Adhyaya 2

Verse 1

सूत उवाच । तदादाय महात्माऽसौ निर्जगाम त्वरान्वितः । पितृभक्त्या तपोभिश्च सत्यार्जवबलेन सः

சூதர் கூறினார்— அதனை எடுத்துக் கொண்டு அந்த மகாத்மா அவசரத்துடன் புறப்பட்டார்; தந்தைபக்தி, தவம், மேலும் சத்தியமும் நேர்மையும் அளித்த வலிமையால் அவர் தாங்கப்பட்டார்.

Verse 2

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे शिवशर्मचरिते द्वितीयोऽध्यायः

இவ்வாறு திருப்பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் ‘சிவசர்மன் சரிதம்’ எனும் இரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 3

धर्मशर्माणमायातं इदं वचनमब्रवीत् । कस्मात्त्वया समाहूतो धर्मशर्मन्समागतः

தர்மசர்மா வந்தபோது அவர் கூறினார்— “நீ என்னை ஏன் அழைத்தாய்? தர்மசர்மனே, அழைப்பினால் நான் வந்தேன்.”

Verse 4

तन्मे कथय कार्यं त्वं तत्करोमि न संशयः । धर्मशर्मोवाच । यद्यस्ति गुरुशुश्रूषा यदि निष्ठाऽचलं तपः

“நான் செய்ய வேண்டிய காரியத்தைச் சொல்லுங்கள்; அதை நான் செய்வேன்— ஐயமில்லை.” தர்மசர்மா கூறினார்— “குருசேவையில் பக்தி இருந்தால், தவத்தில் அசையாத நிலைத்தன்மை இருந்தால்…”

Verse 5

तेन सत्येन मे धर्म वेदशर्मा स जीवतु । धर्म उवाच । दमशौचेन सत्येन तपसा तव सुव्रत

அந்தச் சத்தியத்தின் வலத்தால், ஓ தர்மா! வேதசர்மா உயிர்வாழ்க. தர்மன் கூறினான்—ஓ சிறந்த விரதத்தவனே! உன் தமம், சௌசம், சத்தியம், தவம் ஆகியவற்றால்…

Verse 6

पितृभक्त्या तव भ्राता वेदशर्मा महाभुजः । पुनरेव महात्मासौ जीवनं च लभिष्यति

பித்ருபக்தியால் உன் சகோதரன், மகாபாகு வேதசர்மா—அந்த மகாத்மா—நிச்சயமாக மீண்டும் உயிர் பெறுவான்।

Verse 7

तपसानेन तुष्टोस्मि पितृभक्त्या महामते । वरं वरय भद्रं ते दुर्लभं धर्मवित्तमैः

ஓ மகாமதியே! இந்தத் தவமும் பித்ருபக்தியும் எனக்கு திருப்தி அளித்தன. வரம் கேள்—உனக்கு நன்மை உண்டாக—அத்தகைய வரம் தர்மவித்தமர்க்கும் அரிது।

Verse 8

एवमाकर्णितं तेन सुवाक्यं धर्मशर्मणा । वैवस्वतं महात्मानं समुवाच महायशाः

தர்மசர்மனின் இனிய வாக்குகளை இவ்வாறு கேட்டபின், அந்தப் பெருமைமிக்கவன் மகாத்மா வைவர்ஸ்வதனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 9

देहि मे त्वचलां भक्तिं पितुः पादार्हणे पुनः । धर्मे रतिं तथा मोक्षं सुप्रसन्नो यदा मम

எனக்கு மீண்டும் தந்தையின் திருவடிகளை ஆராதிப்பதில் அசையாத பக்தியை அருள்வாயாக; தர்மத்தில் ஈடுபாடும், மோக்ஷமும் அருள்வாயாக—நீ என்மேல் முழுமையாகப் பிரசன்னமானபோது।

Verse 10

तमुवाच ततो धर्मो मत्प्रसादाद्भविष्यति । एवमुक्ते महावाक्ये वेदशर्मा तदोत्थितः

அப்போது தர்மன் அவனிடம் கூறினான்—“என் அருளால் தர்மம் எழும்.” அந்த மகாவாக்கியம் சொல்லப்பட்டதும் வேதசர்மா உடனே எழுந்தான்.

Verse 11

प्रसुप्तवन्महाप्राज्ञो धर्मशर्माणमब्रवीत् । क्व सा देवी गता भ्रातः क्व स तातो भवेदिति

மிகுந்த ஞானமுடையவன், உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல, தர்மசர்மாவிடம் கூறினான்—“அண்ணா, அந்த தேவி எங்கே சென்றாள்? அந்த தந்தை எங்கே இருப்பார்?”

Verse 12

समासेन समाख्यातं यथा पित्रा नियोजितः । समाज्ञाय ततो हृष्टो धर्मशर्मा तमब्रवीत्

தந்தை அவனை எவ்வாறு நியமித்தார் என்பது சுருக்கமாக விளக்கப்பட்டது. அதை உணர்ந்த தர்மசர்மா மகிழ்ந்து அவனிடம் பேசினான்.

Verse 13

ममाद्यैव महाभाग शिरसा जीवितेन च । संमुखी भव वै भ्रातः कोन्यो मे त्वादृशो भुवि

மகாபாக்யவானே! இன்று நான் தலைவணங்கி, என் உயிரோடும் உன்னை வணங்குகிறேன். அண்ணா, என் முன்னே வா—பூமியில் எனக்கு உன்னைப் போன்றவர் வேறு யார்?

Verse 14

भ्रातरं चैवमाभाष्य उत्सुकः पितरं प्रति । गमनाय मतिं चक्रे भ्रात्रा च धर्मशर्मणा

இவ்வாறு சகோதரனிடம் சொல்லி, தந்தையிடம் செல்ல ஆவலுற்ற அவன், சகோதரன் தர்மசர்மாவுடன் புறப்படத் தீர்மானித்தான்.

Verse 15

द्वावेतौ तु गतौ तत्र पितरं हृष्टमानसौ । द्वाभ्यां तत्र समास्थाय शिवशर्माणमुत्तमम्

அவ்விருவரும் மகிழ்ந்த மனத்துடன் அங்கே தந்தையிடம் சென்றனர். அங்கே இருவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து, உத்தமன் சிவசர்மனை பக்தியுடன் பணிந்தனர்.

Verse 16

धर्मशर्मा तदोवाच पितरं दीप्तिसंयुतम् । ममाद्यैव महाभाग तपसा जीवितेन च

அப்போது தர்மசர்மன் ஒளியால் நிறைந்த தந்தையிடம் கூறினான்— “ஓ மகாபாக்யவானே! இன்றே முதல், என் தவத்தாலும் என் உயிராலும் கூட…”

Verse 17

वेदशर्मा समानीतस्तं पुत्रं प्रगृहाण भोः । शिवशर्मा ततो हृष्टो भक्तिं विज्ञाय तस्य च

வேதசர்மன் கூறினான்— “உங்கள் மகனை நான் கொண்டு வந்தேன்; ஐயா, அவரை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.” அப்போது சிவசர்மன் அவனுடைய பக்தியை அறிந்து மகிழ்ந்தான்.

Verse 18

न किंचिदब्रवीत्तं तु पुनश्चिंतामुपेयिवान् । पुरतो विनयेनापि वर्तमानं महामतिम्

ஆனால் அவனிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; மீண்டும் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான், பணிவுடன் முன் நின்ற மகாமதியையும் பொருட்படுத்தாமல்.

Verse 19

विष्णुशर्माणमाभाषीद्वत्स मे वचनं कुरु । इंद्रलोकं व्रजस्वाद्य तस्मादानय चामृतम्

அவன் விஷ்ணுசர்மனை நோக்கி— “வத்சா, என் சொல்லை நிறைவேற்று. இன்றே இந்திரலோகத்திற்குச் சென்று அங்கிருந்து அமிர்தத்தை கொண்டு வா” என்றான்.

Verse 20

अनया कान्तया सार्द्धं स्थातुमिच्छामि सांप्रतम् । सागराद्यत्समुत्पन्नममृतं व्याधिनाशनम्

இப்போது நான் இந்தப் பிரியகாந்தையுடன் சேர்ந்து இருக்க விரும்புகிறேன். கடலிலிருந்து தோன்றிய அமுதம் நோய்களை அழிப்பதாகும்.

Verse 21

साधुनेच्छति मामेषा यथैनां तु लभाम्यहम् । तथा कुरुष्व शीघ्रं त्वमन्यथान्यं प्रयास्यति

இந்த சாத்வி பெண் என்னை கணவராக விரும்புகிறாள்; நான் அவளைப் பெறும்படியாக. ஆகவே நீ விரைவாகச் செய்; இல்லையெனில் அவள் வேறொருவரிடம் செல்வாள்.

Verse 22

वृद्धं ज्ञात्वावमन्येत इयं बाला सुरूपिणी । अद्य देव्यानया सार्द्धं प्रियया भुवनत्रये

அவரை முதியவர் என எண்ணி ஒருவர் அவமதிக்கலாம்; ஆனால் இப் பெண் மிக அழகிய வடிவுடையவள். இன்று இந்தப் பிரிய தேவியுடன் (அவரின்) பெருமை மூன்று உலகங்களிலும் நிலைபெறும்.

Verse 23

निर्दोषो व्याधिनिर्मुक्तो यथा तात भवाम्यहम् । तथा कुरुष्व मे वत्स मद्भक्तोसि यदा भुवि

ஓ தாதா, நான் குற்றமற்றவனாகவும் நோயிலிருந்து விடுபட்டவனாகவும் ஆகுமாறு, அதுபோல எனக்காகச் செய், மகனே; ஏனெனில் பூமியில் நீ என் பக்தன்.

Verse 24

एवमाकर्ण्य तद्वाक्यं पितुस्तस्य महात्मनः । विष्णुशर्मा तदोवाच पितरं दीप्ततेजसम्

அந்த மகாத்மையான தந்தையின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், விஷ்ணுசர்மா அப்போது ஒளிமிகு தந்தையிடம் உரைத்தான்.

Verse 25

सर्वमेतत्करिष्यामि भवतः सुखमुत्तमम् । एवमाभाष्य धर्मात्मा विष्णुशर्मा महामतिः

“இவை அனைத்தையும் நான் செய்து, உமக்கு உத்தமமான பேரின்பத்தை அளிப்பேன்.” என்று கூறி, தர்மாத்மாவும் மகாமதியுமான விஷ்ணுசர்மா உரைத்தார்.

Verse 26

पितरं तं नमस्कृत्य पुनः कृत्वा प्रदक्षिणम् । बलेन महता सोपि तपसा नियमेन च

அவன் தந்தைக்கு வணங்கி, மீண்டும் பிரதட்சிணம் செய்தான். பின்னர் பெரும் வலத்துடன் தவமும் நியமங்களும் கடைப்பிடித்து முன்னேறினான்.

Verse 27

अंतरिक्षगतश्चासीद्गच्छमानस्य धीमतः । स महावायुवेगेन ऐंद्रं संप्रतिगच्छति

சென்று கொண்டிருந்த அந்த ஞானி நடுவானில் உயர்ந்தான். பெருங்காற்றின் வேகத்தால் தள்ளப்பட்டு, இந்திரலோகத்தை நோக்கி விரைவாகச் சென்றான்.