Adhyaya 46

Verse 1

षट्चत्वारिंशोऽध्यायः । सुकलोवाच । श्वसंतीं शूकरीं दृष्ट्वा पतितां पुत्रवत्सलाम् । सुदेवावकृपयाविष्टा गत्वा तां दुःखितां प्रति

நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம். சுகலன் கூறினான்—குட்டிகளிடம் பேர்வாத்சல்யம் கொண்ட ஸ்வஸந்தீ என்னும் பெண்பன்றியை விழுந்து கிடப்பதைக் கண்டு, சுதேவா கருணையால் உருகி அந்தத் துயருற்றவளிடம் சென்றாள்.

Verse 2

अभिषिच्य मुखं तस्याः शीतलेनोदकेन च । पुनः सर्वांगमेवापि दुःखितां रणशालिनीम्

அவன் குளிர்ந்த நீரால் அவளுடைய முகத்தை அபிஷேகித்து, மீண்டும் துன்பத்தால் வாடிய அந்தப் போர்திறன் மிக்க பெண்ணின் முழு உடலிலும் நீரைத் தெளித்தான்।

Verse 3

पुण्येन शीततोयेन सा उवाचाभिषिंचतीम् । उवाच मानुषीं वाचं सुस्वरं नृपतिप्रियाम्

புனிதமான குளிர்ந்த நீரால் அபிஷேகம் செய்து கொண்டே அவள் பேசினாள்—மனித மொழியில், இனிய குரலில், அரசனுக்குப் பிரியமாக।

Verse 4

सुखं भवतु ते देवि अभिषिक्ता त्वया यदि । संपर्काद्दर्शनात्तेद्य गतो मे पापसंचयः

தேவி, உனக்கு இன்பம் உண்டாகுக. நீ என்னை அபிஷேகித்து தூய்மைப்படுத்தியிருந்தால், இன்று உன் ஸ்பரிசமும் தரிசனமும் என் சேர்க்கப்பட்ட பாவங்களை அகற்றிவிட்டன।

Verse 5

तदाकर्ण्य महद्वाक्यमद्भुताकारसंयुतम् । चित्रमेतन्मया दृष्टं कृतं तेऽनामयं वचः

அற்புதப் பொருள் கொண்ட அந்தப் பெருவாக்கைக் கேட்டவன் கூறினான்—“இது வியப்பாக உள்ளது; நான் இதைக் கண்டேன். உன் நலனுக்காக தீங்கற்ற மங்கள வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்।”

Verse 6

पशुजातिमतीचेयं सौष्ठवं भाषते स्फुटम् । स्वरव्यंजनसंपन्नं संस्कृतमुत्तमं मम

இது விலங்கு இனத்தைச் சேர்ந்ததாயினும் தெளிவாகவும் நயமாகவும் பேசுகிறது; உயிர்-மெய் எழுத்துகள் நிறைந்த என் சிறந்த சம்ஸ்கிருதத்தை உச்சரிக்கிறது।

Verse 7

हर्षेण विस्मयेनापि कृत्वा साहसमुत्तमम् । तत्रस्था सा महाभागा तं पतिं वाक्यमब्रवीत्

மகிழ்ச்சியும் வியப்பும் நிறைந்து, மிகச் சிறந்த துணிச்சல் செயலைச் செய்து, அங்கே நின்ற அந்த மகாபாக்யவதி தன் கணவரிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 8

पश्य राजन्नपूर्वेयं संस्कृतं भाषते महत् । पशुयोनिगता चेयं यथा वै मानुषो वदेत्

அரசே, பாருங்கள்—இது முன்னெப்போதும் இல்லாதது; மிருக யோனியில் பிறந்தவளாயினும், அவள் தூய சம்ஸ்கிருதத்தைத் தெளிவாகப் பேசுகிறாள், மனிதன் பேசுவது போலவே।

Verse 9

तदाकर्ण्य ततो राजा सर्वज्ञानवतां वरः । अद्भुतमद्भुताकारं यन्न दृष्टं श्रुतं मया

அதைக் கேட்ட ஞானிகளில் சிறந்த அரசன் கூறினான்—“இது உண்மையிலேயே அதிசயம், ஆச்சரிய வடிவம்; இதுபோன்றதை நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை।”

Verse 10

तामुवाच ततो राजा सुदेवां सुप्रियां तदा । पृच्छ चैनां शुभां कांते का चेयं तु भविष्यति

அப்போது அரசன் தன் அன்புத் துணை சுதேவாவிடம் கூறினான்—“அழகிய நற்குணத்தவளே, இந்தப் புனிதப் பெண்ணிடம் கேள்—இவள் யார், இனி இவளுக்கு என்ன ஆகும்?”

Verse 11

श्रुत्वा तु नृपतेर्वाक्यं सा पप्रच्छ च सूकरीम् । का भविष्यसि त्वं भद्रे चित्रं ते दृश्यते बहु

அரசனின் சொற்களை கேட்டவள் அந்தப் பன்றியினை நோக்கி கேட்டாள்—“நல்லவளே, நீ இனி என்ன ஆகப் போகிறாய்? உன்னில் பல வியப்பான அம்சங்கள் தெரிகின்றன।”

Verse 12

पशुयोनिगता त्वं वै भाषसे मानुषं वचः । सौष्ठवं ज्ञानसंपन्नं वद मे पूर्वचेष्टितम्

பசுயோனியில் பிறந்திருந்தாலும் நீ மனிதவாக்கை பேசுகிறாய்—அழகுற அமைந்ததும் ஞானம் நிறைந்ததும். உன் முன்னைய செயல்களையும் முன்னைய கர்மங்களையும் எனக்குச் சொல்.

Verse 13

भर्तुश्चापि महाराज भटस्यास्य महात्मनः । कोयं धर्मो महावीर्यो गतः स्वर्गं पराक्रमैः

மேலும், மகாராஜா, இந்த மகாத்ம வீரனின் கணவர் பற்றியும் கூறுங்கள்—எந்த தர்மத்தால் அந்த மகாவீரன் தன் பராக்கிரமத்தால் ஸ்வர்க்கத்தை அடைந்தான்?

Verse 14

आत्मनश्च स्वभर्तुश्च सर्वं पूर्वानुगं वद । एवमुक्त्वा महाभागा विरराम नृपप्रिया

உன்னைப் பற்றியும் உன் கணவரைப் பற்றியும்—முன்னர் நடந்த அனைத்தையும் முழுமையாகச் சொல். இவ்வாறு கூறி, அரசனுக்கு அருமையான அந்த மகாபாக்யவதி மௌனமானாள்.

Verse 15

शूकर्युवाच । यदि पृच्छसि मां भद्रे ममास्य च महात्मनः । तत्सर्वं ते प्रवक्ष्यामि चरितं पूर्वचेष्टितम्

சூகரி கூறினாள்—அம்மையே, என்னையும் இந்த மகாத்மாவையும் பற்றி நீ கேட்கிறாயானால், அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்—அவனுடைய சரிதமும் முன்னைய கர்மங்களும்.

Verse 16

अयमेष महाप्राज्ञो गंधर्वो गीतपंडितः । रंगविद्याधरो नाम सर्वशास्त्रार्थकोविदः

இவனே மிகப் பிராஜ்ஞனான கந்தர்வன், கீதத்தில் பண்டிதன். இவன் பெயர் ரங்கவித்யாதரன்; எல்லா சாஸ்திரார்த்தங்களிலும் தேர்ந்தவன்.

Verse 17

मेरुं गिरिवरश्रेष्ठं चारुकंदरनिर्झरम् । तमाश्रित्य महातेजाः पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

அழகிய குகைகளும் அருவிகளும் பொலியும் மலைவரங்களில் சிறந்த மேருவைச் சார்ந்து, மிக்க தேஜஸுடைய முனிவருள் சிறந்த புலஸ்த்யர் அங்கே தங்கினார்।

Verse 18

तपश्चचार तेजस्वी निर्व्यलीकेन चेतसा । विद्याधरस्तत्र गतः स्वेच्छया स महाप्रभो

மகாப்ரபோ! அவர் கபடமற்ற மனத்துடன் தவம் செய்தார்; மேலும் ஒரு வித்யாதரன் தன் விருப்பத்தால் அங்கே வந்தடைந்தான்।

Verse 19

तमाश्रित्य गिरिश्रेष्ठं गीतमभ्यसते तदा । स्वरतालसमोपेतं सुस्वरं चारुहासिनि

அழகிய புன்னகையுடையவளே! அப்போது அந்த மலைவரத்தைச் சார்ந்து, அவள் பாடலைப் பயின்றாள்—ஸ்வரமும் தாளமும் கூடிய, இனிய குரலுடன்।

Verse 20

गीतं श्रुत्वा मुनिस्तस्य ध्यानाच्चलितमानसः । गायंतं तमुवाचेदं गीतविद्याधरं प्रति

அவனுடைய பாடலைக் கேட்ட முனிவரின் மனம் தியானத்திலிருந்து சலித்தது; பாடிக்கொண்டிருந்த இசைக்கலை நிபுணனான அந்த வித்யாதரனை நோக்கி அவர் இவ்வாறு கூறினார்।

Verse 21

भवद्गीतेन दिव्येन देवा मुह्यंति नान्यथा । सुस्वरेण सुपुण्येन तालमानेन पंडित

பண்டிதரே! உமது தெய்வீகப் பாடலால் தேவர்களும் மயங்குகின்றனர்—வேறுவிதமில்லை. இனிய ஸ்வரத்துடன், பெரும் புண்ணியத்துடன், தாள-மானம் குன்றாமல் பாடுகிறீர்।

Verse 22

लययुक्तेन भावेन मूर्च्छना सहितेन च । मे मनश्चलितं ध्यानाद्गीतेनानेन सुव्रत

லயமிகு பாவத்துடனும் மூர்ச்சனை உடனும் அமைந்த இப்பாடல் என் மனத்தை தியானத்திலிருந்து அசைத்தது, ஓ சுவ்ரதா।

Verse 23

इदं स्थानं परित्यज्य अन्यस्थानं व्रजस्व तत् । गीतविद्याधर उवाच । आत्मज्ञानसमं गीतमन्यस्थानं व्रजामि किम्

“இந்த இடத்தை விட்டுவிட்டு வேறிடத்திற்குச் செல்.” எனக் கூற, கீத-வித்யாதரன் சொன்னான்—“இந்தப் பாடல் ஆத்மஞானத்துக்கு ஒப்பானது; அப்படியிருக்க நான் வேறெங்கே போவேன்?”

Verse 24

दुःखं ददे न कस्यापि सुखदो नृषु सर्वदा । गीतेनानेन दिव्येन सर्वास्तुष्यंति देवताः

யாருக்கும் துயரம் அளிக்காதே; மனிதர்களிடையே எப்போதும் இன்பம் அளிப்பவனாக இரு. இந்தத் தெய்வீகப் பாடலால் எல்லா தேவர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 25

शंभुश्चापि समानीतो गीतध्वनिरतो द्विज । गीतं सर्वरसं प्रोक्तं गीतमानंददायकम्

ஓ த்விஜா, பாடலின் ஒலியில் லயித்திருந்த சம்புவும் அழைக்கப்பட்டார். பாடல் எல்லா ரசங்களையும் தாங்கியது எனக் கூறப்படுகிறது; இசை ஆனந்தம் அளிப்பது.

Verse 26

शृंगाराद्यारसाः सर्वे गीतेनापि प्रतिष्ठिताः । शोभामायांति गीतेन वेदाश्चत्वार उत्तमाः

சிருங்கார முதலான எல்லா ரசங்களும் பாடலினாலே நிலைபெறுகின்றன. பாடலினால் நான்கு சிறந்த வேதங்களும் ஒளி பெறுகின்றன.

Verse 27

गीतेन देवताः सर्वास्तोषमायांति नान्यथा । तदेवं निन्दसे गीतं मामेवं परिचालयेः

புனிதப் பாடலினாலேயே எல்லாத் தேவதைகளும் மகிழ்வடைகின்றனர்; வேறு வழியில்லை. ஆயினும் நீ பாடலை இகழ்கிறாய்; என்னை இவ்வாறு நடத்தாதே.

Verse 28

अन्यायोऽयं महाभाग तवैव इह दृश्यते । पुलस्त्य उवाच । सत्यमुक्तं त्वयाद्यैव गीतार्थं बहुपुण्यदम्

“இது அநியாயம், ஓ மகாபாக; இங்கே அது உனக்கே உரியதாகத் தெரிகிறது.” புலஸ்த்யர் கூறினார்—“நீ இப்பொழுது சொன்னது உண்மை; பாடலின் பொருள் மிகப் புண்ணியத்தை அளிப்பது.”

Verse 29

शृणु त्वं मामकं वाक्यं मानं त्यज महामते । नाहं गीतं प्रकुत्सामि गीतं वंदामि नान्यथा

என் சொல்லைக் கேள், ஓ மகாமதி; அகந்தையை விடு. நான் பாடலை இகழவில்லை; பாடலையே வணங்குகிறேன், வேறல்ல.

Verse 30

विद्याश्चतुर्दशैवैता एकीभावेन भावदाः । प्राणिनां सिद्धिमायांति मनसा निश्चलेन च

இந்த பதினான்கு கல்விகள் ஒருமை-பாவத்தில் ஒன்றிணைந்தால் உண்மையான அனுபவத்தை அளிக்கும்; நிலையான, அசையாத மனத்தால் உயிர்கள் சித்தியை அடைகின்றனர்.

Verse 31

तपश्च तद्वन्मंत्राश्च सुसिद्ध्यंत्येकचिंतया । हृषीकाणां महावर्गश्चपलो मम संमतः

தவமும் அதுபோல மந்திரங்களும்—ஒருமுகச் சிந்தனையால் நன்கு சித்தியாகின்றன. ஆனால் இந்திரியங்களின் பெருங்கூட்டம், என் கருத்தில், அலைபாயும் நிலையற்றது.

Verse 32

विषयेष्वेव सर्वेषु नयत्यात्मानमुच्चकैः । चालयित्वा मनस्तस्माद्ध्यानादेव न संशयः

மனம் எல்லா விஷயங்களிலும் ஆத்மாவை வலியுறுத்தி இழுத்துச் செல்கிறது. ஆகவே மனத்தை நிலைநிறுத்தி தியானத்திலேயே ஈடுபட வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 33

यत्र शब्दं न रूपं च युवती नैव तिष्ठति । मुनयस्तत्र गच्छंति तपःसिद्ध्यर्थमेव हि

எங்கே கவனத்தைச் சிதறடிக்கும் ஒலி இல்லை, மயக்கும் உருவம் இல்லை, இளம்பெண் தங்குவதும் இல்லை—அங்கே முனிவர்கள் தவச் சித்திக்காகவே செல்கிறார்கள்.

Verse 34

अयं गीतः पवित्रस्ते बहुसौख्यप्रदायकः । न पश्येम वयं वीर तिष्ठामो वनसंस्थिताः

உமது இந்தப் பாடல் புனிதமானது; மிகுந்த இன்பத்தை அளிப்பது. ஆனால் வீரரே, நாங்கள் உம்மைக் காண இயலவில்லை; ஏனெனில் நாங்கள் வனத்தில் தங்கியுள்ளோம்.

Verse 35

अन्यत्स्थानं प्रयाहि त्वं नोवा वयं व्रजामहे । गीतविधाधर उवाच । इंद्रियाणां बलं वर्गं जितं येन महात्मना

“நீ வேறு இடத்திற்குச் செல்; இல்லையெனில் நாங்கள் புறப்படுவோம்.” என்று. கீதவிதாதரன் கூறினான்—“அந்த மகாத்மா இந்திரியங்களின் வலிமைமிக்க கூட்டத்தை வென்றுள்ளார்.”

Verse 36

स जयी कथ्यते योगी स च वीरः ससाधकः । शब्दं श्रुत्वाथ वा दृष्ट्वा रूपमेवं महामते

அந்த யோகியே வெற்றியாளர் எனப்படுகிறார்; அவரே வீரர், அவரே உண்மையான சாதகர். மகாமதியே, ஒலியை கேட்டாலும் அல்லது உருவத்தை கண்டாலும் அவர் இவ்வாறே நிலைத்திருப்பார்.

Verse 37

चलते नैव यो ध्यानात्स धीरस्तपसाधकः । भवांस्तु तेजसा हीन इंद्रियैर्विजितो यतः

தியானத்திலிருந்து அசையாதவன் திடநெஞ்சன்; தவத்தை நிறைவேற்றுபவன். ஆனால் நீ உள்ளொளி இன்றிப் போனதால், புலன்களால் வெல்லப்பட்டாய்.

Verse 38

स्वर्गेपि नास्ति सामर्थ्यं मम गीतस्य धर्षणे । वर्जयंति वनं सर्वे हीनवीर्या न संशयः

சுவர்க்கத்திலும் என் பாடலின் வலிமையைத் தடுக்க வல்லமை இல்லை. வீரமற்றோர் அனைவரும் வனத்தைத் தவிர்ப்பர்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 39

अयं साधारणो विप्र वनदेशो न संशयः । देवानां सर्वजीवानां यथा मम तथा तव

ஓ பிராமணரே, இந்த வனப்பகுதி அனைவருக்கும் பொதுவானது—ஐயமில்லை. தேவர்களுக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் இது எனக்கு எவ்வளவோ, உனக்கும் அவ்வளவே.

Verse 40

कथं गच्छाम्यहं त्यक्त्वा वनमेवमनुत्तमम् । यूयं गच्छंतु तिष्ठंतु यद्भव्यं तत्तु नान्यथा

இத்தகைய சிறந்த, ஒப்பற்ற வனத்தை விட்டுவிட்டு நான் எவ்வாறு போவேன்? நீங்கள் போகலாம் அல்லது தங்கலாம்; விதியாய் இருப்பது அதுவே நிகழும், வேறல்ல.

Verse 41

एवमाभाष्य तं विप्रं गीतविद्याधरस्तदा । समाकर्ण्य ततस्तेन मुनिना तस्य उत्तरम्

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணரிடம் உரைத்த பின், பாடல்-வித்தையில் தேர்ந்த வித்யாதரன், அந்த முனிவர் அளித்த பதிலை கவனமாகக் கேட்டான்.

Verse 42

चिंतयामास मेधावी किं कृत्वा सुकृतं भवेत् । क्षमां कृत्वा जगामाथ अन्यत्स्थानं द्विजोत्तमः

மேதாவி பிராமணன் சிந்தித்தான்— “எதைச் செய்தால் புண்ணியம் உண்டாகும்?” பின்னர் மன்னிப்பளித்து, அந்தச் சிறந்த த்விஜன் வேறோர் இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 43

तपश्चचार धर्मात्मा योगासनगतः सदा । कामं क्रोधं परित्यज्य मोहं लोभं तथैव च

தர்மாத்மன் எப்போதும் யோகாசனத்தில் நிலைத்து தவம் செய்தான்; காமம், கோபம், அதுபோல மோகமும் லோபமும் துறந்தான்।

Verse 44

सर्वेन्द्रियाणि संयम्य मनसा सममेव च । एवं स्थितस्तदा योगी पुलस्त्यो मुनिसत्तमः

அனைத்து இந்திரியங்களையும் அடக்கி, மனத்தை முழு சமநிலையில் நிலைநிறுத்தி, அப்போது யோகி புலஸ்த்யர்—முனிவர்களில் சிறந்தவர்—அந்நிலையிலேயே தங்கினார்।

Verse 45

सुकलोवाच । गते तस्मिन्महाभागे पुलस्त्ये मुनिपुंगवे । कालादिष्टेन तेनापि गीतविद्याधरेण च

சுகலா கூறினார்— மாபெரும் பாக்கியமுடைய முனிவர்சிறந்த புலஸ்த்யர் சென்றபின், பாடல்வித்தையில் தேர்ந்த அந்த வித்யாதரனும் காலத்தின் ஆணையால் புறப்பட்டான்।

Verse 46

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । षट्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானமும் சுகலா சரிதமும் கொண்ட நாற்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 47

ज्ञात्वा पद्मात्मजसुतमेकांतवनशालिनम् । गतो वराहरूपेण तस्याश्रममनुत्तमम्

தாமரையில் பிறந்தவரின் மகனின் மகனை, தனிமை வனத்தில் வாழ்வோனை அறிந்து, அவர் வராகரூபம் கொண்டு அவனுடைய ஒப்பற்ற ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 48

आसनस्थं महात्मानं तेजोज्वालासमाविलम् । दृष्ट्वा चकार वै क्षोभं तस्य विप्रस्य भामिनि

ஓ பாமினி, ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த, ஒளித் தீச்சுடரால் சூழப்பட்ட அந்த மகாத்மா பிராமணனைப் பார்த்தவுடன் அவள் உண்மையாகவே கலங்கினாள்।

Verse 49

धर्षयेन्नियतं विप्रं तुंडाग्रेण कुचेष्टया । पशुं ज्ञात्वा महाराज क्षमते तस्य दुष्कृतम्

ஓ மகாராஜா, தன்னடக்கம் கொண்ட பிராமணனை அலகின் முனையாலும் காமமயமான அசைவாலும் துன்புறுத்தினாலும், குற்றவாளி ஒரு மிருகம் என அறிந்து அவர் அந்தத் தீச்செயலை மன்னிப்பார்।

Verse 50

मूत्रयेत्पुरतः कृत्वा विष्ठां च कुरुते ततः । नृत्यते क्रीडते तत्र पतति प्रोच्चलेत्पुनः

அவன் முன்னே சிறுநீர் கழிக்கிறான்; பின்னர் மலமும் கழிக்கிறான். அங்கேயே ஆடி விளையாடி விழுந்து, மீண்டும் எழுகின்றான்।

Verse 51

पशुं ज्ञात्वा परित्यक्तो मुनिना तेन भूपते । एकदा तु तथायाते तेन रूपेण वै पुनः

ஓ அரசே, அவனை மிருகம் என அறிந்து அந்த முனிவர் அவனை விலக்கினார். ஆனால் ஒருமுறை மீண்டும் அவன் அதேபடி வந்தபோது, அதே உருவத்திலேயே மறுபடியும் வந்தான்।

Verse 52

अट्टाट्टहासेन पुनर्हास्यमेवं कृतं तदा । रोदनं च कृतं तत्र गीतं गायति सुस्वरम्

அப்போது அவன் அட்டஹாசம் செய்து மீண்டும் நகைச்சுவைச் செயல் புரிந்தான்; அங்கேயே அழுதும், இனிய குரலில் பாடலும் பாடினான்।

Verse 53

तथा तमागतं विप्रो गीतविद्याधरं नृप । चेष्टितं तस्य वै दृष्ट्वा घोणिरेष भवेन्नहि

அரசே, அந்தப் பிராமணன் பாடல்வித்தையில் வித்யாதரனை ஒத்தவன் வந்ததைப் பார்த்தான்; அவன் நடத்தை கண்டவுடன் “இவன் கோணி அல்ல” என்று உணர்ந்தான்।

Verse 54

ज्ञात्वा तस्य तु वृत्तांतं मामेवं परिचालयेत् । पशुं ज्ञात्वा मया त्यक्तो दुष्ट एष सुनिर्घृणः

“அவனுடைய நடத்தை அறிந்தபின், அவன் என்னை இவ்வாறு துன்புறுத்தக் கூடாது. அவனை மிருகச் சுபாவம் உடையவன் என அறிந்து நான் அவனைத் துறந்தேன்; இவன் தீயவன், மிகக் கருணையற்றவன்.”

Verse 55

एवं ज्ञात्वा महात्मानं गंधर्वाधममेव हि । चुकोप मुनिशार्दूलस्तं शशाप महामतिः

இவ்வாறு ‘மகாத்மா’ எனப் புகழப்பட்டவன் உண்மையில் மிகத் தாழ்ந்த கந்தர்வன் என்பதை அறிந்த முனிசார்தூலன் கோபமுற்றான்; அந்த மகாமதி அவனைச் சபித்தான்।

Verse 56

यस्माच्छूकररूपेण मामेवं परिचालयेः । तस्माद्व्रज महापाप पापयोनिं तु शौकरीम्

நீ பன்றியின் வடிவம் கொண்டு என்னை இவ்வாறு துன்புறுத்தியதால், ஓ மகாபாபி, போ—பாவமயமான பன்றிப் பிறப்பின் யோனியில் புகு।

Verse 57

शप्तस्तेनापि विप्रेण गतो देवं पुरंदरम् । तमुवाच महात्मानं कंपमानो वरानने

அந்தப் பிராமணனின் சாபத்தால் சபிக்கப்பட்டவன் புரந்தரன் (இந்திரன்) எனும் தேவனிடம் சென்றான். ஓ அழகிய முகத்தவளே, நடுங்கியவனாய் அந்த மகாத்மா ஆண்டவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 58

शृणु वाक्यं सहस्राक्ष तव कार्यं कृतं मया । तप एव हि कुर्वन्सन्दारुणं मुनिपुंगवः

ஓ ஆயிரக்கண் உடையவனே (இந்திரா), என் சொற்களை கேள்—உன் காரியத்தை நான் நிறைவேற்றினேன். அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் உண்மையிலேயே மிகக் கடுமையான, துன்பகரமான தவம் செய்கிறார்।

Verse 59

तस्मात्तपःप्रभावात्तु चालितः क्षोभितो मया । शप्तस्तेनास्मि विप्रेण देवरूपं प्रणाशितम्

ஆகவே அவன் தவத்தின் வல்லமையால் நான் அசைந்து கலங்கினேன். அந்தப் பிராமணன் என்னைச் சபித்தான்; என் தெய்வீக வடிவம் அழிந்தது।

Verse 60

पशुयोनिं गतं शक्र मामेवं परिरक्षय । ज्ञात्वा तस्य स वृत्तांतं गीतविद्याधरस्य च

“ஓ சக்ரா (இந்திரா), நான் மிருகப் பிறவியில் விழுந்தேன்—இவ்வாறு என்னைக் காப்பாற்று.” அவன் கூறிய நிகழ்வையும், வித்யாதரர்களில் பாடகரான அவனுடைய கதையையும் அறிந்து, அவர் அதற்கேற்றபடி செயல்பட்டார்।

Verse 61

तेन सार्धंगतश्चेंद्रस्तं मुनिं पर्यभाषत । दीयतामनुग्रहो नाथ सिद्धिज्ञोसि द्विजोत्तम

அவனுடன் சேர்ந்து சென்ற இந்திரன் அந்த முனிவரை நோக்கி கூறினான்—“ஓ நாதா, அருள் வழங்குக. ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, நீங்கள் சித்திகளின் ஞானி.”

Verse 62

क्षम्यतां मुनिवर्यास्मिन्क्रियतां शापमोक्षणम् । इति संप्रार्थितो विप्रो महेंद्रेणाह हृष्टधीः

முனிவரே! என்னை மன்னித்து இந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுதலை அளியுங்கள்—என்று மகேந்திரன் வேண்ட, அந்தப் பிராமணன் மகிழ்ந்த மனத்துடன் பதிலளித்தான்।

Verse 63

पुलस्त्य उवाच । वचनात्तव देवेश क्षंतव्यं च मयापि हि । भविष्यति महाराज मनुपुत्रो महाबलः

புலஸ்த்யர் கூறினார்—தேவேசா! உமது வாக்கின்படி நானும் நிச்சயமாக மன்னிக்க வேண்டும். மகாராஜா! மனுவுக்கு ஒரு மாபெரும் வலிமைமிக்க மகன் பிறப்பான்।

Verse 64

इक्ष्वाकुर्नाम धर्मात्मा सर्वधर्मानुपालकः । तस्य हस्ताद्यदा मृत्युरस्यैव च भविष्यति

இக்ஷ்வாகு என்னும் தர்மாத்மா அரசன் இருந்தான்; எல்லா தர்மங்களையும் காக்கிறவன். அவனுக்கு மரணம் வந்தால், அது அவன் தன் கையாலேயே நிகழும்।

Verse 65

तदैष वै स्वकं देहं प्राप्स्यते नात्र संशयः । एतत्ते सर्ववृत्तांतं शूकरस्य निवेदितम्

அப்போது அவன் நிச்சயமாகத் தன் சொந்த உடலை அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை. பன்றியின் முழு வரலாறும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது।

Verse 66

आत्मनश्च प्रवक्ष्यामि पत्या सार्धं शृणुष्व हि । मया च पातकं घोरं कृतं यत्पापया पुरा

இப்போது என்னைப்பற்றியும் சொல்கிறேன்—என் கணவருடன் சேர்ந்து கேளுங்கள். முன்பு பாவியான நான் ஒரு கொடிய பாவச் செயலைச் செய்தேன்।