Adhyaya 21

Verse 1

सूत उवाच । एकदा व्यास देवोऽसौ ब्रह्माणं जगतः पतिम् । सुव्रताख्यानकं सर्वं पप्रच्छातीव विस्मितः

சூதர் கூறினார்—ஒருமுறை தெய்வீக வியாசதேவர் மிகுந்த வியப்புடன் உலகத்தின் அதிபதி பிரம்மாவிடம் ‘சுவ்ரத’ ஆக்யானம் முழுவதையும் பற்றி வினவினார்।

Verse 2

व्यास उवाच । लोकात्मंल्लोकविन्यास देवदेव महाप्रभो । सुव्रतस्याथ चरितं श्रोतुमिच्छामि सांप्रतम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ உலகாத்மா, ஓ உலக ஒழுங்கை அமைப்பவனே, தேவர்களின் தேவனே, மகாப்ரபுவே! இப்போது சுவ்ரதனின் சரிதமும் செயல்களும் கேட்க விரும்புகிறேன்।

Verse 3

ब्रह्मोवाच । पाराशर्यमहाभाग श्रूयतां पुण्यमुत्तमम् । सुव्रतस्य सुविप्रस्य तपश्चर्यासमन्वितम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ மகாபாக்யசாலி பாராசர்யா! மிகப் புனிதமான உயர்ந்த இந்த ஆக்யானத்தை கேள்—தவமும் ஒழுங்கான தர்மாசாரமும் உடைய சிறந்த பிராமணன் சுவ்ரதனுடைய வரலாறு இது।

Verse 4

सुव्रतो नाम मेधावी बाल्यादपि स चिंतयन् । गर्भे नारायणं देवं दृष्टवान्पुरुषोत्तमम्

சுவ்ரதன் எனும் அறிவுடைய ஒருவர் இருந்தார்; அவர் சிறுவயதிலிருந்தே இடையறாது இறைவனைத் தியானித்தார். கருவிலிருந்தபோதே புருஷோத்தமனான நாராயண தேவனை தரிசித்தார்।

Verse 5

स पूर्वकर्माभ्यासेन हरेर्ध्यानं गतस्तदा । शंखचक्रधरं देवं पद्मनाभं सुपुण्यदम्

அப்போது முன்கர்மப் பயிற்சியின் வலிமையால் அவர் ஹரியின் தியானத்தில் ஆழ்ந்தார்—சங்கு சக்கரம் தாங்கிய, பத்மநாபன், மஹாபுண்யம் அளிக்கும் தேவனைத் தியானித்தார்।

Verse 6

ध्यायते चिंतयेत्सो हि गीते ज्ञाने प्रपाठने । एवं देवं हरिं ध्यायन्सदैव द्विजसत्तमः

கீதப் பாராயணத்திலும், ஞானப் பயில்விலும், உரக்கப் படித்தலிலும் அவன் இறைவனைத் தியானித்து சிந்திக்க வேண்டும். இவ்வாறு எப்போதும் தேவன் ஹரியைத் தியானிக்கும் சிறந்த த்விஜன் என்றும் அவரிலேயே லயித்து நிற்பான்.

Verse 7

क्रीडत्येवं सदा डिंभैः सार्द्धं च बालकोत्तमः । बालकानां स्वकं नाम हरेश्चैव महात्मनः

இவ்வாறு அந்தச் சிறந்த சிறுவன் எப்போதும் சிறு குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து விளையாடினான். சிறுவர்களிடையே அவனது பெயர் ‘ஹரி’ எனவே சொல்லப்பட்டது—அந்த மகாத்மா ஹரிநாமத்தாலேயே புகழ்பெற்றவன்.

Verse 8

चकार स हि मेधावी पुण्यात्मा पुण्यवत्सलः । समाह्वयति वै मित्रं हरेर्नाम्ना महामतिः

அவன் மேதாவி, புண்ணியாத்மா, புண்ணியச் செயல்களை நேசிப்பவன். அந்த மகாமதி ‘ஹரி’ என்ற நாமத்தைச் சொல்லி தன் நண்பனை அழைத்தான்.

Verse 9

भोभोः केशव एह्येहि एहि माधवचक्रधृक् । क्रीडस्व च मया सार्धं त्वमेव पुरुषोत्तम

“ஓ கேசவா, இங்கே வா—வா; ஓ மாதவா, சக்கரதாரியே, வா. என்னுடன் விளையாடு; நீயே புருஷோத்தமன்.”

Verse 10

सममेवं प्रगंतव्यमावाभ्यां मधुसूदन । एवमेव समाह्वानं नामभिश्च हरेर्द्विजः

“ஓ மதுசூதனா, நாம் இருவரும் இவ்விதமே சமமாகச் செல்ல வேண்டும். அதுபோல த்விஜனும் ஹரியை அவரது நாமங்களால் அழைத்து ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.”

Verse 11

क्रीडने पठने हास्ये शयने गीतप्रेक्षणे । याने च ह्यासने ध्याने मंत्रे ज्ञाने सुकर्मसु

விளையாட்டில், படிப்பில், நகைப்பில், உறக்கத்தில், பாடல் கேட்கவும் காணவும்; பயணத்தில், அமர்வில், தியானத்தில்; மந்திரத்தில், ஞானத்தில், நற்கர்மங்களில்—எப்போதும் பகவான் நினைவு நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 12

पश्यत्येवं वदत्येवं जगन्नाथं जनार्दनम् । स ध्यायते तमेकं हि विश्वनाथं महेश्वरम्

இவ்வாறு ஜகந்நாதன் ஜனார்தனனை நோக்கியும், இவ்வாறே அவரைப் பற்றிப் பேசியும், அவன் ஒரே ஒருவனான விஶ்வநாத மகேஸ்வரனையே தியானிக்கிறான்.

Verse 13

तृणे काष्ठे च पाषाणे शुष्के सार्द्रे हि केशवम् । पश्यत्येवं स धर्मात्मा गोविंदं कमलेक्षणम्

புல்லிலும், மரத்திலும், கல்லிலும்—உலர்ந்ததாயினும் ஈரமாயினும்—தர்மாத்மன் இவ்வாறு கேசவனாகிய, தாமரைநேத்திரன் கோவிந்தனைத் தரிசிக்கிறான்.

Verse 14

आकाशे भूमिमध्ये तु पर्वतेषु वनेषु च । जले स्थले च पाषाणे जीवेष्वेव महामतिः

வானிலும் பூமியின் உள்ளிலும்; மலைகளிலும் காடுகளிலும்; நீரிலும் நிலத்திலும்; கல்லிலும்—உயிர்களிலும் கூட—அந்த மகாமதி (பரம்பொருள்) நிறைந்திருக்கிறது.

Verse 15

नृसिंहं पश्यते विप्रः सुव्रतः सुमनासुतः । बालक्रीडां समासाद्य रमत्येवं दिनेदिने

சுமனாவின் மகன் சுவ்ரதன் எனும் அந்தப் பிராமணன் நரசிம்மனைத் தரிசிக்கிறான்; குழந்தையின் விளையாட்டை ஏற்று, நாள்தோறும் இவ்வாறே மகிழ்ந்து வாழ்கிறான்.

Verse 16

गीतैश्च गायते कृष्णं सुरागैर्मधुराक्षरैः । तालैर्लयसमायुक्तैः सुस्वरैर्मूर्च्छनान्वितैः

அவர்கள் இனிய எழுத்துகளும் தெய்வீக ராகங்களும் கொண்டு பாடி, ஸ்ரீகிருஷ்ணனைப் புகழ்ந்து பாடுகின்றனர்; தாள-லய ஒத்திசைவுடன், இனிய ஸ்வரங்களும் மூர்ச்சனைகளும் நிறைந்ததாக।

Verse 17

सुव्रत उवाच । ध्यायंति वेदविदुषः सततं सुरारिं यस्यांगमध्ये सकलं हि विश्वम् । योगेश्वरं सकलपापविनाशनं च व्रजामि शरणं मधुसूदनस्य

சுவ்ரதன் கூறினான்—வேதவித்தகர்கள் இடையறாது தியானிக்கும், தேவர்களின் பகைவர்க்குப் பகைவன், தன் உடலினுள் முழு உலகமும் தங்கியிருப்பவன், யோகேஸ்வரன், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவன் ஆகிய மதுசூதனனின் சரணத்தை நான் அடைகிறேன்।

Verse 18

लोकेषु यो हि सकलेष्वनुवर्तते यो लोकाश्च यस्मिन्निवसंति सर्वे । दोषैर्विहीनमखिलैः परमेश्वरं तं तस्यैव पादयुगलं सततं नमामि

எல்லா உலகங்களிலும் பரவி, எல்லா உலகங்களும் தன்னுள் தங்கியிருக்கும், குற்றமெல்லாம் அற்ற பரமேஸ்வரனான அவரின் திருவடித் துவயத்திற்கே நான் எப்போதும் வணங்குகிறேன்।

Verse 19

नारायणं गुणनिधानमनंतवीर्यं वेदांतशुद्धमतयः प्रपठंति नित्यम् । संसारसागरमनंतमगाधदुर्गमुत्तारणार्थमखिलं शरणं प्रपद्ये

குணங்களின் நிதியும் அளவற்ற வீரியமும் உடைய நாராயணனின் சரணத்தை நான் அடைகிறேன்; வேதாந்தத்தால் தூய்மையடைந்த மனத்தோர் அவரை நாள்தோறும் பாராயணம் செய்கின்றனர். முடிவற்ற, ஆழ்ந்த, கடக்க அரிய இந்தச் சம்சாரக் கடலைத் தாண்டுவதற்காக நான் முழுமையாக அவரையே சரணடைகிறேன்।

Verse 20

योगींद्र मानससरोवरराजहंसं शुद्धं प्रभावमखिलं सततं हि यस्य । तस्यैव पादयुगलं विमलं विशालं दीनस्य मेऽसुररिपो कुरु तस्य रक्षाम्

யோகிகளின் இந்திரனே, மானசரோவரத்தின் அரச அன்னம் போன்றவனே! எப்போதும் தூய ஒளியால் விளங்குபவனே—அசுரரிபுவே, துன்புற்ற என்னை காப்பாயாக; அந்த நிர்மலமும் விசாலமும் ஆன திருவடித் துவயத்தைப் பாதுகாத்து என்னையும் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 21

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे ऐंद्रे सुमनोपाख्याने एकविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் சுலோகங்களுடைய ஸம்ஹிதையில், பூமிகண்டத்தில், ஐந்த்ரப் பிரகரணத்தில், ‘ஸுமனோபாக்யானம்’ எனும் நிகழ்வின் இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 22

गायाम्यहं सुरसगीतकतालमानैः श्रीरंगमेकमनिशं भुवनस्य देवम् । अज्ञाननाशकमलं च दिनेशतुल्यमानंदकंदमखिलं महिमा समेतम्

தேவகீதத்தின் தாளம், லயம், அளவுகளோடு நான் இடையறாது ஸ்ரீரங்கனை—உலகங்களின் ஒரே தேவனை—பாடுகிறேன்; அவரின் ஒளி சூரியனைப் போல, அறியாமை எனும் மாசை அழிப்பவர், ஆனந்தத்தின் மூலவர், அனைத்துப் பெருமையாலும் நிறைந்தவர்।

Verse 23

संपूर्णमेवममृतस्यकलानिधानं तं गीतकौशलमनन्यरसैः प्रगाये । युक्तं स्वयोगकरणैः परमार्थदृष्टिं विश्वं स पश्यति चराचरमेव नित्यम्

இவ்வாறு ஒருமுக ரசத்துடன் அவரையே பாட வேண்டும்—அவர் அமுதமயத் தத்துவக் கலைகளின் நிறைநிதி; புனிதப் பாடல்-திறனின் வடிவமே. தன் யோக சாதனைகளால் முறையாக இணைந்து, பரமார்த்தக் கண்ணோட்டத்தால் அவன் எப்போதும் அசையும்-அசையாத அனைத்துலகையும் உண்மையாய் காண்கிறான்।

Verse 24

पश्यंति नैव यमिहाथ सुपापलोकास्तं केशवं शरणमेवमुपैति नित्यम्

இங்கே இவ்வாறு இடையறாது கேசவனின் சரணடைந்தவருக்கு, மிகப் பாவிகளுக்குக் கூட யமனைப் பார்க்கும் நிலை ஏற்படாது।

Verse 25

कराभ्यां वाद्यमानस्तु तालं तालसमन्वितम् । गीतेनगायते कृष्णं बालकैः सह मोदते

இரு கைகளாலும் தாளம் அடித்து லயத்தைச் சேர்த்துக் கொண்டு, அவன் பாடலால் கிருஷ்ணனைப் பாடி, குழந்தைகளுடன் சேர்ந்து மகிழ்கிறான்।

Verse 26

एवं क्रीडारतो नित्यं बालभावेन वै तदा । सुव्रतः सुमनापुत्रो विष्णुध्यानपरायणः

இவ்வாறு அக்காலத்தில் சுமனையின் புதல்வன் சுவரதன் குழந்தை மனத்துடன் எப்போதும் விளையாட்டில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், விஷ்ணு தியானத்தில் முழுமையாகப் பராயணனாய் இருந்தான்।

Verse 27

क्रीडमानं प्राह माता सुव्रतं चारुलक्षणम् । भोजनं कुरु मे वत्स क्षुधा त्वां परिपीडयेत्

அவன் விளையாடுவதைக் கண்ட தாய், நல்லொழுக்கமும் அழகிய இலக்கணமும் உடைய சுவரதனை நோக்கி— “மகனே, உணவு உண்ணு; பசி உன்னை வாட்டாதிருக்கட்டும்” என்றாள்।

Verse 28

तामुवाच पुनः प्राज्ञः सुमना मातरं पुनः । महामृतेन तृप्तोस्मि हरिध्यानरसेन वै

அப்போது ஞானியான சுமனா மீண்டும் தாயிடம் கூறினான்— “நான் திருப்தி அடைந்தேன்; ஹரி தியானத்தின் ரசமான மகா அமிர்தத்தால் நிறைந்தேன்।”

Verse 29

भोजनासनमारूढो मिष्टमन्नं प्रपश्यति । इदमन्नं स्वयं विष्णुरात्मा ह्यन्नं समाश्रितः

உணவு ஆசனத்தில் அமர்ந்து அவன் இனிய உணவை நோக்குகிறான். இந்த உணவே தானே விஷ்ணு; ஆத்மாவும் உணவின் ஆதாரத்தால் நிலைபெற்றுள்ளது।

Verse 30

आत्मरूपेण यो विष्णुरनेनान्नेन तृप्यतु । क्षीरसागरसंवासो यस्यैव परिसंस्थितः

இங்கு ஆத்மரூபமாக நிலைகொண்ட விஷ்ணு இந்த அன்ன நிவேதனத்தால் திருப்தியடையட்டும்; அவருடைய வாசம் க்ஷீரசாகரத்தில் உறுதியாக நிறுவப்பட்டுள்ளது।

Verse 31

जलेनानेन पुण्येन तृप्तिमायातु केशवः । तांबूलचंदनैर्गंधैरेभिः पुष्पैर्मनोहरैः

இந்தப் புண்ணிய நீரார்ப்பணத்தால் கேசவன் திருப்தியடையட்டும்; தாம்பூலம், சந்தன மணத்துடன் கூடிய இம்மனோகர மலர்களாலும் அவர் மகிழ்வாராக।

Verse 32

आत्मस्वरूपेण तृप्तस्तृप्तिमायातु केशवः । शयने याति धर्मात्मा तदा कृष्णं प्रचिंतयेत्

தன் சுயஸ்வரூபத்தில் எப்போதும் திருப்தியுள்ள கேசவன் திருப்தியை அருள்வானாக; தர்மநெறியாளர் படுக்கச் செல்லும் போது ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 33

योगनिद्रान्वितं कृष्णं तमहं शरणं गतः । भोजनाच्छादनेष्वेवमासने शयने द्विजः

யோகநித்திரையில் லீனமான ஸ்ரீகிருஷ்ணனை நான் சரணடைந்தேன்; ஓ த்விஜா, உணவு-உடை, மேலும் ஆசனம்-சயனம் ஆகியவற்றிலும் இதே சரணபாவத்துடன் நடக்க வேண்டும்।

Verse 34

चिंतयेद्वासुदेवं तं तस्मै सर्वं प्रकल्पयेत् । तारुण्यं प्राप्य धर्मात्मा कामभोगान्विहाय वै

அந்த வாசுதேவனைத் தியானித்து, அனைத்தையும் அவருக்கே அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; யௌவனம் அடைந்த தர்மநெறியாளர் காமபோகங்களை நிச்சயமாக விலக்க வேண்டும்।

Verse 35

स युक्तः केशवध्याने वैडूर्यपर्वतोत्तमे । यत्र सिद्धेश्वरं लिंगं वैष्णवं पापनाशनम्

கேசவ தியானத்தில் ஒன்றியவனாய் அவன் சிறந்த வைடூர்ய மலைமேல் தங்கினான்; அங்கு வைஷ்ணவமான, பாபநாசகமான சித்தேஸ்வர லிங்கம் விளங்குகிறது।

Verse 36

रुद्रमोंकारसंज्ञं च ध्यात्वा चैव महेश्वरम् । ब्रह्मणा वर्द्धितं देवं नर्मदादक्षिणे तटे

ருத்ர-ஓங்கார எனப் பெயர்பெற்ற மகேஸ்வரனைத் தியானித்து, பிரம்மனால் உயர்த்தப்பட்ட அந்தத் தேவனை நர்மதையின் தென் கரையில் வழிபட வேண்டும்।

Verse 37

सिद्धेश्वरं समाश्रित्य तपोभावं व्यचिंतयत्

சித்தேஸ்வரனைச் சரணடைந்து, தவத்தின் உணர்வையும் அதன் உள்ளார்ந்த நோக்கத்தையும் மனத்தில் சிந்தித்தான்।