Adhyaya 45

Verse 1

पंचचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः । सुकलोवाच । अथ ते लुब्धकाः सर्वे शूकरीं प्रति जग्मिरे । शूराश्च दारुणाः प्राप्ताः पाशहस्ताश्च भीषणाः

சுகலன் கூறினான்—அப்போது அந்த வேட்டைக்காரர் அனைவரும் பன்றியினை நோக்கிச் சென்றனர். அவர்கள் வீரமும் கொடுமையும் உடையவர்கள்; கைகளில் கயிற்றுக் கண்ணிகள் ஏந்தி அச்சமூட்டுமாறு வந்தடைந்தனர்।

Verse 2

चतुरश्च ततो डिंभान्कृत्वा स्थित्वा च शूकरी । कुटुंबेन समं कांतं हतं दृष्ट्वा महाहवे

பின்னர் அந்த நுண்ணறிவு கொண்ட பன்றி தன் குட்டிகளை ஒன்றுசேர்த்து நின்று, பெரும் போரில் தன் காதலனை அவன் குடும்பத்தோடு கொல்லப்பட்டதாய் கண்டது।

Verse 3

भर्तुर्मे चिंतितं प्राप्तमृषिदेवैश्च पूजितः । गतः स्वर्गं महात्मासौ वीर्येणानेन कर्मणा

என் கணவர் நீண்டநாள் எண்ணிய விருப்பத்தை அடைந்தார். முனிவர்களாலும் தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட அந்த மகாத்மா, இச்செயலின் வீரியத்தால் ஸ்வர்க்கம் சென்றார்।

Verse 4

अनेनापि पथा यास्ये स्वर्गं भर्त्ता स तिष्ठति । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रतिविचिंतितम्

‘இதே வழியால் நானும் ஸ்வர்க்கம் செல்வேன்; அங்கே என் கணவர் தங்கியுள்ளார்.’ என்று உறுதியாகத் தீர்மானித்து, பின்னர் அவள் தன் மகன்களைப் பற்றி சிந்தித்தாள்।

Verse 5

यदा जीवंति मे बालाश्चत्वारो वंशधारकाः । भवत्यस्य सुवीरस्य कोलस्यापि महात्मनः

என் நான்கு பிள்ளைகள்—குலத்தைத் தாங்குவோர்—உயிருடன் இருக்கும் வரை, அந்த மகாத்மா வீரன் கோலனுக்கு திருமகள் அருளும் செல்வச் செழிப்பு நிலைத்திருக்கும்।

Verse 6

केनोपायेन पुत्रान्वै रक्षायुक्तान्करोम्यहम् । इति चिंतापरा भूत्वा दृष्ट्वा पर्वतसंकटम्

“எந்த வழியால் என் மக்களைச் சரியாகக் காக்க முடியும்?” என்று கவலையால் நிறைந்து, அவள் அந்த அபாயமிகு மலைவழிச் சிக்கலை நோக்கினாள்।

Verse 7

तत्र मार्गं सुविस्तीर्णं निष्कासाय प्रयास्यते । तया सुनिश्चितं कृत्वा पुत्रान्प्रति विचिंतितम्

அங்கே அவர்கள் வெளியேறுவதற்காக அகன்றும் சீராகவும் ஒரு பாதையை அமைக்க அவள் முயன்றாள். உறுதியாய் தீர்மானித்து, பின்னர் மக்களைப் பற்றிச் சிந்தித்தாள்।

Verse 8

तानुवाच महाराज पुत्रान्प्रति सुमोहितान् । यावत्तिष्ठाम्यहं पुत्रास्तावद्गच्छत शीघ्रगाः

மகாராஜா மிகுந்த மயக்கத்தில் இருந்த மகன்களிடம் கூறினார்—“நான் இங்கே நிற்கும் வரை, மக்களே, நீங்கள் உடனே விரைந்து செல்லுங்கள்।”

Verse 9

तेषां मध्ये सुतो ज्येष्ठः कथं यास्यामि मातरम् । संत्यज्य जीवलोभाच्च धिङ्मे मातः सुजीवितम्

அவர்களில் மூத்த மகன் கூறினான்—“நான் மூத்தவன்; உயிர் ஆசையால் தாயை விட்டுவிட்டு அவளிடம் நான் எப்படிச் செல்வேன்? அயோ எனக்கு, அம்மா—இந்த இழிந்த வாழ்வுக்கும் அயோ!”

Verse 10

पितृवैरं करिष्यामि साधयिष्ये रणे रिपून् । गृहीत्वा त्वं कनीयसोभ्रातॄन्स्त्रीन्दुर्गकंदरम्

நான் தந்தையின் பகையைத் தீர்த்து வைப்பேன்; போரில் பகைவரை அடக்குவேன். நீ இளைய சகோதரர்களையும் பெண்களையும் அழைத்து, பாதுகாப்பான கோட்டை-மலைக்குகைக்குச் செல்.

Verse 11

पितरं मातरं त्यक्त्वा यो याति हि स पापधीः । नरकं च प्रयात्येव कृमिकोटिसमाकुलम्

தந்தை தாயைத் துறந்து போகிறவன் பாவபுத்தியுடையவன். அவன் நிச்சயமாக கோடிக்கணக்கான புழுக்கள் நிறைந்த நரகத்தை அடைகிறான்.

Verse 12

तमुवाच सुदुःखार्ता त्वां त्यक्त्वाहं कथं सुत । संयास्यामि महापापा त्रयो गच्छंतु मे सुताः

மிகுந்த துயரால் வாடிய அவள் கூறினாள்—“மகனே, உன்னை விட்டுவிட்டு நான் எவ்வாறு வாழ்வேன்? நான் பெரும் பாவினி; என் மூன்று மகன்களே போகட்டும்.”

Verse 13

कनीयसस्त्रयस्त्वेव गता गिरिवनांतरम् । तौ जग्मतू रणभुवं तेषामेव सुपश्यताम्

ஆனால் மூன்று இளையவர்கள் மலை-காட்டின் உள்ளே சென்றனர்; அந்த இருவரோ அவர்களே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, போர்க்களத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 14

तेजसा सुबलेनापि गर्जंतौ च पुनःपुनः । अथ ते लुब्धकाः शूराः संप्राप्ता वातरंहसः

ஒளிமிகு தேஜஸும் பேர்பலமும் உடைய அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தனர். அப்போது காற்றின் வேகம்போல் விரைந்த வீர வேட்டையர்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தனர்.

Verse 15

पथा तेनापि दुर्गेण त्रयस्ते प्रेषिता नृप । तिष्ठतः स्म पथं रुद्ध्वा द्वावेतौ जननीसुतौ

அரசே! அந்தக் கடினமான வழியில்கூட உமது மூவர் அனுப்பப்பட்டனர்; ஆனால் இவ்விருவர்—ஒரே தாயின் புதல்வர்கள்—அங்கே நின்று பாதையைத் தடுத்து நிறுத்தினர்.

Verse 16

लुब्धकाश्च ततः प्राप्ताः खड्गबाणधनुर्धराः । प्रजघ्नुस्तोमरैस्तीक्ष्णैश्चक्रैश्च मुशलैस्ततः

பின்னர் பேராசையுடையோர் வாள், அம்பு, வில் ஏந்தி வந்தனர்; அதன்பின் கூரிய தோமரங்கள், சக்கரங்கள், முசலங்களால் பகைவரை வீழ்த்தினர்.

Verse 17

मातरं पृष्ठतः कृत्वा तनयो युध्यते स तैः । दंष्ट्रया निहताः केचित्केचित्तुंडेन घातिताः

தாயைத் தன் பின்னால் வைத்துக் கொண்டு அந்தப் புதல்வன் அவர்களுடன் போரிட்டான். சிலர் அவன் தந்தங்களால் கொல்லப்பட்டனர்; சிலர் அவன் அலகின் அடியால் வீழ்ந்தனர்.

Verse 18

संजघान खुराग्रैश्च शूराश्च पतिता रणे । युयुधे शूकरः संख्ये दृष्टो राज्ञा महात्मना

அவன் குளம்புகளின் கூர்முனைகளால் தாக்கினான்; வீரர்கள் போர்க்களத்தில் வீழ்ந்தனர். சமரத்தின் நடுவே அந்த வராகன் போரிட்டுக் கொண்டிருந்ததை மகாத்மா அரசன் கண்டான்.

Verse 19

पितुः सकाशाच्छूरोयमिति ज्ञात्वा ससम्मुखः । बाणपाणिर्महातेजा मनुसूनुः प्रतापवान्

தந்தையின் வழியாக ‘இவன் வீரன்’ என்று அறிந்து, பெருந்தேஜஸும் பிரதாபமும் உடைய மனுவின் புதல்வன், கையில் அம்புடன் அவன் முன் வந்து நின்றான்.

Verse 20

निशितेनापि बाणेन अर्द्धचंद्रानुकारिणा । राज्ञा हतः पपातोर्व्यां विद्धोरस्को महात्मना

மகாத்மையான அரசன் அரைச்சந்திர வடிவுடைய கூரிய அம்பால் அவன் மார்பைத் துளைத்து அவனை வீழ்த்தினான்; அவன் பூமியில் விழுந்தான்.

Verse 21

ममार सहसा भूमौ पपात स हि शूकरः । पुत्रमोहं परं प्राप्ता तस्योपरि गता स्वयम्

அந்த பன்றி திடீரென இறந்து தரையில் விழுந்தது. மகன் மீது கொண்ட மோகத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவள் தானே அவன் மேல் சென்று படுத்தாள்.

Verse 22

तया च निहताः शूरास्तुंडघातैर्महीतले । निपेतुर्लुब्धकाः शूराः कतिनष्टा मृता नृप

அவளது அலகுத் தாக்குதல்களால் தரையில் அந்த வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பேராசை கொண்ட போராளிகள் விழுந்தனர்; பலர் அழிந்து இறந்தனர், அரசே.

Verse 23

द्रावयंती महत्सैन्यं दंष्ट्रया सूकरी ततः । यथा कृत्या समुद्भूता महाभयविधायिका

பின்னர் அந்த பெண்பன்றி தன் கொம்புப் பற்களால் பெரும் படையை விரட்டியது; தீய க்ருத்யை போல திடீரென எழுந்து மகாபயத்தை உண்டாக்கினாள்.

Verse 24

तमुवाच ततो राज्ञी देवराजसुतोपमम् । अनया निहतं राजन्महत्सैन्यं तवैव हि

அப்போது தேவராஜன் மகனைப் போன்ற அவனிடம் அரசி கூறினாள்— “அரசே, உமது பெரும் படை இவளாலேயே நிச்சயமாக அழிக்கப்பட்டது.”

Verse 25

कस्मादुपेक्षसे कांत तन्मे त्वं कारणं वद । तामुवाच महाराजो नाहं हन्मि इमां स्त्रियम्

என் அன்பே! ஏன் என்னைப் புறக்கணிக்கிறாய்? அதற்கான காரணத்தைச் சொல். மகாராஜா அவளிடம், நான் இந்தப் பெண்ணைக் கொல்ல மாட்டேன் என்று கூறினார்.

Verse 26

महादोषं प्रिये दृष्टं स्त्रीवधे दैवतैः किल । तस्मान्न घातयेन्नारीं प्रेषयेहं न कंचन

அன்பே! பெண்ணைக் கொல்வது பெரும் பாவம் என்று தேவர்கள் கூறியுள்ளனர். எனவே, ஒரு பெண்ணைக் கொல்லக்கூடாது; நான் யாரையும் அதைச் செய்ய அனுப்ப மாட்டேன்.

Verse 27

अस्या वधनिमित्तार्थे पापाद्बिभेमि सुंदरि । एवमुक्त्वा तदा राजा विरराम महीपतिः

ஓ அழகியே! இவளைக் கொல்வதால் ஏற்படும் பாவத்திற்கு நான் அஞ்சுகிறேன். இவ்வாறு கூறிவிட்டு, பூமிக்கு அதிபதியான அந்த அரசன் அமைதியானான்.

Verse 28

लुब्धको झार्झरो नाम ददृशे स तु सूकरीम् । कुर्वंतीं कदनं तेषां दुःसहां सुभटैरपि

அப்போது ஜார்ஜரன் என்ற வேடன் அந்தப் பெண் பன்றியைக் கண்டான்; அது அவர்களை அழித்துக் கொண்டிருந்தது, சிறந்த வீரர்களாலும் அதைத் தாங்க முடியவில்லை.

Verse 29

आविव्याध सुवेगेन बाणेन निशितेन हि । संलग्नेन तु बाणेन शोणितेन परिप्लुता

அவன் மிகுந்த வேகத்துடன் கூர்மையான அம்பால் அவளைத் தாக்கினான். அந்த அம்பு உடலில் பாய்ந்ததால் அவள் ரத்தத்தில் நனைந்தாள்.

Verse 30

शोभमाना त्वरां प्राप्ता वीरश्रिया समाकुला । तुंडेनापि हतः संख्ये झार्झरः स तया पुनः

அவள் ஒளிவீசி, விரைந்து முன்னே சென்று, வீரச் சிறப்பால் நிறைந்திருந்தாள். போர்க்களத்தின் நடுவில் அவள் தன் அலகினால்கூட மீண்டும் ஜ்ஹார்ஜரனை வீழ்த்தினாள்.

Verse 31

पतमानेन तेनापि झार्झरेण तदा हता । खड्गेन निशितेनापि पपात विदलीकृता

அப்போது விழுந்து வந்த அதே ஜ்ஹார்ஜர ஆயுதத்தால் அவள் தாக்கப்பட்டாள்; கூரிய வாளாலும் பிளந்துபோய் அவள் தரையில் விழுந்தாள்.

Verse 32

श्वसमाना रणेनापि मूर्च्छनाभि परिप्लुता । दुःखेन महताविष्टा जीवमाना महीतले

அவள் மூச்சு விடினாலும் போரின் களைப்பால் சோர்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் மயக்கத்தால் சூழப்பட்டாள். பேர்துயரால் மூழ்கி, பூமியில் கிடந்து உயிரை மட்டும் தாங்கினாள்.

Verse 45

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தில், சுகலா சரிதம் கூறும் நாற்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.