Adhyaya 32

Verse 1

सूत उवाच । नानारत्नैः सुदीप्तांगो हाटकेनापि सर्वतः । राजमानो गिरिश्रेष्ठो यथा सूर्यः स्वरश्मिभिः

சூதர் கூறினார்—பலவகை ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உடல் ஒளிவீசி, எங்கும் பொன்னொளியால் மின்னிய அந்த மலைகளில் சிறந்தது, தன் கதிர்களுடன் சூரியனைப் போலப் பிரகாசித்தது।

Verse 2

छायामशोकां संप्राप्य शीतलां सुखदायिनीम् । ध्यायंति योगिनः सर्वे उपविष्टा दृढासने

துயரமற்ற, குளிர்ச்சியும் இன்பமும் தரும் நிழலை அடைந்து, எல்லா யோகிகளும் உறுதியான ஆசனத்தில் அமர்ந்து தியானம் செய்கின்றனர்।

Verse 3

क्वचित्तपंति मुनयः क्वचिद्गायंति किन्नराः । संतुष्टा ऋषिगंधर्वा वीणातालकराविलाः

சில இடங்களில் முனிவர்கள் தவம் செய்கின்றனர்; சில இடங்களில் கின்னரர்கள் இனிய பாடல் பாடுகின்றனர். திருப்தியுற்ற ரிஷி-கந்தர்வர்கள் வீணை, தாளம் கொண்டு ஈடுபட்டிருக்கின்றனர்.

Verse 4

तालमानलये लीनाः स्वरैः सप्तभिरन्वितैः । मूर्च्छनारत्निसंयुक्तैर्व्यक्तं गीतं मनोहरम्

தாளம், மானம், லயம் ஆகியவற்றில் லயித்துத், ஏழு ஸ்வரங்களால் நிறைந்துத், மூர்ச்சனா-ராக அமைப்புகளுடன் கூடிய அந்தப் பாடல் தெளிவாகவும் மனம்கவர்வதாகவும் விளங்கியது.

Verse 5

तस्मिन्वै पर्वतश्रेष्ठे चंदनच्छायसंश्रिताः । गंधर्वा गीततत्वज्ञा गीतं गायंति तत्पराः

அந்தச் சிறந்த மலையில் சந்தன மரங்களின் நிழலில் தங்கிய, இசையின் தத்துவம் அறிந்த கந்தர்வர்கள் ஒருமனதுடன் பாடுகின்றனர்.

Verse 6

नृत्यंति योषितस्तत्र देवानां पर्वत्तोत्तमे । पापहा पुण्यदो दिव्यः सुश्रेयसां प्रदायकः

அங்கே தேவர்களின் அந்தச் சிறந்த மலையில் அப்சரைகள் நடனம் ஆடுகின்றனர். அது தெய்வீகமானது—பாவநாசி, புண்ணியதாயி, பரம நலன் அளிப்பது.

Verse 7

वेदध्वनिः समधुरः श्रूयते पर्वतोत्तमे । चंदनाशोकपुन्नागैः शालैस्तालैस्तमालकैः

அந்தப் பர்வதோத்தமத்தில் வேதங்களின் மிக இனிய ஒலி கேட்கிறது—சந்தனம், அசோகம், புன்னாகம், சாலம், தாளம், தமாலம் மரங்களின் நடுவே.

Verse 8

वटैस्तु मेघसंकाशै राजते पर्वतोत्तमः । संतानकैः कल्पवृक्षै रंभापादपसंकुलैः

மேகம்போல் தோன்றும் ஆலமரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த உயர்ந்த மலை ஒளிர்கிறது; சந்தானகமும் கல்பவிருட்சங்களும், ரம்பா தொடர்புடைய தோப்புகளும் நிறைந்து காணப்படுகிறது.

Verse 9

नगेंद्रो भाति सर्वत्र नाकवृक्षैः सुपुष्पितैः । नानाधातुसमाकीर्णो नानारत्नचयो गिरिः

மலர்மிகு தெய்வீக மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்த மலைராஜன் எங்கும் ஒளிர்கிறான்; பலவகைத் தாதுக்களால் பரவி, பலவகை ரத்தினக் குவியல்களால் நிறைந்த மலை அது.

Verse 10

नानाकौतुकसंयुक्तो नानामंगलसंयुतः । वेदवृंदैः सुसंजुष्टो ह्यप्सरोगणसंकुलः

அது பலவகை விழாக்களிப்புகளால் நிறைந்ததும், பலவித மங்களச் சடங்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும்; வேதப் பாடகர் குழுக்களால் சேவிக்கப்பட்டதும், அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களால் நிரம்பியதும் ஆக இருந்தது.

Verse 11

ऋषिभिर्मुनिभिः सिद्धैर्गंधर्वैःपरिभातिसः । गजैश्चाचलसंकाशैः सिंहनादैर्विराजते

ரிஷிகள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் சூழ அவன் ஒளிர்கிறான்; மலைபோன்ற யானைகளாலும் சிங்கநாதம் போன்ற முழக்கங்களாலும் மேலும் சிறக்கிறான்.

Verse 12

शरभैर्मत्तशार्दूलैर्मृगधूर्तैरलंकृतः । वापीकूपतडागैश्च संपूर्णैर्विमलोदकैः

அது சரபங்களாலும் மதமுற்ற புலிகளாலும் சூழ்ச்சியுள்ள மான்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; மேலும் தூய்மையான தெளிந்த நீரால் நிரம்பிய கிணறுகள், படிக்கிணறுகள், குளங்களாலும் அழகுபெற்றது.

Verse 13

हंसकारंडवाकीर्णैः सर्वत्र परिशोभते । कनकोत्पलैश्च श्वेतैश्च रक्तोत्पलैर्विराजते

அது எங்கும் அன்னங்களும் காரண்டவப் பறவைகளும் நிறைந்து ஒளிர்கிறது; பொன் தாமரைகள், வெண் தாமரைகள், செந்தாமரைகள் ஆகியவற்றால் மிகச் சிறப்பாக விளங்குகிறது.

Verse 14

नदीस्रवणसंघातैर्विमलैश्चोदकैस्तथा । शालतालैश्च रूपैश्च सगजैः स्फाटिकैस्तथा

நதிகளின் ஓட்டக் கூட்டங்களாலும் தூய நீர்களாலும் அது நிறைந்துள்ளது; சால, தால மரங்களின் வடிவங்களாலும், ஸ்படிகம் போல் ஒளிரும் யானைகளாலும் மேலும் அழகுறுகிறது.

Verse 15

विस्तीर्णैः कांचनैर्दिव्यैः सूर्यवह्निसमप्रभैः । शिलातलैश्च संपूर्णः शैलराजो विराजते

சூரியன், அக்னி போன்ற ஒளியுடைய விரிந்த தெய்வீகப் பொன் கற்பலகைகளாலும், நிறைந்த கல் மேடைகளாலும் கூடிய அந்த மலைமன்னன் மிகச் சிறப்பாக விளங்குகிறான்.

Verse 16

विमानैर्देवतानां च प्रासादैः पर्वतोत्तमैः । हंसचंद्रप्रतीकाशैर्हेमदंडैरलंकृतः

தேவர்களின் விமானங்களாலும், மலைபோன்ற சிறந்த மாளிகைகளாலும் அது அலங்கரிக்கப்பட்டது; அன்னமும் நிலவும் போல் ஒளிரும் பொன் தூண்களாலும் மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 17

कलशैश्चामरैर्युक्तैः प्रासादैः परिशोभितः । नानागुणप्रमुदित देववृंदैश्च शोभितः

கலசங்களும் சாமரங்களும் உடைய மாளிகைகளால் அது எங்கும் அழகுபெற்றது; பல நற்குணங்களால் மகிழ்ந்த தேவர் கூட்டங்களாலும் மேலும் சிறப்புற்றது.

Verse 18

देववृंदैरनेकैश्च गंधर्वैश्चारणैस्तथा । सर्वत्र राजते पुण्यो मेरुर्गिरिवरोत्तमः

பல தேவர்கூட்டங்களாலும், கந்தர்வர் மற்றும் சாரணர்களாலும் சூழப்பட்ட புனித மேரு—மலைகளில் சிறந்தது—எல்லாத் திசைகளிலும் ஒளிவீசி விளங்குகிறது।

Verse 19

तस्माद्गंगामहापुण्या पुण्यतोया महानदी । प्रसूता पुण्यतीर्थाढ्या हंसपद्मैः समाकुला

ஆகையால் மிகப் புனிதமான கங்கை—புனித நீருடைய மகாநதி—உதித்தாள்; புனிதத் தீர்த்தங்களால் நிறைந்தவளாய், அன்னங்களும் தாமரைகளும் நிரம்பியவளாய் விளங்கினாள்।

Verse 20

मुनिभिः सेव्यमाना सा ऋषिसंघैर्महानदी । एवंगुणं गिरिश्रेष्ठं पुण्यकौतुकमंगलम्

அந்த மகாநதி முனிவர்களாலும் ரிஷிகணங்களாலும் சேவிக்கப்பட்டு வணங்கப்படுகிறது; இவ்வாறு மலைகளில் சிறந்ததன் அருகே குணமிக்கவளாய், புனிதப் புண்ணிய ஆனந்தத்தால் மங்களம் அளிக்கிறாள்।

Verse 21

अंगश्चात्रिसुतः पुण्यः प्रविवेश महामुनिः । गंगातीरे सुपुण्ये च एकांते चारुकंदरे

அப்போது அத்ரியின் புதல்வனான புண்ணியமிகு மகாமுனி அங்கன், கங்கையின் மிகப் புனிதமான கரையில் தனிமையான இடத்தில் உள்ள அழகிய குகைக்குள் நுழைந்தான்।

Verse 22

तत्रोपविश्य मेधावी कामक्रोधविवर्जितः । सर्वेंद्रियाणि संयम्य हृषीकेशं मनोगतम्

அங்கே அமர்ந்து, அறிவுடைய சாதகர் காமமும் கோபமும் நீங்கி, எல்லா இந்திரியங்களையும் அடக்கி, உள்ளத்தில் ஹ்ருஷீகேசனில் மனத்தை நிலைநிறுத்த வேண்டும்।

Verse 23

ध्यायमानः स धर्मात्मा कृष्णं क्लेशापहं प्रभुम् । आसने शयने याने ध्याने च मधुसूदनम्

அந்த தர்மாத்ம பக்தன் துன்பங்களை நீக்கும் ஆண்டவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—மதுசூதனனை—ஆசனத்தில், படுக்கையில், பயணத்தில், தியான நேரத்திலும் இடையறாது தியானிக்கிறான்।

Verse 24

नित्यं पश्यति युक्तात्मा योगयुक्तो जितेंद्रियः । चराचरेषु जीवेषु तेषु पश्यति केशवम्

யோகத்தில் நிலைத்து, புலன்களை வென்ற அந்த யுக்தாத்மன் எப்போதும் காண்கிறான்; அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களிலும் கேசவனையே காண்கிறான்।

Verse 25

आर्द्रेषु चैव शुष्केषु सर्वेष्वन्येषु स द्विजः । एवं वर्षशतं जातं तप्यमानस्य तस्य च

ஈரமான இடங்களிலும், உலர்ந்த இடங்களிலும், மற்ற எல்லா நிலைகளிலும் அந்த இருபிறப்பான் ஒரே சமநிலையிலேயே இருந்தான்; தவம் செய்து கொண்டே அவனுக்கு நூறு ஆண்டுகள் கடந்தன।

Verse 26

समालोक्य जगन्नाथश्चक्रपाणिर्द्विजोत्तमम् । बहुविघ्नान्सुघोरांश्च दर्शयत्येव नित्यशः

சக்கரதாரியான ஜகந்நாதன் அந்த இருபிறப்போரில் சிறந்தவரை நோக்கி, நாள்தோறும் பல மிகக் கொடிய தடைகளை வெளிப்படுத்தினான்।

Verse 27

तेजसा तस्य देवस्य नृसिंहस्य महात्मनः । निरातंकः स धर्मात्मा दहत्यग्निरिवेंधनम्

அந்த மகாத்ம தேவ நரசிம்மரின் தேஜஸால் அந்த தர்மாத்மன் அச்சமின்றி, அக்கினி எரிபொருளை எரிப்பதுபோல் எரித்தழிக்கிறான்।

Verse 28

नियमैः संयमैश्चान्यैरुपवासैर्द्विजोत्तमः । क्षीयमाणस्तु संजातो दीप्यमानः स्वतेजसा

விரதங்கள், நியமங்கள், தமங்கள் மற்றும் பிற உபவாசங்களால் அந்தச் சிறந்த த்விஜன் மெலிந்தான்; ஆயினும் மெலிந்தபோதும் தன் சுயதேஜஸால் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 29

सूर्यपावकसंकाशस्त्वंग एवं प्रदृश्यते । एवं तपःसु निरतं ध्यायमानं जनार्दनम्

அங்கா! உன் உடல் சூரியன் மற்றும் அக்னியைப் போல ஒளிவிடுகிறது—இவ்வாறே காணப்படுகிறது. இதுபோலவே தவத்தில் ஈடுபட்டு தியானத்தில் நிலைத்த ஜனார்தனனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 30

आविर्भूयाब्रवीद्देवो वरं वरय मानद । तं च दृष्ट्वा हृषीकेशमंगः परम निर्वृतः

பிரத்யட்சமாகி தேவன் கூறினார்: “மாநதா! ஒரு வரம் வேண்டுக.” ஹ்ருஷீகேசனைத் தரிசித்த அங்கன் பரம ஆனந்தமும் அமைதியும் அடைந்தான்।

Verse 31

तुष्टाव प्रणतो भूत्वा वासुदेवं प्रसन्नधीः

மன அமைதியுடன் அவர் வணங்கி வாசுதேவனைப் புகழ்ந்து ஸ்தோத்திரம் செய்தார்।

Verse 32

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने अंगवरप्रदानं । नाम द्वात्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக “அங்கவரப் பிரதானம்” எனும் முப்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 33

गुणरूपाय गुह्याय गुणातीताय ते नमः । गुणाय गुणकर्त्रे च गुणाढ्याय गुणात्मने

குணரூபனாகவும், மறைபொருளானவனாகவும், குணாதீதனாகவும் உள்ள உமக்கு வணக்கம். நீயே குணங்கள்; குணங்களை ஆக்கும் கர்த்தா; குணங்களால் நிறைந்தவன்; குணமே உன் ஆத்மசாரம்—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 34

भवाय भवकर्त्रे च भक्तानां भवहारिणे । भवोद्भवाय गुह्याय नमो भवविनाशिने

பவனாகிய (சிவனாகிய) உமக்கு வணக்கம்—உலகப் பவத்தின் கர்த்தாவும், பக்தர்களின் பவபந்தத்தை அகற்றுபவனும் நீர். பவோத்பவனும் மறைபொருளான ஆண்டவனும், பவவிநாசகனும் ஆகிய உமக்கு நான் பணிகிறேன்.

Verse 35

यज्ञाय यज्ञरूपाय यज्ञेशाय नमोनमः । यज्ञकर्मप्रसंगाय नमः शंखधराय च

யாகமே ஆனவனும், யாகரூபனும், யாகேசனும் ஆகிய அவருக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். யாககர்மங்களில் ஈடுபடும் இறைவனுக்கும், சங்கம் தாங்கியவனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 36

नमोनमो हिरण्याय नमो रथांगधारिणे । सत्याय सत्यभावाय सर्वसत्यमयाय च

பொன்னொளி நிறைந்த இறைவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; சக்கரம் தாங்கியவனுக்கு வணக்கம். சத்தியத்திற்கும், சத்திய இயல்பிற்கும், அனைத்துச் சத்தியமயனுக்கும் நமஸ்காரம்.

Verse 37

धर्माय धर्मकर्त्रे च सर्वकर्त्रे च ते नमः । धर्मांगाय सुवीराय धर्माधाराय ते नमः

தர்மமே ஆனவனே, தர்மத்தைச் செய்பவனே, அனைத்தையும் செய்பவனே—உமக்கு வணக்கம். தர்மமே உடலாகக் கொண்டவனே, உயர்ந்த வீரனே, தர்மத்தின் ஆதாரமே—உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 38

नमः पुण्याय पुत्राय ह्यपुत्राय महात्मने । मायामोहविनाशाय सर्वमायाकराय ते

உமக்கு நமஸ்காரம்—ஹே புண்ணியஸ்வரூபா, ஹே புத்ரரூபா, ஆயினும் அபுத்ர மகாத்மா; மாயையால் உண்டான மோகத்தை அழிப்பவனே, எல்லா மாயைக்கும் காரணனே, உமக்கு வணக்கம்।

Verse 39

मायाधराय मूर्ताय त्वमूर्ताय नमोनमः । सर्वमूर्तिधरायैव शंकराय नमोनमः

மாயையைத் தாங்குபவனே, சாகாரனும் நிராகாரனும் ஆகிய சங்கரனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்; எல்லா ரூபங்களையும் ஒருவனாகத் தாங்குபவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்।

Verse 40

ब्रह्मणे ब्रह्मरूपाय परब्रह्मस्वरूपिणे । नमस्ते सर्वधाम्ने च नमो धामधराय च

பிரம்மரூபமான பிரம்மாவுக்கும், பரபிரம்மஸ்வரூபமான உமக்கும் நமஸ்காரம். எல்லா தாமங்களுக்கும் தாமமானவனே, உமக்கு வணக்கம்; தாமத்தைத் தாங்குபவனே, உமக்கும் நமோ நமः।

Verse 41

श्रीमते श्रीनिवासाय श्रीधराय नमोनमः । क्षीरसागरवासाय चामृताय च ते नमः

திருமிகு ஸ்ரீநிவாசா, ஸ்ரீதரா—உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். பாற்கடலில் வாசிப்பவனே, அமிர்தஸ்வரூபனே—உமக்கு என் வணக்கம்।

Verse 42

महौषधाय घोराय महाप्रज्ञापराय च । अक्रूराय प्रमेध्याय मेध्यानां पतये नमः

மகௌஷதிஸ்வரூபனே, பேரொளி கொண்ட பயமூட்டும் வல்லவனே, மஹாப்ரஞ்ஞையில் பராயணனே—அந்த இறைவனுக்கு நமஸ்காரம். அக்ரூரனே, பரமப் புனிதனே, புனிதங்களின் அதிபதியே—உமக்கு வணக்கம்।

Verse 43

अनंताय ह्यशेषाय चानघाय नमोनमः । आकाशस्य प्रकाशाय पक्षिरूपाय ते नमः

அனந்தனும் அனைத்தையும் நிறைவு செய்பவனும் குற்றமற்றவனுமான உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். ஆகாயத்தின் ஒளிவடிவாய், பறவை வடிவம் கொண்ட உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 44

हुताय हुतभोक्त्रे च हवीरूपाय ते नमः । बुद्धाय बुधरूपाय सदाबुद्धाय ते नमः

ஆஹுதி, ஆஹுதியை அனுபவிப்பவன், ஹவிச் சொரூபன் ஆகிய உமக்கு நமஸ்காரம். புத்தசொரூபன், ஞானி-சொரூபன், எப்போதும் விழித்தெழுந்த சதாபுத்தன் ஆகிய உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 45

नमो हव्यायकव्याय स्वधाकाराय ते नमः । स्वाहाकाराय शुद्धाय ह्यव्यक्ताय महात्मने

தேவர்க்கு ஹவ்யமாகவும் பித்ருக்களுக்கு கவ்யமாகவும் இருப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; ‘ஸ்வதா’ எனும் உச்சரிப்பின் வடிவே, உமக்கு நமஸ்காரம். ‘ஸ்வாஹா’ வடிவே, தூயவனே, அவ்யக்தனே, மகாத்மா ஆண்டவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 46

व्यासाय वासवायैव वसुरूपाय ते नमः । वासुदेवाय विश्वाय वह्निरूपाय ते नमः । हरये केवलायैव वामनाय नमोनमः

வ்யாச வடிவாய், வாசவ வடிவாய், வசுக்களின் வடிவாய் இருப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். வாசுதேவா, விஸ்வசொரூபா, அக்னி வடிவாய் இருப்பவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். ஒரே ஹரி, வாமனனே, மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம்.

Verse 47

नमो नृसिंहदेवाय सत्वपालाय ते नमः

நரசிம்மதேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; எல்லா உயிர்களையும் காக்கும் பாலகனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 48

नमो गोविंदगोपाय नम एकाक्षराय च । नमः सर्वाक्षरायैव हंसरूपाय ते नमः

கோவிந்தா, கோபர்களின் காவலனே, உமக்கு வணக்கம். ஏகாட்சர (ஓம்) வடிவனே, உமக்கு வணக்கம். எல்லா எழுத்துகளின் வடிவனே, உமக்கு வணக்கம். ஹம்ஸ ரூபமாகத் தோன்றுபவனே, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 49

त्रितत्त्वाय नमस्तुभ्यं पंचतत्त्वाय ते नमः । पंचविंशतितत्त्वाय तत्त्वाधाराय वै नमः

மூன்று தத்துவங்களின் வடிவனே, உமக்கு வணக்கம்; ஐந்து தத்துவங்களின் வடிவனே, உமக்கு வணக்கம். இருபத்தைந்து தத்துவங்களின் வடிவனே, தத்துவங்களின் ஆதாரமே, உமக்கு உறுதியாக வணக்கம்.

Verse 50

कृष्णाय कृष्णरूपाय लक्ष्मीनाथाय ते नमः । नमः पद्मपलाशाय आनंदाय पराय च

கிருஷ்ணனுக்கு, கிருஷ்ண வடிவனுக்கு, லக்ஷ்மீநாதனுக்கு வணக்கம். தாமரை இலை போன்ற கண்களையுடையவனுக்கு வணக்கம்; ஆனந்தமே ஆனவனுக்கு; பரமனுக்கும் வணக்கம்.

Verse 51

नमो विश्वंभरायैव पापनाशाय वै नमः । नमः पुण्यसुपुण्याय सत्यधर्माय ते नमः

விச்வம்பரா, உலகைத் தாங்குபவனே, உமக்கு வணக்கம்; பாவநாசகனுக்கு உறுதியாக வணக்கம். புண்ணியமும் மாபுண்ணியமும் ஆனவனுக்கு வணக்கம்; சத்திய தர்மமே ஆன உமக்கு வணக்கம்.

Verse 52

नमोनमः शाश्वतअव्ययाय नमोनमः संघ नभोमयाय । श्रीपद्मनाभाय महेश्वराय नमामि ते केशवपादपद्मम्

நித்தியனும் அழிவிலாதவனும் ஆகிய உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்; ஆகாயமய தெய்வீகக் கூட்ட வடிவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். ஸ்ரீ பத்மநாபா, மகேஸ்வரா, கேசவா—உமது திருவடித் தாமரைக்கு நான் பணிகிறேன்.

Verse 53

आनंदकंद कमलाप्रिय वासुदेव सर्वेश ईश मधुसूदन देहि दास्यम् । पादौ नमामि तव केशव जन्मजन्म कृपां कुरुष्व मम शांतिद शंखपाणे

ஆனந்தக் கந்தமே, கமலாப்ரிய வாசுதேவா, சர்வேசா, ஈசா, மதுசூதனா! எனக்கு தாச்யபாவத்தை அருள்வாயாக. கேசவா! பிறவி பிறவியாக உன் திருவடிகளை வணங்குகிறேன்; சாந்தி அளிப்பவனே, சங்கம் தாங்கியவனே! என்மேல் கருணை செய்.

Verse 54

संसारदारुणहुताशनतापदग्धं पुत्रादिबंधुमरणैर्बहुशोकतापैः । ज्ञानांबुदेन मम प्लावय पद्मनाभ दीनस्य मच्छरणरूपभवस्व नाथ

உலகவாழ்வெனும் கொடிய தீயின் வெப்பத்தால் எரிந்தும், மகன் முதலிய உறவினரின் மரணத்தால் எழும் பல துயரங்களால் வாடும் என்னை—பத்மநாபா! ஞானக் கடலால் நிரப்பி மூழ்கடிப்பாயாக. நாதா! இந்தத் தாழ்ந்தவனுக்கு உன் திருவடிகளே சரணமாக ஆகுவாயாக.

Verse 55

एवं स्तोत्रं समाकर्ण्य त्वंगस्यापि महात्मनः । दर्शयित्वा स्वकं रूपं घनश्यामं महौजसम्

இவ்வாறு மகாத்மா த்வங்கன் பாடிய ஸ்தோத்திரத்தையும் கேட்டபின், அவர் தம் சொந்த ரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்—மழைமேகம்போல் கருமை நிறம் கொண்டு, பேரொளியால் பிரகாசித்தது.

Verse 56

शंखचक्रगदापाणिं पद्महस्तं महाप्रभुम् । वैनतेयसमारूढमात्मरूपं प्रदर्शितम्

அவர் தம் ஆத்மரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார்—மகாப்ரபு; கைகளில் சங்கம், சக்கரம், கதையுடன், தாமரையைத் தாங்கியவர்; வైనதேயன் (கருடன்) மீது அமர்ந்தவர்.

Verse 57

सर्वाभरणशोभांगं हारकंकणकुंडलैः । राजमानं परं दिव्यं निर्मलं वनमालया

அவரது அங்கங்கள் எல்லா ஆபரணங்களின் ஒளியால் ஜொலித்தன—மாலைகள், வளையல்கள், காதணிகள்; அவர் பரம திவ்யன், நிர்மலன், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஒளிர்ந்தார்.

Verse 58

अंगस्याग्रे हृषीकेशः शोभमान महत्प्रभः । श्रीवत्सांकेन पुण्येन कौस्तुभेन जनार्दनः

அங்கனின் முன்னிலையில் அளவற்ற ஒளியுடன் ஹ்ருஷீகேசன் விளங்கினார்—ஜனார்தனன்; அவரது மார்பில் புனிதமான ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம், மேலும் கௌஸ்துப மணியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்।

Verse 59

दर्शयित्वा स्वकं देहं सर्वदेवमयो हरिः । स उवाच महात्मानं तमंगमृषिसत्तमम्

தன் திருமேனியை வெளிப்படுத்தி, எல்லாத் தேவர்களும் நிறைந்த ஹரி, பின்னர் அந்த மகாத்மா—அங்கத்தின் ரிஷிகளில் சிறந்தவர்—அவரிடம் உரைத்தார்।

Verse 60

भो भो विप्र महाभाग श्रूयतां वचनं शुभम् । मेघगंभीरघोषेण समाभाष्य द्विजोत्तमम्

“ஓ ஓ மகாபாக்ய விப்ரரே! என் மங்களமான வார்த்தைகளை கேளுங்கள்,” என்று மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் அந்த த்விஜோத்தமனை அவர் அழைத்துரைத்தார்।

Verse 61

तपसानेन तुष्टोस्मि वरं वरय शोभनम् । तुष्यमाणं हृषीकेशं तं दृष्ट्वा कमलापतिम्

“உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; ஒரு சிறந்த வரத்தை வேண்டிக்கொள்.” என்று கூறிய திருப்தியான ஹ்ருஷீகேசன்—கமலாபதி—அவரைக் கண்டு (அவன்) பக்தியில் உருகினான்।

Verse 62

दीप्यमानं विराजंतं विश्वरूपं जनेश्वरम् । पादांबुजद्वयं तस्य प्रणम्य च पुनःपुनः

ஒளிவீசி விளங்கும், உலகமெங்கும் வடிவான ஜனேஸ்வரனின் அந்தத் தாமரைத் திருவடிகளின் இரட்டையை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி (அவன்) தொடர்ந்து உரைத்தான்/முன்னே சென்றான்।

Verse 63

हर्षेण महताविष्टस्तमुवाच जनार्दनम् । दासोहं तव देवेश शंखचक्रगदाधर

மிகுந்த ஆனந்தத்தில் ஆழ்ந்தவன் ஜனார்தனனை நோக்கி— “தேவேசா! சங்கச் சக்கரக் கதையுடைய ஆண்டவா, நான் உமது அடியேன்” என்று கூறினான்.

Verse 64

वरं मे दातुकामोसि देहि त्वं वंशजं सुतम् । दिवि शक्रो यथाऽभाति सर्वतेजः समन्वितः

“நீ வரம் அளிக்க விரும்புகிறாய்; ஆகவே என் வம்சத்தில் பிறக்கும் ஒரு மகனை அருள்வாயாக— அவன் விண்ணில் சக்ரன் (இந்திரன்) போல் எல்லாத் தேஜஸும் உடையவனாய் ஒளிரட்டும்.”

Verse 65

तादृशं देहि मे पुत्रं सर्वलोकस्य रक्षकम् । सर्वदेवप्रियं देव ब्रह्मण्यं धर्मपंडितम्

“அத்தகைய மகனை எனக்கு அருள்வாயாக— எல்லா உலகங்களையும் காக்கும் ஒருவனாக; தேவர்களுக்கெல்லாம் பிரியமானவனாக, தேவே, பிராமணப் பற்றுடையவனாக, தர்மத்தில் பண்டிதனாக.”

Verse 66

दातारं ज्ञानसंपन्नं धर्मतेजः समन्वितम् । त्रैलोक्यरक्षकं कृष्ण सत्यधर्मानुपालकम्

“கிருஷ்ணா! வரம் அளிப்பவனே, உண்மை ஞானம் உடையவனாகவும், தர்மத் தேஜஸால் ஒளிர்வவனாகவும்; மூவுலகைக் காக்கும் ஒருவனாகவும், சத்திய தர்மத்தை உறுதியாகக் கடைப்பிடிப்பவனாகவும் உள்ள மகனை அருள்வாயாக.”

Verse 67

यज्वनामुत्तमं चैकं शूरं त्रैलोक्यभूषणम् । ब्रह्मण्यं वेदविद्वांसं सत्यसंधं जितेंद्रियम्

அவன் யாகம் செய்பவர்களில் முதன்மை—ஒப்பற்றவன்; வீரன், மூவுலகின் அலங்காரம்; பிராமணப் பற்றுடையவன், வேத வித்தகன்; சத்தியத்தில் உறுதியானவன், இந்திரியங்களை வென்றவன்.

Verse 68

अजितं सर्वजेतारं विष्णुं तेजःसमप्रभम् । वैष्णवं पुण्यकर्तारं पुण्यजं पुण्यलक्षणम्

அஜேயன், அனைத்தையும் வெல்லும், ஒளிமிகு தேஜஸுடன் பிரகாசிக்கும் விஷ்ணு—வைஷ்ணவப் பெருமான்—புண்ணியத்தின் கர்த்தா; புண்ணியத்தில் பிறந்தவன், புண்ணியலட்சணமுடையவன்.

Verse 69

शांतं तु तपसोपेतं सर्वशास्त्रविशारदम् । वेदज्ञं योगिनां श्रेष्ठं भवतो गुणसंनिभम्

அவன் நிச்சயமாக அமைதியுடையவன், தவத்தால் நிறைந்தவன், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவன்—வேதஞானி, யோகிகளில் சிறந்தவன், உமக்கு ஒப்பான குணங்களுடையவன்.

Verse 70

ईदृशं देहि मे पुत्रं दातुकामो यदा वरम् । श्रीवासुदेव उवाच । एभिर्गुणैः समोपेतस्तव पुत्रो भविष्यति

“நீர் வரம் அளிக்க விரும்பும் போது, எனக்கு இப்படிப்பட்ட மகனை அருள்வீராக.” ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்—“இந்த குணங்களால் நிறைந்த உமது மகன் பிறப்பான்.”

Verse 71

अत्रिवंशस्य वै धर्ता विश्वस्यास्य महामते । तेजसा यशसा पुण्यैः पितरं चोद्धरिष्यति

மகாமதியே! அவன் அத்திரி வம்சத்தின் தாங்குபவன் ஆவான்; தன் தேஜஸ், புகழ், புண்ணியங்களால் தன் தந்தையையும் உயர்த்தி விடுவிப்பான்.

Verse 72

उद्धरिष्यति यः सत्यैः पितरं च पितामहम् । भवान्यास्यति मे स्थानं तद्विष्णोः परमं पदम्

சத்திய நடத்தை மூலம் தந்தையையும் பிதாமகனையும் உயர்த்தி விடுவிப்பவன், என் தாமத்தை அடைவான்—அதே விஷ்ணுவின் பரம பதம்.

Verse 73

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तमंगं प्रति स द्विज । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य पुण्यां कन्यां विवाहय

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவேசன், ஓ த்விஜா, அங்கனை நோக்கி— “மிகுந்த புண்ணியவீர்யம் உடைய ஒருவரின் புண்ணியமிக்க கன்னியைக் நீ திருமணம் செய்” என்றான்.

Verse 74

तस्यामुत्पादय सुतं शुभं पुण्यावह प्रियम् । स भविष्यति धर्मात्मा मत्प्रसादान्महामते

அவளிடத்தில் நீ ஒரு மகனைப் பெறுவாயாக— அவன் மங்களகரன், பிரியன், புண்ணியத்தை அளிப்பவன். ஓ மகாமதே, என் அருளால் அவன் தர்மாத்மாவாக இருப்பான்.

Verse 75

सर्वज्ञः सर्ववेत्ता च यादृशो वांछितस्त्वया । एवं वरं ततो दत्वा अंतर्धानं गतो हरिः

சர்வஞ்ஞனும் சர்வவேத்தாவுமான ஹரி, நீ விரும்பியபடியே வரத்தை அளித்து, பின்னர் மறைந்தான்.