தவை எனப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 13

एता लूना मर्दिताश्च मुनिभिः पूर्वसंस्कृताः । शूर्पोलूखलपात्राद्यैः स्थालिकोदकवह्निभिः

இவைகளை அறுத்தும் அரைத்தும் முனிவர்கள் முன்பே சுத்திசெய்தனர்—சூப்பம், உலக்கை, பாத்திரங்கள் முதலியவற்றாலும், பானை, நீர், அக்கினி ஆகியவற்றாலும்।

Verse 14

षड्विधा हि स्वभेदेन परिणामं व्रजंति ताः । अन्योन्यरससंयोगादनेकस्वादतां गताः

அவை தத்தம் வேறுபாடுகளின்படி நிச்சயமாக ஆறு வகைகளாக மாறுகின்றன; மேலும் பரஸ்பர ரசங்களின் கலவையால் பலவகைச் சுவைகளை அடைகின்றன.

Verse 15

भक्ष्यं भोज्यं पेयलेह्यं चोष्यं खाद्यं च भूपते । तासां भेदाः षडंगाश्च मधुराद्याश्च षड्गुणाः

ஓ அரசே! உணவு ஆறு வகை—பக்ஷ்யம், போஜ்யம், பேயம், லேஹ்யம், சோஷ்யம், காத்யம். இவற்றின் பிரிவுகளும் ஆறு; இனிப்பு முதலான ஆறு ரச-குணங்களும் உள்ளன.

Verse 16

तदन्नं पिंडकवलैर्ग्रासैर्भुक्तं च देहिभिः । अन्नमूलाशये सर्वप्राणान्स्थापयति क्रमात्

அந்த அன்னம் உடலுடையோர் உருண்டை, கவ்வல், வாய்க்கவளம் என உண்டபின், அன்னமூல ஆசயத்தில் (ஜடரப் பசன ஆதாரத்தில்) படிப்படியாக எல்லாப் பிராண சக்திகளையும் நிலைநிறுத்தி தாங்குகிறது.

Verse 17

अपक्वं भुक्तमाहारं स वायुः कुरुते द्विधा । संप्रविश्यान्नमध्ये च पक्वं कृत्वा पृथग्गुणम्

முழுமையாகச் செரியாத உண்ட உணவை அந்த வாயு இரண்டாகப் பிரிக்கிறது; அன்னத்தின் நடுவில் புகுந்து அதைச் செரியச் செய்து, அதன் தனித்த குணங்களின்படி பிரித்தெடுக்கிறது.

Verse 18

अग्नेरूर्ध्वं जलं स्थाप्य तदन्नं च जलोपरि । जलस्याधः स्वयं प्राणः स्थित्वाग्निं धमते शनैः

அக்னியின் மேல் நீரை வைத்து, அந்த நீரின் மேல் அன்னத்தை அமைத்து, நீரின் கீழே தானே பிராணன் நின்று மெதுவாக அக்னியை ஊதிப் பொலிவிக்கிறது.

Verse 19

वायुना धम्यमानोग्निरत्युष्णं कुरुते जलम् । तदन्नमुष्णयोगेन समंतात्पच्यते पुनः

காற்றால் ஊதப்பட்ட அக்னி நீரை மிகுந்த வெப்பமாக்குகிறது; பின்னர் அந்த வெப்பத் தொடர்பால் அந்த அன்னம் எல்லாத் திசைகளிலும் மீண்டும் சமைக்கப்படுகிறது.

Verse 20

द्विधा भवति तत्पक्वं पृथक्किट्टं पृथग्रसः । मलैर्द्वादशभिः किट्टं भिन्नं देहाद्बहिर्व्रजेत्

அந்தப் பரிபக்வமான அன்னம் இரண்டாகிறது—ஒருபுறம் கிட்டம் (மலம்), மறுபுறம் ரசம். பன்னிரண்டு மலம்-வகைகளாகப் பிரிந்த கிட்டம் உடலிலிருந்து வெளியே செல்கிறது.

Verse 21

कर्णाक्षि नासिका जिह्वा दंतोष्ठ प्रजनं गुदा । मलान्स्रवेदथ स्वेदो विण्मूत्रं द्वादश स्मृताः

காது, கண், மூக்கு, நாக்கு, பல்-உதடு, இனப்பெருக்க உறுப்பு, குதம்—இவற்றிலிருந்து மாசுகள் சுரக்கின்றன; மேலும் வியர்வை, மலம், மூத்திரம்—இவையே பன்னிரண்டு என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 22

हृत्पद्मे प्रतिबद्धाश्च सर्वनाड्यः समंततः । तासां मुखेषु तं सूक्ष्मं प्राणः स्थापयते रसम्

இதயத் தாமரையில் எல்லாத் திசைகளிலும் அனைத்து நாடிகளும் பிணைந்துள்ளன; அவற்றின் வாயில்களில் பிராணன் அந்த நுண்ணிய ரசத்தை நிறுவுகிறது.

Verse 23

रसेन तेन ता नाडीः प्राणः पूरयते पुनः । संतर्पयंति ता नाड्यः पूर्णा देहं समंततः

அதே ரசத்தால் பிராணன் மீண்டும் நாடிகளை நிரப்புகிறது; நிரம்பிய நாடிகள் உடலை எல்லாத் திசைகளிலும் போஷித்து நிறைவு அளிக்கின்றன.

Verse 24

ततः स नाडीमध्यस्थः शारीरेणोष्मणा रसः । पच्यते पच्यमानश्च भवेत्पाकद्वयं पुनः

அப்போது நாடிகளின் நடுவில் நிலைத்த அந்த உடல்ரசம் உடலின் உஷ்ணத்தால் ‘சமைக்கப்படுகிறது’; சமைக்கப்படும்போதே அது மீண்டும் இருவகைப் பாகமாகப் பரிணமிக்கிறது।

Verse 25

त्वङ्मांसास्थि मज्जा मेदो रुधिरं च प्रजायते । रक्ताल्लोमानि मांसं च केशाः स्नायुश्च मांसतः

தோலிலிருந்து மாம்சம், எலும்பு, மஜ்ஜை, மேதஸ் (கொழுப்பு) மற்றும் இரத்தம் உண்டாகின்றன. இரத்தத்திலிருந்து உடல்மயிர்; மாம்சத்திலிருந்து தலைமயிரும் நரம்புகளும் உண்டாகின்றன.

Verse 26

स्नायोर्मज्जा तथास्थीनि वसा मज्जास्थिसंभवा । मज्जाकारेण वैकल्यं शुक्रं च प्रसवात्मकम्

நரம்புகளிலிருந்து மஜ்ஜையும் அதுபோல எலும்புகளும் உண்டாகின்றன; மஜ்ஜை-எலும்புகளிலிருந்து வஸா (கொழுப்பு) பிறக்கிறது. மஜ்ஜையின் உரிய உருவாக்கம் குன்றினால், பிரஜனன இயல்புடைய சுக்கிரமும் குறைபடும்.

Verse 27

इति द्वादश शान्तस्य परिणामाः प्रकीर्तिताः । शुक्रं तस्य परीणामः शुक्राद्देहस्य संभवः

இவ்வாறு அமைதியடைந்த (ஆஹாரரசத்தின்) பன்னிரண்டு பரிணாமங்கள் கூறப்பட்டன. அதன் இறுதி பரிணாமம் சுக்கிரம்; சுக்கிரத்திலிருந்தே உடல் தோன்றுகிறது.

Verse 28

ऋतुकाले यदा शुक्रं निर्दोषं योनिसंस्थितम् । तदा तद्वायुसंसृष्टं स्त्रीरक्तेनैकतां व्रजेत्

ருது காலத்தில் குற்றமற்ற சுக்கிரம் யோனியில் நிலைத்தால், அப்போது அது வாயுவுடன் கலந்துத் தாயின் இரத்தத்துடன் ஒன்றுபடுகிறது.

Verse 29

विसर्गकाले शुक्रस्य जीवः कारणसंयुतः । नित्यं प्रविशते योनिं कर्मभिः स्वैर्नियंत्रितः

விந்துவிசர்க்கும் காலத்தில் காரணங்களுடன் இணைந்த ஜீவாத்மா, தன் கர்மங்களால் கட்டுப்பட்டு எப்போதும் கர்ப்பயோனியில் புகுகின்றது.

Verse 30

शुक्रस्य सह रक्तस्य एकाहात्कललं भवेत् । पंचरात्रेण कलले बुद्बुदत्वं ततो भवेत्

விந்து மற்றும் இரத்தம் சேர்ந்து ஒரே நாளில் ‘கலல’ (ஜெல்லி போன்ற கட்டி) ஆகிறது; ஐந்து இரவுகளில் அந்தக் கலலமே ‘புத்புத’ (குமிழி போன்ற) வடிவம் பெறுகிறது.

Verse 31

मांसत्वं मासमात्रेण पंचधा जायते पुनः । ग्रीवा शिरश्च स्कंधश्च पृष्ठवंशस्तथोदरम्

ஒரே மாதத்தில் மாம்சநிலை ஐந்து வகையாக வெளிப்படுகிறது—கழுத்து, தலை, தோள்கள், முதுகுத்தண்டு, வயிறு.

Verse 32

पाणीपादौ तथा पार्श्वौ कटिर्गात्रं तथैव च । मासद्वयेन पर्वाणि क्रमशः संभवंति च

அதன்பின் கை-கால், பக்கங்கள், இடுப்பு, உடலும் உருவாகின்றன; மேலும் இரண்டு மாத இடைவெளிகளில் வரிசையாக மூட்டு-சந்திகள் (பர்வங்கள்) தோன்றுகின்றன.

Verse 33

त्रिभिर्मासैः प्रजायंते शतशोंकुरसंधयः । मासैश्चतुर्भिर्जायंते अंगुल्यादि यथाक्रमम्

மூன்று மாதங்களில் நூற்றுக்கணக்கான முளைபோன்ற மூட்டு-உருவாக்கங்கள் தோன்றுகின்றன; நான்காம் மாதத்தில் வரிசையாக விரல்கள் முதலியவை உருவாகின்றன.

Verse 34

मुखं नासा च कर्णौ च मासैर्जायंति पंचभिः । दंतपंक्तिस्तथा जिह्वा जायते तु नखाः पुनः

ஐந்து மாதங்களில் வாய், மூக்கு, காதுகள் உருவாகின்றன. பின்னர் பற்களின் வரிசையும் நாவும் வளர்கின்றன; அதன் பின் நகங்கள் மீண்டும் தோன்றுகின்றன.

Verse 35

कर्णयोश्च भवेच्छिद्रं षण्मासाभ्यंतरे पुनः । पायुर्मेढ्रमुपस्थं च शिश्नश्चाप्युपजायते

ஆறு மாதங்களுக்குள் காதுகளில் துளை உருவாகிறது. பின்னர் மலவாயில், விதைப்பைகள், உபஸ்தப் பகுதி மற்றும் லிங்கமும் தோன்றுகின்றன.

Verse 36

संधयो ये च गात्रेषु मासैर्जायंति सप्तभिः । अंगप्रत्यंगसंपूर्णं शिरः केशसमन्वितम्

ஏழாம் மாதத்தில் உடல் உறுப்புகளிலுள்ள மூட்டுகள் உருவாகின்றன. மேலும் தலை, அங்க-பிரத்யங்கங்களுடன் நிறைவடைந்து, கூந்தலால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 37

विभक्तावयवस्पष्टं पुनर्मासाष्टमे भवेत् । पंचात्मक समायुक्तः परिपक्वः स तिष्ठति

எட்டாம் மாதத்தில் உறுப்புகள் தெளிவாகப் பிரிந்து காணப்படும். பஞ்சதத்துவங்களால் அமைந்தவன் பரிபக்வமடைந்து நிலைத்திருப்பான்.

Verse 38

मातुराहारवीर्येण षड्विधेन रसेन च । नाभिसूत्रनिबद्धेन वर्द्धते स दिनेदिने

தாயின் உணவின் வீரியத்தாலும் ஆறுவகை ரசங்களாலும் போஷிக்கப்பட்டு, நாபிநாளால் கட்டப்பட்ட அந்தக் கரு நாள்தோறும் வளர்கிறது.

Verse 39

ततः स्मृतिं लभेज्जीवः संपूर्णोस्मिञ्छरीरके । सुखं दुःखं विजानाति निद्रां स्वप्नं पुराकृतम्

அப்போது ஜீவன் நினைவை மீட்டெடுத்து இவ்வுடலில் முழுமையாக நிலைபெறுகிறது; இன்பம் துன்பம் அறிகிறது; மேலும் முன்செய்கர்மப் பயனாக நித்திரையும் கனவும் அனுபவிக்கிறது।

Verse 40

मृतश्चाहं पुनर्जातो जातश्चाहं पुनर्मृतः । नानायोनिसहस्राणि मया दृष्टान्यनेकधा

நான் இறந்து மீண்டும் பிறந்தேன்; பிறந்து மீண்டும் இறந்தேன். பலவிதமாக ஆயிரக்கணக்கான பல்வேறு யோனிகளை (பிறப்புரூபங்களை) நான் கண்டேன்।

Verse 41

अधुना जातमात्रोहं प्राप्तसंस्कार एव च । ततः श्रेयः करिष्यामि येन गर्भे न संभवः

இப்போது நான் புதிதாகப் பிறந்தேன்; விதிச் சடங்குகளும் பெற்றேன். ஆகவே மீண்டும் கருப்பையில் புகுதல் (மறுபிறப்பு) இல்லாதபடி உண்மையான நன்மை தரும் வழியைச் செய்வேன்।

Verse 42

गर्भस्थश्चिंतयत्येवमहं गर्भाद्विनिःसृतः । अध्येष्यामि परं ज्ञानं संसारविनिवर्तकम्

கருப்பையில் இருக்கும் போது அவன் இவ்வாறு சிந்திக்கிறான்—“கருப்பையிலிருந்து வெளிவந்தபின், சம்சாரத்திலிருந்து மீளச் செய்யும் பரம ஞானத்தை நான் கற்பேன்।”

Verse 43

अवश्यं गर्भदुःखेन महता परिपीडितः । जीवः कर्मवशादास्ते मोक्षोपायं विचिंतयेत्

கருப்பை வாழ்வின் பெருந்துன்பத்தால் தவிர்க்கமுடியாமல் வாட்டப்படும் ஜீவன் கர்மவசத்தால் கட்டுப்பட்டே இருக்கிறது; ஆகவே மோட்சத்தின் வழியைச் சிந்திக்க வேண்டும்।

Verse 44

यथा गिरिवराक्रांतः कश्चिद्दुःखेन तिष्ठति । तथा जरायुणा देही दुःखं तिष्ठति दुःखितः

எவ்வாறு மாபெரும் மலைக்கீழ் நசுங்கியவன் வேதனையிலேயே நிற்கிறானோ, அவ்வாறே ஜராயு (கர்ப்பச் சவ்வு) அழுத்தத்தில் துன்புற்ற தேஹி துயரத்திலேயே நிலைத்திருப்பான்।

Verse 45

पतितः सागरे यद्वद्दुःखमास्ते समाकुलः । गर्भोदकेन सिक्तांगस्तथास्ते व्याकुलात्मकः

எவ்வாறு கடலில் விழுந்தவன் கலங்கி துன்பத்தில் தங்குகிறானோ, அவ்வாறே கர்ப்பநீரால் நனைந்த அங்கங்களுடைய தேஹி உள்ளம் கலங்கித் தங்குகிறான்।

Verse 46

लोहकुंभे यथा न्यस्तः पच्यते कश्चिदग्निना । गर्भकुंभे तथाक्षिप्तः पच्यते जठराग्निना

எவ்வாறு இரும்புக் குடத்தில் வைக்கப்பட்டவன் தீயால் சுடப்படுகிறானோ, அவ்வாறே கர்ப்பக் குடத்தில் வீசப்பட்ட ஜீவன் ஜடராக்னியால் வெந்து சுடப்படுகிறான்।

Verse 47

सूचीभिरग्निवर्णाभिर्भिन्नगात्रो निरंतरम् । यद्दुःखं जायते तस्य तद्गर्भेष्टगुणं भवेत्

அக்னிவண்ண ஊசிபோன்ற கூர்முனைகளால் இடையறாது குத்தப்பட்ட அவனுடைய அங்கங்களில் எழும் துன்பம், கர்ப்பத்தில் எட்டுமடங்காகிறது।

Verse 48

गर्भवासात्परं वासं कष्टं नैवास्ति कुत्रचित् । देहिनां दुःखमतुलं सुघोरमपि संकटम्

உடலுடையோர்க்கு கர்ப்பவாசத்தைவிடக் கடினமான வாசம் எங்கும் இல்லை; அது ஒப்பற்ற துன்பம்—மிகக் கொடியதும் பேராபத்துமாகும்।

Verse 49

इत्येतद्गर्भदुःखं हि प्राणिनां परिकीर्तितम् । चरस्थिराणां सर्वेषामात्मगर्भानुरूपतः

இவ்வாறு உயிர்களின் கர்ப்பத் துயரம் கூறப்பட்டது—அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும், அவரவர் கர்ப்ப இயல்பிற்கேற்ப.

Verse 50

गर्भात्कोटिगुणापीडा योनियंत्रनिपीडनात् । संमूर्च्छितस्य जायेत जायमानस्य देहिनः

யோனி எனும் இயந்திரத்தின் நெருக்கடித் தள்ளுதலால், பிறப்புக் காலத்தில் உடலுடையவனுக்கு கர்ப்ப வேதனையை விட கோடி மடங்கு அதிகத் துன்பம் உண்டாகிறது; பிறப்பவன் மயக்கமடைகிறான்.

Verse 51

इक्षुवत्पीड्यमानस्य पापमुद्गरपेषणात् । गर्भान्निष्क्रममाणस्य प्रबलैः सूतिवायुभिः

அவன் கரும்புபோல் நசுக்கப்படுகிறான்—முன் பாவங்களின் சுத்தியால் அரைக்கப்பட்டவனாய்; பிரசவக் காற்றுகளின் வலிமையால் கர்ப்பத்திலிருந்து வெளியே தள்ளப்படுகிறான்.

Verse 52

जायते सुमहद्दुःखं परित्राणं न विंदति । यंत्रेण पीड्यमानाः स्युर्निःसाराश्च यथेक्षवः

மிகப் பெரிய துன்பம் எழுகிறது; எந்தக் காப்பும் கிடையாது; இயந்திரத்தால் அழுத்தப்படும்போது அவர்கள் கரும்புபோல் சாறு இழந்தவர்களாகிறார்கள்.

Verse 53

तथा शरीरं योनिस्थं पात्यते यंत्रपीडनात् । अस्थिमद्वर्तुलाकारं स्नायुबंधनवेष्टितम्

அவ்வாறே கர்ப்பத்தில் உள்ள உடல், அந்த இயந்திர அழுத்தத்தால் கீழே தள்ளப்படுகிறது—எலும்புகள் நிறைந்தது, வட்ட வடிவம் உடையது, நரம்புக் கட்டுகளால் சுற்றப்பட்டதாக.

Verse 54

रक्तमांसवसालिप्तं विण्मूत्रद्रव्यभाजनम् । केशलोमनखच्छन्नं रोगायतनमुत्तमम्

இந்த உடல் இரத்தம், மாம்சம், கொழுப்பு ஆகியவற்றால் பூசப்பட்டு, மலம்‑மூத்திரம் நிறைந்த பாத்திரமாக உள்ளது; முடி, ரோமம், நகம் ஆகியவற்றால் மூடப்பட்டு—நோய்களின் சிறந்த இருப்பிடமே.

Verse 55

वदनैकमहाद्वारं गवाक्षाष्टकभूषितम् । ओष्ठद्वयकपाटं तु दंतजिह्वागलान्वितम्

வாய் என்பது ஒரே மகா வாயில்; எட்டு ‘ஜன்னல்கள்’ போல் அலங்கரிக்கப்பட்டது. அதன் கதவுகள் இரு உதடுகள்; பற்கள், நாக்கு, தொண்டை ஆகியவற்றுடன் கூடியது.

Verse 56

नाडीस्वेदप्रवाहं च कफपित्तपरिप्लुतम् । जराशोकसमाविष्टं कालवक्त्रानलेस्थितम्

இது நாடிகள் மற்றும் வியர்வையின் ஓட்டத்தால் நிரம்பி, கபம்‑பித்தம் ஆகியவற்றால் மூழ்கியுள்ளது; முதுமை, துயரம் ஆகியவற்றால் பிடிக்கப்பட்டு, காலன் (மரணம்) வாயின் அக்னியில் நிலைத்துள்ளது.

Verse 57

कामक्रोधसमाक्रांतं श्वसनैश्चोपमर्दितम् । भोगतृष्णातुरं गूढं रागद्वेष वशानुगम्

இது காமம்‑கோபம் ஆகியவற்றால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு, உயிர்ச் சுவாசங்களின் தாக்கத்தால் நொறுங்குகிறது; இன்பத் தாகத்தால் துன்புற்று, உள்ளே மறைந்தபடி—ராகம், த்வேஷம் ஆகியவற்றின் வசத்தில் செல்கிறது.

Verse 58

सवर्णितांगप्रत्यंगं जरायु परिवेष्टितम् । संकटेनाविविक्तेन योनिमार्गेण निर्गतम्

அங்கம்‑பிரத்யங்கம் அனைத்தும் முறையாக உருவாகி, கருப்பை உறை (ஜராயு) யால் சுற்றப்பட்டு; நெருக்கமான, இன்னும் விரியாத பிறப்புப் பாதை வழியாக—வேதனையிடையே—வெளியே வருகிறது.

Verse 59

विण्मूत्ररक्तसिक्तांगं षट्कौशिकसमुद्भवम् । अस्थिपंजरसंघातं ज्ञेयमस्मिन्कलेवरे

இந்த உடலில் அங்கங்கள் மலம், மூத்திரம், இரத்தம் ஆகியவற்றால் மாசுபட்டுள்ளன; இது ஆறு கோசங்களிலிருந்து தோன்றியது; எலும்புக் கூண்டின் கூட்டமே என்று அறிக।

Verse 60

शतत्रयं शताधिकं पंचपेशी शतानि च । सार्धाभिस्तिसृभिश्छन्नं समंताद्रोमकोटिभिः

இதில் மூன்றுநூற்று ஒன்று எலும்புகளும், ஐந்நூறு தசைகளும் உள்ளன; மேலும் உடல் முழுவதும் சுமார் மூன்றரை கோடி ரோமங்களால் மூடப்பட்டுள்ளது।

Verse 61

शरीरं स्थूलसूक्ष्माभिर्दृश्यादृश्याभिरंततः । एताभिर्मांसनाडीभिः कोटिभिस्तत्समन्वितम्

இந்த உடல் நிலை-நுண்மை, காண்பது-காணாதது ஆகிய மாம்ச நாடிகளால் எங்கும் நிறைந்துள்ளது; எண்ணற்ற கோடி நாடிகளாலேயே இது அமைந்தது।

Verse 62

प्रस्वेदमशुचिं ताभिरंतरस्थं च तेन हि । द्वात्रिंशद्दशनाः प्रोक्ता विंशतिश्च नखाः स्मृताः

வியர்வை அசுத்தம்; அதனால் உட்புறத்தில் இருப்பதும் அசுத்தமே. ஆகவே பற்கள் முப்பத்திரண்டு என்றும், நகங்கள் இருபது என்றும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 63

पित्तस्य कुडवं ज्ञेयं कफस्यार्धाढकं तथा । वसायाश्च पलाः पंच तदर्धं फलकस्य च

பித்தத்தின் அளவு ஒரு குடவம் என அறிக; கபத்தின் அளவு அரை ஆடகம். வஸை ஐந்து பலம்; பலகத்தின் அளவு அதன் பாதி என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 64

पंचार्बुद पला ज्ञेयाः पलानि दश मेदसः । पलत्रयं महारक्तं मज्जा रक्ताच्चतुर्गुणा

மேதஸ் (கொழுப்பு) அளவு பத்து பலம் என அறியப்படுக; மகா-ரத்தம் மூன்று பலம்; மஜ்ஜை ரத்தத்தின் நான்கு மடங்கு—இவை உடல் அளவுகளாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 65

शुक्रार्धकुडवं ज्ञेयं तदर्धं देहिनां बलम् । मांसस्य चैकं पिंडेन पलसाहस्रमुच्यते

சுக்கிரத்தின் அளவு அரை குடவம் என அறியப்படுக; அதன் அரை உடலுடையோரின் வலிமை. மேலும் மாம்சத்தின் ஒரு பிண்டம் ஆயிரம் பலம் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 66

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने पितृमातृतीर्थ । माहात्म्ये षट्षष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்தினுள் பித்ருமாத்ருதீர்த்த மாஹாத்மியத்தை உரைக்கும் அறுபத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 67

अशुद्धं च विशुद्धस्य कर्मबंधविनिर्मितम् । शुक्रशोणितसंयोगाद्देहः संजायते क्वचित्

மிகத் தூயவர்க்கும் கர்மப் பந்தத்தால் உருவான அசுத்த உடல்நிலை சிலவேளை தோன்றும்; ஏனெனில் சுக்கிர-சோணித இணைவால் சில சமயம் உடல் உண்டாகிறது.

Verse 68

नित्यं विण्मूत्रसंयुक्तस्तेनायमशुचिः स्मृतः । यथा वै विष्ठया पूर्णः शुचिः सांतर्बहिर्घटः

உடல் எப்போதும் மலம், மூத்திரம் ஆகியவற்றோடு சேர்ந்திருப்பதால் அது அசுத்தம் எனக் கருதப்படுகிறது; வெளியில் கழுவிய குடம் உள்ளே மலத்தால் நிரம்பினால் அது தூய்மையல்ல.

Verse 69

शौचेन शोध्यमानोपि देहोयमशुचिर्भवेत् । यं प्राप्यातिपवित्राणि पंचगव्य हवींषि च

தூய்மைச் செயல்களால் சுத்தப்படுத்தினாலும் இவ்வுடல் அசுத்தமே; ஆனால் அவரை அடைந்தால் மிகப் புனிதமான பஞ்சகவ்யமும் யாக ஹவிஸும் உண்மையிலே புனிதமடைகின்றன।

Verse 70

अशुचित्वं प्रयांत्याशु देहोयमशुचिस्ततः । हृद्यान्यप्यन्नपानानि यं प्राप्य सुरभीणि च

அசுத்தம் விரைவில் தோன்றுகிறது; ஏனெனில் இவ்வுடல் தானே அசுத்தம். இனிய உணவு-பானங்களும் இதை அடைந்தவுடன், நறுமணமாயினும், துர்நாற்றமடைகின்றன।

Verse 71

अशुचित्वं प्रयांत्याशु कोऽन्य स्यादशुचिस्ततः । हे जनाः किं न पश्यध्वं यन्निर्याति दिनेदिने

அசுத்தம் விரைவில் வந்து சேர்கிறது; அப்படியிருக்க வேறு யார் தூயவர்? ஓ மக்களே, நாள்தோறும் வெளியேறுவது என்னென்ன என்பதை நீங்கள் காணவில்லையா?

Verse 72

देहानुगो मलः पूतिस्तदाधारः कथं शुचिः । देहः संशोध्यमानोपि पंचगव्यकुशांबुभिः

மலம் மற்றும் துர்நாற்றம் உடலைத் தொடர்ந்து வருகின்றன; அவற்றின் ஆதாரமான உடல் எவ்வாறு தூயதாகும்? பஞ்சகவ்யமும் குசா புனித நீரும் கொண்டு சுத்தப்படுத்தினாலும், உடலின் அசுத்தம் உண்மையில் நீங்காது।

Verse 73

घृष्यमाण इवांगारो निर्मलत्वं न गच्छति । स्रोतांसि यस्य सततं प्रवहंति गिरेरिव

உரைத்தாலும் எரியும் அங்காரம் தூய்மையடையாதது போல, யாருடைய உள்ளச் ச்ரோத்தஸ்கள் ரஜஸ்-அமைதியினால் மலைநீரோட்டம் போல் இடையறாது ஓடுகின்றனவோ, அவர் தூய்மையை அடையார்।

Verse 74

कफमूत्राद्यमशुचिः स देहः शुध्यते कथम् । सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते

கபம், மூத்திரம் முதலியவற்றால் அசுத்தமான இந்த உடல் எவ்வாறு தூய்மையடையும்? எல்லா அசுத்தங்களின் களஞ்சியமான உடலில் உண்மையான தூய்மை இல்லை।

Verse 75

शुचिरेकप्रदेशोपि शुचिर्न स्यादृतेऽपि वा । दिवा वा यदि वा रात्रौ मृत्तोयैः शोध्यते करः

ஒரு பகுதி மட்டும் தூய்மையென எண்ணினாலும், முறையான சுத்திகரிப்பு இன்றித் தூய்மை இல்லை. பகலோ இரவோ, மண்ணும் நீரும் கையைக் தூய்மைப்படுத்தும்।

Verse 76

तथापि शुचिभाङ्नस्यान्न विरज्यंति ते नराः । कायोयमग्र्यधूपाद्यैर्यत्नेनापि सुसंस्कृतः

ஆயினும் வெளிப்புறத் தூய்மை மட்டும் மனிதனை உள்ளார்ந்த பற்றின்மைக்கு இட்டுச் செல்லாது. இந்த உடல் சிறந்த தூபம்-நறுமணம் முதலியவற்றால் கவனமாக அலங்கரிக்கப்பட்டாலும், அதனால் மட்டும் வைராக்யம் பிறக்காது।

Verse 77

न जहाति स्वभावं हि श्वपुच्छमिव नामितम् । तथा जात्यैव कृष्णोर्णा न शुक्ला जातु जायते

மனிதன் தன் இயல்பை விட்டுவிடான்—வளைத்தாலும் நாயின் வால் தன் இயல்பை விடாதது போல. அதுபோல பிறப்பால் கரிய கம்பளி ஒருபோதும் வெண்மையாகப் பிறக்காது।

Verse 78

संशोध्यमानापि तथा भवेन्मूर्तिर्न निर्मला । जिघ्रन्नपि स्वदुर्गंधं पश्यन्नपि मलं स्वकम्

சுத்திகரிக்கப்படினும் உடலுடையவன் உண்மையில் நிர்மலன் ஆகான்—தன் துர்நாற்றத்தை நுகர்ந்தாலும், தன் அழுக்கை கண்டாலும்.

Verse 79

न विरज्यति लोकोऽयं पीडयन्नपि नासिकाम् । अहो मोहस्य माहात्म्यं येन व्यामोहितं जगत्

மூக்கை நெரித்துத் துன்புறுத்தினாலும் இவ்வுலகம் விரக்தியடைவதில்லை. அய்யோ, மோகத்தின் மகிமை இப்படிப்பட்டது; அதனால் உலகமெங்கும் முழுதும் மயங்கியுள்ளது.

Verse 80

जिघ्रन्पश्यन्स्वकान्दोषान्कायस्य न विरज्यते । स्वदेहस्य विगंधेन विरज्येत न यो नरः

உடலின் தன் குறைகளை மணத்தாலும் பார்வையாலும் உணர்ந்தும் அவன் விரக்தியடைவதில்லை. தன் உடலின் துர்நாற்றத்தால்கூட பற்றின்மை பெறாத மனிதன் எத்தனை மோகமுற்றவன்!

Verse 81

विरागकारणं तस्य किमन्यदुपदिश्यते । सर्वमेव जगत्पूतं देहमेवाशुचिः परम्

அவனுடைய விரக்திக்காக வேறு என்ன காரணம் போதிக்க வேண்டும்? உண்மையில் உலகமெல்லாம் தூயதே; மிகுந்த அசுத்தம் உடலே ஆகும்.

Verse 82

यन्मलावयवस्पर्शाच्छुचिरप्यशुचिर्भवेत् । गंधलेपापनोदाय शौचं देहस्य कीर्तितम्

உடலின் மலமயமான உறுப்புகள் தொடுதலால் தூயவரும் அசுத்தராவார். ஆகவே துர்நாற்றமும் அழுக்கும் நீங்க உடல்-சௌசம் விதியாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 83

द्वयस्यापगमात्पश्चाद्भावशुद्ध्या विशुद्ध्यति । गंगातोयेन सर्वेण मृद्भारैर्गात्रलेपनैः

இருமை நீங்கிய பின், உள்ளத்தின் தூய்மையால் மனிதன் முழுத் தூய்மையடைகிறான்; அதுபோல கங்காநீரை எல்லாவிதமாகப் பயன்படுத்துவதாலும், புனித மண்ணை மிகுதியாக உடலில் பூசுவதாலும் (தூய்மை உண்டாகும்).

Verse 84

मर्त्यो दुर्गंधदेहोसौ भावदुष्टो न शुध्यति । तीर्थस्नानैस्तपोभिश्च दुष्टात्मा न च शुध्यति

உடல் துர்நாற்றமுடையதும் உள்ளுணர்வு கெட்டதுமான மனிதன் ஒருபோதும் தூய்மையடையான். தீர்த்தஸ்நானமும் தவமும் செய்தாலும் தீயஆன்மா தூய்மையடையாது.

Verse 85

स्वमूर्तिः क्षालिता तीर्थे न शुद्धिमधिगच्छति । अंतर्भावप्रदुष्टस्य विशतोपि हुताशनम्

தீர்த்தத்தில் உடலைக் கழுவினாலும் தூய்மை கிடையாது; உள்ளுணர்வு களங்கமுடையவன் தீயில் புகுந்தாலும் அசுத்தனாகவே இருப்பான்.

Verse 86

न स्वर्गो नापवर्गश्च देहनिर्दहनं परम् । भावशुद्धिः परं शौचं प्रमाणं सर्वकर्मसु

சுவர்க்கமும் அல்ல, மோட்சமும் அல்ல—இவையே உச்ச இலக்கு அல்ல; உச்ச ‘தகைப்பு’ என்பது தேகாபிமானத்தைத் தகைப்பதே. உள்ளத் தூய்மையே உச்ச சௌசம்; அதுவே எல்லாக் கருமங்களுக்கும் அளவுகோல்.

Verse 87

अन्यथा लिंग्यते कांता भावेन दुहितान्यथा । मनसा भिद्यते वृत्तिरभिन्नेष्वपि वस्तुषु

உள்ளநிலை மாறினால் காதலி ஒருவிதமாகவும் மகள் வேறுவிதமாகவும் உணரப்படுகிறாள். பொருள்கள் வேறுபடாதபோதும் மனத்தால் வ்ருத்தி வேறுபடுகிறது.

Verse 88

अन्यथैव सती पुत्रं चिंतयेदन्यथा पतिम् । यथायथा स्वभावस्य महाभाग उदाहृतम्

மகாபாகனே! சதீயான மனைவி மகனை ஒருவிதமாகவும் கணவனை வேறுவிதமாகவும் நினைக்கிறாள்; அவரவர் இயல்பிற்கேற்ப இவ்வாறு கூறப்பட்டது.

Verse 89

परिष्वक्तोपि यद्भार्यां भावहीनां न कारयेत् । नाद्याद्विविधमन्नाद्यं रस्यानि सुरभीणि च

ஆண் தன் மனைவியை அணைத்தாலும், அவள் அன்புணர்வு இன்றியவளாயின் அவளுடன் இன்புறல் செய்யக் கூடாது. பலவகை உணவுகளையும், ருசிகரமான சுவைமிக்கவும் மணமிக்கவும் கவரும் பதார்த்தங்களையும் உண்ணக் கூடாது.

Verse 90

अभावेन नरस्तस्माद्भावः सर्वत्र कारणम् । चित्तं शोधय यत्नेन किमन्यैर्बाह्यशोधनैः

ஆகையால் மனிதன் உள்ளார்ந்த மனநிலையாலேயே உருவாகிறான்; எல்லாவற்றிற்கும் காரணம் அந்த ‘பாவம்’ (உள் உணர்வு) தான். முயன்று மனத்தைத் தூய்மைப்படுத்து—வெறும் வெளிப்புறத் தூய்மைகளால் என்ன பயன்?

Verse 91

भावतः शुचिशुद्धात्मा स्वर्गं मोक्षं च विंदति । ज्ञानामलांभसा पुंसः सवैराग्यमृदापुनः

நல்ல உள்ளுணர்வால் தூய்மையும் தூய்மையடைந்த மனமும் கொண்டவன் சொர்க்கமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைகிறான். ஞானத்தின் களங்கமற்ற நீரும், வைராக்யத்தின் மென்மையான மண்ணும் மனிதனை மீண்டும் தூய்மைப்படுத்தி நிலைபெறச் செய்கின்றன.

Verse 92

अविद्या रागविण्मूत्र लेपो नश्येद्विशोधनैः । एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचिं विदुः

அவித்யையின் படலம்—ராகம், மலம், மூத்திரம் உடனானது—சுத்திகரிப்புகளால் நீங்கலாம். ஆயினும் ஞானிகள் இந்த உடலை இயல்பாகவே அசுத்தம் என அறிவர்.

Verse 93

विद्यादसार निःसारं कदलीसारसन्निभम् । ज्ञात्वैवं दोषवद्देहं यः प्राज्ञः शिथिली भवेत्

சாரமற்ற கல்வி வாழைத்தண்டின் உள்ள்சதை போல வெற்றிதான் என்று அறிந்து, உடலும் குற்றமிக்கது என உணர்ந்த ஞானி வைராக்யத்தால் பற்றற்றவனாகிறான்.

Verse 94

सोतिक्रामति संसारं दृढग्राहोवतिष्ठति । एवमेतन्महाकष्टं जन्मदुःखं प्रकीर्तितम्

இவ்வாறு உறுதியான தீர்மானத்துடன் நிலைத்து, உயிர் சம்சாரத்தைத் தாண்டுகிறது. இவ்விதமே பிறவியிலுள்ள மாபெரும் துன்பம்—ஜன்மதுக்கம்—என்று அறிவிக்கப்பட்டது।

Verse 95

पुंसामज्ञानदोषेण नानाकर्मवशेन च । गर्भस्थस्य मतिर्यासीत्सा जातस्य प्रणश्यति

மனிதரின் அறியாமைத் தோஷத்தாலும் பலவகை கர்மங்களின் வசியத்தாலும், கருவில் இருந்த அறிவு பிறந்தவுடன் அழிந்து விடுகிறது।

Verse 96

सुमूर्च्छितस्य दुःखेन योनियंत्रनिपीडनात् । बाह्येन वायुना चास्य मोहसंगेन देहिनाम्

யோனி-யந்திரத்தின் நெருக்கடியில் உண்டாகும் துன்பத்தால் அவன் மயக்கமடைகிறான்; வெளிக்காற்றின் தாக்கத்தாலும் மோகச் சங்கத்தின் பந்தத்தாலும் உடலுடையோர் துயருறுகின்றனர்।

Verse 97

स्पृष्टमात्रस्य घोरेण ज्वरः समुपजायते । तेन ज्वरेण महता महामोहः प्रजायते

அந்த கொடிய (தொடுதல்) வெறும் தொடுதலாலேயே காய்ச்சல் எழுகிறது; அந்த மிகுந்த காய்ச்சலால் பெரும் மோகமயம் உண்டாகிறது।

Verse 98

संमूढस्य स्मृतिभ्रंशः शीघ्रं संजायते पुनः । स्मृतिभ्रंशात्ततस्तस्य पूर्वकर्मवशेन च

மயக்கமடைந்தவனுக்கு நினைவழிவு விரைவில் மீண்டும் ஏற்படுகிறது; அந்த நினைவழிவினால், முன்கர்மத்தின் வசியத்தால், அடுத்த விளைவுகள் தொடர்கின்றன।

Verse 99

रतिः संजायते तस्य जंतोस्तत्रैव जन्मनि । रक्तो मूढश्च लोकोयमकार्ये संप्रवर्त्तते

அதே பிறவியிலேயே அந்த ஜீவனுக்கு ரதி (ஆசை/ஆசக்தி) உண்டாகிறது; இந்த உலகம் ராகத்தில் மயங்கி, மோகத்தில் மூடப்பட்டு செய்யக்கூடாத காரியத்தில் ஈடுபடுகிறது।

Verse 100

न चात्मानं विजानाति न परं न च दैवतम् । न शृणोति परं श्रेयः सचक्षुरपि नेक्षते

அவன் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தையும் அறியான்; பரமத் தத்துவத்தையும் அறியான்; தெய்வத்தையும் அறியான். பரம ஷ்ரேயஸை கேளான்; கண்கள் இருந்தும் உண்மையைப் பார்க்கான்।

Verse 101

समे पथि शनैर्गच्छन्स्खलतीव पदेपदे । सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि

சமமான பாதையில் மெதுவாக நடந்தாலும் அவன் ஒவ்வொரு அடியிலும் தடுமாறுவது போல இருக்கிறது; ‘இதுவே சத்தியம்’ என எண்ணிய புத்தியில் நிலைத்து, ஞானிகள் போதித்தாலும் அவன் உணரான்।

Verse 102

संसारे क्लिश्यते तेन नरो लोभवशानुगः । गर्भस्मृतेरभावे च शास्त्रमुक्तं शिवेन च

ஆகையால் உலகவாழ்வில் லோபத்தின் வசம் சென்ற மனிதன் துன்புறுகிறான்; கர்ப்பஸ்மிருதி இல்லாத காரணத்தால் இந்த உபதேசம் ஷாஸ்திரத்தில்—சிவனாலும்—சொல்லப்பட்டது।

Verse 103

तद्दुःखकथनार्थाय स्वर्गमोक्षप्रसाधकम् । येन तस्मिञ्छिवे ज्ञाते धर्मकामार्थसाधने

அந்த துயரத்தை எடுத்துரைப்பதற்காக, ஸ்வர்க்கமும் மோக்ஷமும் அளிக்கும் அந்த சாதனத்தைச் சொல்கிறேன்; அந்த சிவத் தத்துவம் (மங்களஸ்வரூபம்) அறியப்பட்டால் தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகியவற்றின் சாதனமும் நிறைவேறும்।

Verse 104

न कुर्वंत्यात्मनः श्रेयस्तदत्र महदद्भुतम् । अव्यक्तेंद्रियबुद्धित्वाद्बाल्येदुःखं महत्पुनः

அவர்கள் தமக்கே உரிய உண்மையான நன்மையை நாடுவதில்லை—இது இங்கே மிகப் பெரிய அதிசயம். புலன்களும் புத்தியும் இன்னும் வெளிப்படாததால், பால்யத்தில் மீண்டும் பெருந்துயரம் உண்டாகிறது.

Verse 105

इच्छन्नपि न शक्नोति वक्तुं कर्तुं न सत्कृती । दंतजन्ममहद्दुःखं लौल्येन वायुना तथा

விரும்பினாலும் அவன் பேசவும் செயலும் செய்யவும் இயலாது; நற்குணமுடையவனும் மதிப்புப் பெறான். அதுபோல பற்கள் முளைப்பதால் வரும் பெருந்துயரம் அசைவும் வாயுவின் கலக்கமும் காரணம்.

Verse 106

बालरोगैश्च विविधैः पीडाबालग्रहैरपि । तृड्बुभुक्षा परीतांगः क्वचित्तिष्ठति गच्छति

பலவகை குழந்தை நோய்களால் அவன் துன்புறுகிறான்; குழந்தைகளைப் பிடிக்கும் கிரகங்களின் பீடையும் அனுபவிக்கிறான். தாகமும் பசியும் சூழ்ந்த உடலுடன் சிலவேளை நின்றும் சிலவேளை அலைந்தும் இருப்பான்.

Verse 107

विण्मूत्रभक्षणाद्यं च मोहाद्बालः समाचरेत् । कौमारः कर्णवेधेन मातापित्रोश्च ताडनैः

மயக்கத்தால் குழந்தை மலம், மூத்திரம் உண்ணுதல் போன்றவற்றையும் செய்து விடுகிறது. மேலும் கௌமாரத்தில் காதுக் குத்துதல் மற்றும் தாய்-தந்தையின் அடித்தலும் (துன்பமாகிறது).

Verse 108

अक्षराध्ययनाद्यैश्च दुःखं गुर्वादिशासनात् । प्रमत्तेंद्रियवृत्तेश्च कामरागप्रपीडिनः

காமமும் ராகமும் துன்புறுத்த, எழுத்துக் கல்வி முதலியவற்றாலும், குருமார்கள்-மூத்தோர் விதிக்கும் கட்டுப்பாட்டாலும், புலன்களின் அலட்சியச் செயலாலும் அவர்கள் துயருறுகின்றனர்.

Verse 109

रोगार्दितस्य सततं कुतः सौख्यं हि यौवने । ईर्ष्यासु महद्दुःखं मोहाद्दुःखं प्रजायते

எப்போதும் நோயால் வாடுபவனுக்கு இளமையில்கூட இன்பம் எங்கே? பொறாமையில் பெருந்துயரம்; மோகத்திலிருந்து துயரம் பிறக்கிறது.

Verse 110

तत्रस्यात्कुपितस्यैव रागो दुःखाय केवलम् । रात्रौ न विंदते निद्रा कामाग्नि परिखेदितः

அந்நிலையில் கோபமுற்றவனின் ஆசை துயரத்திற்கே காரணம். காமாக்னியால் வதைக்கப்பட்டவன் இரவில் உறக்கம் பெறான்.

Verse 111

दिवा वापि कुतः सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया । स्त्रीष्वायासितदेहस्य ये पुंसः शुक्रबिंदवः

செல்வம் ஈட்டும் கவலையால் பகலிலும் சுகம் எங்கே? பெண்களில் உடலைச் சோர்வடையச் செய்பவனின் விந்துத் துளிகள் அங்கே வீணாகச் சிதைகின்றன.

Verse 112

न ते सुखाय मंतव्याः स्वेदजा इव बिंदवः । कृमिभिस्ताड्यमानस्य कुष्ठिनः पामरस्य च

அந்தத் துளிகள் இன்பம் தருவன என எண்ண வேண்டாம்—அவை வியர்வைத் துளிகளைப் போன்றவை—புழுக்களால் வதைக்கப்படும் தாழ்ந்த குஷ்டரோகிக்குப் போல.

Verse 113

कंडूयनाग्नितापेन यत्सुखं स्त्रीषु तद्विदुः । यादृशं मन्यते सौख्यमर्थोपार्जनचिंतया

பெண்களில் கிடைக்கும் ‘இன்பம்’ என்பது அரிப்பைச் சொறிந்தபோது எரிச்சல் தணிவதுபோல என்று கூறுவர்; அதுபோலவே செல்வம் ஈட்டும் கவலையிலும் மனிதன் அத்தகைய இன்பத்தை எண்ணிக் கொள்கிறான்.

Verse 114

तादृशं स्त्रीषु मंतव्यमधिकं नैव विद्यते । मर्त्यस्य वेदना सैव यां विना चित्तनिर्वृतिः

பெண்களைப் பற்றிய விஷயத்தில் அந்த அனுபவமே உச்சமானது என்று அறிய வேண்டும்; அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை. மானிடனுக்கு அதுவே வேதனை; அது இல்லையெனில் மனத்திற்கு அமைதி கிடையாது.

Verse 115

ततोन्योन्यं पुरा प्राप्तमंते सैवान्यथा भवेत् । तदेवं जरया ग्रस्तमामया व्यपिनप्रियम्

ஆகையால் முன்பு இருவரும் பரஸ்பரம் பெற்றது, இறுதியில் வேறுபடையாக மாறிவிடலாம். இவ்வாறு பிரியமானது முதுமையால் பிடிக்கப்பட்டு, நோய்களால் பரவலாக ஆட்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 116

अपूर्ववत्समात्मानं जरया परिपीडितम् । यः पश्यन्न विरज्येत कोन्यस्तस्मादचेतनः

தன் உடல் முன்புபோல் இல்லாமல் முதுமையால் துன்புறுவதைப் பார்த்தும் வைராக்யம் பெறாதவன்—அவனைவிட அதிகம் உணர்வற்றவன் யார்?

Verse 117

जराभिभूतोपि जंतुः पत्नीपुत्रादिबांधवैः । अशक्तत्वाद्दुराचारैर्भृत्यैश्च परिभूयते

முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட உயிரும், இயலாமையால், மனைவி, மகன் முதலிய உறவினராலும், தீயொழுக்கம் கொண்ட பணியாளர்களாலும் இகழப்பட்டு அவமதிக்கப்படுகிறான்.

Verse 118

न धर्ममर्थं कामं च मोक्षं च जरयायुतः । शक्तः साधयितुं तस्माद्युवा धर्मं समाचरेत्

முதுமையால் சுமைப்பட்டவன் தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றைச் சாதிக்க இயலான். ஆகவே இளமையிலேயே தர்மத்தை முறையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 119

वातपित्तकफादीनां वैषम्यं व्याधिरुच्यते । वातादीनां समूहेन देहोयं परिकीर्तितः

வாதம், பித்தம், கபம் முதலியவற்றின் சமநிலை குலைவு ‘வியாதி’ எனப்படுகிறது. மேலும் இந்த உடல் வாதாதி தோஷங்களின் கூட்டத்தாலேயே அமைந்தது எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 120

तस्माद्व्याधिमयं ज्ञेयं शरीरमिदमात्मनः । वाताद्यव्यतिरिक्तत्वाद्व्याधीनां पंजरस्य च

ஆகையால் ஆத்மாவின் இந்த உடலை ‘வியாதிமயம்’ என அறிய வேண்டும்; இது வாதாதி தோஷங்களிலிருந்து பிரிந்ததல்ல, மேலும் நோய்களின் கூண்டுபோலும் உள்ளது.

Verse 121

रोगैर्नानाविधैर्याति देही दुःखान्यनेकधा । तानि च स्वात्मवेद्यानि किमन्यत्कथयाम्यहम्

பலவகை நோய்களால் பீடிக்கப்பட்ட உடலுடையவன் எண்ணற்ற முறைகளில் துயரங்களை அனுபவிக்கிறான். அவை தன் ஆத்மாவாலேயே அறியப்படுவன—நான் வேறென்ன சொல்வேன்?

Verse 122

एकोत्तरं मृत्युशतमस्मिन्देहे प्रतिष्ठितम् । तत्रैकः कालसंयुक्तः शेषाश्चागंतवः स्मृताः

இந்த உடலில் நூற்றொன்று மரணங்கள் நிலைத்துள்ளன என்று கூறப்படுகிறது. அவற்றில் ஒன்று காலத்தால் நியமிக்கப்பட்டது; மீதியவை ஆகந்துக (திடீர்) என நினைக்கப்படுகின்றன.

Verse 123

ये त्विहागंतवः प्रोक्तास्ते प्रशाम्यंति भेषजैः । जपहोमप्रदानैश्च कालमृत्युर्न शाम्यति

இங்கு ஆகந்துகம் எனக் கூறப்பட்ட துன்பங்கள் மருந்துகளால் தணியும்; ஜபம், ஹோமம், தானம் ஆகியவற்றாலும் தணியும். ஆனால் காலநியதமான மரணம் தணியாது.

Verse 124

यदि वापमृत्युर्न स्याद्विषास्वादादशंकितः । न चात्ति पुरुषस्तस्मादपमृत्योर्बिभेति सः

அகாலமரணம் என்ற ஒன்று இல்லையெனில் மனிதன் அஞ்சாமல் விஷத்தைச் சுவைத்திருப்பான்; ஆனால் அவன் விஷத்தை உண்ணாததால், அகாலமரணத்தையே அஞ்சுகிறான்.

Verse 125

विविधा व्याधयस्तत्र सर्पाद्याः प्राणिनस्तथा । विषाणि चाभिचाराश्च मृत्योर्द्वाराणि देहिनाम्

அங்கே பலவகை நோய்கள், பாம்பு முதலிய உயிர்கள், மேலும் விஷங்களும் அபிசாரச் செயல்களும்—இவையே உடலுடையோர்க்கு மரணத்தின் வாயில்கள்.

Verse 126

पीडितं सर्वरोगाद्यैरपि धन्वंतरिः स्वयम् । स्वस्थीकर्तुं न शक्नोति कालप्राप्तं न चान्यथा

விதிக்கப்பட்ட காலம் வந்துவிட்டால், எல்லா நோய்களாலும் வாடுபவனைத் தானே தன்வந்தரியும் நலமடையச் செய்ய இயலார்; இது வேறாகவும் ஆகாது.

Verse 127

नौषधं न तपो दानं न माता न च बांधवाः । शक्नुवंति परित्रातुं नरं कालेन पीडितम्

மருந்தும் அல்ல, தவமும் அல்ல, தானமும் அல்ல—தாயும் உறவினரும் கூட—காலத்தால் வாட்டப்படும் மனிதனைப் பாதுகாக்க இயலார்.

Verse 128

रसायन तपो जाप्ययोगसिद्धैर्महात्मभिः । अवांतरितशांतिः स्यात्कालमृत्युमवाप्नुयात्

மகாத்மர்கள் மேற்கொள்ளும் ரசாயன சாதனை, தவம், ஜபம், யோகசித்தி ஆகிய பரிபூரண ஒழுக்கங்களால் இடையறாத அமைதி கிடைக்கும்; அகாலமரணத்தையும் வெல்ல இயலும்.

Verse 129

जायते योनिकीटेषु मृतः कर्मवशात्पुनः । देहभेदेन यः पश्येद्वियोगं कर्मसंक्षयात्

கர்மவசத்தால் இறந்தவன் மீண்டும் கர்ப்பஜ உயிர்களிலும் பூச்சிகளிலும் பிறக்கிறான். ஆனால் உடல்களின் வேறுபாட்டை விவேகித்து, கர்மம் சயமடைதலால் உடல்பந்தம் விலகுதலைக் காண்பவன் உண்மைஞானி ஆவான்.

Verse 130

मरणं तद्विनिर्दिष्टं न नाशः परमार्थतः । महातमः प्रविष्टस्य छिद्यमानेषु मर्मसु

இதுவே ‘மரணம்’ எனக் கூறப்படுகிறது; பரமார்த்தத்தில் இது அழிவு அல்ல. பேரிருளில் புகுந்தவனுக்கு மర్మங்கள் வெட்டப்படும்போது இந்நிலை ஏற்படுகிறது.

Verse 131

यद्दुःखं मरणे जंतोर्न तस्येहोपमा क्वचित् । हा तात मातः कांतेति क्रंदत्येवं सुदुःखितः

மரண வேளையில் உயிர்க்கு உண்டாகும் துயரத்திற்கு இவ்வுலகில் எங்கும் ஒப்புமை இல்லை. மிகுந்த வேதனையால் ‘அப்பா! அம்மா! காதலே!’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுது புலம்புகிறான்.

Verse 132

मंडूक इव सर्पेण ग्रस्यते मृत्युना जगत् । बांधवैः स परित्यक्तः प्रियैश्च परिवारितः

பாம்பு தவளையை விழுங்குவது போல, மரணம் உலகை விழுங்குகிறது. மனிதன் தன் உறவினரால் கைவிடப்படுகிறான்; அன்பினர்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும் கூட.

Verse 133

निःश्वसन्दीर्घमुष्णं च मुखेन परिशुष्यता । खट्वायां परिवृत्तो हि मुह्यते च मुहुर्मुहुः

அவன் நீளமாகவும் சூடாகவும் மூச்சை வெளியே விடுகிறான்; வாய் உலர்கிறது. படுக்கையில் புரள்ந்து கொண்டே, மீண்டும் மீண்டும் மயக்கம் போன்ற மோகத்தில் தள்ளாடுகிறான்.

Verse 134

संमूढः क्षिपतेत्यर्थं हस्तपादावितस्ततः । खट्वातो वांछते भूमिं भूमेः खट्वां पुनर्महीम्

மிகவும் மயக்கமுற்றவன் கலக்கத்தால் கை கால்களை இங்கும் அங்கும் வீசுகிறான். கட்டிலிலிருந்து தரையை விரும்புகிறான்; தரையிலிருந்து மீண்டும் கட்டிலையே—இவ்வாறு மீண்டும் மீண்டும் ஆசைப்படுகிறான்.

Verse 135

विवशस्त्यक्तलज्जश्च मूत्रविष्ठानुलेपितः । याचमानश्च सलिलं शुष्ककंठोष्ठतालुकः

அவன் உதவியற்றவனாய் வெட்கத்தை விட்டுவிட்டு, சிறுநீர் மலத்தால் பூசப்பட்டவனாய் இருக்கிறான். தொண்டு, உதடு, அண்ணம் வறண்டு நீருக்காக வேண்டுகிறான்.

Verse 136

चिंतयानः स्ववित्तानि कस्यैतानि मृते मयि । यमदूतैर्नीयमानः कालपाशेन कर्षितः

அவன் தன் செல்வங்களை நினைத்து—‘நான் இறந்தால் இவை யாருக்குச் சொந்தம்?’ என எண்ணுகிறான். யமதூதர்கள் அவனை அழைத்துச் செல்கின்றனர்; காலப் பாசத்தால் இழுக்கப்படுகிறான்.

Verse 137

म्रियते पश्यतामेवं गलो घुरुघुरायते । जीवस्तृणजलौकेव देहाद्देहं विशेत्क्रमात्

இவ்வாறு பார்ப்பவர்களின் முன்னே அவன் இறக்கிறான்; தொண்டு கரகர என ஒலிக்கிறது. உயிர், புல்-நீரில் ஒட்டிய அட்டைப்பூச்சிபோல், படிப்படியாக ஒரு உடலிலிருந்து மற்றொரு உடலுக்குள் செல்கிறது.

Verse 138

प्राप्नोत्युत्तरमंगं च देहं त्यजति पूर्वकम् । मरणात्प्रार्थनाद्दुःखमधिकं हि विवेकिनाम्

அவன் உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான்; ஆனால் முதலில் இந்த உடலைத் துறக்க வேண்டும். விவேகிகளுக்கு வேண்டிக் கேட்பதால் வரும் துயரம், மரணத் துயரத்தை விட அதிகம்.

Verse 139

क्षणिकं मरणे दुःखमनंतं प्रार्थनाकृतम् । जगतां पतिरर्थित्वाद्विष्णुर्वामनतां गतः

மரண வேளையின் துயரம் क्षணிகம்; ஆனால் வேண்டுதலால் உண்டாகும் பயன் அளவற்றது. ஆகவே உலகங்களின் அதிபதி விஷ்ணு, வேண்டப்பட்டதால், வாமன வடிவம் கொண்டார்।

Verse 140

अधिकः कोपरस्तस्माद्यो न यास्यति लाघवम् । ज्ञातं मयेदमधुना मृत्योर्भवति यद्गुरुः

ஆகவே தாழ்மைக்கு வராதவனின் கோபம் மேலும் பெரிதாகும். இப்போது நான் தெளிவாக அறிந்தேன்—அது மரணத்திற்கும் குருவாகிறது।

Verse 141

न परं प्रार्थयेद्भूयस्तृष्णालाघवकारणम् । आदौ दुःखं तथा मध्ये दुःखमंते च दारुणम्

ஆசையைத் தணிக்கவேண்டும் என்றாலும் மீண்டும் மீண்டும் அதிகம் வேண்டக் கூடாது. ஏனெனில் தொடக்கத்தில் துயரம், நடுவில் துயரம், முடிவில் கொடிய துயரம் உண்டாகும்।

Verse 142

निसर्गात्सर्वभूतानामिति दुःख परंपरा । वर्तमानान्यतीतानि दुःखान्येतानि यानि तु

எல்லா உயிர்களுக்கும் இயல்பாகவே துயரத்தின் தொடர்ச்சி எழுகிறது—இவை நிகழ்காலத்திலும் கடந்தகாலத்திலும் உள்ள துயரங்களே।

Verse 143

न नरः शोचयेज्जन्म न विरज्यति तेन वै । अत्याहारान्महद्दुःखमल्पाहारात्तदंतरम्

மனிதன் தன் பிறப்பை எண்ணி வருந்தக் கூடாது; அதனால் மட்டும் வைராக்யமும் கொள்ளக் கூடாது. மிகுதியாக உண்டால் பெருந்துயரம்; குறைவாக உண்டால் அது ஒப்பிடுகையில் குறையும்।

Verse 144

त्रुटते भोजने कंठो भोजने च कुतः सुखम् । क्षुधा हि सर्वरोगाणां व्याधिः श्रेष्ठतमः स्मृतः

உண்ணும் போது தொண்டை அடைபடுகிறது; அப்படியிருக்க உண்ணுதலில் இன்பம் எங்கே? ஏனெனில் பசி எல்லா நோய்களிலும் முதன்மையான துன்பமாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 145

सच्छांतौषधलेपेन क्षणमात्रं प्रशाम्यति । क्षुद्व्याधि वेदना तीव्रा निःशेषबलकृंतनी

உண்மையில் அமைதியளிக்கும் மருந்துப் பூச்சால் அது ஒரு கணம் மட்டுமே தணிகிறது; ஆனால் பசி-நோயின் கடும் வேதனை எல்லா வலிமையையும் முற்றிலும் வெட்டித் தள்ளுகிறது.

Verse 146

तयाभिभूतो म्रियते यथान्यैर्व्याधिभिर्नरः । तद्रसेपि हि किं सौख्यं जिह्वाग्रपरिवर्तिनि

அதனால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனிதன் பிற நோய்களால் போலவே இறக்கிறான்; அதன் சுவையிலும் இன்பம் என்ன, அது நாவின் முனையில் கணநேரம் மின்னி மறைவதல்லவா?

Verse 147

तत्क्षणादर्धकालेन कंठं प्राप्य निवर्तते । इति क्षुद्व्याधितप्तानामन्नमोषधवत्स्मृतम्

ஒரு கணத்தில்—அரை கணத்திற்குள்—அது தொண்டையை அடைந்து மீண்டும் விலகுகிறது; ஆகவே பசி-நோயால் வாடுவோர்க்கு அன்னம் மருந்துபோல் நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 148

न तत्सुखाय मंतव्यं परमार्थेन पंडितैः । मृतोपमश्च यः शेते सर्वकार्यविवर्जितः

பரமார்த்த நோக்கில் பண்டிதர்கள் அதை இன்பம் எனக் கருதக் கூடாது—மனிதன் இறந்தவனைப் போல படுத்து, எல்லாக் கடமைகளையும் செயல்களையும் விட்டு விடும்போது.

Verse 149

तत्रापि च कुतः सौख्यं तमसा चोदितात्मनः । प्रबोधेपि कुतः सौख्यं कार्येषूपहतात्मनः

அங்கேயும் தமஸால் உந்தப்பட்ட மனத்துக்கு இன்பம் எங்கே? விழித்தபோதும் செயல்பாரால் சிதைந்த ஆத்மாவுக்கு இன்பம் எங்கே?

Verse 150

कृषिवाणिज्यसेवाद्य गोरक्षादि परश्रमैः । प्रातर्मूत्रपुरीषाभ्यां मध्याह्ने क्षुत्पिपासया

விவசாயம், வாணிகம், சேவை முதலியனவும், மாடுபராமரிப்பு போன்ற கடும் உழைப்புகளாலும்—காலையில் சிறுநீர்-மலம் காரணமாகவும், நண்பகலில் பசி-தாகம் காரணமாகவும் (உயிர்கள் துன்புறுகின்றன).

Verse 151

तृप्ताः काम्येन बाध्यंते निद्रया निशि जंतवः । अर्थस्योपार्जने दुःखं दुःखमर्जितरक्षणे

திருப்தியடைந்தாலும் உயிர்கள் ஆசையால் கட்டுப்படுகின்றன; இரவில் நித்திரை அவர்களை ஆட்கொள்கிறது. செல்வம் ஈட்டுவதில் துன்பம், ஈட்டியதை காப்பதிலும் துன்பம்.

Verse 152

नाशे दुःखं व्यये दुःखमर्थस्यैव कुतः सुखम् । चौरेभ्यः सलिलेभ्योग्नेः स्वजनात्पार्थिवादपि

செல்வம் அழிந்தால் துன்பம், செலவானாலும் துன்பம்—அப்படியெனில் செல்வத்தில் இன்பம் எங்கே? அது திருடர்கள், நீர், தீ, சொந்த மக்கள், அரசன் ஆகியோரிடமிருந்தும் அச்சுறுத்தப்படுகிறது.

Verse 153

भयमर्थवतां नित्यं मृत्योर्देहभृतामिव । खे यथा पक्षिभिर्मांसं भक्ष्यते श्वापदैर्भुवि

செல்வமுள்ளோர்க்கு எப்போதும் அச்சம்; உடலுடையோர்க்கு மரண அச்சம் இருப்பதுபோல். வானில் பறவைகளும், நிலத்தில் கொடிய மிருகங்களும் மாம்சத்தை விழுங்குவது போல.

Verse 154

जले च भक्ष्यते मत्स्यैस्तथा सर्वत्र वित्तवान् । विमोहयंति संपत्सु वारयंति विपत्सु च

நீரில் அவன் மீன்களால் உண்டாக்கப்படுகிறான்; அதுபோல எங்கும் செல்வவான் கட்டுப்படுகிறான். செழிப்பில் மயங்குகிறான்; துன்பத்தில் அடக்கப்படுகிறான்.

Verse 155

खेदयंत्यर्जने काले कदार्थाः स्युः सुखावहाः । प्रागर्थपतिरुद्विग्नः पश्चात्सर्वार्थनिःस्पृहः

சம்பாதிக்கும் நேரத்தில் அற்பச் செல்வமே துயரம் தருகிறது; அது எப்படி இன்பம் தரும்? முன்பு செல்வம் நாடுபவன் கலங்குகிறான்; பின்னர் எல்லாப் பொருள்களிலும் பற்றற்றவனாகிறான்.

Verse 156

तयोरर्थपतिर्दुःखी सुखी मन्येर्विरक्तधीः । वसंतग्रीष्मतापेन दारुणं वर्षपर्वसु

இருவரில் செல்வத்தின் அதிபதி துயருற்றவன்; பற்றற்ற மனத்தையுடையவனையே நான் இன்பமுடையவன் எனக் கருதுகிறேன். வசந்த-கோடை வெப்பம் கடுமை; மழைக்காலத் திருப்பங்களும் அத்தகையதே.

Verse 157

वातातपेन वृष्ट्या च कालेप्येवं कुतः सुखम् । विवाहविस्तरे दुःखं तद्गर्भोद्वहने पुनः

காற்று, வெயில், மழை ஆகியவற்றால்—காலத்திற்கேற்றபோதும்—இவ்வாறு இருக்கையில் இன்பம் எங்கே? திருமணத்தின் விரிவான நடைமுறையில் துன்பம்; பின்னர் கருவைத் தாங்கி சுமப்பதிலும் மீண்டும் துன்பம்.

Verse 158

सूतिवैषम्यदुःखैश्च दुखं विष्ठादिकर्मभिः । दन्ताक्षिरोगे पुत्रस्य हा कष्टं किं करोम्यहम्

“ஒழுங்கற்றப் பிரசவத்தின் வேதனைகளால் நான் வாடுகிறேன்; மலமூத்திரம் முதலிய பணிகளின் துன்பமும் உள்ளது. இப்போது என் மகனுக்கு பல், கண் நோய்கள்—அய்யோ துயரம்! நான் என்ன செய்வேன்?”

Verse 159

गावो नष्टाः कृषिर्भग्ना भार्या च प्रपलायिता । अमी प्राघूर्णिकाः प्राप्ता भयं मे शंसिनो गृहान्

என் பசுக்கள் தொலைந்தன, என் வேளாண்மை சிதைந்தது, மனைவியும் ஓடிப்போனாள். இப்போது இந்த அலைந்து திரியும் தீயவர்கள் என் வீட்டிற்கு வந்து எனக்கு அச்சம் வருமென முன்னறிவிக்கின்றனர்.

Verse 160

बालापत्या च मे भार्या कः करिष्यति रंधनम् । विवाहकाले कन्यायाः कीदृशश्च वरो भवेत्

என் மனைவி இன்னும் இளமையானவள்; சிறு குழந்தையும் உள்ளது—சமையல் யார் செய்வார்? மேலும் பெண்ணின் திருமண நேரத்தில் எத்தகைய மணமகன் இருக்க வேண்டும்?

Verse 161

एतच्चिंताभिभूतानां कुतः सौख्यं कुटुंबिनाम्

இத்தகைய கவலைகளால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட இல்லறத்தார்க்கு இன்பம் எங்கிருந்து கிடைக்கும்?

Verse 162

कुटुंबचिंताकुलितस्य पुंसः श्रुतं च शीलं च गुणाश्च सर्वे । अपक्वकुंभे निहिता इवापः प्रयांति देहेन समं विनाशनम्

குடும்பக் கவலையால் கலங்கும் மனிதனின் கல்வி, ஒழுக்கம், எல்லா நற்குணங்களும்—சுடாத மண் குடத்தில் வைத்த நீர் போல—உடலோடு சேர்ந்து அழிந்துபோகின்றன.

Verse 163

राज्येपि हि कुतः सौख्यं संधिविग्रहचिंतया । पुत्रादपि भयं यत्र तत्र सौख्यं हि कीदृशम्

அரசாட்சியிலும் கூட்டணி-போர் பற்றிய கவலையால் இன்பம் எங்கே? தன் மகனிடமிருந்தே அச்சம் இருக்கும் இடத்தில் இன்பம் எப்படியிருக்கும்?

Verse 164

स्वजातीयाद्भयं प्रायः सर्वेषामेव देहिनाम् । एकद्रव्याभिलाषित्वाच्छुनामिव परस्परम्

பெரும்பாலும் எல்லா உடலுடையோருக்கும் அச்சம் தம் இனத்தவரிடமிருந்தே எழுகிறது. ஒரே பொருளை விரும்புவதால் நாய்கள் போல ஒருவருக்கொருவர் பகைவராகின்றனர்॥

Verse 165

न प्रविश्य वनं कश्चिन्नृपः ख्यातोस्ति भूतले । निखिलं यस्तिरस्कृत्य सुखं तिष्ठति निर्भयः

காட்டில் நுழையாமல் இவ்வுலகில் எந்த அரசனும் புகழ்பெற்றதில்லை. அனைத்தையும் ஒதுக்கி நிர்பயமாக இன்பத்துடன் நிலைத்திருப்பவனே அமைதியுடையவன்॥

Verse 166

युद्धे बाहुसहस्रं हि पातयामास भूतले । श्रीमतः कार्तवीर्यस्य ऋषिपुत्रः प्रतापवान्

போரில் அந்த வீரமிகு முனிவர்புத்திரன், புகழ்மிக்க கார்த்தவீர்யனின் ஆயிரம் கரங்களைப் பூமியில் வீழ்த்தினான்॥

Verse 167

ऋषिपुत्रस्य रामस्य रामो दशरथात्मजः । जघान वीर्यमतुलमूर्ध्वगं सुमहात्मनः

முனிவர்புத்திரன் ராமன் (பரசுராமன்) எனும் மகாத்மாவின் ஒப்பற்ற வீரத்தை, உயர்ந்த பெருமையுடையதாயினும், தசரதன் மகன் ராமன் அடக்கினான்॥

Verse 168

जरासंधेन रामस्य तेजसा नाशितं यशः । जरासंधस्य भीमेन तस्यापि पवनात्मजः

ஜராசந்தன் தன் வீரத் தேஜஸால் ராமனின் புகழை மறைத்தான்; ஜராசந்தனின் புகழை பீமன் அழித்தான்—பீமனுடையதையும் பவனபுத்திரன் (ஹனுமான்) அழித்தான்॥

Verse 169

हनुमानपि सूर्येण विक्षिप्तः पतितः क्षितौ । निवातकवचान्सर्वदानवान्बलदर्पितान्

ஹனுமான் கூட சூரியனின் தாக்கத்தால் தள்ளப்பட்டு பூமியில் விழுந்தார்; அவர் தான் ஊடுருவ முடியாத கவசம் அணிந்த, வலிமை அகந்தையால் மயங்கிய எல்லா தானவர்களையும் எதிர்த்தவர்।

Verse 170

हतवानर्जुनः श्रीमान्गोपालैः स विनिर्जितः । सूर्यः प्रतापयुक्तोऽपि मेघैः संछाद्यते क्वचित्

பகைவரை அழித்த புகழ்மிக்க அர்ஜுனனும் கோபாலர்களால் வெல்லப்பட்டான்; ஒளிமிகு சூரியனும் சிலவேளை மேகங்களால் மறைக்கப்படுகிறான்।

Verse 171

क्षिप्यते वायुना मेघो वायोर्वीर्यं नगैर्जितम् । दह्यंते वह्निना शैलाः स वह्निः शाम्यते जलैः

மேகம் காற்றால் தள்ளப்படுகிறது; ஆனால் காற்றின் வலிமை மலைகளால் தடுக்கப்படுகிறது. மலைகள் தீயால் எரிகின்றன; ஆனால் அந்தத் தீ நீரால் அணைக்கப்படுகிறது।

Verse 172

तज्जलं शोष्यते सूर्यैस्ते सूर्याः सह वारिणा । त्रैलोक्येन समस्ताश्च नश्यंति ब्रह्मणो दिने

அந்த நீர் சூரியர்களால் உலர்த்தப்படுகிறது; அந்தச் சூரியர்களும் நீருடன் சேர்ந்து—முழு மூவுலகங்களோடும்—பிரம்மாவின் நாள் முடிவில் அழிகின்றனர்।

Verse 173

ब्रह्मापि त्रिदशैः सार्धमुपसंह्रियते पुनः । परार्धद्वयकालांते शिवेन परमात्मना

பிரம்மாவும் தேவர்களுடன் மீண்டும் பிரளயத்தில் லயமடைகிறார்; இரண்டு பரார்த்த காலத்தின் முடிவில் பரமாத்மா சிவனே அனைத்தையும் உபசம்ஹரிக்கிறார்।

Verse 174

एवं नैवास्ति संसारे यच्च सर्वोत्तमं बलम् । विहायैकं जगन्नाथं परमात्मानमव्ययम्

இந்த உலகில் உண்மையில் உச்சமான வலிமை எதுவும் இல்லை—அழிவிலா பரமாத்மாவான ஜகந்நாதனைத் தவிர।

Verse 175

ज्ञात्वा सातिशयं सर्वमतिमानं विवर्जयेत् । एवंभूते जगत्यस्मिन्कः सुरः पंडितोपि वा

மேன்மை என்பது ஒப்பீட்டுக்குரியது என்பதை அறிந்து, தன் அறிவின் அகந்தையை முழுதும் விலக்க வேண்டும். இப்படிப்பட்ட உலகில் யார் உண்மையில் சிறப்புடையவர்—தேவரோ, பண்டிதரோ?

Verse 176

न ह्यस्ति सर्ववित्कश्चिन्न वा मूर्खोपि सर्वतः । यावद्यस्तु विजानाति तावत्तत्र स पंडितः

யாரும் அனைத்தையும் அறிந்தவர் அல்ல; அதேபோல் யாரும் எல்லாவற்றிலும் முழுமையாக மூடனும் அல்ல. ஒருவர் எதை எவ்வளவு உணர்கிறாரோ, அதளவுக்கு அந்த விஷயத்தில் அவர் பண்டிதர்.

Verse 177

समाधाने तु सर्वत्र प्रभावः सदृशः स्मृतः । वित्तस्यातिशयत्वेन प्रभावः कस्यचित्क्वचित्

ஒரு காரியத்தைத் தீர்ப்பதில் பொதுவாகச் செயல்திறன் எங்கும் ஒரேபோல எனக் கூறப்படுகிறது; ஆனால் செல்வத்தின் மிகை காரணமாக சிலரின் செல்வாக்கு சில இடங்களில் அதிகரிக்கிறது.

Verse 178

दानवैर्निर्जिता देवास्ते दैवैर्निजिताः पुनः । इत्यन्योन्यं श्रितो लोको भाग्यैर्जयपराजयैः

தேவர்கள் தானவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்; அந்த தானவர்கள் மீண்டும் தேவர்களால் வெல்லப்பட்டனர். இவ்வாறு உலகம் பரஸ்பர சார்புடன் உள்ளது—விதியால் நிகழும் வெற்றி-தோல்விகளால்.

Verse 179

एवं वस्त्रयुगं राज्ञां प्रस्थमात्रांबुभोजनम् । यानं शय्यासनं चैव शेषं दुःखाय केवलम्

இவ்வாறு அரசர்க்கு ஒரு ஜோடி ஆடைவும், பிரஸ்த அளவான அன்னநீரும் போதுமானது; தேரும், படுக்கையும், ஆசனமும் முதலியவை—இதற்கு மேற்பட்ட அனைத்தும் துன்பத்திற்கே காரணம்.

Verse 180

सप्तमे चापि भवने खट्वामात्र परिग्रहः । उदकुंभसहस्रेभ्यः क्लेशायास प्रविस्तरः

ஏழாம் இல்லத்திலும் உடைமை என்பது ஒரு கட்டில் மட்டுமே; ஆயிரம் நீர்க்குடங்களுடன் ஒப்பிட்டாலும் அதுவும் களைப்பும் உழைப்பும் தரும் பெரும் பாரமாகிறது.

Verse 181

प्रत्यूषे तूर्यनिर्घोषः समं पुरनिवासिभिः । राज्येभिमानमात्रं हि ममेदं वाद्यते गृहे

விடியற்காலையில் நகரவாசிகளுடன் சேர்ந்து வாத்தியங்களின் முழக்கம் ஒலிக்கிறது; ஆனால் என் இல்லத்தில் அது அரசாட்சிப் பெருமை காட்டும் வெறும் ஆடம்பரமாகவே இசைக்கப்படுகிறது.

Verse 182

सर्वमाभरणं भारः सर्वमालेपनं मलम् । सर्वं प्रलपितं गीतं नृत्यमुन्मत्तचेष्टितम्

அனைத்து ஆபரணங்களும் பாரமே; அனைத்து பூச்சும் அலங்காரமும் அழுக்கே; எல்லா புலம்பலும் பாடலென எண்ணப்படுகிறது, நடனம் பித்தனின் செயற்பாடே.

Verse 183

इत्येवं राज्यसंभोगैः कुतः सौख्यं विचारतः । नृपाणां विग्रहे चिंता वान्योन्यविजिगीषया

இவ்வாறு அரசாட்சிப் போகங்களை ஆராய்ந்தால் இன்பம் எங்கே? அரசர்களுக்கு போர்-மோதலில் ஒருவரை ஒருவர் வெல்லும் ஆசையால் கவலையே நிற்கிறது.

Verse 184

प्रायेण श्रीमदालेपान्नहुषाद्या महानृपाः । स्वर्गं प्राप्ता निपतिताः कः श्रिया विंदते सुखम्

பொதுவாக நஹுஷன் முதலிய மகாராஜர்கள் செல்வச் சிறப்பின் மயக்கத்தில் மூழ்கி, ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தும் அங்கிருந்து வீழ்ந்தனர். வெறும் ஐஸ்வர்யத்தால் நிலையான இன்பம் யார்க்கு கிடைக்கும்?

Verse 185

स्वर्गेपि च कुतः सौख्यं दृष्ट्वा दीप्तां परश्रियम् । उपर्युपरि देवानामन्योन्यातिशयस्थिताम्

ஸ்வர்க்கத்திலும் இன்பம் எங்கே? பிறரின் ஒளிவீசும் உயர்ந்த செல்வத்தைப் பார்த்தால்—தேவர்களிடையிலும் ஒருவர் ஒருவரை விட மேல்மேலாக, பரஸ்பரமாக மிஞ்சும் நிலைதான் உள்ளது.

Verse 186

नरैः पुण्यफलं स्वर्गे मूलच्छेदेन भुज्यते । न चान्यत्क्रियते कर्म सोऽत्र दोषः सुदारुणः

மனிதர் ஸ்வர்க்கத்தில் புண்ணியத்தின் பலனை வேர் அறுத்ததுபோல் மட்டும் அனுபவித்து தீர்த்துவிடுகின்றனர்; அங்கே புதிய கர்மம் செய்யப்படாது. இதுவே இவ்விஷயத்தில் மிகக் கொடிய குறை.

Verse 187

छिन्नमूलतरुर्यद्वद्दिवसैः पतति क्षितौ । पुण्यस्य संक्षयात्तद्वन्निपतंति दिवौकसः

வேர் வெட்டப்பட்ட மரம் சில நாட்களில் பூமியில் விழுவது போல, புண்ணியம் குறைந்தால் ஸ்வர்க்கவாசிகளும் கீழே வீழ்வர்.

Verse 188

सुखाभिलाषनिष्ठानां सुखभोगादि संप्लवैः । अकस्मात्पतितं दुःखं कष्टं स्वर्गेदिवौकसाम्

இன்பத்தை நாடி நிற்போர்க்கு, இன்ப-போகங்களின் பெருக்கிடையே துயரம் திடீரென விழுவது மிகக் கடினம்—ஸ்வர்க்கவாசிகளுக்குக் கூட.

Verse 189

इति स्वर्गेऽपि देवानां नास्ति सौख्यं विचारतः । क्षयश्च विषयासिद्धौ स्वर्गे भोगाय कर्मणाम्

இவ்வாறு சுவர்க்கத்திலும் தேவர்களுக்கு சிந்தித்தால் உண்மையான இன்பம் இல்லை. அனுபவப் பொருள்கள் நிறைவேறாதபோது, சுவர்க்கப் போகத்திற்காகச் செய்த கர்மங்களின் புண்ணியமும் குன்றிவிடுகிறது.

Verse 190

तत्र दुःखं महत्कष्टं नरकाग्निषु देहिनाम् । घोरैश्च विविधैर्भावैर्वाङ्मनः काय संभवैः

அங்கே நரகத்தின் தீயில் உடலுடைய உயிர்கள் பேர்துயரமும் பெருங்கஷ்டமும் அனுபவிக்கின்றனர். வாக்கு, மனம், உடல் ஆகியவற்றிலிருந்து எழும் கொடிய பலவகை வேதனைகளால் அவர்கள் வாட்டப்படுகின்றனர்.

Verse 191

कुठारच्छेदनं तीव्रं वल्कलानां च तक्षणम् । पर्णशाखाफलानां च पातश्चंडेन वायुना

அங்கே கோடாரிகளால் கடுமையான வெட்டுதல் நடைபெறுகிறது; மரப்பட்டையும் உரித்தெடுக்கப்படுகிறது. கொடிய காற்றால் இலைகள், கிளைகள், கனிகளும் கீழே வீழ்த்தப்படுகின்றன.

Verse 192

उन्मूलनान्नदीभिश्च गजैरन्यैश्च देहिभिः । दावाग्निहिमशोषैश्च दुःखं स्थावरजातिषु

நிலையான உயிரினங்களில் (மரங்கள், செடிகள் முதலியவை) ஆறுகளால் வேரோடு பிடுங்கப்படுதல், யானைகள் மற்றும் பிற உடலுடைய உயிர்களால் சேதம், மேலும் காட்டுத்தீ, பனிப்பொழிவு, உலர்ச்சி வெப்பம் ஆகியவற்றால் துன்பம் உண்டாகிறது.

Verse 193

तद्वद्भुजंगसर्पाणां क्रोधे दुःखं च दारुणम् । दुष्टानां घातनं लोके पाशेन च निबंधनम्

அதேபோல் பாம்புகளுக்கும் நாகங்களுக்கும் கோபம் எழும்போது கொடிய துன்பம் உண்டாகிறது. உலகில் தீயோர் கொல்லப்படுவதும், கயிற்றுப் பாசத்தால் கட்டப்படுவதும் நிகழ்கிறது.

Verse 194

अकस्माज्जन्ममरणं कीटानां च मुहुर्मुहुः । सरीसृपनिकायानामेवं दुःखान्यनेकधा

பூச்சிகளுக்கு பிறப்பும் இறப்பும் திடீரென மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன; மேலும் ஊர்ந்து செல்லும் உயிரினக் கூட்டத்திற்கும் இவ்விதமாகப் பலவகைத் துன்பங்கள் உண்டாகின்றன।

Verse 195

पशूनामात्मशमनं दंडताडनमेव च । नासावेधेन संत्रासः प्रतोदेन सुताडनम्

விலங்குகளை ‘அடக்குதல்’ என்பது கம்பால் அடிப்பதாலேயே நடக்கிறது; மூக்கைத் துளைப்பதால் அச்சம் உண்டாகிறது, மேலும் கோலால்/கோடாரியால் கடுமையாகத் தாக்கப்படுகின்றன।

Verse 196

वेत्रकाष्ठादिनिगडैरंकुशेनांगबंधनम् । भावेन मनसा क्लेशैर्भिक्षा युवादिपीडनम्

பிரம்பு, மரம் முதலிய கட்டுகளாலும், அங்குசத்தாலும் உடல் உறுப்புகள் கட்டப்படுகின்றன; மனத்தை வேதனையால் துன்புறுத்தி வலுக்கட்டாயமாக பிச்சை எடுக்கச் செய்கின்றனர், இளையோர் முதலியவர்களையும் ஒடுக்குகின்றனர்।

Verse 197

आत्मयूथवियोगैश्च बलान्नयनबंधने । पशूनां संति कायानामेवं दुःखान्यनेकशः

தம் கூட்டத்திலிருந்து பிரிவு, மேலும் வலுக்கட்டாயமாக இழுத்துச் சென்று கட்டிவைப்பது—இதனால் உடலுடைய விலங்குகள் இவ்விதமாகப் பல துன்பங்களை அனுபவிக்கின்றன।

Verse 198

वर्षाशीतातपाद्दुःखं सुकष्टं ग्रहपक्षिणाम् । क्लेशमानाति कायानामेवं दुःखान्यनेकधा

மழை, குளிர், சுடும் வெயில் ஆகியவற்றால் துன்பம் உண்டாகிறது—வீட்டுச் சூழலில் வாழும் உயிர்களுக்கும் பறவைகளுக்கும் அது மிகக் கடினம்; உடலுடையோர் இவ்விதமாகப் பலவகை வேதனை, துயரை அனுபவிக்கின்றனர்।

Verse 199

गर्भवासे महद्दुःखं जन्मदुःखं तथा नृणाम् । सुबाल्यदुःखं चाज्ञानं कौमारे गुरुशासनम्

மனிதர்க்கு கர்ப்பவாசத்தில் பெருந்துயரம் உண்டு; பிறப்பின்போதும் துன்பம் உண்டு. சிறுபிள்ளைப் பருவத்தில் அறியாமையால் உண்டாகும் துயரம், இளமைத் தொடக்கத்தில் குருவின் கட்டுப்பாடும் உண்டு.

Verse 200

यौवने कामरागाभ्यां दुःखं चैवेर्ष्यया पुनः । कृषिवाणिज्यसेवाद्यैर्गोरक्षादिक कर्मभिः

இளமையில் காமமும் ஆசையும் துன்பம் தரும்; மீண்டும் பொறாமையும் துயரம் தரும். வேளாண்மை, வாணிகம், சேவை போன்ற தொழில்களாலும், மாடுபேணல் முதலிய உழைப்பாலும் துன்பம் உண்டாகும்.