Adhyaya 3

Verse 1

सूत उवाच । प्रस्थितस्तेन मार्गेण प्रविष्टो गगनांतरे । स दृष्टो देवदेवेन सहस्राक्षेण धीमता

சூதர் கூறினார்—அந்த வழியில் புறப்பட்டு வானவெளியில் நுழைந்த அவனை, தேவர்களின் தேவனும் ஞானமிக்க ஆயிரக்கண்ணனுமான இந்திரன் கண்டான்.

Verse 2

उद्यमं तस्य वै ज्ञात्वा चक्रे विघ्नं सुराधिराट् । मेनिकांतामुवाचेदं गच्छ त्वं मम शासनात्

அவனுடைய உறுதியான முயற்சியை அறிந்து தேவர்களின் அரசன் தடையை ஏற்படுத்தினான். பின்னர் மேனகாவிடம், “என் ஆணையின்படி நீ செல்” என்று கூறினான்.

Verse 3

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मोपाख्याने तृतीयोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘சிவசர்மோபாக்யானம்’ எனும் மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 4

तथा कुरुष्व भद्रं ते यथा नायाति मे गृहम् । एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं मेनिका प्रस्थिता त्वरात्

“அவ்வாறே செய்—உனக்கு மங்கலம் உண்டாக—அவன் என் இல்லத்துக்கு வராதபடி.” அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மெனிகா உடனே விரைந்து புறப்பட்டாள்।

Verse 5

सूत उवाच । रूपौदार्यगुणोपेता सर्वालंकारभूषिता । नंदनस्य वनस्यांते दोलायां समुपस्थिता

சூதர் கூறினார்: அழகு, பெருந்தன்மை, நற்குணங்கள் நிறைந்தவளாய், எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டவள் நந்தனவனத்தின் எல்லையில் ஊஞ்சலில் தோன்றினாள்।

Verse 6

सुस्वरेण प्रगायंती गीतं वीणास्वरोपमम् । तेन दृष्टा विशालाक्षी चतुरा चारुलोचना

இனிய குரலில் பாடிய அவளின் பாடல் வீணையின் நாதம்போல் இருந்தது. அவளை அவன் கண்டான்—பெரிய கண்களுடையவள், நுண்ணறிவாளி, அழகிய கண்களுடையவள்।

Verse 7

व्यवसायं ततो ज्ञात्वा तस्या विघ्नमनुत्तमम् । इंद्रेण प्रेषिता चैषा न च भद्रकरा भवेत्

அப்போது அவளின் உறுதியை அறிந்து, அவளே ஒப்பற்ற தடையென அவன் உணர்ந்தான்; இவள் இந்திரனால் அனுப்பப்பட்டவள், நன்மை தருபவள் அல்ல.

Verse 8

एवं ज्ञात्वा जगामाथ सत्वरेण द्विजोत्तमः । तया दृष्टस्तथा पृष्टः क्व यास्यसि महामते

இவ்வாறு அறிந்து அந்தத் த்விஜோத்தமன் மிகுந்த விரைவுடன் புறப்பட்டான். அவனைப் பார்த்தவள் கேட்டாள்— “மகாமதே, நீ எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 9

विष्णुशर्मा तदोवाच मेनिकां कामचारिणीम् । इंद्रलोकं प्रयास्यामि पितुरर्थे त्वरान्वितः

அப்போது விஷ்ணுஷர்மா, விருப்பம்போல் செல்லவல்ல மேனிகாவிடம் கூறினான்— “தந்தையின் பொருட்டு நான் விரைவாக இந்திரலோகத்திற்குச் செல்கிறேன்.”

Verse 10

मेनिका विष्णुशर्माणं प्रत्युवाच प्रियं पुनः । कामबाणैः प्रभिन्नाहं त्वामद्य शरणं गता

மேனிகா மீண்டும் அன்புடன் விஷ்ணுஷர்மாவிடம் சொன்னாள்— “காமத்தின் அம்புகளால் குத்தப்பட்ட நான் இன்று உன் சரணடைந்தேன்.”

Verse 11

रक्षस्व द्विजशार्दूल यदि धर्ममिहेच्छसि । यावद्धि त्वं मया दृष्टः कामाकुलितचेतसा

ஹே த்விஜசார்தூலா! இங்கே தர்மத்தை விரும்பினால் என்னைக் காப்பாற்று; உன்னை கண்டதிலிருந்து என் மனம் காமத்தால் கலங்கியுள்ளது.

Verse 12

कामानलेन संदग्धा तावदेव न संशयः । संभ्रांता कामसंतप्ता प्रसादसुमुखो भव

காமத் தீயால் நான் எரிந்திருக்கிறேன்—இதில் ஐயமில்லை. காமவெப்பத்தால் கலங்கிய நான்; நீ அருளுடன் அமைதியான முகத்துடன் இரு.

Verse 13

विष्णुशर्मोवाच । चरित्रं देवदेवस्य विदितं मे वरानने । भवत्याश्चप्रजानामिनाहंचैतादृशःशुभे

விஷ்ணுஶர்மன் கூறினான்—அழகிய முகத்தையுடையவளே! தேவர்களின் தேவனின் புனிதச் சரிதம் எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் நல்வளே, உன்னையும் உன் சந்ததியையும் பற்றிய வரலாறு எனக்கு முழுதாகத் தெரியாது।

Verse 14

भवत्यास्तेजसा रूपैरन्ये मुह्यंति शोभने । विश्वामित्रादयो देवि पुत्रोहं शिवशर्मणः

அழகியவளே! உன் ஒளிமிகு வடிவங்களால் பிறர் மயங்குகின்றனர்; தேவியே, விஸ்வாமித்ரர் முதலிய முனிவர்களும் குழம்புகின்றனர்—ஆனால் நான் சிவசர்மனின் மகன்.

Verse 15

योगसिद्धिं गतस्यापि तपः सिद्धस्य चाबले । कामादयो महादोषा आदावेव विनिर्जिताः

மென்மையானவளே! யோகசித்தி பெற்றவருக்கும், தவத்தில் நிறைவு பெற்றவருக்கும் கூட, காமம் முதலிய பெருங்குற்றங்களை ஆரம்பத்திலேயே வெல்ல வேண்டும்.

Verse 16

अन्यं भज विशालाक्षि इंद्रलोकं व्रजाम्यहम् । एवमुक्त्वा जगामाथ त्वरितो द्विजसत्तमः

பெருங்கண்களையுடையவளே! வேறொருவரை வழிபடு; நான் இந்திரலோகத்திற்குச் செல்கிறேன்—என்று கூறி, சிறந்த இருபிறப்பன் விரைந்து புறப்பட்டான்.

Verse 17

निष्फला मेनका जाता पृष्टा देवेन वज्रिणा । विभीषां दर्शयामास नानारूपां पुनः पुनः

வஜ்ராயுதம் தாங்கிய தேவர் இந்திரன் கேட்டபோது மேனகை தோல்வியடைந்தாள்; பின்னர் அவள் மீண்டும் மீண்டும் பலவகை அச்சமூட்டும் வடிவங்களை வெளிப்படுத்தினாள்.

Verse 18

यथानलेन संदग्धास्तृणानां संचया द्विजाः । भस्मीभूता भवंत्येव तथा तास्ता विभीषिकाः

ஓ த்விஜர்களே! தீயால் எரிக்கப்பட்ட உலர்ந்த புல்தொகைகள் நிச்சயமாகச் சாம்பலாகிவிடுவது போல, அவ்வாறே அந்தப் பயங்கர அச்சங்களும் முற்றிலும் அழிந்தன.

Verse 19

विप्रस्य तेजसा तस्य पितृभक्तस्य सत्तमाः । प्रलयं गतास्तु घोरास्ता दारुणा भीषिका द्विजाः

ஓ சத்தமர்களே! பித்ருபக்தியுடைய அந்த விப்ரரின் தெய்வீகத் தேஜஸால், ஓ த்விஜர்களே, அந்தக் கொடியவும் கடுமையான அச்சங்கள் பிரளயத்தில் லயமடைந்தன.

Verse 20

स विघ्नान्दर्शयामास सहस्राक्षः पुनः पुनः । तेजसाऽनाशयद्विप्रः स्वकीयेन महायशाः

சஹஸ்ராக்ஷன் இந்திரன் மீண்டும் மீண்டும் தடைகளை வெளிப்படுத்தினான்; ஆனால் மகாயசஸ்வியான அந்த விப்ரர் தன் தேஜஸால் அவற்றை அழித்தார்.

Verse 21

एवं विघ्नान्बहूंस्तस्य इंद्रस्यापि महात्मनः । नाशयामास मेधावी तपसस्तेजसापि वा

இவ்வாறு அந்த மேதாவி, மகாத்மா இந்திரன் எழுப்பிய பல தடைகளையும் தன் தவத்தேஜஸால் அழித்தார்.

Verse 22

नष्टेषु तेषु विघ्नेषु दारुणेषु महत्सु च । ज्ञात्वा तस्य कृतान्विघ्नान्दारुणान्भीषणाकृतीन्

அந்தப் பெரும் கொடிய தடைகள் அழிந்தபின், அந்த அச்சமூட்டும் விகராலமான இடையூறுகள் அவனால் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதை (அவர்கள்) அறிந்தனர்.

Verse 23

अथ क्रुद्धो महातेजा विष्णुशर्मा द्विजोत्तमः । इंद्रं प्रति महाभागो रागरक्तांतलोचनः

அப்போது மஹாதேஜஸ்வியான த்விஜோத்தமன் விஷ்ணுஶர்மா கோபத்தால் கொதித்தான். அந்த மஹாபாகன் இந்திரனை நோக்கித் திரும்பினான்; ராகத்தால் அவன் கண்களின் மூலைகள் சிவந்தன.

Verse 24

इंद्र लोकादहं चेंद्रं पातयिष्यामि नान्यथा । निजधर्मे रतस्याद्य यो विघ्नं तु समाचरेत्

‘இந்திரலோகத்திலிருந்து இந்திரனை நான் வீழ்த்துவேன்—இதற்கு வேறு வழியில்லை. ஏனெனில் இன்று தன் ஸ்வதர்மத்தில் ஈடுபட்டவனுக்கு யார் தடையைக் செய்கிறாரோ…’

Verse 25

तस्य दंडं प्रदास्यामि यो वै हन्यात्स हन्यते । एवमन्यं करिष्यामि देवानां पालकं पुनः

‘அவனுக்கு நான் தண்டனை அளிப்பேன்; யார் அடிக்கிறாரோ அவர் தான் எதிரடியாக அடிபடுவார். இவ்வாறு தேவர்களின் காவலனாக மீண்டும் மற்றொருவரை நியமிப்பேன்.’

Verse 26

एवं समुद्यतो विप्र इंद्रनाशाय सत्तमः । तावदेव समायातो देवेंद्रः पाकशासनः

இவ்வாறு அந்த சிறந்த விப்ரன் இந்திரனின் நாசத்திற்குத் தயாரானான். அச்சமயமே தேவேந்திரன்—பாகசாசனன் இந்திரன்—தானே அங்கு வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 27

भो भो विप्र महाप्राज्ञ तपसा नियमेन च । दमेन सत्यशौचाभ्यां त्वत्समो नास्ति चापरः

‘ஓ ஓ விப்ரா, மஹாப்ராஜ்ஞனே! தவம், நியமம், தமம், சத்தியம், சௌசம் இவற்றால் உனக்கு இணையானவன் யாரும் இல்லை; உன்னை விட உயர்ந்தவனும் இல்லை.’

Verse 28

अनया पितृभक्त्या ते जितोहं दैवतैः सह । ममापराधं त्वं सर्वं क्षंतुमर्हसि सत्तम

உன் பித்ருபக்தியால் நான் தேவர்களுடன் கூட வெல்லப்பட்டேன். ஓ சத்தமனே, என் எல்லா குற்றங்களையும் நீ மன்னிக்கத் தகுதியுடையவன்.

Verse 29

वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं च ददाम्यहम् । विष्णुशर्मा तदोवाच देवराजं तथागतम्

‘வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக. அரிதானதையும் நான் அளிப்பேன்.’ இவ்வாறு வந்த தேவராஜனை நோக்கி விஷ்ணுசர்மா அப்போது கூறினார்.

Verse 30

विप्रतेजो महेंद्रेद्रं असह्यं देवदैवतैः । पितृभक्तस्य देवेश दुःसहं सर्वथा विभो

ஓ தேவேசா, ஓ விபோ! பிராமணனின் தேஜஸ் மகேந்திரன் முதலிய தேவர்களுக்கும் தாங்கமுடியாதது; அதுபோல பித்ருபக்தனின் வல்லமை எவ்விதத்திலும் எதிர்க்க இயலாதது.

Verse 31

तेजोभंगो न कर्त्तव्यो ब्राह्मणानां महात्मनाम् । पुत्रपौत्रैः समस्तैस्तु ब्रह्मविष्णुहरान्पुनः

மகாத்மா பிராமணர்களின் தேஜஸையும் மரியாதையையும் ஒருபோதும் குன்றச் செய்யக் கூடாது. மேலும் மகன்-பேரன் உடன் மீண்டும் மீண்டும் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் (சிவன்) ஆகியோரைக் வழிபட வேண்டும்.

Verse 32

नाशयंते न संदेहो यदि रुष्टा द्विजोत्तमाः । नागच्छेद्यद्भवानद्य तदा राज्यमनुत्तमम्

சந்தேகம் இல்லை; சிறந்த த்விஜர்கள் (பிராமணர்கள்) கோபித்தால் அழிவை ஏற்படுத்துவர். நீங்கள் இன்று செல்லாவிட்டால், ராஜ்யம் நிச்சயமாக அனுத்தமமாக (மிகச் சிறந்ததும் உறுதியானதும்) இருக்கும்.

Verse 33

आत्मतपः प्रभावेण अन्यस्मै त्वं महात्मने । दातुकामस्तु संजातो रोषपूर्णेन चक्षुषा

உன் சொந்தத் தவத்தின் வல்லமையால் நீ மற்றொரு மகாத்மாவுக்கு இதை அளிக்க விரும்பினாய்; ஆயினும் உன் கண்கள் கோபத்தால் நிறைந்துள்ளன.

Verse 34

भवानद्य समायातो वरं दातुमिहेच्छसि । अमृतं देहि देवेंद्र पितृभक्तिं तथाचलाम्

இன்று நீங்கள் இங்கே வந்து வரம் அளிக்க விரும்புகிறீர். தேவேந்திரா! எனக்கு அமிர்தம் (அமரத்துவம்) அளித்து, பித்ருக்களிடத்து அசையாத பக்தியையும் அருள்வாயாக.

Verse 35

एवंविधं वरं देहि यदि तुष्टोसि शत्रुहन् । एवं ददामि पुण्यं ते वरं चामृतसंयुतम्

“எதிரிகளை வென்றோனே, நீர் திருப்தியாயின் இத்தகைய வரத்தை அருள்வாயாக.” என வேண்ட, அவர் அமிர்தம் போன்ற பயன் உடைய புண்ணிய வரத்தை அளித்தார்.

Verse 36

एवमाभाष्य तं विप्रममृतं दत्तवान्स्वयम् । सकुंभं दत्तवांस्तस्मै प्रीयमाणेन चात्मना

இவ்வாறு அந்த விப்ரனை உரைத்து, அவர் தாமே அமிர்தத்தை அளித்தார்; மகிழ்ந்த மனத்துடன் அதற்கான கும்பத்தையும் சேர்த்து வழங்கினார்.

Verse 37

अचला ते भवेद्विप्र भक्तिः पितरि सर्वदा । एवमाभाष्य तं विप्रं विसृज्य च सहस्रदृक्

“விப்ரரே, உமது பித்ருபக்தி எப்போதும் அசையாததாக இருக்குக.” என்று கூறி, ஆயிரம் கண்களையுடையவன் (இந்திரன்) அவரை விடைபெறச் செய்து புறப்பட்டான்.

Verse 38

प्रसन्नोभूच्च तद्दृष्ट्वा विप्रतेजः सुदुःसहम् । विष्णुशर्मा ततो गत्वा पितरं वाक्यमब्रवीत्

அந்த அந்தணரின் தாங்கமுடியாத தேஜஸ்ஸைக் கண்டு அவன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் விஷ்ணுஷர்மா தந்தையிடம் சென்று இவ்வசனத்தை உரைத்தான்.

Verse 39

तात इंद्रात्समानीतममृतं व्याधिनाशनम् । अनेनापि महाभाग नीरुजो भव सर्वदा

தாதா, இந்திரனிடமிருந்து கொண்டுவந்த இந்த அமிர்தம் நோய்களை அழிப்பது. மகாபாகனே, இதனால் நீ எப்போதும் நோயற்றவனாக இரு.

Verse 40

अमृतेन त्वमद्यैव परां तृप्तिमवाप्नुहि । एतद्वाक्यं महच्छ्रुत्वा शिवशर्मा सुतस्य हि

“இந்த அமிர்தத்தால் நீ இன்று തന്നെ பரம திருப்தியை அடை.” மகனைப் பற்றிக் கூறப்பட்ட இந்த மகத்தான வார்த்தைகளை கேட்டு சிவசர்மா…

Verse 41

सुतान्सर्वान्समाहूय प्रीयमाणेन चेतसा । पितृभक्ताः सुता यूयं मद्वाक्यपरिपालकाः

அன்பால் நிறைந்த உள்ளத்துடன் அவன் எல்லா மகன்களையும் அழைத்து கூறினான்—“மக்களே, நீங்கள் தந்தைபக்தியுடையவர்கள்; என் சொல்லை காக்கிறவர்கள்.”

Verse 42

वरं वृणुध्वं सुप्रीताः पुत्रका दुर्लभं भुवि । एवमाभाषितं तस्य शुश्रुवुः सर्वसंमताः

“அன்பு மக்களே, மிக மகிழ்ந்து பூமியில் அரிதான வரத்தைத் தேர்ந்தெடுக்குங்கள்.” இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் அவர்கள் அனைவரும் ஒருமனதாகக் கேட்கத் தொடங்கினர்.

Verse 43

ते सर्वे तु समालोच्य पितरं प्रत्यथाब्रुवन् । अस्माकं जीवताम्माता गता या यममंदिरम्

அவர்கள் அனைவரும் ஆலோசித்து தந்தையிடம் கூறினர்— “நாம் உயிருடன் இருக்கும்போதே எங்கள் தாய் யமனின் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்।”

Verse 44

नीरुजा भवनाद्देवी प्रसादात्तव सुव्रता । भवान्पिता इयं माता जन्मजन्मांतरे पितः

தேவி! உன் அருளால் அந்த சுவிரதையானவள் இல்லத்தில் நோயின்றி ஆனாள். நீயே அவளுக்குத் தந்தை; இவள் அவளுக்குத் தாய்; பிறவி பிறவியிலும் நீயே தந்தையாக இருந்தாய்.

Verse 45

वयं सुता भवेमेति सर्वे पुण्यकृतस्तथा । शिवशर्मोवाच । अद्यैवापि मृता माता भवतां पुत्रवत्सला

“நாம் அனைவரும் அவளுக்குப் புதல்வர்களாக ஆக வேண்டும்”— என்று புண்ணியசெயலாளர்கள் அனைவரும் கூறினர். சிவசர்மர் சொன்னார்— “இன்றே உங்கள் புதல்வன்பாசமிகு தாய் இறந்தாள்।”

Verse 46

जीवमाना सुहृष्टा सा एष्यते नात्र संशयः । एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा शिवशर्मणा

“அவள் உயிருடன் இருக்கிறாள்; மகிழ்ச்சியுடன் திரும்பி வருவாள்— இதில் ஐயமில்லை।” என்று ரிஷி சிவசர்மர் சுபவாக்கு உரைத்தபோது…

Verse 47

तेषां माता समायाता प्रहृष्टा वाक्यमब्रवीत् । एतदर्थं समुत्पन्नं सुवीर्यं तनयं सुतम्

அவர்களின் தாய் மகிழ்ச்சியுடன் வந்து கூறினாள்— “இந்த நோக்கத்திற்காகவே என் மகன் சுவீர்யன் பிறந்தான், என் குழந்தையே।”

Verse 48

नराः सत्पुत्रमिच्छंति कुलवंशप्रभावकम् । स्त्रियो लोके महाभागाः सुपुण्याः पुण्यवत्सलाः

ஆண்கள் குலமும் வம்சமும் மேம்படச் செய்யும் சத்புத்திரனை விரும்புகின்றனர். உலகில் பெண்கள் மகாபாக்கியவதிகள்; மிகப் புண்ணியமுடையவர்கள்; தர்மப் புண்ணியத்தில் அன்புடையவர்கள்.

Verse 49

सुतमिच्छंति सर्वत्र पुण्यांगं पुण्यसाधकम् । कुक्षिं यस्या गतो गर्भः सुपुण्यः परिवर्त्तते

எங்கும் மக்கள் புண்ணியமயமான உடலுடையதும் புண்ணியத்தைச் சாதிக்கச் செய்யும் காரணமுமான மகனை விரும்புகின்றனர். யாருடைய கருப்பையில் அத்தகைய கரு புகுகின்றதோ, அவளுடைய கருப்பை மிகுந்த சுபமும் புண்ணியமும் ஆக மாறுகிறது.

Verse 50

पुण्यान्पुत्रान्प्रसूयेत सा नारी पुण्यभागिनी । कुलाचारं कुलाधारं पितृमातृप्रतारकम्

புண்ணியமிக்க மக்களைப் பெற்றெடுக்கும் பெண்ணே புண்ணியப் பங்காளி; அத்தகைய மகன் குலாசாரத்தைப் பேணுவான், வம்சத்தின் ஆதாரமாவான், தந்தை-தாய்க்கு விடுதலை அளிப்பவனாவான்.

Verse 51

विना पुण्यैः कथं नारी संप्राप्नोति सुतोत्तमम् । न जाने कीदृशैः पुण्यैरेष भर्ता सुपुण्यभाक्

புண்ணியம் இன்றிப் பெண்ணுக்கு இத்தகைய உத்தம மகன் எவ்வாறு கிடைப்பான்? என் கணவர் எந்தெந்த புண்ணியங்களால் இவ்வளவு புண்ணியவானாக ஆனார் என்பதை நான் அறியேன்.

Verse 52

संजातो धर्मवीर्योपि धर्मात्मा धर्मवत्सलः । यस्य वीर्यान्मया प्राप्ता यूयं पुत्रास्ततोधिकाः

அவர் தர்மவீரியத்துடன் பிறந்தவர்; தர்மாத்மா, தர்மத்தில் அன்புடையவர். அவருடைய வீரியத்தால் நான் உங்களை மக்களாகப் பெற்றேன்; நீங்கள் அவரைவிடவும் மேன்மையானவர்கள்.

Verse 53

एवं पुण्यप्रभावोयं भवंतः पुण्यवत्सलाः । मम पुत्रास्तु संजाताः पितृभक्तिपरायणाः

இதுவே இப்புண்ணியத்தின் மகிமை. நீங்கள் அனைவரும் தர்ம‑புண்ணியத்தை நேசிப்பவர்கள்; என் புதல்வர்கள் தந்தைபக்தியில் முழுமையாக அர்ப்பணித்து பிறந்தவர்கள்.

Verse 54

अहो लोकेषु पुण्यैश्च सुपुत्रः परिलभ्यते । एकैकशोधिकाः पंच मया प्राप्ता महाशयाः

ஆஹா! இவ்வுலகில் புண்ணியத்தின் பலத்தால் தான் நல்ல புதல்வன் கிடைக்கிறான். எனக்கு ஐந்து மகாத்மாக்கள் கிடைத்தனர்—ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியாகத் தூய்மைப்படுத்துவோர்.

Verse 55

यज्वानः पुण्यशीलाश्च तपस्तेजः पराक्रमाः । एवं संवर्धितास्ते तु तया मात्रा पुनः पुनः

அவர்கள் யாகம் செய்பவர்கள், புண்ணியச் சீருடையோர், தவத்தால் பிறந்த ஒளியும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையோர்; அந்தத் தாய் அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் வளர்த்து வலுப்படுத்தினாள்.

Verse 56

हर्षेण महताविष्टाः प्रणेमुर्मातरं सुताः । पुत्रा ऊचुः । सुपुण्यैः प्राप्यते माता सन्माता सुपिता किल

மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் மூழ்கிய புதல்வர்கள் தாயை வணங்கினர். புதல்வர்கள் கூறினர்—மிகப் பெரிய புண்ணியத்தால் தான் தாய் கிடைக்கிறாள்; உண்மையில் நல்ல தாயும் நல்ல தந்தையும் புண்ணியச் செயலால் தான் பெறப்படுவர்.

Verse 57

भवती पुण्यकृन्माता नो भाग्यैस्तु प्रवर्तिता । यस्या गर्भोदरं प्राप्य सुपुण्यैश्च प्रवर्द्धिताः

நீங்கள் புண்ணியச் செயல் புரியும் தாய்; வெறும் விதியின் உந்துதலால் மட்டும் நடப்பவர் அல்ல. அத்தகைய தாயின் கருவில் புகுந்து, மிகப் பெரிய புண்ணியத்தால் வளர்க்கப்பட்டு நாங்கள் செழித்தோம்.

Verse 58

जन्मजन्मनि त्वं माता पिता चैव भविष्यथः । पितोवाच । शृणुध्वं मामकाः पुत्राः सुवरं पुण्यदायकम्

பிறவி பிறவியாக நீ நிச்சயமாகத் தாயும் தந்தையும் ஆவாய். தந்தை கூறினார்—என் மக்களே, புண்ணியம் அளிக்கும் என் இந்தச் சிறந்த வாக்கை கேளுங்கள்.

Verse 59

मयि तुष्टे सुता भोगा ननु भुंजंतु चाक्षयान् । पुत्रा ऊचुः । यदि तात प्रसन्नोसि वरं दातुमिहेच्छसि

நீ என்மேல் திருப்தியாயிருந்தால், மகன்கள் நிச்சயமாக அழியாத போகங்களை அனுபவிக்கட்டும். மகன்கள் கூறினர்—தந்தையே, நீங்கள் மகிழ்ந்து இங்கே வரம் அளிக்க விரும்பினால்…

Verse 60

अस्मान्प्रेषय गोलोकं वैष्णवं दाहवर्जितम् । पितोवाच । गच्छध्वं वैष्णवं लोकं यूयं विगतकल्मषाः

எங்களை துயரமற்ற வைஷ்ணவ கோலோகத்திற்கு அனுப்புங்கள். தந்தை கூறினார்—நீங்கள் வைஷ்ணவ உலகிற்குச் செல்லுங்கள்; இப்போது நீங்கள் பாவமற்றவர்கள்.

Verse 61

मत्प्रसादात्तपोभिश्च पितृभक्त्यानया स्वया । एवमुक्ते तु तेनापि सुवाक्ये ऋषिणा ततः

என் அருளாலும், உங்கள் தவத்தாலும், மேலும் உங்கள் இந்தப் பித்ரு-பக்தியாலும்—இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபின், அந்த ரிஷியும் பின்னர் நல்வாக்குகளை உரைத்தார்.

Verse 62

शंखचक्रगदापाणिर्गरुडारूढ आगतः । सपुत्रं शिवशर्माणमित्युवाच पुनः पुनः

சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தம் கரங்களில் ஏந்தி, கருடாரூடராகப் பரமன் வந்தார்; மகனுடன் இருந்த சிவசர்மனை மீண்டும் மீண்டும் உரைத்தார்.

Verse 63

सपुत्रेण त्वयाद्यैव जितो भक्त्यास्मि वै द्विज । पुत्रैः सार्द्धं समागच्छ चतुर्भिः पुण्यकारिभिः

ஓ த்விஜரே! இன்று நீ உன் மகனுடன் பக்தியால் என்னை உண்மையிலே வென்றாய். புண்ணியச் செயல் புரியும் நான்கு மகன்களுடன் இங்கே வா.

Verse 64

अनया भार्यया सार्द्धं पुण्यया पतिकाम्यया । शिवशर्मोवाच । अमी गच्छंतु पुत्रा मे वैष्णवं लोकमुत्तमम्

இந்தப் புண்ணியவதியான, கணவனை நாடும் பத்தினியுடன் சிவசர்மன் கூறினார்—“என் மகன்கள் விஷ்ணுவின் உத்தம வைஷ்ணவ லோகத்தை அடையட்டும்.”

Verse 65

कंचित्कालं तु नेष्यामि भूमौ वै भार्यया सह । अनेनापि सुपुत्रेण अंत्येन सोमशर्मणा

சில காலம் நான் மனைவியுடன் பூமியிலேயே வாழ்வேன்; மேலும் இந்த நல்ல மகன்—இளைய சோமசர்மனுடனும் இருப்பேன்.

Verse 66

एवमुक्ते शुभे वाक्ये ऋषिणा सत्यभाषिणा । तानुवाचाथ देवेशः सुपुत्राञ्छिवशर्मणः

சத்தியம் பேசும் முனிவர் இவ்வாறு மங்கள வார்த்தைகள் கூறியபோது, தேவேசன் சிவசர்மனின் நல்ல மகன்களை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 67

गच्छंतु मोक्षदं लोकं दाहप्रलयवर्जितम् । एवमुक्ते ततो विप्राश्चत्वारः सत्यचेतसः

“எரிதலும் பிரளயமும் அற்ற, மோட்சம் அளிக்கும் லோகத்திற்குச் செல்லட்டும்.” என்று கூறப்பட்டதும், சத்தியநெஞ்சம் கொண்ட நான்கு பிராமணர்கள் (புறப்பட்டனர்).

Verse 68

विष्णुरूपधराः सर्वे बभूवुस्तत्क्षणादपि । इंद्रनीलसमावर्णैः शंखचक्रगदाधराः

அந்தக் கணமே அவர்கள் அனைவரும் விஷ்ணுரூபம் கொண்டனர்—இந்திரநீலம்போல் கருநிறம், சங்கம்-சக்கரம்-கதை ஏந்தியவர்கள்।

Verse 69

सर्वाभरणसौभाग्या विष्णुरूपा महौजसः । हारकंकणशोभाढ्या रत्नमालाभिशोभिताः

அவர்கள் எல்லா ஆபரணங்களாலும் மங்களமாகச் சிறந்தவர்கள்; விஷ்ணுரூபம் கொண்ட மகாதேஜஸ்விகள்; மாலையும் வளையலும் ஒளிர, ரத்தினமாலைகளால் மேலும் அழகுற்று பிரகாசித்தனர்।

Verse 70

सूर्यतेजःप्रतीकाशास्तेजोज्वालाभिरावृताः । प्रविष्टा वैष्णवं कायं पश्यतः शिवशर्मणः

சூரியத் தேஜஸைப் போல ஒளிர்ந்து, ஒளியின் ஜ்வாலைகளால் சூழப்பட்டு, சிவசர்மன் கண்முன்னே அவர்கள் வைஷ்ணவ உடலில் புகுந்தனர்।

Verse 71

दीपं दीपा यथा यांति तद्वल्लीना महामते । गतास्ते वैष्णवं धाम पितृभक्त्या द्विजोत्तमाः

மகாமதே! ஒரு விளக்கின் தீ மற்றொரு விளக்கிற்கு செல்லுவது போல, அந்தத் த்விஜோத்தமர்கள் பித்ருபக்தியால் வைஷ்ணவ பரமதாமத்தை அடைந்தனர்।

Verse 72

प्रभावं तु प्रवक्ष्यामि सुसत्यं सोमशर्मणः

இப்போது சோமசர்மனின் உண்மையாயும் அதிசயமாயும் உள்ள மகிமையை நான் உரைப்பேன்।