Adhyaya 53

Verse 1

सुकलोवाच । एवं धर्मं श्रुतं पूर्वं पुराणेषु तदा मया । पतिहीना कथं भोगं करिष्ये पापनिश्चया

சுகலா கூறினாள்—முன்பு புராணங்களில் இத்தகைய தர்மத்தை நான் கேட்டேன்; ஆனால் கணவரற்ற நான், பாவத்தை உறுதி செய்து கொண்டு எவ்வாறு போகத்தை அனுபவிப்பேன்?

Verse 2

कांतेन तु विना तेन जीवं काये न धारये । विष्णुरुवाच । एवमुक्त्वा परं धर्मं पतिव्रतमनुत्तमम्

அந்த அன்புக் கணவர் இன்றித் தன் உடலில் உயிரைத் தாங்கமாட்டாள். விஷ்ணு கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அவர் உன்னதமான தர்மமாகிய ஒப்பற்ற பதி-விரத தர்மத்தை உரைத்தார்।

Verse 3

तास्तु सख्यो वरा नार्यो हर्षेण महतान्विताः । श्रुत्वा धर्मं परं पुण्यं नारीणां गतिदायकम्

அவளுடைய தோழியர்—உத்தமப் பெண்கள்—மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர்; பெண்களுக்கு நல்வழி அளிக்கும் பரம புண்ணிய தர்மத்தை அவர்கள் கேட்டதால்।

Verse 4

स्तुवंति तां महाभागां सुकलां धर्मवत्सलाम् । ब्राह्मणाश्च सुराः सर्वे पुण्यस्त्रियो नरोत्तम

மனிதர்களில் சிறந்தவனே! பிராமணர்களும், எல்லாத் தேவர்களும், புண்ணியமிக்க பெண்களும்—அனைவரும் தர்மத்தை நேசிக்கும் மகாபாக்கியமான சுகலாவைத் துதிக்கின்றனர்।

Verse 5

तस्या ध्यानं प्रकुर्वंति पतिकामप्रभावतः । अत्यर्थं दृढतामिंद्र सुःविचिंत्य सुरेश्वरः

அவளுடைய கணவன்-பற்று எனும் சக்தியால் அனைவரும் அவளைத் தியானிக்கின்றனர்; ஓ இந்திரா, தேவர்களின் ஆண்டவன் நன்கு சிந்தித்து அவளுக்கு மிக உறுதியான சங்கல்பத்தை அருளினான்।

Verse 6

सुकलायाः परं भावं सुविचार्यामरेश्वरः । चालये धैर्यमस्याश्च पतिस्नेहं न संशयः

சுகலையின் ஆழ்ந்த மனநிலையை நன்கு ஆராய்ந்த தேவேந்திரன் மனத்தில்—“அவளின் திடத்தையும் குலைக்கிறேன்; அவளின் கணவன்-அன்பில் ஐயமில்லை” என்று எண்ணினான்।

Verse 7

सस्मार मन्मथं देवं त्वरमाणः सुराधिपः । पुष्पचापं स संगृह्य मीनकेतुः समागतः

விரைந்து தேவர்களின் தலைவன் மன்மத தேவனை நினைத்தான்; மலர்வில் ஏந்தி மீனகேது (மன்மதன்) அங்கே வந்து சேர்ந்தான்।

Verse 8

प्रियया च तया युक्तो रत्या दृष्टमहाबलः । बद्धांजलिपुटो भूत्वा सहस्राक्षमुवाच सः

தன் பிரியையான ரதியுடன் வந்த அந்த மகாபலவானைக் கண்டு, அவன் கைகூப்பி சஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) முன்னே உரைத்தான்।

Verse 9

कस्मादहं त्वया नाथ अधुना संस्मृतो विभो । आदेशो दीयतां मेद्य सर्वभावेन मानद

ஓ நாதா, ஓ விபுவே, இப்போது என்னை ஏன் நினைத்தீர்? ஓ மானதா, இன்று முழு மனத்துடன் எனக்கு உமது ஆணையை அருள்வீராக।

Verse 10

इंद्र उवाच । सुकलेयं महाभागा पतिव्रतपरायणा । शृणुष्व कामदेव त्वं कुरु साहाय्यमुत्तमम्

இந்திரன் கூறினான்—சுகலேயா மிகப் பாக்கியவதி; கணவனுக்கான பத்தினி விரதத்தில் முழுநிலை. ஓ காமதேவா, என் சொல் கேட்டு உத்தம உதவி செய்.

Verse 11

निष्कर्षय महाभागां सुकलां पुण्यमंगलाम् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शक्रस्य तमथाब्रवीत्

“புண்ணியமும் மங்களமும் நிறைந்த அந்த மகாபாக்யவதி சுகலாவை வெளியே கொண்டு வா.” சக்கிரனின் சொற்களை கேட்டவுடன் அவன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 12

एवमस्तु सहस्राक्ष करिष्यामि न संशयः । साहाय्यं देवदेवेश तव कौतुककारणात्

“அப்படியே ஆகட்டும், ஓ ஆயிரக்கண் உடையவனே! ஐயமின்றி நான் செய்வேன். தேவர்களின் தலைவனே, உன் கௌதுகத்தினால் நான் உதவி புரிவேன்.”

Verse 13

एवमुक्त्वा महातेजाः कंदर्पो मुनिदुर्जयः । देवाञ्जेतुं समर्थोऽहं समुनीनृषिसत्तमान्

இவ்வாறு சொல்லி, மாமேதை உடைய, முனிவர்களுக்கும் வெல்ல முடியாத கந்தர்ப்பன் கூறினான்—“ஓ ரிஷிகளில் சிறந்தவரே, தேவர்களையும் முனிவர்களுடனும் நான் வெல்ல வல்லவன்.”

Verse 14

किं पुनः कामिनीं देव यस्या अंगे न वै बलम् । कामिनीनामहं देव अंगेषु निवसाम्यहम्

அப்படியிருக்க, ஆசையால் மயங்கிய பெண்ணைப் பற்றி என்ன சொல்ல, ஓ தேவா; அவளின் அங்கங்களில் வலிமை இல்லை. ஓ தேவா, நான் காமினிகளின் அங்கங்களிலேயே வாசம் செய்கிறேன்.

Verse 15

भाले कुचेषु नेत्रेषु कचाग्रेषु च सर्वदा । नाभौ कट्यां पृष्ठदेशे जघने योनिमंडले

எப்போதும்—நெற்றியில், மார்பகங்களில், கண்களில், கூந்தல் நுனிகளில்; நாபியில், இடுப்பில், முதுகுப் பகுதியில், புட்டங்களில் மற்றும் யோனி-மண்டலத்தில்।

Verse 16

अधरे दंतभागेषु कक्षायां हि न संशयः । अंगेष्वेवं प्रत्यंगेषु सर्वत्र निवसाम्यहम्

கீழ்த் உதட்டில், பற்களின் பகுதிகளில், கக்க்ஷத்தில் (கைமடியில்) கூட—ஐயமின்றி; இவ்வாறு அங்கங்களிலும் உபஅங்கங்களிலும் நான் எங்கும் வாசம் செய்கிறேன்।

Verse 17

नारी मम गृहं देव सदा तत्र वसाम्यहम् । तत्रस्थः पुरुषान्सर्वान्मारयामि न संशयः

தேவா! பெண் எனது இல்லம்; நான் எப்போதும் அங்கேயே வாசம் செய்கிறேன். அங்கே நிலைத்து, எல்லா ஆண்களையும் நான் அழிக்கிறேன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 18

स्वभावेनाबलादेव संतप्ता मम मार्गणैः । पितरं मातरं दृष्ट्वा अन्यं स्वजनबांधवम्

இயல்பினாலேயே அவள் பலவீனமானவள்; என் அம்புகளால் மிகுந்த துயருற்று, தந்தை, தாய் மற்றும் பிற சொந்தப் பந்துக்களைப் பார்த்து…

Verse 19

सुरूपं सगुणं देव मम बाणा हता सती । चलते नात्र संदेहो विपाकं नैव चिंतयेत्

தேவா! அழகும் நற்குணங்களும் உடைய அந்த சதி என் அம்பால் தாக்கப்பட்டாள். அவள் நகர்கிறாள்—இதில் ஐயமில்லை; இதன் விபாகம் (இறுதி விளைவு) பற்றி கவலை கொள்ள வேண்டாம்।

Verse 20

योनिः स्पंदेत नारीणां स्तनाग्रौ च सुरेश्वर । नास्ति धैर्यं सुरेशान सुकलां नाशयाम्यहम्

ஹே தேவேந்திரரே! பெண்களின் யோனியும் முலைத்துனிகளும் துடிக்கின்றன; ஹே சுராதிபரே, திடமில்லை—நான் சுகலாவை அழிப்பேன்।

Verse 21

इंद्र उवाच । पुरुषोहं भविष्यामि रूपवान्गुणवान्धनी । कौतुकार्थमिमां नारीं चालयामि मनोभव

இந்திரன் கூறினான்—நான் ஆணாகி, அழகும் நற்குணமும் செல்வமும் உடையவனாவேன். ஹே மனோபவா! வெறும் விளையாட்டிற்காக இப்பெண்ணை அசைக்க முயல்வேன்।

Verse 22

नैव कामान्न संत्रासान्न वा लोभान्न कारणात् । न वै मोहान्न वै क्रोधात्सत्यं सत्यं रतिप्रिय

காமத்தால் அல்ல, அச்சத்தால் அல்ல, பேராசையால் அல்ல, வேறு காரணத்தாலும் அல்ல; மயக்கத்தால் அல்ல, கோபத்தால் அல்ல—இது உண்மை, உண்மை, ஹே ரதிப்ரியனே।

Verse 23

कथं मे दृश्यते तस्या महत्सत्यं पतिव्रतम् । निष्कर्षिष्य इतो गत्वा भवन्मोहोत्र कारणम्

அவளின் மாபெரும் உண்மையும் பதிவிரதத் தன்மையும் எனக்கு எவ்வாறு காணப்படும்? இங்கிருந்து சென்று, இவ்விஷயத்தில் உன் மயக்கத்தின் காரணத்தை வெளிக்கொணர்வேன்।

Verse 24

एवं कामं च संदिश्य जगाम सुरराट्स्वयम् । आत्मविकृतिसंभूतो रूपवान्गुणवान्स्वयम्

இவ்வாறு காமனை அறிவுறுத்தி தேவர்களின் அரசன் தானே புறப்பட்டான். தன் இயல்பின் மாற்றத்திலிருந்து தோன்றி, அவன் அழகும் நற்குணமும் உடையவனானான்।

Verse 25

सर्वाभरणशोभांगः सर्वभोगसमन्वितः । भोगलीलासमाकीर्णः सर्वदौदार्यसंयुतः

அவருடைய அங்கங்கள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிர்கின்றன; எல்லா போகங்களாலும் நிறைந்தவர். போக-லீலைகளில் மூழ்கி, எப்போதும் குறையாத தாராளத்துடன் விளங்குகிறார்.

Verse 26

यत्र सा तिष्ठते देवी कृकलस्य प्रिया नृप । आत्मलीलां स्वरूपं च गुणं भावं प्रदर्शयेत्

அரசே! க்ருகலனுக்குப் பிரியமான அந்த தேவி எங்கு தங்குகிறாளோ, அங்கே அவள் தன் தெய்வீக ஆத்ம-லீலையையும், உண்மைச் சொரூபத்தையும், குணங்களையும், உள்ளார்ந்த பாவத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறாள்.

Verse 27

नैव पश्यति सा तं तु पुरुषं रूपसंपदम् । यत्रयत्र व्रजेत्सा हि तत्र तां पश्यते नृप

அவள் அந்த அழகுமிக்க ஆணை எவ்விதமும் பார்க்கவில்லை; ஆனால் அரசே! அவள் எங்கே எங்கே செல்கிறாளோ, அங்கே அங்கே அவனே அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கிறான்.

Verse 28

साभिलाषेण मनसा तामेवं परिपश्यति । कामचेष्टां सहस्राक्षोऽदर्शयत्सर्वभावकैः

ஆசையால் நிறைந்த மனத்துடன் அவன் அவளை இவ்வாறு நோக்கினான்; ஆயிரம் கண்களையுடையவன் (இந்திரன்) எல்லா விதமான பாவங்களோடும் காமச் சைகைகளை வெளிப்படுத்தினான்.

Verse 29

चतुष्पथे पथे तीर्थे यत्र देवी प्रयाति सा । तत्रतत्र सहस्राक्षस्तामेव परिपश्यति

நான்கு வழிச் சந்திப்பில், பாதையில், தீர்த்தக் கரைகளில்—தேவி எங்கே எங்கே செல்கிறாளோ, அங்கே அங்கே ஆயிரம் கண்களையுடையவன் (இந்திரன்) அவளையே மட்டும் தொடர்ந்து நோக்குகிறான்.

Verse 30

इंद्रेण प्रेषिता दूती सुकलां प्रति सा गता । सुकलां सुमहाभागां प्रत्युवाच प्रहस्य वै

இந்திரனால் அனுப்பப்பட்ட தூதிப் பெண் சுகலாவிடம் சென்றாள். பின்னர் புன்னகையுடன் அந்த மிகப் பெரும் பாக்கியவதியான சுகலாவை நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 31

अहो सत्यमहोधैर्यमहो कांतिरहो क्षमा । अस्या रूपेण संसारे नास्ति नारी वरानना

ஆஹா! எத்தகைய சத்தியம், எத்தகைய தைரியம், எத்தகைய ஒளி, எத்தகைய பொறுமை! ஓ அழகிய முகத்தாளே, இவளின் ரூபத்துக்கு ஒப்பான பெண் உலகில் இல்லை.

Verse 32

का त्वं भवसि कल्याणि कस्य भार्या भविष्यसि । यस्य त्वं सगुणा भार्या स धन्यः पुण्यभाग्भुवि

ஹே கல்யாணியே, நீ யார்? யாருடைய மனைவியாக ஆகப்போகிறாய்? யாருக்கு நீ குணமிக்க மனைவியாக இருப்பாயோ, அவன் பூமியில் பாக்கியவான், புண்ணியப் பங்குடையவன்.

Verse 33

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा तामुवाच मनस्विनी । वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धर्मात्मा सत्यवत्सलः

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட அந்த உறுதியானவள் கூறினாள்—“அவன் வைசிய குலத்தில் பிறந்தவன்; தர்மாத்மா, சத்தியத்தை நேசிப்பவன்.”

Verse 34

तस्याहं हि प्रिया भार्या सत्यसंधस्य धीमतः । कृकलस्यापि वैश्यस्य सत्यमेव वदामि ते

நான் அந்த சத்தியசங்கல்பம் கொண்ட, ஞானமிக்க வைசியன் க்ருகலனின் அன்புப் மனைவி. உனக்கு நான் சத்தியமே சொல்கிறேன்.

Verse 35

मम भर्ता स धर्मात्मा तीर्थयात्रां गतः सुधीः । तस्मिन्गते महाभागे मम भर्तरि संप्रति

என் கணவர் தர்மாத்மா, அறிவாளர்; அவர் தீர்த்தயாத்திரைக்கு சென்றார். அந்த மகாபாகன் சென்றபின் இப்போது நான்…

Verse 36

अतिक्रांताः शृणुष्व त्वं त्रयश्चैवापि वत्सराः । ततोहं दुःखिता जाता विना तेन महात्मना

கேள், முழு மூன்று ஆண்டுகள் கடந்தன. பின்னர் அந்த மகாத்மா இல்லாமல் நான் பேர்துயரில் ஆழ்ந்தேன்.

Verse 37

एतत्ते सर्वमाख्यातमात्मवृत्तांतमेव ते । भवती पृच्छते मां का भविष्यति वदस्व मे

இதெல்லாம்—என் வாழ்க்கை வரலாறு—உனக்கு முழுதும் கூறினேன். இப்போது நீ ‘அவள் எதிர்காலத்தில் என்ன ஆகும்?’ என்று என்னைக் கேட்கிறாய்; சொல்லு.

Verse 38

सुकलाया वचः श्रुत्वा दूत्या आभाषितं पुनः । मामेवं पृच्छसे भद्रे तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

சுகலாவின் சொற்களை கேட்டுத் தூதிப் பெண் மீண்டும் கூறினாள்—‘அன்பே, நீ இவ்வாறு கேட்பதால் அனைத்தையும் சொல்கிறேன்.’

Verse 39

अहं तवांतिकं प्राप्ता कार्यार्थं वरवर्णिनि । श्रूयतामभिधास्यामि श्रुत्वा चैवाव धार्यताम्

அழகிய நிறமுடையவளே, ஒரு காரியத்திற்காக நான் உன் அருகில் வந்தேன். தயை செய்து கேள்; நான் கூறுகிறேன்—கேட்டு மனத்தில் உறுதியாக வைத்துக்கொள்.

Verse 40

गतस्ते निर्घृणो भर्ता त्वां त्यक्त्वा तु वरानने । किं करिष्यसि तेनापि प्रियाघातकरेण च

அழகிய முகத்தாளே! உன் இரக்கமற்ற கணவன் உன்னைத் துறந்து சென்றான். அன்பிற்குரியவற்றிற்கே தீங்கு செய்பவனான அவனால் நீ என்ன பயன் அடைவாய்?

Verse 41

यस्त्वां त्यक्त्वा गतः पापी साध्व्याचारसमन्विताम् । किं वा स ते गतो बाले तत्र जीवति वै मृतः

சாத்வீ நெறியுடன் இருப்பவளான உன்னைத் துறந்து சென்ற அந்தப் பாவி எங்கே சென்றான், இளம்பெண்ணே? அங்கே அவன் உயிருடன் உள்ளானா, அல்லது உண்மையில் இறந்தானா?

Verse 42

किं करिष्यति तेनैवं भवती खिद्यते वृथा । कस्मान्नाशयते चांगं दिव्यं हेमसमप्रभम्

அதனால் என்ன நிறைவேறும்? இவ்வாறு நீ வீணாகவே வருந்துகிறாய். பொன்னொத்த ஒளியுடைய அந்தத் தெய்வீக உடலை அவன் ஏன் அழிக்கவில்லை?

Verse 43

बाल्ये वयसि संप्राप्ते मानवो न च विंदति । एकं सुखं महाभागे बालक्रीडां विना शुभे

குழந்தைப் பருவம் வந்தால் மனிதன் (வேறு) இன்பத்தை அடையான். பெரும் பாக்கியவதியே, மங்களமயமானவளே! ஒரே இன்பம்—குழந்தை விளையாட்டே.

Verse 44

वार्द्धके दुःखसंप्राप्तिर्जरा कायं प्रहिंसयेत् । तारुण्ये भुज्यते भोगः सुखात्सर्वो वरानने

முதுமையில் துன்பம் வந்து சேரும்; மூப்பு உடலை வதைக்கும். இளமையில் இன்பங்கள் அனுபவிக்கப்படுகின்றன; ஆகவே, அழகிய முகத்தாளே, அனைவரும் சுகத்தையே நாடுகின்றனர்.

Verse 45

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भुंजंति मानवाः । सुखभोगादिकं सर्वं स्वेच्छया रमते नरः

இளமை நிலைத்திருக்கும் வரை மனிதர் இன்பப் போகங்களில் ஈடுபடுவர்; மனிதன் தன் விருப்பப்படி எல்லா வகை சுகபோகங்களிலும் மகிழ்வான்।

Verse 46

यावत्तिष्ठति तारुण्यं तावद्भोगान्प्रभुंजते । वयस्यपि गते भद्रे तारुण्ये किं करिष्यति

இளமை இருக்கும் வரை போகங்கள் அனுபவிக்கப்படுகின்றன; ஆனால் அன்பே, முதுமை வந்தபின் இளமை என்ன செய்ய முடியும்?

Verse 47

संप्राप्ते वार्द्धके देवि किंचित्कार्यं न सिध्यति । स्थविरश्चिंतयेन्नित्यं सुखकार्यं न गच्छति

தேவி, முதுமை வந்தால் எந்தச் செயலும் எளிதில் நிறைவேறாது; முதியவன் எப்போதும் கவலையில் இருந்து இனிய செயல்களுக்குச் செல்லமாட்டான்।

Verse 48

वयस्यपि गते बाले क्रियते सेतुबंधनम् । तादृशोयं भवेत्कायस्तारुण्ये तु गते शुभे

அம்மையே, குழந்தைப் பருவம் கடந்தபினும் பாலம் கட்ட முடியும்; ஆனால் நல்வாய்ந்த இளமை கடந்தால் உடலும் அதுபோலவே (வலிமை இன்றி) ஆகும்।

Verse 49

तस्माद्भुंक्ष्व सुखेनापि पिबस्व मधुमाधवीम् । कामाबाणा दहंत्यंगं तवेमे चारुलोचने

ஆகையால் அமைதியுடன் உண்பாயாக; இந்த தேன் கலந்த மாதவீ மதுவை அருந்துவாயாக; அழகிய கண்களையுடையவளே, காமத்தின் அம்புகள் உன் உடலைச் சுடுகின்றன।

Verse 50

अयमेकः समायातः पुरुषो रूपवान्गुणी । अयं हि पुरुषव्याघ्रः सर्वज्ञो गुणवान्धनी

இந்த ஒரே புருஷன் இங்கே வந்தான்—அழகும் நற்குணமும் உடையவன். உண்மையில் அவன் மனிதர்களில் புலி; அனைத்தையும் அறிந்தவன், நற்குணநிறைந்தவன், செல்வமிக்கவன்.

Verse 51

तवार्थे नित्यसंयुक्तः स्नेहेन वरवर्णिनि । सुकलोवाच । बाल्यं नास्त्यपि जीवस्य तारुण्यं नास्ति जीविते

அழகிய நிறமுடையவளே! அன்பினால் நான் எப்போதும் உன் நலனில் இணைந்திருக்கிறேன். சுகலன் கூறினான்—உயிரின் வாழ்வில் பால்யம் அரிது; இளமைவும் வாழ்வில் அரிதே.

Verse 52

वृद्धत्वं नास्ति चैवास्य स्वयंसिद्धः सुसिद्धिदः । अमरो निर्जरो व्यापी सुसिद्धः सर्ववित्तमः

அவருக்கு முதுமை இல்லை. அவர் தன்னிறைவு பெற்றவர்; பரிபூரண சித்தியை அளிப்பவர். அமரன், அஜரன், அனைத்திலும் வியாபித்தவன்—முழுச் சித்தன், அனைத்தையும் அறியும் உத்தமன்.

Verse 53

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । त्रिपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பட்ட சுகலாசரித்ரத்தில் ஐம்பத்துமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 54

यथा वार्द्धकिना कायस्तथा सूत्रेण मंदिरम् । अनेककाष्ठसंघातैर्नाना दारुसमुच्चयैः

தச்சன் பொருட்களால் உடல்-வடிவை அமைப்பதுபோல், அளவுக் கயிறு/சூத்திரத்தின் வழிகாட்டுதலின்படி கோயிலும் அமைக்கப்படுகிறது—பல மரக்கூட்டங்களாலும் பலவகை மரத் தொகுப்புகளாலும்.

Verse 55

मृत्तिकयोदकेनापि समंतात्परिणामयेत् । लिपितं लेपकैः काष्ठं चित्रं भवति चित्रकैः

மண் மற்றும் நீர் மட்டும்கூட கொண்டு எங்கும் பல வடிவங்களை உருவாக்கலாம். பூச்சாளர்கள் பூசிய மரம், ஓவியர்களால் ஓவியமாக மாறுகிறது.

Verse 56

प्रथमं रूपमायाति गृहं सूत्रेण सूत्रितम् । पुष्णंति च स्वयं तत्तु लेपनाद्वै दिने दिने

முதலில் அளவுக் கயிற்றால் கோடுகள் இழுத்து வீடு வடிவம் பெறுகிறது. பின்னர் அவர்கள் தினந்தோறும் பூச்சு செய்து அதைத் தாமே பராமரிக்கிறார்கள்.

Verse 57

वायुनांदोलितं नित्यं गृहं च मलिनायते । मध्यमो वर्तुतः कालो गृहस्य परिकथ्यते

காற்றால் இடையறாது அசைக்கப்படும் வீடு மாசடைகிறது. ஆகவே வீட்டிற்கு இது ‘மத்திய’ காலம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 58

रूपहानिर्भवेत्तस्य गृहस्वामी विलेपयेत् । स्वेच्छया च गृहस्वामी रूपवत्त्वं नयेद्गृहम्

அதன் அழகு குறைந்தால் வீட்டின் உரிமையாளர் மீண்டும் பூச்சு செய்து புதுப்பிக்க வேண்டும். தன் விருப்பப்படி வீட்டை மீண்டும் அழகுறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 59

तारुण्यं तस्य गेहस्य दूतिके परिकथ्यते । काष्ठसंघैश्च जीर्णत्वं बहुकालैः प्रयाति सः

ஓ தூதிகையே, அந்த வீட்டின் ‘இளமை’ என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆனால் மரக்கட்டைகளின் சேர்க்கையாலேயே அது நீண்ட காலத்திற்குப் பின் தவிர்க்க முடியாமல் பழுதடைகிறது.

Verse 60

स्थानभ्रष्टाः प्रजायंते मूलाग्रे प्रचलंति ते । न सहेल्लेपनाभारमाधारेण प्रतिष्ठति

தம் உரிய நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தோர் தாழ்ந்த நிலையில் பிறக்கின்றனர்; அவர்கள் வேரின் நுனியிலேயே நடுங்குகின்றனர். ஆதாரத்தில் உறுதியாக நிலைபெறாததால் பூச்சு (லேபனம்) பாரத்தைத் தாங்க இயலாது.

Verse 61

एतद्गृहस्य वार्द्धक्यं कथितं शृणु दूतिके । पतमानं गृहं दृष्ट्वा गृहस्वामी परित्यजेत्

ஓ தூதிகையே, இவ்வீட்டின் ‘முதுமை’ (சிதைவு) இவ்வாறு கூறப்பட்டது—கேள். இடிந்து விழும் வீட்டைக் கண்டால், வீட்டின் உரிமையாளர் அதை விட்டு விலக வேண்டும்.

Verse 62

गृहमन्यं प्रवेशाय प्रयात्येव हि सत्वरम् । तथा बाल्यं च तारुण्यं नृणां वृद्धत्वमेव च

மற்றொரு வீட்டில் நுழைய ஒருவர் விரைந்து செல்லுவது போல, மனிதரின் பால்யமும் யௌவனமும் விரைவில் கடந்து போகின்றன; இறுதியில் முதுமை மட்டுமே எஞ்சுகிறது.

Verse 63

स बाल्ये बालरूपश्च ज्ञानहीनं प्रकारयेत् । चित्रयेत्कायमेवापि वस्त्रालंकारभूषणैः

பால்யத்தில் அவன் குழந்தை வடிவிலும் அறிவின்மையுடனும் காட்டப்படுகிறான்; மேலும் அவன் உடலும் ஆடைகள், அலங்காரங்கள், நகைகள் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்படுகிறது.

Verse 64

लेपनैश्चंदनैश्चान्यैस्तांबूलप्रभवादिभिः । कायस्तरुणतां याति अतिरूपो विजायते

பூச்சுகள், சந்தனம், தாம்பூலம் முதலியவற்றால் உடல் இளமை பெறுகிறது; மனிதன் மிகுந்த அழகுடையவனாக விளங்குகிறான்.

Verse 65

बाह्याभ्यंतरमेवापि रसैः सर्वैः प्रपोषयेत् । तेन पोषणभावेन परिपुष्टः प्रजायते

புறமும் அகமும் ஆகிய இரண்டையும் எல்லா ரசங்களாலும் முறையாகப் போஷிக்க வேண்டும்; அந்தப் போஷணப் பாவத்தினாலே ஒருவன் முழுமையாகப் புஷ்டியும் வளர்ச்சியும் அடைகிறான்.

Verse 66

जायते मांसवृद्धिस्तु रसैश्चापि नवोत्तमा । यांति विस्तरतां राजन्नंगान्याप्यायितान्यपि

ரசங்களால் போஷிக்கப்பட்டால் மாம்சத்தின் சிறந்த புதிய வளர்ச்சி உண்டாகிறது; அரசே, நன்கு போஷிக்கப்பட்ட அங்கங்களும் நிறைவுடன் விரிவடைகின்றன.

Verse 67

प्रत्यंगानि रसैश्चैव स्वंस्वं रूपं प्रयांति वै । दंताधरौ स्तनौ बाहू कटिपृष्ठमुरू उभे

ஒவ்வொரு துணை அங்கமும் தத்தம் ரசங்களால் தக்க வடிவை அடைகிறது—பற்களும் உதடுகளும், மார்பகங்கள், கைகள், இடுப்பும் முதுகும், இரு தொடைகளும்.

Verse 68

हस्तपादतलौ तद्वद्वृद्धित्वं प्रतिपेदिरे । उभाभ्यामपि तान्येव वृद्धिमायांति तानि वै

அதேபோல் கைகளும் கால்களும் ஆகியவற்றின் உள்ளங்கால்களும் வளர்ச்சியை அடைந்தன; உண்மையாகவே, அவை இரண்டினாலும் அவையே மேலும் மேலும் பெருகுகின்றன.

Verse 69

अंगानि रसमांसाभ्यां सुरूपाणि भवंति ते । तैः स्वरूपैर्भवेन्मर्त्यो रसबद्धश्च दूतिके

ரசமும் மாம்சமும் சேர்ந்ததால் அந்த அங்கங்கள் அழகிய வடிவம் பெறுகின்றன; அந்த வடிவங்களாலேயே மானுட உடல் தோன்றுகிறது—தூதிகே, ரச ஆசையால் கட்டுண்டதாக.

Verse 70

सुरूपः कथ्यते मर्त्यो लोके केन प्रियो भवेत् । विष्ठामूत्रस्य वै कोशः काय एष च दूतिके

உலகில் மனிதனை அழகன் எனச் சொல்வர்; ஆனால் எந்த உண்மையான அளவால் அவன் பிரியனாவான்? ஓ தூதிகையே, இவ்வுடல் மலமும் மூத்திரமும் நிறைந்த பை மட்டுமே.

Verse 71

अपवित्रशरीरोयं सदा स्रवति निर्घृणः । तस्य किं वर्ण्यते रूपं जलबुद्बुदवच्छुभे

ஓ சுபமே, இவ்வுடல் உள்ளார்ந்த அசுத்தம்; எப்போதும் சுரந்து கருணையற்றது; நீர்க்குமிழிபோல் கணநேரம் நிலைக்காத ரூபத்தை என்ன புகழ்வது?

Verse 72

यावत्पंचाशद्वर्षाणि तावत्तिष्ठति वै दृढः । पश्चाच्च जायते हानिस्तस्यैवापि दिनेदिने

ஐம்பது ஆண்டுகள் வரை அவன் உறுதியாக இருப்பான்; அதன் பின் நாள்தோறும் அவனுக்கு சிதைவு உண்டாகிறது.

Verse 73

दंताः शिथिलतां यांति तथा लालायते मुखम् । चक्षुर्भ्यामपि पश्येन्न कर्णाभ्यां न शृणोति च

பற்கள் தளர்கின்றன; வாயில் உமிழ்நீர் வழிகிறது; கண்களாலும் பார்க்க இயலாது, காதுகளாலும் கேட்க இயலாது.

Verse 74

गतिं कर्तुं न शक्नोति हस्तपादैश्च दूतिके । अक्षमो जायते कायो जराकालेन पीडितः

ஓ தூதிகையே, முதுமைக் காலத்தின் துன்பத்தால் உடல் வலியிழக்கிறது; கை கால்கள் இருந்தும் நடமாட இயலாது.

Verse 75

तद्रसः शोषमायाति जराग्नितापशोषितः । अक्षमो जायते दूति केन रूपत्वमिष्यते

முதுமை எனும் அக்கினியின் வெப்பத்தால் அவனின் உயிர்சாரம் வற்றிப் போகிறது. ஓ தூதியே, அப்போது அவன் இயலாமையடைகிறான்; அப்படியிருக்க அழகு எவ்வாறு நிலைக்கும்?

Verse 76

यथा जीर्णं गृहं याति क्षयमेवं न संशयः । तथा संक्षयमायाति वार्द्धके तु कलेवरम्

ஜீर्णமான வீடு சந்தேகமின்றி சிதைவடைவதுபோல், முதுமையில் இந்த உடலும் தவறாது சுருங்கி சிதைந்து போகிறது.

Verse 77

ममरूपं समायातं वर्णस्येवं दिने दिने । केनाहं रूपसंयुक्ता केन रूपत्वमिष्यते

நாள்தோறும் என் நிறம் அந்த நிறத்தைப் போலவே மாறி வருகிறது. யாரால் நான் அழகுடன் கூடியவளானேன், யாரால் இந்த அழகுநிலை நிலைத்திருக்கும்?

Verse 78

यथा जीर्णं गृहं याति केनासौ पुरुषो बली । यस्यार्थमागता दूति भवती केन शंसति

அந்த வலிமைமிக்கவன் ஜீर्णமான வீட்டைப் போல சிதைந்து எவ்வாறு அகன்றான்? ஓ தூதியே, நீ யாருடைய பொருட்டு வந்தாய், காரணமாக யாரைச் சொல்கிறாய்?

Verse 79

किमु चैव त्वया दृष्टं ममांगे वद सांप्रतम् । तस्यांगादिह हीनं च दूति नास्त्यधिकं तथा

இப்போதே சொல்—என் உடலில் நீ என்னைக் கண்டாய்? ஓ தூதியே, இங்கே எந்த அங்கத்திலும் குறை இல்லை; அதுபோல அதிகமுமில்லை.

Verse 80

यथा त्वं च तथासौवै तथाहं नात्र संशयः । कस्य रूपं न विद्येत रूपवान्नास्ति भूतले

நீ எப்படியோ அவனும் அப்படியே; நானும் அப்படியே—இதில் ஐயமில்லை. யாருக்கு உருவம் இல்லை? பூமியில் உருவமற்றவர் எவரும் இல்லை.

Verse 81

उच्छ्रायाः पतनांताश्च नगास्तु गिरयः शुभे । कालेन पीडिता यांति तद्वद्भूताश्च नान्यथा

அருள்மிகு நலமுடையவளே! உயர்ந்து நிற்கும் மலைகளும் சிகரங்களும் இறுதியில் வீழ்ச்சியையே அடைகின்றன. காலத்தின் அழுத்தத்தால் அவை அழிகின்றன; அதுபோல உயிர்களுக்கும் வேறு முடிவு இல்லை.

Verse 82

अरूपो रूपवान्दिव्य आत्मा सर्वगतः शुचिः । स्थावरेष्वेव सर्वेषु जंगमेषु च दूतिके

அவர் உருவமற்றவராயினும் உருவமுடையவரே—தெய்வீகன், ஆத்மச్వరூபன், எங்கும் நிறைந்தவன், தூயவன். ஓ தூதியே! எல்லா அசைவற்றவற்றிலும், அசைவுள்ளவற்றிலும் அவர் நிறைந்துள்ளார்.

Verse 83

एको निवसते शुद्धो घटेष्वेकं यथोदकम् । घटनाशात्प्रयात्येकमेकत्वं त्वं न बुध्यसे

ஒரே தூய தத்துவம் பல உடல்-கலங்களில், பல குடங்களில் ஒரே நீர் இருப்பதுபோல், ஒன்றாகவே தங்குகிறது. குடம் உடைந்தால் அந்த நீர் ஒன்றாகவே ‘சென்றது’ போல் தோன்றும்; ஆனால் இந்த ஒன்றுமையை நீ அறியவில்லை.

Verse 84

पिंडनाशादयं चात्मा एकरूपो विजायते । एकं रूपं मया दृष्टं संसारे वसता सदा

உடல்-கூட்டம் அழிந்தபோது இந்த ஆத்மா ஒரே ரசமான, பிரிக்கமுடியாத இயல்பாக வெளிப்படுகிறது. சம்சாரத்தில் வாழ்ந்தபோதும் நான் எப்போதும் அந்த ஒரே உண்மை உருவத்தையே கண்டேன்.

Verse 85

एवं वद स्वतं ज्ञात्वा यस्यार्थमिह चागता । दर्शयस्व अपूर्वं मे यदि भोक्तुमिहेच्छसि

நீ எந்த நோக்கத்திற்காக இங்கு வந்தாயோ அதை நீயே அறிந்து அதற்கேற்றவாறு பேசு. உண்மையில் இங்கு அனுபவிக்க விரும்பினால், எனக்கு முன்பு காணாத ஒன்றை காட்டுவாய்.

Verse 86

व्याधिना पीड्यमानस्य कफेनापि वृतस्य च । अंगाद्विचलते शोणः स्थानभ्रष्टोभिजायते

நோயால் துன்புறுபவனும் கபத்தால் அடைக்கப்பட்டவனும் ஆகியவரின் இரத்தம் தன் இடத்திலிருந்து சிதறி உடலிலிருந்து நகர்ந்து வெளியேறத் தொடங்குகிறது.

Verse 87

अंगसंधिषु सर्वासु पलत्वं चांतरं गतः । एकतो नाशमायाति स्वं हि रूपं परित्यजेत्

உடலின் எல்லா மூட்டுகளிலும் வெளிறுதல் மற்றும் உள்ளார்ந்த பலவீனம் பரவினால், மனிதன் ஒரே நேரத்தில் அழிவை அடைகிறான்; தன் சொந்த வடிவையே விட்டுவிடுவது போல ஆகிறது.

Verse 88

विष्ठात्वं जायते शीघ्रं कृमिभिश्च भवेत्किल । तद्वद्दुःखकरं वापि निजरूपं परित्यजेत्

இது விரைவில் மலமாக மாறி, சொல்லப்படுவதுபோல், புழுக்களால் நிரம்பிவிடுகிறது. அதுபோல, தன் நிலையே துன்பத்திற்குக் காரணமானால், அதையும் விட்டு விட வேண்டும்.

Verse 89

श्रूयतां जायते पश्चात्कृमिदुर्गंधसंकुलम् । जायंते तत्र वै यूकाः कृमयो वा न संशयः

கேளுங்கள்—பின்னர் அது புழுக்களாலும் துர்நாற்றத்தாலும் நிரம்புகிறது. அங்கே நிச்சயமாக பேன்களும் புழுக்களும் பிறக்கின்றன; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 90

सकृमिः कुरुते स्फोटं कंडूं च परिदारुणाम् । व्यथामुत्पादयेद्यूका सर्वांगं परिचालयेत्

தோல்-புழு புண்கள்/வெடிப்புகளை உண்டாக்கி மிகக் கடுமையான அரிப்பைத் தரும்; பேன் வலியை எழுப்பி உடல் முழுதையும் அமைதியின்றி இடையறாது அசையச் செய்கிறது।

Verse 91

नखाग्रैर्घृष्यमाणा सा कंडूः शांता प्रजायते । तद्वत्तैश्च शृणुष्वैव सुरतस्य न संशयः

நகங்களின் முனையால் உரசினால் அந்த அரிப்பு தணிந்து அடங்கும்; அதுபோல—இதை கேள்—சுரத இன்பமும் அத்தகைய உராய்வு-தொடுதலிலிருந்தே எழுகிறது; ஐயமில்லை।

Verse 92

भुंजत्येव रसान्मर्त्यः सुभिक्षान्पिबते पुनः । वायुना तेन प्राणेन पाकस्थानं प्रणीयते

மனிதன் உண்மையாகவே ருசியுள்ள உணவை உண்டு, மீண்டும் ஊட்டமளிக்கும் பானங்களை அருந்துகிறான்; காற்றால் இயக்கப்படும் அந்தப் பிராணனால் உணவு ஜீரணஸ்தானத்திற்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறது।

Verse 93

यद्भक्तं प्राणिभिर्दूति पाकस्थानं गतं पुनः । सर्वं तत्पिहितं तत्र वायुर्वै पातयेन्मलम्

உயிரினங்கள் உண்ட உணவு மீண்டும் ஜீரணஸ்தானத்தை அடைந்தபோது அங்கே அனைத்தும் மூடப்பட்டதுபோல் ஆகிறது; உண்மையில் காற்றே மலத்தை கீழே தள்ளி வெளியேற்றுகிறது।

Verse 94

सारभूतो रसस्तत्र तद्रक्तश्च प्रजायते । निर्मलः शुद्धवीर्यस्तु ब्रह्मस्थानं प्रयाति च

அங்கே சாரமாய ‘ரசம்’ தோன்றி, அதிலிருந்து இரத்தம் உருவாகிறது; தூய்மையுடன், சுத்தவீரியனாக இருப்பவன் பிரம்மஸ்தானத்தை அடைகிறான்।

Verse 95

आकृष्टः स समानेन नीतस्तेनापि वायुना । स्थानं न लभते वीर्यं चंचलत्वेन वर्तते

சமான வாயுவால் உள்ளே இழுக்கப்பட்டும், அதே காற்றால் இட்டுச் செல்லப்பட்டும் ஒருவன் நிலையான ஆதாரம் பெறான்; அவனுடைய பிராணவீரியம் அலைச்சலிலேயே அலைகிறது.

Verse 96

प्राणिनां हि कपालेषु कृमयः संति पंच वै । द्वावेतौ कर्णमूले तु नेत्रस्थाने ततः पुनः

உயிரினங்களின் கபாலங்களில் உண்மையாகவே ஐந்து வகை கிருமிகள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது; அவற்றில் இரண்டு காதின் வேரில், மேலும் (மற்றவை) கண் பகுதியில் இருக்கின்றன.

Verse 97

कनिष्ठांगुलिमानेन रक्तपुच्छाश्च दूतिके । नवनीतस्य वर्णेन कृष्णपुच्छा न संशयः

ஓ தூதியே! சிறுவிரல் அளவின்படி அவளுடைய வால் செம்மை நிறமுடையது; மேலும் புதிய வெண்ணெய் நிறத்தின்படி அவளுடைய வால் கருமை நிறமுடையது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 98

तेषां नामापि भद्रे त्वं मत्तो निगदितं शृणु । पिंगली शृंखली नाम द्वौ कृमी कर्णमूलयोः

அருள்மிகு பெண்ணே! அவர்களின் பெயர்களையும் என்னிடமிருந்து கூறப்படுவதை கேள்—காதின் வேரில் பிங்கலி, ஸ்ருங்கலி எனும் இரண்டு கிருமிகள் உள்ளன.

Verse 99

चपलः पिप्पलश्चैव द्वावेतौ नासिकाग्रयोः । शृंगली जंगली चान्यौ नेत्रयोरंतरस्थितौ

சபலம், பிப்பலம்—இவ்விரண்டும் மூக்கின் நுனியில் இருக்கின்றன; ஸ்ருங்கலி, ஜங்கலி—மற்ற இரண்டும்—இரு கண்களின் உள்ள்பகுதியில் நிலைகொண்டுள்ளன.

Verse 100

कृमीणां शतपंचाशत्तादृग्भूता न संशयः । भालांतेवस्थिताः सर्वे राजिकायाः प्रमाणतः

அத்தகைய புழுக்கள் நூற்றைம்பது உண்டு—இதில் ஐயமில்லை. அவை அனைத்தும் நெற்றியின் முடிவில் நிலைத்து, ஒவ்வொன்றும் கடுகு விதை அளவாகும்.

Verse 101

कपालरोगिणः सर्वे विकुर्वंति न संशयः । केशद्वयं मुखे तस्य विद्यते शृणु दूतिके

கபால நோயால் பீடிக்கப்பட்டோர் அனைவரும் விகாரமாக நடப்பர்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ தூதியே, கேள்—அவன் முகத்தில் இரண்டு முடிகள் உள்ளன.

Verse 102

प्राणिनां संक्षयं विद्धि तत्क्षणे हि न संशयः । स्वस्थाने संस्थितस्यापि प्राजापत्यस्य वै मुखे

உயிர்களின் அழிவு அந்தக் கணமே நிகழலாம்—இதில் ஐயமில்லை. தன் நிலையிலே உறுதியாக இருந்தாலும், பிரஜாபதியின் வாயிலேயே (மரணம் தோன்றும்).

Verse 103

तद्वीर्यं रसरूपेण पतते नात्र संशयः । मुखेन पिबते वीर्यं तेन मत्तः प्रजायते

அது வீரியம் ரச வடிவாக விழுகிறது—இதில் ஐயமில்லை. வாயால் வீரியத்தை அருந்தினால் அதனால் மத்தம் (மோகம்) உண்டாகி, அதனாலே சந்ததி பிறக்கும்.

Verse 104

तालुमध्यप्रदेशे च चंचलत्वेन वर्तते । इडा च पिंगला नाडी सुषुम्णाख्या च संस्थिता

அண்ணத்தின் நடுப்பகுதியில் அது அசைவுடனே இயங்குகிறது. அங்கேயே இடா, பிங்கலா நாடிகள் மற்றும் சுஷும்ணா நாடியும் நிலைத்துள்ளன.

Verse 105

सुबलेनापि तस्यैव नाडिका जालपंजरे । कामकंडूर्भवेद्दूति सर्वेषां प्राणिनां किल

சிறிதளவு வலமிருந்தாலும் அந்த வலைப்பஞ்சரிலுள்ள அதே சிறு துளை, ஓ தூதி, எல்லா உயிர்களிலும் காமக் கண்டு (காமத் துடிப்பு/அரிப்பு) எழச் செய்கிறது.

Verse 106

पुंसश्च स्फुरते लिंगं नार्या योनिश्च दूतिके । स्त्रीपुंसौ संप्रमत्तौ तु व्रजतः संगमं ततः

ஓ தூதிகே, ஆணின் லிங்கம் துடிக்கிறது; பெண்ணின் யோனியும் அதுபோல; பின்னர் காமத்தில் மயங்கிய பெண்-ஆண் சங்கமத்திற்குச் செல்கின்றனர்.

Verse 107

कायेन कायसंघृष्टिर्मैथुनेन हि जायते । क्षणमात्रं सुखं काये पुनः कंडूश्च तादृशी

மைதுனத்தால் உடல் உடலோடு உராய்வு உண்டாகிறது. உடலின் இன்பம் ஒரு கணமே; பின்னர் அதேபோன்ற காம அரிப்பு மீண்டும் எழுகிறது.

Verse 108

सर्वत्र दृश्यते दूति भाव एवंविधः किल । व्रज त्वमात्मनः स्थानं नैवास्त्यत्र अपूर्वता

ஓ தூதி, இத்தகைய மனநிலை எங்கும் காணப்படுகிறது. நீ உன் இடத்திற்குத் திரும்பிச் செல்; இங்கே புதுமை ஒன்றுமில்லை.

Verse 109

अपूर्वं नास्ति मे किंचित्करोम्येव न संशयः

எனக்குப் புதுமை என்று ஒன்றுமில்லை; நான் அதை நிச்சயமாகச் செய்து முடிப்பேன்—சந்தேகம் இல்லை.