Adhyaya 49

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । एकदा तु महाभाग गता सा पर्वतोत्तमे । रमणीयं वनं दृष्ट्वा कदलीखंडमंडितम्

பிராமணிப் பெண் கூறினாள்—ஓ மகாபாகா! ஒருமுறை அவள் சிறந்த மலைக்குச் சென்றாள். அங்கே வாழைக்கூட்டங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட இனிய வனத்தை கண்டாள்.

Verse 2

शालैस्तालैस्तमालैश्च नालिकेरैस्तथोत्कटैः । पूगीफलैर्मातुलिगैर्नारंगैश्चारुजंबुकैः

அங்கே சால, தால, தமால மரங்களும்; அடர்ந்த தென்னை மரங்களும் இருந்தன. மேலும் பாக்கு, மாதுளிங்கம், நாரங்கை, அழகிய ஜம்பூ (நாவல்) கனிகளும் இருந்தன.

Verse 3

चंपकैः पाटलैः पुण्यैः पुष्पितैः कुटकैर्वटैः । अशोकबकुलोपेतं नानावृक्षैरलंकृतम्

அது புனிதமான மலர்ந்த செம்பகமும் பாடலமும் ஆகிய மரங்களாலும், குடஜக் குழுக்களாலும் ஆலமரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; அசோகம், பகுலம் உடன் கூடி, பலவகை மரங்களால் அழகுபெற்றது।

Verse 4

पर्वतं पुण्यवंतं तं पुष्पितैश्च नगोत्तमैः । सर्वत्र दृश्यते रम्यो नानाधातुसमाकुलः

அந்த புனிதமான மலை, மலர்ச்சுமந்த சிறந்த மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; எங்கும் அது இனிய காட்சியாகத் தோன்றி, பலவகைத் தாதுக்களால் நிறைந்திருந்தது।

Verse 5

तडागं सर्वतोभद्रं पुण्यतोयेन पूरितम् । कमलैः पुष्पितैश्चान्यैः सुगंधैः कनकोत्पलैः

அங்கே எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களமாய் விளங்கும் ஒரு குளம் இருந்தது; அது புனித நீரால் நிரம்பி, மலர்ந்த தாமரைகளாலும் பிற நறுமண மலர்களாலும் பொன்னிற நீலோற்பலங்களாலும் அழகுற்றது।

Verse 6

श्वेतोत्पलैर्विभासंतं रक्तोत्पलसुपुष्पितैः । नीलोत्पलैश्च कह्लारैर्हंसैश्च जलकुक्कुटैः

அது வெண்மையான உற்பலங்களால் ஒளிர்ந்து, செம்மை உற்பலங்களின் அழகிய மலர்களால் செழித்தது; நீல உற்பலங்களும் கஹ்லாரங்களும் நிறைந்து, அன்னங்களும் நீர்ப்பறவைகளும் சூழ்ந்திருந்தன।

Verse 7

पक्षिभिर्जलजैश्चान्यैर्नानाधातुसमाकुलः । तडागं सर्वतः शुभ्रं नानापक्षिगणैर्युतम्

அந்த குளம் பறவைகளாலும் நீர்வாழ் உயிர்களாலும் பிற உயிர்களாலும் நிரம்பி, பலவகைத் தாதுக்களால் கலந்திருந்தது; எல்லாத் திசைகளிலும் வெண்மையாய் ஒளிர்ந்து, பல பறவைக் கூட்டங்களுடன் கூடியிருந்தது।

Verse 8

कोकिलानां रुतैः पुण्यैः सुस्वरैः परिशोभितः । मधुराणां तथा शब्दैः सर्वत्र मधुरायते

குயில்களின் புனிதமான இனிய குரலாலும், பிற இனிய ஒலிகளாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த இடம் எங்கும் எல்லாத் திசைகளிலும் இனிமையாய் விளங்குகிறது।

Verse 9

षट्पदानां सुनादेन सर्वत्र परिशोभते । एवंविधं गिरिं रम्यं तदेव वनमुत्तमम्

தேனீக்களின் இனிய முணுமுணுப்பால் அது எங்கும் அழகுற விளங்குகிறது. இத்தகைய மனம்கவரும் மலைதான் உண்மையில் சிறந்த வனம்.

Verse 10

तडागं सर्वतोभद्रं ददृशे नृपनंदिनी । वैदर्भी क्रीडमाना सा सखीभिः सहिता तदा

அப்போது அரசகுமாரி—வைதர்பி—தோழியருடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, எல்லாப் பக்கமும் அழகும் மங்களமும் நிறைந்த ஒரு குளத்தை கண்டாள்।

Verse 11

समालोक्य वनं पुण्यं सर्वत्र कुसुमाकुलम् । चापल्येन प्रभावेण स्त्रीभावेन च लीलया

எங்கும் மலர்களால் நிரம்பிய அந்தப் புனித வனத்தை நோக்கி, அவள் விளையாட்டெனச் சுறுசுறுப்புடன், ஒளிவீசும் தாக்கத்துடன், பெண்மையுணர்வோடு உலாவினாள்।

Verse 12

पद्मावती सरस्तीरे सखीभिः सहिता तदा । जलक्रीडा समालीना हसते गायते पुनः

அப்போது பத்மாவதி ஏரிக்கரையில் தோழியருடன் நீர்விளையாட்டில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் சிரித்தும் பாடியும் இருந்தாள்।

Verse 13

रममाणा च सा तस्मिंस्तस्मिन्सरसि भामिनी । एवं विप्र तदा सा तु सुखेन परिवर्तयेत्

அந்த ஒளிமிகு பெண் அந்த ஏரியில் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்ந்து விளையாடி—ஓ விப்ரரே—அப்போது இன்பமாக காலத்தை கழித்தாள்।

Verse 14

विष्णुरुवाच । गोभिलो नाम वै दैत्यो भृत्यो वैश्रवणस्य च । दिव्येनापि विमानेन सर्वभोगपरिप्लुतः

விஷ்ணு கூறினார்—கோபிலன் என்னும் ஒரு தைத்யன் வைஶ்ரவணன் (குபேரன்) சேவகன்; அவன் திவ்ய விமானத்தினாலும் எல்லாப் போகங்களிலும் மூழ்கியிருந்தான்।

Verse 15

याति चाकाशमार्गेण गोभिलो दैत्यसत्तमः । तेन दृष्टा विशालाक्षी वैदर्भी निर्भया तदा

தைத்யர்களில் சிறந்த கோபிலன் ஆகாயப் பாதையில் சென்றான்; அப்போது அஞ்சாத, விசாலக் கண்களையுடைய வைதர்பி அரசகுமாரியை அவன் கண்டான்।

Verse 16

सर्वयोषिद्वरा सा हि उग्रसेनस्य वै प्रिया । रूपेणाप्रतिमा लोके सर्वांगेषु विराजते

அவள் உண்மையிலே எல்லா பெண்களிலும் சிறந்தவள்; உக்ரசேனனின் பிரியமானவள். அழகில் உலகில் ஒப்பற்றவள்; அவள் உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் ஒளிர்ந்தாள்।

Verse 17

रतिर्वै मन्मथस्यापि किं वापीयं हरिप्रिया । किं वापि पार्वती देवी शची किं वा भविष्यति

அவள் மன்மதனின் பிரியமான ரதியாக ஆகுமோ? அல்லது ஹரியின் பிரியையாகுமோ? அல்லது தேவி பார்வதியாக, அல்லது சசியாக—அவள் என்ன ஆகப்போகிறாள்?

Verse 18

यादृशी दृश्यते चेयं नारीणां प्रवरोत्तमा । अन्यापि ईदृशी नास्ति द्वितीया क्षितिमंडले

பெண்களுள் முதன்மையாய் இவள் எவ்வாறு தோன்றுகிறாளோ, அத்தகைய மற்றொருத்தி இல்லை; இப்பூமிமண்டலத்தில் இவளுக்கு இரண்டாம் ஒருவர் இல்லை।

Verse 19

नक्षत्रेषु यथा चंद्रः संपूर्णो भाति शोभनः । गुणरूपकलाभिस्तु तथा भाति वरानना

நட்சத்திரங்களுக்கிடையில் முழுநிலா அழகாக முழுமையுடன் ஒளிர்வதுபோல், நற்குணம், அழகு, கலைநயம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த அழகுமுகத்தாள் ஒளிர்கிறாள்।

Verse 20

पुष्करेषु यथा हंसस्तथेयं चारुहासिनी । अहो रूपमहोभाव अस्यास्तु परिदृश्यते

புஷ்கரத்தின் தாமரைக் குளங்களில் அன்னம் எவ்வாறு ஒளிர்வதோ, அவ்வாறே இம்மதுரப் புன்னகையாள் ஒளிர்கிறாள். அஹோ! என்ன அழகு, என்ன மாட்சிமை அவளில் தெரிகிறது!

Verse 21

का कस्य शोभना बाला चारुवृत्तपयोधरा । व्यमृशद्गोभिलो दैत्यः पद्मावतीं वराननाम्

“இந்த அழகிய இளம்பெண் யார், யாருடையவள்—வடிவழகும் வட்டமுமாயுள்ள மார்பகங்களையுடையவள்?” என்று கூறி, தைத்யன் கோபிலன் அழகுமுகத்தாள் பத்மாவதியைத் தொட்டான்।

Verse 22

चिंतयित्वा क्षणं विप्र का कस्यापि भविष्यति । ज्ञानेन महता ज्ञात्वा वैदर्भीति न संशयः

ஒரு கணம் சிந்தித்து, ஓ பிராமணரே, (அவன்) “இவள் வேறொருவருடையவளாக எப்படி இருக்க முடியும்?” என்று கூறினான். பேரறிவால் உறுதி செய்து, “இவள் விதர்ப நாட்டின் அரசகுமாரி; ஐயமில்லை” என அறிந்தான்।

Verse 23

दयिता उग्रसेनस्य पतिव्रतपरायणा । आत्मबलेन तिष्ठंती दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

அவள் உக்ரசேனனின் பிரியமானவள்; பத்திவிரதத் தர்மத்தில் முழுமையாக நிலைத்தவள். தன் ஆத்மபலத்தால் உறுதியாக நின்று, ஆண்களுக்கே கூட அரிதாய் இருப்பவள்.

Verse 24

उग्रसेनो महामूर्खः प्रेषिता येन वै वरा । पितुर्गेहमियं बाला स तु भाग्येन वर्जितः

உக்ரசேனன் பெரும் மூடன்; அவனாலேயே இந்த உயர்ந்த இளம்பெண் அனுப்பப்பட்டாள். இப்பெண் தந்தையின் இல்லத்துக்குரியவள்; ஆனால் அவன் நற்பேறு இழந்தவன்.

Verse 25

अनया विना स जीवेच्च कथं कूटमतिः सदा । किं वा नपुंसको राजा एनां यो हि परित्यजेत्

அவளின்றி அவன் எவ்வாறு வாழ்வான்—எப்போதும் வஞ்சக புத்தியுடையவன்? அல்லது அவளைத் துறப்பவன் அரசன் நபுஞ்சகனோ?

Verse 26

तां दृष्ट्वा स तु कामात्मा संजातस्तत्क्षणादपि । इयं पतिव्रता बाला दुष्प्राप्या पुरुषैरपि

அவளைக் கண்டவுடனே அவன் அந்தக் கணமே காமவசப்பட்டான். “இவள் பத்திவிரதை இளம்பெண்; ஆண்களுக்கே கூட பெற அரிது.”

Verse 27

कथं भोक्ष्याम्यहं गत्वा कामो मामति पीडयेत् । अभुक्त्वैनां यदा यास्ये तत्स्यान्मृत्युर्ममैव हि

காமம் என்னை மிகக் கடுமையாக வாட்டும் போது, நான் சென்று எவ்வாறு இன்புறுவேன்? அவளை அனுபவிக்காமல் நான் புறப்பட்டால், அதுவே எனக்கு மரணம்.

Verse 28

अद्यैव हि न संदेहो यतः कामो महाबलः । इति चिंतापरो भूत्वा गोभिलो मनसैक्षत

“இன்றே ஐயமில்லை; ஏனெனில் காமம் மிகப் பலமுடையது.” என்று எண்ணி, கவலையுடன் கோபிலன் மனத்துள் சிந்தித்தான்.

Verse 29

कृत्वा मायामयं रूपमुग्रसेनस्य भूपतेः । यादृशस्तूग्रसेनश्च सांगोपांगो महानृपः

அரசே, உக்ரசேன மன்னனின் மாயைமிகு உருவத்தை ஏற்று—உக்ரசேனன் எவ்வாறு இருந்தானோ, அங்கஅவயவங்களுடன் அப்படியே அந்தப் பெருமன்னன் ஆனான்.

Verse 30

गोभिलस्तादृशो भूत्वा गत्या च स्वरभाषया । यथावस्त्रो यथावेशो वयसा च तथा पुनः

கோபிலனைப் போலவே ஆகி—அவனின் நடை, பேச்சின் ஒலி வரை ஒத்துப்போக—அவன் மீண்டும் உடை, வெளிப்புற வேடம், வயது ஆகியவற்றிலும் அப்படியே தோன்றினான்.

Verse 31

दिव्यमाल्यांबरधरो दिव्यगंधानुलेपनः । सर्वाभरणशोभांगो यादृशो माथुरेश्वरः

தெய்வ மாலையும் ஆடையும் அணிந்து, தெய்வ மணப்பூச்சால் பூசப்பட்டு, எல்லா ஆபரணங்களாலும் ஒளிவிடும்—மாதுரேஸ்வரனின் தோற்றம் இவ்வாறே உள்ளது.

Verse 32

भूत्वाथ तादृशो दैत्य उग्रसेनमयस्तदा । मायया परया युक्तो रूपलावण्यसंपदा

அப்போது அந்த அசுரன் உக்ரசேனனைப் போலவே ஆனான்; உன்னத மாயையால் கூடியவனாக, அழகும் கவர்ச்சியும் நிறைந்த செல்வம் உடையவனாயிருந்தான்.

Verse 33

पर्वताग्रे अशोकस्यच्छायामाश्रित्य संस्थितः । शिलातलस्थो दुष्टात्मा वीणादंडेन वीरकः

மலைச் சிகரத்தில் அவன் அசோக மரத்தின் நிழலைச் சார்ந்து நின்றான். கல்லுத் தளத்தில் அமர்ந்த துஷ்டாத்மா வீரகன் வீணையின் தண்டைத் தாங்கியிருந்தான்.

Verse 34

सुस्वरं गायमानस्तु गीतं विश्वप्रमोहनम् । तालमानक्रियोपेतं सप्तस्वरविभूषितम्

இனிய சுரத்துடன் அவன் உலகமெங்கும் மயக்கும் பாடலைப் பாடினான். அது தாளம், அளவு, முறையான இசைநடை உடன், சப்தஸ்வரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 35

गीतं गायति दुष्टात्मा तस्या रूपेण मोहितः । पर्वताग्रे स्थितो विप्र हर्षेण महतान्वितः

அவளின் அழகால் மயங்கிய துஷ்டாத்மா பாடலைப் பாடினான். ஓ பிராமணரே! மலைச் சிகரத்தில் நின்ற அவன் பேரானந்தத்தால் நிறைந்திருந்தான்.

Verse 36

सखीमध्यगता सा तु पद्मावती वरानना । शुश्रुवे सुस्वरं गीतं तालमानलयान्वितम्

அப்போது தோழியரின் நடுவில் அமர்ந்த அழகிய முகத்தையுடைய பத்மாவதி, தாளம், அளவு, லயம் உடன் கூடிய இனிய சுரப் பாடலைக் கேட்டாள்.

Verse 37

कोऽयं गायति धर्मात्मा महत्सौख्यप्रदायकम् । गीतं हि सत्क्रियोपेतं सर्वभावसमन्वितम्

மிகுந்த இன்பம் அளிக்கும் இந்தப் பாடலைப் பாடும் தர்மாத்மா யார்? இந்தப் பாடல் நற்கிரியையுடன் கூடி, எல்லா (தூய) பாவங்களாலும் நிறைந்துள்ளது.

Verse 38

सखीभिः सहिता गत्वा औत्सुक्येन नृपात्मजा । अशोकच्छायामाश्रित्य विमले सुशिलातले

தோழியருடன் கூடிய அரசகுமாரி ஆவலுடன் சென்று, அசோக மரத்தின் நிழலை அடைந்து, தூய்மையான அழகிய கல்லடிப் பீடத்தில் அமர்ந்தாள்।

Verse 39

ददर्श भूपवेषेण गोभिलं दानवाधमम् । पुष्पमालांबरधरं दिव्यगंधानुलेपनम्

அவன் அரசன் வேடத்தில் மறைந்திருந்த கோபிலன்—தானவர்களில் இழிந்தவன்—என்பவனை கண்டான்; அவன் மலர்மாலையும் நற்சீராடையும் அணிந்து, தெய்வீக நறுமணத்தால் பூசப்பட்டிருந்தான்।

Verse 40

सर्वाभरणशोभांगं पद्मावती पतिव्रता । मथुरेशः समायातः कदा धर्मपरायणः

எல்லா ஆபரணங்களாலும் அழகுபெற்ற அங்கங்களையுடைய பத்தினி பத்மாவதி மனத்தில்—“தர்மநிஷ்டனான மதுரேசன் எப்போது இங்கு வருவான்?” என்று எண்ணினாள்।

Verse 41

मम नाथो महात्मा वै राज्यं त्यक्त्वा प्रदूरतः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्पापेन तेन सा

“என் நாதன் அந்த மகாத்மா ராஜ்யத்தைத் துறந்து வெகுதூரம் சென்றார்; அவள் இதையே எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் வரை, அதே பாவம் அவளைத் துன்புறுத்தும்.”

Verse 42

समाहूता तुरीभूय एहि त्वं हि प्रिये मम । चकिताशंकितासाचकथंभर्त्तासमागतः

அழைக்கப்பட்டவுடன் அவள் மௌனமானாள். அப்போது அவன்—“வா, என் பிரியே” என்றான். ஆனால் அவள் திடுக்கிட்டு அஞ்சியவளாய்—“என் கணவர் இங்கு எப்படி வந்தார்?” என்று மனத்தில் எண்ணினாள்।

Verse 43

लज्जिता दुःखिता जाता अधःकृत्वा ततो मुखम् । अहं पापा दुराचारा निःशंका परिवर्तिता

வெட்கமும் துயரமும் கொண்டு அவள் முகத்தைத் தாழ்த்தி கூறினாள்—“நான் பாவினி, துராசாரி; வெட்கமின்றி தர்மப் பாதையிலிருந்து வழிதவறினேன்।”

Verse 44

कोपमेवं महाभागः करिष्यति न संशयः । यावद्धि चिंतयेत्सा च तावत्तेनापि पापिना

அந்த தீயவன் ஐயமின்றி இவ்வாறே கோபத்துடன் நடப்பான். அவள் எத்தனை நேரம் அவனை நினைப்பாளோ, அத்தனை நேரம் அந்தப் பாவியும் அந்த நினைவால் அவளுடன் கட்டுப்பட்டிருப்பான்.

Verse 45

समाहूता तुरीभूय एह्येहि त्वं मम प्रिये । त्वया विना कृतो देवि प्राणान्धर्तुं वरानने

அழைக்கப்பட்டவுடன் அவன் கூறினான்—“விரைந்து வா, வா என் பிரியே! ஓ தேவி, ஓ அழகிய முகத்தாளே, உன்னை இன்றி உயிர் துறப்பேன் என்று தீர்மானித்தேன்।”

Verse 46

न हि शक्नोम्यहं कांते जीवितं प्रियमेव च । तव स्नेहेन लुब्धोस्मि त्वां त्यक्त्वा नोत्सहे भृशम्

ஓ காதலியே, நான் உண்மையில் வாழ இயலாது—உயிர் எனக்கு பிரியமே; ஆனால் உன் அன்பில் மயங்கிய நான், உன்னை ஒரு கணமும் விட்டு விலகத் துணியேன்.

Verse 47

ब्राह्मण्युवाच । एवमुक्ता गतापश्यत्सुमुखं लज्जयान्विता । समालिंग्य ततो दैत्यः सतीं पद्मावतीं तदा

பிராமணீ கூறினாள்—இவ்வாறு சொல்லி, வெட்கம் நிறைந்த அந்த அழகுமுகத்தாள் சென்றுவிட்டாள்; மீண்டும் காணப்படவில்லை. அப்போது தைத்யன் சதியான பத்மாவதியை அணைத்தான்.

Verse 48

एकांतं तु समानीता सुभुक्ता इच्छया ततः । दैत्येन गोभिलेनापि सत्यकेतोः सुता तदा

அப்போது சத்தியகேதுவின் மகளை அசுரன் கோபிலன் தனிமையான இடத்திற்குக் கொண்டு சென்று, அவளின் விருப்பத்திற்கு விரோதமாக வலுக்கட்டாயமாக அவமதித்தான்।

Verse 49

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकोनपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானத்திலுள்ள ‘சுகலா-சரிதம்’ எனும் நாற்பத்தொன்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 50

सा सक्रोधा वचः प्राह गोभिलं दानवाधमम् । कस्त्वं पापसमाचारो निर्घृणो दानवाकृतिः

அவள் கோபம் பொங்க, தானவர்களில் இழிந்த கோபிலனை நோக்கி— “நீ யார்? பாவச் செயல்களுடையவன், இரக்கமற்றவன், அசுர வடிவம் கொண்டவன்!” என்று கூறினாள்.

Verse 51

शप्तुकामा समुद्युक्ता दुःखेनाकुलितेक्षणा । वेपमाना तदा राजन्दुःखभारेण पीडिता

சபிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலுடன் அவள் எழுந்தாள்; துயரத்தால் அவளின் பார்வை கலங்கியது. அரசே, அவள் நடுங்கி, சோகப் பாரத்தால் நொறுங்கினாள்.

Verse 52

मम कांतच्छलेनैव त्वयागत्य दुरात्मवन् । नाशितं धर्ममेवाग्र्यं पातिव्रत्यमनुत्तमम्

துராத்மனே, என் காதலன் என்ற போர்வையில் நீ இங்கு வந்து, உயர்ந்த தர்மமான பத்திவிரத்யம் எனும் ஒப்பற்ற விரதத்தை அழித்துவிட்டாய்.

Verse 53

सुस्वरं रुदितं कृत्वा मम जन्म त्वया हृतम् । पश्य मे बलमत्रैव शापं दास्ये सुदारुणम्

என்னை உரக்க அழவைத்து, என் வாழ்வை நீ அபகரித்துவிட்டாய். இங்கேயே என் வலிமையைப் பார், நான் உனக்கு மிகக் கடுமையான சாபத்தை இடுவேன்.

Verse 54

एवं संभाषमाणा तं शप्तुकामा तु गोभिलम्

இவ்வாறு அவனிடம் பேசிக்கொண்டே, அவள் கோபிலனுக்குச் சாபமிட விரும்பினாள்.