Adhyaya 56

Verse 1

विष्णुरुवाच । तस्याः सत्यविनाशाय मन्मथः ससुराधिपः । प्रस्थितः सुकलां तर्हि सत्यो धर्ममथाब्रवीत्

விஷ்ணு கூறினார்—அவளுடைய சத்தியம் (சதித்துவம்) அழியும்படியாக மன்மதன் தேவராதிபதி இந்திரனுடன் புறப்பட்டான். அப்போது சத்யா தர்மனை நோக்கி இவ்வாறு சொன்னாள்।

Verse 2

पश्य धर्म महाप्राज्ञ मन्मथस्य विचेष्टितम् । तवार्थमात्मनश्चैव पुण्यस्यापि महात्मनः

மகாப்ராஜ்ஞனே தர்மா! மன்மதனின் செயல்களைப் பார்—இவை உன் நலனுக்காகவும், என் நலனுக்காகவும், மகாத்மாவான புண்யனின் நலனுக்காகவும் ஆகும்।

Verse 3

विसृजामि महास्थानं वास्तुरूपं सुखोदयम् । सत्याख्यं च सुप्रियाख्यं सुदेवाख्यं गृहोत्तमम्

நான் அந்த மகா நிலையைக் வெளிப்படுத்துகிறேன்—வீட்டுருவம் கொண்டு இன்பத்தின் உதயத்தை அளிப்பது; ‘சத்யம்’, ‘சுப்ரியா’, ‘சுதேவம்’ எனப் பெயர்பெற்ற சிறந்த இல்லம் அது।

Verse 4

तमेव नाशयेद्गत्वा काम एष प्रमत्तधीः । रिपुरूपः सुदुष्टात्मा अस्माकं हि न संशयः

அவனிடமே சென்று அவனையே அழிக்க வேண்டும்—இந்த காமன் மதிமயங்கியவன். பகைவர் வேடத்தில் வந்த மிகக் கொடிய தீயவன்; இதில் எங்களுக்கு ஐயமில்லை।

Verse 5

पतिस्तपोधनो विप्रः सुसती या पतिव्रता । सुसत्यो भूपतिर्धर्मममगेहानसंशयः

அவளுடைய கணவர் தவத்தால் ஒளிரும் பிராமணர்; அவள் சுசதி, பதிவிரதை, உறுதியான மனைவி. அரசன் சத்தியவான், தர்மநெறியான்; அவன் இல்லம் ஐயமின்றி நன்கு ஆளப்படுகிறது.

Verse 6

यत्राहं वृद्धिसंपुष्टस्तत्र वासो हि ते भवेत् । तत्र पुण्यं समायाति श्रद्धया सह क्रीडते

நான் போஷிக்கப்பட்டு வளர்ச்சி பெறும் இடமே உன் வாசஸ்தலம் ஆகுக. அங்கே புண்ணியம் வந்து கூடும்; அது ஸ்ரத்தையுடன் சேர்ந்து விளையாடும்.

Verse 7

क्षमा शांत्या समायुक्ता आयाति मम मंदिरम् । यथा सत्यो दमश्चैव दया सौहृदमेव च

சாந்தியுடன் இணைந்த க்ஷமா என் ஆலயத்திற்கு வருகிறது; அதுபோல சத்தியம், தமம் (இந்திரியக் கட்டுப்பாடு), மேலும் தயை மற்றும் சௌஹார்தமும் வருகின்றன.

Verse 8

प्रज्ञायुक्तः स निर्लोभो यत्राहं तत्र संस्थितः । शुचिः स्वभावस्तत्रैव अमी च मम बांधवाः

பிரஞ்ஞையுடன் கூடிய, லோபமற்றவன் நான் இருக்கும் இடத்திலேயே தங்குகிறான். இயல்பாகவே தூயவன் அங்கேயே நிலைத்திருப்பான்—இவர்களும் என் உறவினர்கள்.

Verse 9

अस्तेयमप्यहिंसा च तितिक्षा वृद्धिरेव च । मम गेहे समायाता धन्यतां शृणु धर्मराट्

அஸ்தேயம், அஹிம்சை, திதிக்ஷை, மேலும் உண்மையான வளம் என் இல்லத்தில் வந்து சேர்ந்தன. ஓ தர்மராஜா, இந்த பாக்கியத்தை கேளும்.

Verse 10

गुरूणां चापि शुश्रूषा विष्णुर्लक्ष्म्या समावृतः । मद्गेहं तु समायांति देवाश्चाग्निपुरोगमाः

குருக்களின் பணிவிடையால் லக்ஷ்மியுடன் கூடிய விஷ்ணு அங்கே வாசம் செய்கிறான்; அக்னியை முன்னணியாகக் கொண்டு தேவர்களும் நிச்சயமாக என் இல்லத்துக்கு வருகின்றனர்.

Verse 11

मोक्षमार्गं प्रकाशेद्यो ज्ञानोदीप्त्या समन्वितः । एतैः सार्धं वसाम्येव सतीषु धर्मवत्सु च

உண்மை ஞானத்தின் ஒளியால் மோட்சப் பாதையை வெளிப்படுத்துபவர்களுடன் நான் உறுதியாக வாசம் செய்கிறேன்; மேலும் தர்மநெறி கொண்ட சதிப் பெண்களிடமும் வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 12

साधुष्वेतेषु सर्वेषु गृहरूपेषु मे सदा । उक्तेनापि कुटुंबेन वसाम्येव त्वया सह

இந்த எல்லா சாது-இல்லங்களிலும் நான் எப்போதும் இருப்பேன்; குடும்பத்தார் அழைத்தாலும், உன்னுடன் சேர்ந்து அங்கேயே நிச்சயமாக வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 13

ससत्वाः साधुरूपास्ते वेधसा मे गृहीकृताः । संचरामि महाभाग स्वच्छंदेन च लीलया

சத்த்வ குணம் நிறைந்த அந்த சாது-வடிவ உயிர்களை வேதஸ் (விதாதா) என் பொறுப்பில் ஒப்படைத்தார்; ஓ மகாபாகா, நான் சுதந்திரமாக லீலையுடன் விருப்பம்போல் உலாவுகிறேன்.

Verse 14

ईश्वरश्च जगत्स्वामी त्रिनेत्रो वृषवाहनः । मम गेहे स्वरूपेण वर्तते शिवया युतः

ஈஸ்வரன்—ஜகத்ஸ்வாமி, மும்முகன் (திரிநேத்ரன்), வृषபவாஹனன்—சிவையுடன் தன் சொந்த ஸ்வரூபமாக என் இல்லத்தில் தங்குகின்றான்.

Verse 15

तदिदं संसृतेः सारं गृहरूपं महेश्वरम् । सदनं शंकरेत्याख्यं नाशितं मन्मथेन वै

இது உலகச் சுழற்சியின் சாரமாய், இல்லற வடிவில் இருந்த மகேஸ்வரனே. ‘சங்கரனின் இல்லம்’ எனப் பெயர்பெற்ற அந்த வாசஸ்தலம் மன்மதன் (காமன்) ஆல் நிச்சயமாக அழிக்கப்பட்டது.

Verse 16

विश्वामित्रं महात्मानं तपंतं तप उत्तमम् । मेनकां हि समाश्रित्य कामोयं जितवान्पुरा

முன்னொரு காலத்தில் இதே காமன், மேனகையை ஆதாரமாகக் கொண்டு, உத்தம தவத்தில் ஈடுபட்ட மகாத்மா விஸ்வாமித்திரரை வென்றான்.

Verse 17

सती पतिव्रताहल्या गौतमस्य प्रिया शुभा । सुसत्याच्चालिता तेन मन्मथेन दुरात्मना

கௌதமரின் மங்களமான பிரியையான, சதி பத்தினி அகல்யை—உண்மையிலே நம்பிக்கையுடையவளாயிருந்தும்—அந்த துராத்ம மன்மதனால் கலங்கச் செய்யப்பட்டாள்.

Verse 18

मुनयः सत्यधर्मज्ञा नानास्त्रियः पतिव्रताः । मद्गृहास्ता इमाः सर्वा दीपिताः कामवह्निना

‘சத்தியமும் தர்மமும் அறிந்த முனிவர்கள், பல பத்தினி பெண்கள்—என் இல்லத்திலுள்ள இவர்கள் அனைவரும் காமாக்னியால் எரியவிடப்பட்டனர்.’

Verse 19

दुर्धरो दुःसहो व्यापी योतिसत्येषु निष्ठुरः । मामेवं पश्यते नित्यं क्व सत्यः परितिष्ठति

அடக்க இயலாதவன், தாங்க முடியாதவன், எங்கும் பரவியவன், மிகச் சத்தியநிஷ்டர்களிடமும் கடுமையானவன்—என்னை எப்போதும் இவ்வாறே ஒருவர் காணின், அப்போது சத்தியம் எங்கே நிலைபெறும்?

Verse 20

समां ज्ञात्वा समायाति बाणपाणिर्धनुर्धरः । नाशयेन्मद्गृहं पापो वीतिहोत्रैश्च नामकैः

காலம் ஏற்றதாக அறிந்து, அம்புகளைத் தாங்கிய வில்லாளன் வந்து சேர்கிறான். அந்தப் பாவி ‘வீதிஹோத்ர’ என அழைக்கப்படுவோருடன் என் இல்லத்தை அழிப்பான்.

Verse 21

पापलेशाश्च ये क्रूरा अन्ये पाखंडसंश्रयाः । ते तु बुद्ध्याऽहिताः सर्वे सत्यगेहं विशंति हि

பாவத்தின் சிறு களங்கத்தால் மாசுற்றவரும், கொடியவரும், மேலும் பாசாங்கு மதவஞ்சகத்தைச் சார்ந்தவரும்—அனைவரும் தீமை நோக்கிய புத்தியுடன் ‘சத்திய’த்தின் இல்லத்தில் நுழைகின்றனர்.

Verse 22

सेनाध्यक्षैरसत्यैस्तु छद्मना तेन साधितः । पातयेदर्दयेद्गेहं पापः शस्त्रैर्दुरात्मभिः

பொய்மையான சேனாதிபதிகள் செய்த அதே வஞ்சகத்தால் ஏமாற்றப்பட்ட அந்தப் பாவி—ஆயுதம் தாங்கிய தீயவர்களுடன்—வீடுகளை இடித்து நொறுக்குவான்.

Verse 23

मामेवं ताडयेत्पापो महाबल मनोभवः । अस्य धाम्ना प्रदग्धोहं शून्यतां हि व्रजामि वै

இவ்வாறு அந்தப் பாவி, மாபெரும் வலிமையுடைய மனோபவ (காமன்) என்னைத் தாக்குகிறான். அவன் தாமத்தின் ஒளியால் எரிந்த நான் நிச்சயமாக வெறுமைக்குள் செல்கிறேன்.

Verse 24

नूतनं गृहमिच्छामि स्त्रियाख्यं पतिभूपतिम् । कृकलस्यापि पुण्यस्य प्रियेयं शिवमंगला

எனக்கு புதிய இல்லம் வேண்டும்; மனிதர்களில் அரசனாகிய கணவன் வேண்டும். இப்பிரியாள் சிவமங்கலமயி; ஒரு ‘கிருகல’த்தின் சிறு புண்ணியத்தால்கூட (இவ்வரம்) நிறைவேறுக.

Verse 25

तद्गृहं सुकलाख्यं मे दग्धुं पापः समुद्यतः । अयमेष सहस्राक्षः कामेन सहितो बली

அந்தப் பாவி என் ‘சுகலா’ எனப்படும் இல்லத்தை எரிக்க எழுந்துள்ளான். இதோ காமனுடன் கூடிய வலிமைமிகு ஆயிரக்கண் இந்திரன் வந்துள்ளான்.

Verse 26

कामस्य कारणात्कस्मात्पूर्ववृत्तं न विंदति । अहल्यायाः प्रसंगेन मेषोपस्थो व्यजायत

காமத்தின் காரணத்தால் ஏன் முன்நிகழ்ந்ததை உணர முடியாது? அகல்யா சம்பந்தமான நிகழ்வால் (இந்திரனுக்கு) ஆட்டின் இனப்புறுப்பு தோன்றியது.

Verse 27

पौरुषं हि मुनेर्दृष्ट्वा सत्याश्चैव प्रधषर्णात् । नष्टः कामस्य दोषेण सुरराट्तत्र संस्थितः

முனிவரின் தன்னடக்கமிக்க வீரத்தையும், சத்யாவின் உறுதியான எதிர்ப்பையும் கண்டதும், காமக் குற்றத்தால் தாழ்ந்த தேவராஜன் இந்திரன் அங்கேயே நின்றான்.

Verse 28

भुक्तवान्दारुणं शापं दुःखेन महतान्वितः । कृकलस्य प्रियामेनां सुकलां पुण्यचारिणीम्

கொடூரமான சாபத்தை அனுபவித்து, பெருந்துயரால் மூழ்கி, அவன் க்ருகலனின் பிரியமான புண்ணியநடையுடைய சுகலாவை அணைந்தான்.

Verse 29

एष हंतुं सहस्राक्ष उद्यतः कामसंयुतः । यथा चेंद्रेण नायाति काम एष तथा कुरु

ஓ சகஸ்ராக்ஷா! இவன் காமத்தால் தூண்டப்பட்டு கொல்லத் தயாராக உள்ளான். இந்திரனில் இக்காமவேகம் புகாதபடி நீ செய்.

Verse 30

धर्मराज महाप्राज्ञ भवान्मतिमतां वरः । धर्मराज उवाच । ऊनं तेजः करिष्यामि कामस्य मरणं तथा

ஹே தர்மராஜா, மஹாப்ராஜ்ஞரே! அறிவுடையோரில் நீர் சிறந்தவர். தர்மராஜன் கூறினான்—அவனுடைய தேஜஸ்ஸை நான் குறைப்பேன்; அதுபோல காமனின் மரணத்தையும் நிகழ்த்துவேன்.

Verse 31

एकोपायो मया दृष्टस्तमिहैव प्रपश्यतु । प्रज्ञा चैषा महाप्राज्ञा शकुनीरूपचारिणी

நான் ஒரு வழியை கண்டேன்; அவன் இதே இடத்தில் அதை எண்ணிப் பார்க்கட்டும். இந்தப் பிரஜ்ஞையே—மிகுந்த அறிவுடையவள்—பறவையின் வடிவில் உலாவுகிறாள்.

Verse 32

भर्तुरागमनं पुण्यं शब्देनाख्यातु खे यतः । शकुनस्य प्रभावेण भर्तुश्चागमनेन च

வானில் இருந்த பறவை தன் ஒலியால் கணவனின் புண்ணியமான வருகையை அறிவித்தது; பறவையின் பிரபாவத்தாலும், கணவனின் வருகையாலும் கூட.

Verse 33

दुष्टैर्नष्टा न भूयेत स्वस्थचित्ता न संशयः । प्रज्ञा संप्रेषिता तेन गता सा सुकलागृहम्

தீயவர்களால் அவள் மீண்டும் அழிவுற மாட்டாள்—இதில் ஐயமில்லை; அவளின் மனம் இப்போது அமைதியாக உள்ளது. அவனால் அனுப்பப்பட்ட பிரஜ்ஞா சுகலாவின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.

Verse 34

प्रकुर्वती महच्छब्दं दृष्टदेवेव सा बभौ । पूजिता मानिता प्रज्ञा धूपदीपादिभिस्तदा

அவள் பெரும் ஒலி எழுப்பியபடி, தேவதரிசனம் கண்டவள்போல் தோன்றினாள். அப்போது பிரஜ்ஞாவை தூபம், தீபம் முதலியவற்றால் பூஜித்து மரியாதை செய்தனர்.

Verse 35

ब्राह्मणं सुकलापृच्छत्किमेषा च वदेन्मम । ब्राह्मण उवाच । भर्तुश्चागमनं ब्रूते तवैव सुभगे स्थिरा

சுகலா பிராமணனை வினவினாள்—“இவள் எனக்கு என்ன சொல்கிறாள்?” பிராமணன் கூறினான்—“உன் கணவர் வருவார் என்று அவள் சொல்கிறாள்; ஓ சுபாகியே, நீ உறுதியாக நிலைத்திரு।”

Verse 36

दिनसप्तकमध्ये स आगमिष्यति नान्यथा

ஏழு நாட்களுக்குள் அவர் நிச்சயமாக வருவார்; வேறுவிதமாக நிகழாது।

Verse 37

इत्येवमाकर्ण्यसुमंगलं वचः प्रहर्षयुक्ता सहसा बभूव । धर्मज्ञमेकं सगुणं हि कांतं शकुनात्प्रदिष्टं हि समागतं तम्

அத்தகைய மிக மங்களமான சொற்களை கேட்டவுடன் அவள் திடீரென பேரானந்தத்தில் மூழ்கினாள். தர்மத்தை அறிந்த, குணநிறைந்த, ஒரே அன்பன்—சகுனப் பறவை முன்னறிவித்தபடியே—அவர் வந்தடைந்தார் என்று அவள் உணர்ந்தாள்।