Adhyaya 37

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । एवं वेनस्य चैवासीत्सृष्टिरेव महात्मनः । धर्माचारं परित्यज्य कथं पापमतिर्भवेत्

ரிஷிகள் கூறினர்—மகாத்மா வேனனின் இயல்பே இவ்வாறிருந்தால், தர்மாசாரத்தை விட்டு அவன் எவ்வாறு பாபமதியுடையவனானான்?

Verse 2

सूत उवाच । ज्ञानविज्ञानसंपन्ना मुनयस्तत्त्ववेदिनः । शुभाशुभं वदंत्येवं तन्न स्यादिह चान्यथा

சூதர் கூறினார்—ஞானமும் விஞ்ஞானமும் நிறைந்த தத்துவஞானி முனிவர்கள் சுபமும் அசுபமும் யதார்த்தமாக உரைக்கின்றனர்; இங்கு வேறுபட இயலாது.

Verse 3

तप्यमानेन तेनापि सुशंखेन महात्मना । दत्तः शापः कथं विप्रा न यथावच्च जायते

ஓ பிராமணர்களே! தவத்தில் ஈடுபட்டிருந்த அந்த மகாத்மா சுசங்கன் அளித்த சாபம் முறையாகப் பலிக்காமல் எவ்வாறு இருக்க முடியும்?

Verse 4

वेनस्य पातकाचारं सर्वमेव वदाम्यहम् । तस्मिञ्छासति धर्मज्ञे प्रजापाले महात्मनि

வேனனின் பாவச் செயல்களை முழுவதுமாக நான் கூறுகிறேன்—தர்மத்தை அறிந்த மகாத்மா, மக்களைப் பாதுகாக்கும் அரசன் ஆட்சி செய்த காலத்தில்.

Verse 5

पुरुषः कश्चिदायातश्छद्म लिंगधरस्तदा । नग्नरूपोवमहाकायःवशिरोमुंडो महाप्रभः

அப்போது ஒரு மனிதன் வந்தான்—போலி துறவுக் குறியீடுகளைத் தாங்கியவன்; நிர்வாணத் தோற்றம், பெரும் உடல், மொட்டைத்தலை, மிகுந்த ஒளியுடன்.

Verse 6

मार्जनीं शिखिपत्राणां कक्षायां स हि धारयन् । गृहीतं पानपात्रं तु नालिकेरमयं करे

மயில் இறகுகளால் செய்த துடைப்பை இடுப்போரம் வைத்துக் கொண்டு, கையில் தேங்காய் ஓட்டால் ஆன குடிநீர்ப் பாத்திரத்தைப் பிடித்திருந்தான்.

Verse 7

पठमानो ह्यसच्छास्त्रं वेदधर्मविदूषकम् । यत्र वेनो महाराजस्तत्रायातस्त्वरान्वितः

வேத தர்மத்தை மாசுபடுத்தும் பொய்யான சாஸ்திரத்தை ஓதிக்கொண்டே, மகாராஜா வேனன் இருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றடைந்தான்.

Verse 8

सभायां तस्य वेनस्य प्रविवेश स पापवान् । तं दृष्ट्वा समनुप्राप्तं वेनः प्रश्नं तदाकरोत्

வேனனுடைய சபையில் அந்தப் பாவி மனிதன் நுழைந்தான். அவன் வந்ததைப் பார்த்த வேனன் அப்போது அவனிடம் கேள்வி எழுப்பினான்.

Verse 9

भवान्को हि समायात ईदृग्रूपधरो मम । सभायां वर्तमानस्य पुरः कस्मात्समागतः

நீ யார்? இத்தகைய உருவம் தாங்கி இங்கே வந்தது ஏன்? நான் சபையில் இருக்கையில் எந்தக் காரணத்தால் என் முன்னே வந்தாய்?

Verse 10

को वेषः किं नु ते नाम को धर्मः कर्म ते वद । को वेदस्ते क आचारः किं तपः का प्रभावना

உன் ஆடை (வேஷம்) என்ன, உன் பெயர் என்ன? சொல்—உன் தர்மம், உன் கடமைக் கர்மங்கள் என்ன? உன் வேதம் எது, உன் ஆசாரம் என்ன, உன் தவம் என்ன, உன் ஆன்மீகப் பிரபாவம் என்ன?

Verse 11

किं ज्ञानं कः प्रभावस्ते किं सत्यं धर्मलक्षणम् । तत्त्वं सर्वं समाचक्ष्व ममाग्रे सत्यमेव च

ஞானம் என்ன, உன் உண்மையான வல்லமை என்ன? சத்தியம் என்ன, தர்மத்தின் இலக்கணம் என்ன? என் முன்னிலையில் எல்லாத் தத்துவங்களையும் விளக்கி, சத்தியமே பேசு.

Verse 12

श्रुत्वा वेनस्य तद्वाक्यं पापो वाक्यमुदाहरत् । पातक उवाच । करोष्येवं वृथा राज्यं महामूढो न संशयः

வேனனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பாவம் பதில் சொன்னது. பாதகன் கூறினான்—‘இவ்விதம் நீ வீணாகவே ஆட்சி செய்வாய்; ஐயமின்றி நீ பெருமூடன்.’

Verse 13

अहं धर्मस्य सर्वस्वमहं पूज्यतमोसुरैः । अहं ज्ञानमहं सत्यमहं धाता सनातनः

நானே தர்மத்தின் சாரமும் முழுமையும்; அசுரர்களாலும் மிகப் போற்றத்தக்கவன் நான். நானே ஞானம், நானே சத்தியம்; நானே சனாதனத் தாதா விதாதா.

Verse 14

अहं धर्मं अहं मोक्षः सर्वदेवमयो ह्यहम् । ब्रह्मदेहात्समुद्भूतः सत्यसंधोऽस्मि नान्यथा

நானே தர்மம், நானே மோக்ஷம்; உண்மையில் நான் எல்லாத் தேவர்களையும் உட்கொண்ட வடிவம். பிரம்மாவின் தேகத்திலிருந்து தோன்றி, நான் சத்தியத்தில் உறுதியானவன்—வேறல்ல.

Verse 15

जिनरूपं विजानीहि सत्यधर्मकलेवरम् । मामेव हि प्रधावंति योगिनो ज्ञानतत्पराः

ஜினரூபத்தை அறிக—அது சத்தியமும் தர்மமும் உடைய உடலுரு; ஞானத்தில் பற்றுடைய யோகிகள் நிச்சயமாக என்னிடமே மட்டும் விரைந்து வருகின்றனர்.

Verse 16

वेन उवाच । तवैव कीदृशं कर्म किं ते दर्शनमेव च । किमाचारो वदस्वैहि इत्युक्तं तेन भूभुजा

வேனன் கூறினான்—“உன் செயல் எத்தகையது? உன் தரிசனம் (கோட்பாடு) என்ன? உன் ஆச்சாரம் என்ன? இங்கே சொல்.” என்று அந்த அரசன் கேட்டான்.

Verse 17

पातक उवाच । अर्हंतो देवता यत्र निर्ग्रंथो दृश्यते गुरुः । दया चैव परो धर्मस्तत्र मोक्षः प्रदृश्यते

பாதகன் கூறினான்—“எங்கே அர்ஹந்தர்கள் தேவதைகளாகப் போற்றப்படுகிறார்களோ, எங்கே நிர்க்ரந்தர் குருவாகக் காணப்படுகிறாரோ, எங்கே கருணையே பரம தர்மமாக மதிக்கப்படுகிறதோ—அங்கே மோக்ஷம் தென்படுகிறது.”

Verse 18

दर्शनेस्मिन्न संदेह आचारान्प्रवदाम्यहम् । यजनं याजनं नास्ति वेदाध्ययनमेव च

இந்த தரிசனத்தில் ஐயமில்லை; உரிய ஆச்சாரங்களை நான் உரைக்கிறேன். இங்கு யஜனம் இல்லை, யாஜனம் இல்லை—வேதஅத்தியயனமே விதிக்கப்படுகிறது.

Verse 19

नास्ति संध्या तपो दानं स्वधास्वाहाविवर्जितम् । हव्यकव्यादिकं नास्ति नैव यज्ञादिका क्रिया

‘ஸ்வதா’ ‘ஸ்வாஹா’ எனும் உச்சரிப்புகள் இன்றித் தங்கு இடத்தில் சந்த்யா-உபாசனை இல்லை, தவம் இல்லை, தானம் இல்லை. தேவர்–பித்ரு நிமித்த ஹவ்ய-கவ்யமும் இல்லை; யாகாதி கிரியையும் இல்லை.

Verse 20

पितॄणां तर्पणं नास्ति नातिथिर्वैश्वदेविकम् । क्षपणस्य वरा पूजा अर्हतो ध्यानमुत्तमम्

க்ஷபணனுக்கு பித்ருத் தர்ப்பணம் இல்லை; அதிதி-உபசாரம் இல்லை; வைஶ்வதேவ விதியும் இல்லை. அவனுடைய உயர்ந்த பூஜை தூய சேவை; உத்தம சாதனை அர்ஹத்தின் தியானம்.

Verse 21

अयं धर्मसमाचारो जैनमार्गे प्रदृश्यते । एतत्ते सर्वमाख्यातं निजधर्मस्यलक्षणम्

இந்த தர்மநடத்தை ஜைன மார்க்கத்தில் காணப்படுகிறது. இவ்வாறு உனக்கு நிஜதர்மத்தின் இலக்கணங்களை முழுமையாக நான் உரைத்தேன்.

Verse 22

वेन उवाच । वेदप्रोक्तो यथा धर्मो यत्र यज्ञादिकाः क्रियाः । पितॄणां तर्पणं श्राद्धं वैश्वदेवं न दृश्यते

வேனன் கூறினான்—எங்கு வேதம் உரைத்த தர்மம் இருந்து யாகாதி கிரியைகள் நடைபெறுகின்றனவோ, அங்கு பித்ருத் தர்ப்பணம், ஸ்ராத்தம், வைஶ்வதேவம் காணப்படுவதில்லை.

Verse 23

न दानं तप एवास्ति क्वास्ते धर्मस्य लक्षणम् । वद सत्यं ममाग्रे तु दयाधर्मं च कीदृशम्

தானமும் இல்லை, தவமும் இல்லை என்றால், உன் தர்மத்தின் இலக்கணங்கள் எங்கே? என் முன்னே உண்மையைச் சொல்—இது எத்தகைய கருணைத் தர்மம்?

Verse 24

पातक उवाच । पंचतत्त्वप्रवृद्धोयं प्राणिनां काय एव च । आत्मा वायुस्वरूपोयं तेषां नास्ति प्रसंगता

பாதகன் கூறினான்—உயிர்களின் இந்த உடல் பஞ்சபூதங்களால் உருவாகி வளர்ந்தது. ஆனால் ஆத்மா வாயு-சொரூபம்; ஆத்மாவுக்கும் உடலுக்கும் உண்மையான தொடர்பில்லை.

Verse 25

यथा जलेषु भूतानामपिसंगमवेहि तत् । जायते बुद्बुदाकारं तद्वद्भूतसमागमः

நீரில் உயிர்களின் கூடுகை குமிழி போன்ற வடிவம் பெறுவது போல, உடலுடையோரின் சந்திப்பும் क्षணிகம்—குமிழிபோல் தான்.

Verse 26

पृथ्वीभावो रजःस्थस्तु चापस्तत्रैव संस्थिताः । ज्योतिस्तत्र प्रदृश्येत सुवायुर्वर्तते त्रिषु

பிருத்வி-தத்துவம் ரஜஸில் நிலைகொள்கிறது; நீரும் அங்கேயே நிறுவப்பட்டுள்ளது. அங்கே தேஜஸ் வெளிப்படுகிறது; நல்வாயு அந்த மூன்றிலும் இயங்குகிறது.

Verse 27

आकाशमावृणोत्पश्चाद्बुद्बुदत्वं प्रजायते । अप्सुमध्ये प्रभात्येव सुतेजो वर्तुलं वरम्

பின்னர் அது ஆகாயத்தை மூடி, குமிழி-நிலை தோன்றுகிறது. நீரின் நடுவில் அந்த சிறந்த, ஒளிமிக்க, வட்ட வடிவத் தேஜஸ் பிரகாசிக்கிறது.

Verse 28

क्षणमात्रं प्रदृश्येत क्षणान्नैव च दृश्यते । तद्वद्भूतसमायोगः सर्वत्र परिदृश्यते

இது ஒரு கணம் மட்டும் தோன்றி, அடுத்த கணமே காணாமற்போகிறது. அதுபோலவே பூதத் தத்துவங்களின் சேர்க்கையும் எங்கும் நிலையற்றதாகவே காணப்படுகிறது.

Verse 29

अंतकाले प्रयात्यात्मा पंच पंचसु यांति ते । मोहमुग्धास्ततो मर्त्या वर्तंते च परस्परम्

மரண வேளையில் ஆத்மா புறப்படுகிறது; ஐந்தும் (தத்துவம்/இந்திரியம்) தத்தம் ஐந்தில் சேர்கின்றன. பின்னர் மோகத்தில் மயங்கிய மானிடர் ஒருவரொருவர் பற்றிக்கொண்டு சுழல்கின்றனர்.

Verse 30

श्राद्धं कुर्वंति मोहेन क्षयाहे पितृतर्पणम् । क्वास्ते मृतः समश्नाति कीदृशोऽसौ नृपोत्तम

மோகத்தால் மக்கள் அமாவாசை எனும் க்ஷயாஹத்தில் ஸ்ராத்தமும் பித்ருதர்ப்பணமும் செய்கின்றனர். அந்த இறந்தவன் எங்கே அமர்ந்து அதை உண்ணுகிறான்? அவன் எத்தகையவன், அரசர்களில் சிறந்தவனே?

Verse 31

किं ज्ञानं कीदृशं कायं केन दृष्टं वदस्व नः । मिष्टान्नं भोजयित्वा च तृप्ता यांति च ब्राह्मणाः

எங்களுக்கு கூறுங்கள்—அந்த ஞானம் என்ன, அந்த உடல்-வடிவு எத்தகையது, அதை யார் கண்டார்? இனிப்பான அன்னம் அளித்து பிராமணர்களை உணவளித்த பின் அவர்களும் திருப்தியுடன் புறப்படுகின்றனர்.

Verse 32

कस्य श्राद्धं प्रदीयेत सा तु श्रद्धा निरर्थिका । अन्यदेवं प्रवक्ष्यामि वेदानां कर्म दारुणम्

ஸ்ராத்தம் யாருக்கு அளிக்க வேண்டும்? அத்தகைய நம்பிக்கை பயனற்றதே. இப்போது வேறொரு விஷயத்தைச் சொல்கிறேன்—வேதங்களில் கூறப்பட்ட கடுமையும் தீவிரமும் உடைய கர்மக் கடமை.

Verse 33

यदातिथिर्गृहे याति महोक्षं पचते द्विजः । अजं वा राजराजेंद्र अतिथिं परिभोजयेत्

வீட்டிற்கு அதிதி வந்தால், இருமுறைப் பிறந்தவன் (த்விஜன்) எருமையைச் சமைக்க வேண்டும்; அல்லது, அரசராசேந்திரா, ஆட்டைக் சமைத்து அதிதியை நன்கு உபசரித்து உணவளிக்க வேண்டும்।

Verse 34

अश्वमेधमखे अश्वं गोमेधे वृषमेव च । नरमेधे नरं राजन्वाजपेये तथा ह्यजान्

அஸ்வமேத யாகத்தில் குதிரை, கோமேதத்தில் காளை; நரமேதத்தில் மனிதன்—மேலும் அரசனே, வாஜபேய யாகத்தில் அதுபோல ஆடுகளும் (பலியாக) கூறப்படுகின்றன।

Verse 35

राजसूये महाराज प्राणिनां घातनं बहु । पुंडरीके गजं हन्याद्गजमेधेऽथ कुंजरम्

மகாராஜா, ராஜசூயத்தில் உயிரினங்களின் பல வதை நிகழ்கிறது. புண்டரீகச் சடங்கில் யானை கொல்லப்படுகிறது; கஜமேத யாகத்திலும் குஞ்சரம் (யானை) கொல்லப்படுகிறது।

Verse 36

सौत्रामण्यां पशुं मेध्यं मेषमेव प्रदृश्यते । नानारूपेषु सर्वेषु श्रूयतां नृपनंदन

சௌத்ராமணீ யாகத்தில் மேத்யமான (தூய) பலியாக மேஷம் (செம்மறியாடு) ஒன்றே காணப்படுகிறது. பல வடிவங்கள் கூறப்பட்டாலும்—அரசகுமாரனே, முழுவதையும் கேள்।

Verse 37

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे । वेनोपाख्याने सप्तत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பஞ்சபஞ்சாஷத்-ஸஹஸ்ர-ஸம்ஹிதையின் பூமிகண்டத்தில் ‘வேனோபாக்யானம்’ எனும் முப்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 38

ज्ञेयं तदन्नमुच्छिष्टं क्रियते भूरिभोजनम् । अत्यंतदोषहीनांस्तान्हिंसंति यन्महामखे

அதிகமாக உண்ணச் செய்யும் அன்னம் ‘உச்சிஷ்டம்’ (அசுத்தம்) என அறியப்பட வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த மகாயாகத்தில் அவர்கள் முற்றிலும் குற்றமற்ற உயிர்களைப் பீடிக்கின்றனர்.

Verse 39

तत्र किं दृश्यते धर्मः किं फलं तत्र भूपते । पशूनां मारणं यत्र निर्दिष्टं वेदपंडितैः

அரசே! வேதப் பண்டிதர்கள் மிருகவதத்தை விதித்த இடத்தில் அங்கே எந்த தர்மம் காணப்படும்? அங்கே எந்தப் பலன் தோன்றும்?

Verse 40

तस्माद्विनष्टधर्मं च न पुण्यं मोक्षदायकम् । दयां विना हि यो धर्मः स धर्मो विफलायते

ஆகையால் தர்மமற்ற புண்ணியம் மோட்சம் அளிப்பதல்ல; கருணையின்றி செய்யப்படும் தர்மம் நிச்சயமாகப் பயனற்றதாகிறது.

Verse 41

जीवानां पालनं यत्र तत्र धर्मो न संशयः । स्वाहाकारः स्वधाकारस्तपः सत्यं नृपोत्तम

உயிர்களின் பாதுகாப்பும் பராமரிப்பும் உள்ள இடத்தில் சந்தேகமின்றி தர்மம் உள்ளது; ‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’ எனும் உச்சரிப்பு, தவம், சத்தியம்—அரசர்களில் சிறந்தவனே—இவையும் தர்மமே.

Verse 42

दयाहीनं चापलं स्यान्नास्ति धर्मस्तु तत्र हि । एते वेदा न वेदाः स्युर्दया यत्र न विद्यते

கருணை இல்லாத இடத்தில் நிலையின்மை எழும்; அங்கே உண்மையில் தர்மம் இல்லை. கருணை இல்லாத இடத்தில் இவ்வேதங்களும் வேதங்களாக இருப்பதில்லை.

Verse 43

दयादानपरो नित्यं जीवमेव प्ररक्षयेत् । चांडालोऽप्यथ शूद्रो वा स वै ब्राह्मण उच्यते

எவன் எப்போதும் கருணையும் தானமும் கொண்டவனாய் உயிர்களைப் பாதுகாக்கிறானோ—அவன் சாண்டாளனாயினும் சூத்ரனாயினும்—அவனே உண்மையில் பிராமணன் என அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 44

ब्राह्मणो निर्दयो यो वै पशुघातपरायणः । स वै सुनिर्दयः पापी कठिनः क्रूरचेतनः

கருணையற்ற பிராமணன் விலங்குகளை கொல்வதில் ஈடுபட்டால், அவன் மிகுந்த கொடூரன்—பாவி, கடினமனத்தன், குரூர சிந்தையுடையவன்।

Verse 45

वंचकैः कथितो वेदो यो वेदो ज्ञानवर्जितः । यत्र ज्ञानं भवेन्नित्यं तत्र वेदः प्रतिष्ठति

ஏமாற்றுவோர் ‘வேதம்’ எனச் சொல்வது உண்மையான ஞானமின்றி இருந்தால் அது வேதமல்ல; எங்கு நிலையான ஞானம் இருக்கிறதோ அங்கேயே வேதம் உறுதியாக நிலைபெறும்।

Verse 46

दयाहीनेषु वेदेषु विप्रेषु च महामते । नास्ति सत्यं क्रिया तत्र वेदविप्रेषु वै तदा

மகாமதியே! வேதங்களும் விப்ரர்களும் கருணையற்றவர்களாக இருந்தால், அங்கே சத்தியமும் தர்மச் செயலுமில்லை; அத்தகைய வேதங்களிலும் பிராமணர்களிலும் அப்படியே ஆகும்।

Verse 47

वेदा न वेदा राजेंद्र ब्राह्मणाः सत्यवर्जिताः । दानस्यापि फलं नास्ति तस्माद्दानं न दीयते

அரசேந்தரா! பிராமணர்கள் சத்தியமற்றவர்களாக இருந்தால் வேதங்களும் வேதங்களாக இருப்பதில்லை. அப்போது தானத்திற்கும் பலன் இல்லை; ஆகவே அத்தகைய இடத்தில் தானம் அளிக்க வேண்டாம்।

Verse 48

यथा श्राद्धस्य वै चिह्नं तथा दानस्य लक्षणम् । जिनस्यापि च यद्धर्मं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

சிராத்தத்திற்கு தெளிவான அடையாளங்கள் இருப்பதுபோல், உண்மையான தானத்திற்கும் உறுதியான இலக்கணங்கள் உள்ளன. மேலும் ஜினதேவர் உபதேசித்த தர்மமே இன்பமும் முக்தியும் இரண்டையும் அளிப்பதாகும்.

Verse 49

तवाग्रेऽहं प्रवक्ष्यामि बहुपुण्यप्रदायकम् । आदौ दया प्रकर्तव्या शांतभूतेन चेतसा

உம்முன் நான் கூறுகிறேன்—அது மிகுந்த புண்ணியம் தருவது. முதலில் அமைதியும் தணிவும் கொண்ட மனத்தால் கருணையைப் பயில வேண்டும்.

Verse 50

आराधयेद्धृदा देवं जिनं येन चराचरम् । मनसा शुद्धभावेन जिनमेकं प्रपूजयेत्

அசையும் அசையாத உலகைத் தாங்கும் அந்த ஜினதேவரை இதயத்தால் ஆராதிக்க வேண்டும். தூய உணர்வும் சுத்தமான மனமும் கொண்டு ஒரே ஜினதேவரை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 51

नमस्कारः प्रकर्तव्यस्तस्य देवस्य नान्यथा । मातापित्रोस्तु वै पादौ कदा नैव प्रवंदयेत्

அந்த தேவனுக்கே வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்; வேறல்ல. ஆனால் தாய் தந்தையின் திருவடிகளை எந்நேரமும் வணங்காமல் விடக்கூடாது.

Verse 52

अन्येषामपि का वार्ता श्रूयतां राजसत्तम । वेन उवाच । एते विप्राश्च आचार्या गंगाद्याः सरितस्तथा

மற்றவர்களைப் பற்றி சொல்லவேண்டியது என்ன? கேளுங்கள், அரசர்களில் சிறந்தவரே. வேனன் கூறினான்—இவர்கள் பிராமணரும் ஆசாரியரும்; அதுபோல கங்கை முதலான நதிகளும் உள்ளன.

Verse 53

वदंति पुण्यतीर्थानि बहुपुण्यप्रदानि च । तत्किं वदस्व सत्यं मे यदि धर्ममिहेच्छसि

புண்ணியத் தீர்த்தங்கள் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும் என்று மக்கள் கூறுகின்றனர். ஆகவே, நீ இங்கு தர்மத்தை நாடினால், எனக்கு உண்மையாகச் சொல்—அது என்ன?

Verse 54

पातक उवाच । आकाशाद्वै महाराज मेघा वर्षंति वै जलम् । भूमौ हि पर्वतेष्वेवं सर्वत्र पतिते जलम्

பாதகன் கூறினான்—மகாராஜா, ஆகாயத்திலிருந்து மேகங்கள் நிச்சயமாக நீரைப் பொழிகின்றன. அந்த நீர் பூமியிலும் மலைகளிலும் எங்கும் விழுந்தபின் தக்கவாறு ஓடுகிறது.

Verse 55

स आप्लाव्य ततस्तिष्ठेद्दयां सर्वत्र भावयेत् । नद्यः पापप्रवाहास्तु तासु तीर्थं श्रुतं कथम्

நீராடிய பின் அமைதியாக நின்று எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையை வளர்க்க வேண்டும். ஆனால் நதிகள் பாவத்தை எடுத்துச் செல்லும் ஓடைகள்; அப்படியிருக்க அவற்றில் தீர்த்தம் எப்படிச் சொல்லப்படுகிறது?

Verse 56

जलाशया महाराज तडागाः सागरास्तथा । पृथिव्याधारकाश्चैव गिरयो अश्मराशयः

மகாராஜா, நீர்த்தேக்கங்கள்—குளங்கள் மற்றும் கடல்கள்—மேலும் பூமியைத் தாங்கும் மலைகள், கற்களின் குவியல்கள்—இவையும் இவ்வாறே அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 57

नास्त्येतेषु च वै तीर्थं जलैर्जलदमुत्तमम् । स्नाने यदा महत्पुण्यं कस्मान्मत्स्येषु वै नहि

இந்த நீர்களில் தனியான தீர்த்தம் இல்லை; நீரே உயர்ந்தது. நீராடுதல் பெரும் புண்ணியம் தருமெனில், மீன்களிடமும் அது ஏன் இல்லாமல் போக வேண்டும்?

Verse 58

दृष्टा स्नानेन वै सिद्धिर्मीनाः शुद्ध्यंति नान्यथा । यत्र जिनस्तत्र तीर्थं तत्र धर्मः सनातनः

நீராடுதலால் தான் சித்தி உண்டாகும் என்று காணப்படுகிறது; மீன்கள் நீராலேயே தூய்மையடைகின்றன, வேறு வழியில்லை. எங்கு ஜினன் இருக்கிறானோ அங்கேயே தீர்த்தம்; அங்கேயே சனாதன தர்மம் நிலைகொள்கிறது.

Verse 59

तपोदानादिकं सर्वं पुण्यं तत्र प्रतिष्ठितम्

தவம், தானம் முதலியவற்றால் உண்டாகும் எல்லாப் புண்ணியமும் அங்கேயே நிலைபெற்றுள்ளது.

Verse 60

एको जिनः सर्वमयो नृपेंद्र नास्त्येव धर्मं परमं हि तीर्थम् । अयं तु लाभः परमस्तु तस्माद्ध्य्यास्व नित्यं सुसुखो भविष्यसि

அரசே! ஜினன் ஒருவனே அனைத்திலும் நிறைந்தவன், எல்லாவற்றிற்கும் காரணன்; தீர்த்தத்தை விட உயர்ந்த பரம தர்மம் இல்லை. ஆகவே இதுவே உன்னத லாபம்—அவரை எப்போதும் தியானி; நீ உண்மையிலே இன்பமடைவாய்.

Verse 61

विनिंद्य धर्मं सकलं सवेदं दानं सपुण्यं परयज्ञरूपम् । पापस्वभावैर्बहुबोधितो नृपस्त्वंगस्य पुत्रो भुवि तेन पापिना

வேதங்களுடன் கூடிய முழு தர்மத்தையும் இகழ்ந்து, தானத்தை—அது தன்னிலேயே புண்ணியம், மேலும் உன்னத யாகத்தின் வடிவம்—என்று அறிந்தும் அவமதித்து, பூமியில் அங்கனின் மகனான ஒரு அரசன் இருந்தான்; தீய இயல்புடைய அந்தப் பாவியால் மீண்டும் மீண்டும் போதிக்கப்பட்டதால் அவனும் பாவியாக ஆனான்.