Adhyaya 35

Verse 1

रंभोवाच । ब्रह्मा अव्यक्तसंभूतस्तस्माज्जज्ञे प्रजापतिः । अत्रिर्नाम स धर्मात्मा तस्य पुत्रो महामनाः

ரம்பா கூறினாள்—அவ்யக்தத்திலிருந்து பிரம்மா தோன்றினார்; அவரிடமிருந்து பிரஜாபதி பிறந்தார். அந்த தர்மாத்மாவின் பெயர் ‘அத்ரி’; அவருடைய மகன் மகாமனத்தையுடையவன்.

Verse 2

अंगो नाम अयं भद्रे नंदनं वनमागतः । इंद्रस्य संपदं दृष्ट्वा लीलातेजसमुत्तमाम्

அம்மையே, ‘அங்க’ எனப்படும் இவன் நந்தன வனத்துக்கு வந்தான். இந்திரனின் செல்வச் செழிப்பையும், விளையாட்டுபோல் வெளிப்படும் உன்னத ஒளித்தேஜஸையும் கண்டான்.

Verse 3

कृता स्पृहा अनेनापि इंद्रस्य सदृशे पदे । ईदृशो हि यदा पुत्रो मम स्याद्धर्मसंयुतः

இவனால் எனக்குள்ளும் இந்திரனுக்கு ஒப்பான பதவிக்கான ஆசை எழுந்தது; ஏனெனில் என் மகன் இவ்வாறு தர்மத்துடன் கூடியவனாக இருந்தால் என் விருப்பம் நிறைவேறும்.

Verse 4

सुश्रेयो मे भवेज्जन्म यशः कीर्ति समन्वितम् । आराधितो हृषीकेशस्तपोभिर्नियमैस्तथा

என் பிறப்பு மிகச் சிறப்பானதாக, புகழும் கீர்த்தியும் உடையதாக அமையட்டும்; மேலும் தவமும் நியமங்களும் கொண்டு ஹ்ருஷீகேசனை ஆராதிக்கட்டும்.

Verse 5

सुप्रसन्ने हृषीकेशे वरं याचितवानयम् । इंद्रस्य सदृशं पुत्रं विष्णुतेजः पराक्रमम्

ஹ்ருஷீகேசன் மிகுந்த பிரசன்னமடைந்தபோது, இவன் வரம் கேட்டான்—இந்திரனுக்கு ஒப்பான மகன்; விஷ்ணுவின் தேஜஸும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவன்.

Verse 6

वैष्णवं सर्वपापघ्नं देहि मे मधुसूदन । दत्तवान्स तदा पुत्रमीदृशं सर्वधारकम्

ஹே மதுசூதனனே! எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் விஷ்ணுபக்தனான மகனை எனக்குத் தாரும். அப்போது அவர் அத்தகைய, அனைவருக்கும் ஆதாரமான மகனை அருளினார்.

Verse 7

तदाप्रभृति विप्रेंद्रः पुण्यां कन्यां प्रपश्यति । यथा त्वं चारुसर्वांगी तथायं परिपश्यति

அந்நாள்முதல் அந்தப் பிராமணச் சிறந்தவன் அந்தப் புண்ணியமிகு கன்னியை மீண்டும் மீண்டும் நோக்குகிறான். நீ எல்லா அங்கங்களிலும் அழகியவளாய் இருப்பதுபோல், அவளையும் அவன் அவ்வாறே பார்கிறான்.

Verse 8

एनं गच्छ वरारोहे अस्मात्पुत्रो भविष्यति । पुण्यात्मा पुण्यधर्मज्ञो विष्णुतेजः पराक्रमः

ஹே வராரோஹே! அவனிடம் செல்; அவனால் உனக்கு மகன் பிறப்பான்—புண்ணிய ஆத்மாவுடையவன், புண்ணிய தர்மம் அறிந்தவன், விஷ்ணுத் தேஜஸால் ஒளிர்வான், வீரப் பராக்கிரமன்.

Verse 9

एतत्ते सर्वमाख्यातं तथाहं पृच्छिता त्वया । अयं भर्ता भवत्यर्हो भवेदेव न संशयः

நீ கேட்டபடியே அனைத்தையும் நான் உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன். இவன் உனக்குக் கணவனாகத் தகுதியானவன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 10

सुशंखस्यापि यः शापो वृथा सोऽपि भविष्यति । अस्माज्जाते महाभागे पुत्रे धर्मप्रचारिणि

சுசங்கன் கூறிய சாபம்கூட வீணாகிவிடும்; நம்மிடமிருந்து தர்மத்தைப் பரப்பும் அந்த மகாபாக்யமான மகன் பிறந்தவுடன்.

Verse 11

भविष्यसि सुखी भद्रे सत्यं सत्यं वदाम्यहम् । सुक्षेत्रे कृषिकारस्तु बीजं वपति तत्परः

பத்ரே, நீ மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பாய்—இது உண்மை, உண்மை என நான் கூறுகிறேன். நன்கு தயார் செய்யப்பட்ட வயலில் உழவன் தன் பணியில் உறுதியாக விதையை விதைக்கிறான்.

Verse 12

स तथा भुंजते देवि यथा बीजं तथा फलम् । अन्यथा नैव जायेत तत्सर्वं सदृशं भवेत्

தேவி, விதை (காரணம்) எப்படியோ அப்படியே பலன்; உயிர்கள் அதற்கேற்பவே அனுபவிக்கின்றன. வேறுபட அது தோன்றாது; அனைத்தும் தன் காரணத்திற்கே ஒத்ததாகும்.

Verse 13

अयमेष महाभागस्तपस्वी पुण्यवीर्यवान् । अस्य वीर्यात्समुत्पन्नो अस्यैवगुणसंपदा

இவனே மகாபாக்யமுடைய தவசி, புண்ணிய வலிமை கொண்டவன். அவன் வீரியத்திலிருந்தே அவனுக்கே ஒத்த நற்குணச் செல்வம் உடையவன் தோன்றினான்.

Verse 14

युक्तः पुत्रो महातेजाःसर्वदेहभृतां वरः । भविष्यति महाभाग्यो युक्तात्मा योगतत्ववित्

ஒழுக்கமுடைய மகன், மாபெரும் ஒளியுடன்—எல்லா உடல்தரித்தவர்களிலும் சிறந்தவன்—பிறப்பான். அவன் மிகப் பாக்கியவான், தன்னடக்கமுடையவன், யோகத் தத்துவம் அறிந்தவன் ஆவான்.

Verse 15

एवं हि वाक्यं तु निशम्य बाला रंभाप्रियोक्तं शिवदायकं तत् । विचिंत्य बुद्ध्येह सुनीथया तदा तत्त्वार्थमेतत्परिसत्यमेव हि

ரம்பாவின் பிரியன் கூறிய, சிவமளிக்கும் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட இளம்பெண் சுனீதா அறிவால் சிந்தித்து கூறினாள்—“இதன் தத்துவார்த்தம் நிச்சயமாக முழுமையான உண்மையே.”

Verse 35

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडेवेनोपाख्याने पंचत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் உள்ள வேனோபாக்யானத்தில் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.