Adhyaya 63

Verse 1

सुकर्मोवाच । तयोश्चापि द्विजश्रेष्ठ मातापित्रोश्च स्नातयोः । पुत्रस्यापि हि सर्वांगे पतंत्यंबुकणा यदा

சுகர்மன் கூறினான்—ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! அந்த விதி நிகழ்ந்தபோது, நீராடிய தாய் தந்தையினதும், மகனினதும், அவன் உடலெங்கும் நீர்த்துளிகள் விழும் வேளையில்—

Verse 2

सर्वतीर्थसमं स्नानं पुत्रस्यापि सुजायते । पतितं विकलं वृद्धमशक्तं सर्वकर्मसु

மகனுக்கான இவ்வித நீராடல் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியதற்குச் சமமான பலனை அளிக்கும். வீழ்ந்தவர், குறைபட்டவர், முதியவர், எல்லாக் கடமைகளிலும் இயலாதவருக்கும் இது நன்மை தரும்.

Verse 3

व्याधितं कुष्ठिनं तातं मातरं च तथाविधाम् । उपाचरति यः पुत्रस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

நோயுற்று குஷ்டம் கொண்ட தந்தையையும், அதே நிலையிலுள்ள தாயையும் அன்புடன் பராமரிக்கும் மகனின் புண்ணியத்தை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

विष्णुस्तस्य प्रसन्नात्मा जायते नात्र संशयः । प्रयाति वैष्णवं लोकं यदप्राप्यं हि योगिभिः

அவன்மேல் விஷ்ணு மனமகிழ்ந்து அருள்புரிவார்—இதில் ஐயமில்லை. யோகிகளுக்கும் எட்டாத வைஷ்ணவ லோகத்தை அவன் அடைகிறான்.

Verse 5

पितरौ विकलौ दीनौ वृद्धावेतौ गुरू सुतः । महागदेन संप्राप्तौ परित्यजति पापधीः

தாய் தந்தை பலவீனமடைந்து, துன்புற்று, முதுமையடைந்து, கடும் நோயால் பீடிக்கப்படும்போது, பாவமனம் கொண்ட மகன் அவர்களைத் துறக்கிறான்.

Verse 6

पुत्रो नरकमाप्नोति दारुणं कृमिसंकुलम् । वृद्धाभ्यां च समाहूतो गुरूभ्यामिह सांप्रतम्

அத்தகைய மகன் புழுக்கள் நிறைந்த கொடிய நரகத்தை அடைகிறான்; இப்பொழுதே இங்கே அந்த இரு முதிய குருவொத்தவர்களால் அழைக்கப்படுகிறான்.

Verse 7

न प्रयाति सुतो भूत्वा तस्य पापं वदाम्यहम् । विष्ठाशी जायते मूढो ग्रामघ्रोणी न संशयः

மகனாக இருந்தும் அவன் நல்வழியில் செல்லான்; அவன் பாவத்தை நான் உரைக்கிறேன். அவன் மடையன், மலமுண்ணி, கிராமப் பன்றி ஆகப் பிறக்கிறான்—ஐயமில்லை.

Verse 8

यावज्जन्मसहस्रं तु पुनः श्वा चाभिजायते । पुत्रगेहेस्थितौ वृद्धौ माता च जनकस्तथा

ஆயிரம் பிறவிகள் வரை அவன் மீண்டும் மீண்டும் நாயாகப் பிறக்கிறான்; அதுபோல முதிய தாயும் தந்தையும் மகனின் வீட்டிலேயே தங்கிக் கிடக்கின்றனர்.

Verse 9

अभोजयित्वा तावन्नं स्वयमत्ति च यः सुतः । मूत्रं विष्ठां स भुंजीत यावज्जन्मसहस्रकम्

அவர்களுக்கு அதளவு அன்னம் முதலில் அளிக்காமல் தானே உண்ணும் மகன், ஆயிரம் பிறவிகள் வரை மூத்திரமும் மலமும் உண்ண வேண்டியவன் ஆவான்।

Verse 10

कृष्णसर्पो भवेत्पापी यावज्जन्मशतद्वयम् । मातरंपितरं वृद्धमवज्ञाय प्रवर्त्तते

முதிய தாய் தந்தையை அவமதித்து நடக்கும் பாவி, இருநூறு பிறவிகள் வரை கருநாகமாக (கறுப்பு பாம்பாக) பிறப்பான்।

Verse 11

ग्राहोपि जायते दुष्टो जन्मकोटिशतैरपि । तावेतौ कुत्सते पुत्रः कटुकैर्वचनैरपि

கோடிக்கணக்கான பிறவிகள் கடந்தாலும் மகன் தீயவனாகப் பிறக்கலாம்; அந்த மகனே அந்த இருவரையும் (தாய் தந்தையை) கடுமையான சொற்களால் இகழ்கிறான்।

Verse 12

स च पापी भवेद्व्याघ्रः पश्चादृक्षः प्रजायते । मातरंपितरं पुत्रो यो न मन्येत दुष्टधीः

தாய் தந்தையை மதிக்காத தீய மனமுடைய மகன் பாவி; அவன் முதலில் புலியாகி, பின்னர் கரடியாகப் பிறப்பான்।

Verse 13

कुंभीपाके वसेत्तावद्यावद्युगसहस्रकम् । नास्ति मातृसमं तीर्थं पुत्राणां च पितुः समम्

அவன் கும்பீபாக நரகத்தில் ஆயிரம் யுகங்கள் தங்குவான். தாய்க்கு ஒப்பான தீர்த்தம் இல்லை; பிள்ளைகளுக்கு தந்தைக்கு ஒப்பானவர் இல்லை।

Verse 14

तारणाय हितायैव इहैव च परत्र च । तस्मादहं महाप्राज्ञ पितृदेवं प्रपूजये

விடுதலையும் நலனும் பெற—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும்—ஆகையால், ஓ மஹாப்ராஜ்ஞரே, நான் பித்ருதேவர்களை பக்தியுடன் வழிபடுகிறேன்।

Verse 15

मातृदेवं सर्वदेव योगयोगी तथाभवम् । मातृपितृप्रसादेन संजातं ज्ञानमुत्तमम्

நான் தாயைத் தெய்வமாக—அதாவது எல்லாத் தேவர்களின் உருவாக—கருதினேன்; அதனால் நான் யோகத்தின் யோகியாக ஆனேன். தாய்-தந்தையின் அருளால் எனக்குள் உத்தம ஞானம் உதித்தது।

Verse 16

त्रिलोकीयं समस्ता तु संयाता मम वश्यताम् । अर्वाचीनगतिं जाने देवस्यास्य महात्मनः

மூன்று உலகங்களிலுள்ள எல்லா உயிர்களும் என் வசத்திற்குள் வந்தன; ஆயினும் இந்த மஹாத்மத் தேவனின் முன்னேறும் வழியை நான் அறிகிறேன்।

Verse 17

वासुदेवस्य तस्यैव पराचीनां महामते । सर्वं ज्ञानं समुद्भूतं पितृमातृप्रसादतः

ஓ மஹாமதியே, முன்னோர்களில் அந்த வாசுதேவரிடமிருந்தே எல்லா ஞானமும் தோன்றியது—தந்தை தாயின் அருளால்।

Verse 18

को न पूजयते विद्वान्पितरं मातरं तथा । सांगोपांगैरधीतैस्तैः श्रुतिशास्त्रसमन्वितैः

வேதத்தை அங்கோபாங்கங்களுடன் கற்றவனாகவும், ஸ்ருதி-சாஸ்திர உபதேசங்களால் நிறைந்தவனாகவும் உள்ள எந்தப் பண்டிதன் தந்தையையும் அதுபோலத் தாயையும் வணங்காமல் இருப்பான்?

Verse 19

वेदैरपि च किं विप्रा पिता येन न पूजितः । माता न पूजिता येन तस्य वेदा निरर्थकाः

ஓ விப்ரர்களே, தந்தையை மதிக்காதவனுக்கு வேதங்களாலும் என்ன பயன்? தாயை வழிபடாதவனுக்கு வேதங்கள் பொருளற்றவையாகின்றன.

Verse 20

यज्ञैश्च तपसा विप्र किं दानैः किं च पूजनैः । प्रयाति तस्य वैफल्यं न माता येन पूजिता

ஓ பிராமணரே, யாகமும் தவமும் என்ன பயன்—தானமும் பூஜையும் என்ன பயன்? தாயை மதிக்காதவனுக்கு அனைத்தும் பயனற்றதாகிறது.

Verse 21

न पिता पूजितो येन जीवमानो गृहे स्थितः । एष पुत्रस्य वै धर्मस्तथा तीर्थं नरेष्विह

உயிருடன் வீட்டில் இருக்கும் தந்தையையும் மதிக்காதவன் புத்ர தர்மத்தில் தவறுகிறான்; இவ்வுலகில் மனிதர்க்கு தந்தைச் சேவையே தீர்த்தமாகும்.

Verse 22

एष पुत्रस्य वै मोक्षस्तथा जन्मफलं शुभम् । एष पुत्रस्य वै यज्ञो दानमेव न संशयः

இதுவே மகனுக்கான மோட்சம்; இதுவே அவன் பிறப்பின் நல்விளைவு. மகனுக்கு இதுவே யாகம், இதுவே தானம்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 23

पितरं पूजयेन्नित्यं भक्त्या भावेन तत्परः । तस्य जातं समस्तं तद्यदुक्तं पूर्वमेव हि

பக்தியும் உள்ளார்ந்த மரியாதையும் கொண்டு முழுமையாக அர்ப்பணித்து தந்தையை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; ஏனெனில் அவரிடமிருந்து பிறந்த அனைத்தும் முன் கூறியதுபோலவே உள்ளது.

Verse 24

दानस्यापि फलं तेन तीर्थस्यापि न संशयः । यज्ञस्यापि फलं प्राप्तं माता येनाप्युपासिता

யார் தாயை முறையாகச் சேவை செய்து வழிபட்டாரோ, அவருக்கு தானத்தின் பலன் கிடைக்கும்; ஐயமின்றி தீர்த்தயாத்திரையின் பலனும்; யாகங்களின் பலனும் கிடைக்கும், ஏனெனில் தாய் உரிய முறையில் போற்றப்பட்டாள்।

Verse 25

पिता येन सुभक्त्या च नित्यमेवाप्युपासितः । तस्य सर्वा सुसंसिद्धा यज्ञाद्याः पुण्यदाः क्रियाः

யார் உண்மையான பக்தியுடன் தினமும் தந்தையைச் சேவை செய்து வழிபடுகிறாரோ, அவருக்கு யாகம் முதலான எல்லாப் புண்ணியக் கிரியைகளும் முழுமையாக நிறைவேறும்।

Verse 26

एतदर्थं समाज्ञातं धर्मशास्त्रं श्रुतं मया । पितृभक्तिपरो नित्यं भवेत्पुत्रो हि पिप्पल

இந்த நோக்கத்திற்காகவே நான் தர்மசாஸ்திரத்தை முறையாகக் கேட்டு அறிந்தேன். ஆகவே, ஓ பிப்பலா, மகன் எப்போதும் தந்தைபக்தியில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்।

Verse 27

तुष्टे पितरि संप्राप्तं यदुराज्ञा पुरा सुखम् । रुष्टे पितरि च प्राप्तं महत्पापं पुरा शृणु

இப்போது கேள்—முன்னொரு காலத்தில் யது அரசன் தந்தை மகிழ்ந்தபோது இன்பம் பெற்றான்; தந்தை சினந்தபோது பெரும் பாவத்தை அடைந்தான்।

Verse 28

रुरुणा पौरवेणापि पित्रा शप्तेन भूतले । एवं ज्ञानं मया चाप्तं द्वावेतौ यदुपासितौ

இந்த பூமியில் பௌரவ குலத்து ருருவும் தந்தையின் சாபத்தைப் பெற்றபோது இதே ஞானத்தை அடைந்தான். நானும் இவ்வறிவை பெற்றேன்: வழிபடத்தக்கோர் இவ்விருவரே।

Verse 29

एतयोश्च प्रसादेन प्राप्तं फलमनुत्तमम्

இவ்விருவரின் அருளால் ஒப்பற்ற பலன் பெறப்பட்டது.

Verse 63

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थमाहात्म्ये त्रिषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின்கீழ் மாதாபித்ரு தீர்த்த மஹாத்மியத்தை உரைக்கும் அறுபத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.