Adhyaya 13

Verse 1

सोमशर्मोवाच । लक्षणं ब्रह्मचर्यस्य तन्मे विस्तरतो वद । कीदृशं ब्रह्मचर्यं च यदि जानासि भामिनि

சோமசர்மா கூறினார்— ஓ அழகியவளே! பிரம்மச்சரியத்தின் இலக்கணத்தை எனக்கு விரிவாகச் சொல்; நீ அறிந்திருந்தால், பிரம்மச்சரியம் எத்தகையது என்பதையும் கூறு.

Verse 2

नित्यं सत्ये रतिर्यस्य पुण्यात्मा तुष्टितां व्रजेत् । ऋतौ प्राप्ते व्रजेन्नारीं स्वीयां दोषविवर्जितः

எப்போதும் சத்தியத்தில் மகிழும் புண்ணியவான் திருப்தியை அடைவான். உரிய காலம் வந்தபோது, குற்றமின்றி, தன் சொந்த மனைவியையே அணுக வேண்டும்.

Verse 3

स्वकुलस्य सदाचारं कदानैव विमुंचति । एतदेव समाख्यातं गृहस्थस्य द्विजोत्तम

தன் குலத்தின் நல்லொழுக்கத்தை அவன் எந்நேரமும் கைவிடக்கூடாது. ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே! இதுவே இல்லறத்தாரின் முதன்மை நியமம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 4

ब्रह्मचर्यं मया प्रोक्तं गृहिणामुत्तमं किल । यतीनां तु प्रवक्ष्यामि तन्मे निगदतः शृणु

இல்லறத்தார்க்கு உரிய சிறந்த பிரம்மச்சரியத்தை நான் கூறினேன். இப்போது யதிகளுக்கான (துறவிகளுக்கான) நியமத்தைச் சொல்கிறேன்; என் உரையைச் செவி கொள்.

Verse 5

दमसत्यसमायुक्तः पापाद्भीतस्तु सर्वदा । भार्यासंगं वर्जयित्वा ध्यानज्ञानप्रतिष्ठितः

தமமும் சத்தியமும் உடையவன், எப்போதும் பாவத்திற்குப் பயந்து, மனைவி-ஆசக்தியை விட்டு, தியானமும் ஞானமும் நிலைபெற்றவனாய் இருப்பான்.

Verse 6

यतीनां ब्रह्मचर्यं च समाख्यातं तवाग्रतः । तप एव प्रवक्ष्यामि तन्मेनिगदतः शृणु

அன்பனே, யதிகளின் பிரம்மச்சரிய விரதத்தை உன் முன்னிலையில் நான் முன்பே விளக்கியேன். இப்போது தபஸைச் சிறப்பாக உரைப்பேன்; நான் கூறுவதை கவனமாகக் கேள்.

Verse 7

आचारेण प्रवर्तेत कामक्रोधविवर्जितः । प्राणिनामुपकाराय संस्थितौद्यमावृतः

மனிதன் ஒழுக்கநெறியின்படி நடக்க வேண்டும்; காமமும் கோபமும் விட்டு. உயிர்களின் நலனுக்காக நிலைத்திருந்து இடையறாத முயற்சியில் ஈடுபட வேண்டும்.

Verse 8

तप एवं समाख्यातं सत्यमेवं वदाम्यहम् । परद्रव्येष्वलोलुप्त्वं परस्त्रीषु तथैव च

இவ்வாறே தபஸ் வரையறுக்கப்படுகிறது—இதை நான் உண்மையென அறிவிக்கிறேன்: பிறருடைய செல்வத்தில் ஆசையின்மை, அதுபோல பிறர் மனைவியரிடமும் கட்டுப்பாடு.

Verse 9

दृष्ट्वा मतिर्न यस्य स्यात्स सत्यः परिकीर्तितः । दानमेव प्रवक्ष्यामि येन जीवंति मानवाः

உண்மையை கண்டபின்பும் யாருடைய அறிவு அசையாததோ, அவனே சத்தியவான் எனப் போற்றப்படுகிறான். இப்போது மனிதர் வாழ்வதற்குக் காரணமான தானத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 10

आत्मसौख्यं प्रतीच्छेद्यः स इहैव परत्र वा । अन्नस्यापि महादानं सुखस्यैव ध्रुवस्य वा

மனிதன் தன் உண்மையான நல-இன்பத்தை ஏற்று நாட வேண்டும்—இவ்வுலகிலோ மறுவுலகிலோ. அன்னதானம் எனும் மகாதானமும் சாரமாக இன்பம் தருவது; நிலையான, நீடித்த இன்பத்தை அளிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது.

Verse 11

ग्रासमात्रं तथा देयं क्षुधार्ताय न संशयः । दत्ते सति महत्पुण्यममृतं सोश्नुते सदा

பசியால் வாடுபவர்க்கு ஒரு வாய்மட்டும் அளித்தலும் வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை. தானம் செய்தால் மகாபுண்ணியம் உண்டாகி, தானியன் என்றும் அமுதப் பயனை அனுபவிப்பான்.

Verse 12

दिनेदिने प्रदातव्यं यथाविभवसंभवम् । तृणं शय्यां च वचनं गृहच्छायां सुशीतलाम्

நாள்தோறும் தன் வல்லமைக்கேற்றபடி தானம் செய்ய வேண்டும்—புல்லாயினும், படுக்கையாயினும், இனிய சொற்களாயினும், இல்லத்தின் குளிர்ந்த நிழலாயினும் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 13

भूमिमापस्तथा चान्नं प्रियवाक्यमनुत्तमम् । आसनं वचनालापं कौटिल्येन विवर्जितम्

விருந்தினர்க்கு தங்கிட இடம், நீர், உணவு அளிக்க; மிக இனிய உயர்ந்த சொற்கள் பேசுக. ஆசனம் அளித்து உரையாடுக—வஞ்சகமும் வளைவுமின்றி.

Verse 14

आत्मनो जीवनार्थाय नित्यमेव करोति यः । देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य एवं दानं ददाति यः

தன் வாழ்வாதாரத்திற்காக நாள்தோறும் செயல் புரிந்து, தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் முறையாக ஆராதித்து, இவ்வாறு தானம் அளிப்பவன் நல்வாழ்வான்.

Verse 15

इहैव मोदते सो वै परत्र हि तथैव च । अवंध्यं दिवसं यो वै दानाध्ययनकर्मभिः

அவன் இவ்வுலகிலேயே மகிழ்வான்; அப்புலகிலும் அதுபோலவே. தானம், வேதாத்யயனம், தர்மச் செயல்களால் நாளை வீணாக்காதவன் நல்வாழ்வான்.

Verse 16

प्रकुर्यान्मानुषो भूत्वा स देवो नात्र संशयः । नियमं च प्रवक्ष्यामि धर्मसाधनमुत्तमम्

மனிதராகி இதனைச் செய்பவன் ஐயமின்றி தேவதுல்யனாகிறான். இப்போது தர்மத்தை நிறைவேற்றும் உத்தம நியமத்தை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 17

देवानां ब्राह्मणानां च पूजास्वभिरतो हि यः । नित्यं नियमसंयुक्तो दानव्रतेषु सुव्रत

தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் வழிபடுவதில் எப்போதும் ஈடுபட்டு, தினமும் நியமங்களுடன் இருந்து, தானவிரதங்களில் உறுதியாய் நிற்பவன்—அவனே சிறந்த விரதன்.

Verse 18

उपकारेषु पुण्येषु नियमोऽयं प्रकीर्तितः । क्षमारूपं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तम

உபகாரமான புண்ணியச் செயல்களில் இந்நியமம் கூறப்பட்டது. இப்போது மன்னிப்பின் இயல்பை உரைக்கிறேன்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே, கேள்.

Verse 19

पराक्रोशं हि संश्रुत्य ताडिते सति केनचित् । क्रोधं न चैव गच्छेत्तु ताडितो न हि ताडयेत्

கடுஞ்சொல் கேட்பினும், யாராலும் அடிபட்டாலும், கோபம் கொள்ளக் கூடாது; அடிபட்டவன் மறுபடியும் அடிக்கக் கூடாது.

Verse 20

सहिष्णुः स्यात्स धर्मात्मा नहि रागं प्रयाति च । समश्नाति परं सौख्यमिह चामुत्र वापि च

தர்மாத்மன் பொறுமையுடையவனாக இருக்க வேண்டும்; அவன் ராக-ஆசக்தியில் வீழ்வதில்லை. இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவன் பரம சுகத்தை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 21

एवं क्षमा समाख्याता शौचमेवं वदाम्यहम् । सबाह्याभ्यंतरे यो वै शुद्धो रागविवर्जितः

இவ்வாறு க்ஷமையை விளக்கினேன்; இப்போது சௌசம் (தூய்மை) கூறுகிறேன். வெளிப்புறமும் உள்ளுறமும் தூய்மையாய், ராகப் பற்றற்றவனே உண்மையில் தூயவன்.

Verse 22

स्नानाचमनकैरेव व्यवहारेण वर्तते । शौचमेवं समाख्यातमहिंसां तु वदाम्यहम्

ஸ்நானம், ஆச்சமனம் மற்றும் நல்வழக்கமான நடத்தையால் சௌசம் நிலைபெறும். இவ்வாறு சௌசம் கூறப்பட்டது; இப்போது அஹிம்சையைச் சொல்கிறேன்.

Verse 23

तृणमपि विना कार्यञ्छेत्तव्यं न विजानता । अहिंसानिरतो भूयाद्यथात्मनि तथापरे

தேவை இன்றித் தழையும் வெட்டக் கூடாது என்பதை அறியாதிருந்தாலும், அஹிம்சையில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்; தன்னிடத்தில் போலவே பிறரிடத்திலும்.

Verse 24

शांतिमेव प्रक्ष्यामि शांत्या सुखं समश्नुते । शांतिरेव प्रकर्तव्या क्लेशान्नैव परित्यजेत्

நான் அமைதியையே அறிவிக்கிறேன்; அமைதியால் தான் இன்பம் அனுபவிக்கப்படுகிறது. அமைதியையே வளர்க்க வேண்டும்; துன்பங்களிலும் அதை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.

Verse 25

भूतवैरं विसृज्यैव मन एवं प्रकारयेत् । एवं शांतिः समाख्याता अस्तेयं तु वदाम्यहम्

எல்லா உயிர்களிடமும் பகையை விட்டுவிட்டு, மனத்தை இவ்விதமாகப் பயிற்றுவிக்க வேண்டும். இவ்வாறு அமைதி கூறப்பட்டது; இப்போது அஸ்தேயம் (களவின்மை) சொல்கிறேன்.

Verse 26

परस्वं नैव हर्तव्यं परजाया तथैव च । मनोभिर्वचनैः कायैर्मन एवं प्रकारयेत्

பிறருடைய செல்வத்தை ஒருபோதும் கவரக்கூடாது; பிறருடைய மனைவியையும் மீறக்கூடாது. மனம், வாக்கு, உடல்—மூன்றாலும் மனத்தை இவ்வாறே ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்.

Verse 27

दममेव प्रवक्ष्यामि तवाग्रे द्विजसत्तम । दमनादिंद्रियाणां वै मनसोपि विकारिणः

ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இப்போது உமக்கு முன் ‘தமம்’ (ஆத்மக் கட்டுப்பாடு) கூறுகிறேன். இந்திரியங்களை அடக்கினால் மாற்றங்களுக்கு உட்படும் மனமும் கட்டுப்படும்.

Verse 28

औद्धत्यं नाशयेत्तेषां स चैतन्यो वशी तदा । शुश्रूषां तु प्रवक्ष्यामि धर्मशास्त्रेषु यादृशी

அவற்றின் அகந்தை (ஔத்தத்யம்) அழியச் செய்ய வேண்டும்; அப்போது அந்த விழிப்புணர்வுள்ள, தன்னடக்கமுடையவன் தன்னையே ஆளும் தலைவனாகிறான். இப்போது தர்மசாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்ட ‘சுஷ்ரூஷா’ (பக்தியுடனான சேவை) எவ்வாறு என்பதை விளக்குகிறேன்.

Verse 29

पूर्वाचार्यैर्यथा प्रोक्ता तामेवं प्रवदाम्यहम् । वाचा देहेन मनसा गुरुकार्यं प्रसाधयेत्

முன்னோர் ஆசாரியர்கள் எவ்வாறு உரைத்தார்களோ அதுபோலவே நானும் உரைக்கிறேன். வாக்கு, உடல், மனம்—இவற்றால் குருவின் காரியத்தை நிறைவேற்ற வேண்டும்.

Verse 30

जायतेऽनुग्रहो यत्र शुश्रूषा सा निगद्यते । सांगो धर्मः समाख्यातस्तवाग्रे द्विजसत्तम

எந்த சேவையால் அருள் (அனுக்ரஹம்) பிறக்கிறதோ அதுவே ‘சுஷ்ரூஷா’ எனப்படுகிறது. ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இவ்வாறு துணைச் சாதனங்களுடன் கூடிய தர்மத்தை (சாங்க தர்மம்) உமக்கு விளக்கியேன்.

Verse 31

अन्यच्च ते प्रवक्ष्यामि श्रोतुमिच्छसि यत्पते । ईदृशे चापि धर्मे तु वर्तते यो नरः सदा

ஓ ஆண்டவனே! நீ கேட்க விரும்பினால் இன்னும் சொல்கிறேன்—இத்தகைய தர்மத்தில் எப்போதும் நிலைத்து நிற்பவன் பற்றி.

Verse 32

संसारे तस्य संभूतिः पुनरेव न जायते । स्वर्गं गच्छति धर्मेण सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

இந்தச் சம்சாரச் சுழலில் அவனுக்கு மீண்டும் பிறவி இல்லை. தர்மத்தின் பலத்தால் அவன் ஸ்வர்க்கம் செல்கிறான்—இது உண்மை, உண்மையே என்கிறேன்.

Verse 33

एवं ज्ञात्वा महाप्राज्ञ धर्ममेव व्रजस्व हि । सर्वं हि प्राप्यते कांत यदसाध्यं महीतले

ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே! இதை அறிந்து நிச்சயமாக தர்மத்தையே நாடு. ஓ பிரியனே! அனைத்தும் பெறலாம்—பூமியில் எது அசாத்யம்?

Verse 34

धर्मप्रसादतस्तस्मात्कुरु वाक्यं ममैव हि । भार्यायास्तुवचः श्रुत्वा सोमशर्मा सुबुद्धिमान्

ஆகவே தர்மப் பிரசாதத்தால் என் சொல்லின்படியே செய். மனைவியின் வார்த்தைகளை கேட்ட சுபுத்திமான் சோமசர்மா அவற்றை ஏற்றான்.

Verse 35

पुनः प्रोवाच तां भार्यां सुमनां धर्मवादिनीम्

மீண்டும் தர்மத்தை உரைக்கும் மனைவி சுமனாவிடம் அவர் கூறினார்.