Adhyaya 124

Verse 1

सूत उवाच । अंतर्द्धानं गते विष्णौ वेनो राजा महामतिः । क्व गतो देवदेवेश इति चिंतापरोऽभवत्

சூதர் கூறினார்—விஷ்ணு மறைந்தபோது, மிகுந்த அறிவுடைய வேணன் அரசன் “தேவர்களின் தேவன் எங்கே சென்றார்?” என்று எண்ணி கவலையுற்றான்.

Verse 2

हर्षेण महताविष्टश्चिंतयित्वा नृपोत्तमः । समाहूय नृपश्रेष्ठं तं पृथुं मधुराक्षरैः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த சிறந்த அரசன் சிந்தித்து, பின்னர் அரசர்களில் முதன்மையான ப்ருதுவை அழைத்து இனிய சொற்களால் உரைத்தான்.

Verse 3

तमुवाच महात्मानं हर्षेण महता तदा । त्वया पुत्रेण भूर्लोके तारितोस्मि सुपातकात्

அப்போது அவன் அந்த மகாத்மாவிடம் பேரானந்தத்துடன் கூறினான்—“மகனே! உன்னால் இம்மானிட உலகில் நான் பெரும் பாவத்திலிருந்து மீட்கப்பட்டேன்.”

Verse 4

नीत उज्ज्वलतां वत्स वंशो मे सांप्रतं पृथो । मया विनाशितो दोषैस्त्वया गुणैः प्रकाशितः

அன்புக் குழந்தை ப்ருதுவே! என் வம்சம் இப்போது ஒளிமிக்கதாகியது. நான் குற்றங்களால் அழித்ததை நீ நற்குணங்களால் பிரகாசப்படுத்தினாய்.

Verse 5

यजेहमश्वमेधेन दास्ये दानान्यनेकशः । विष्णुलोकं व्रजाम्यद्य सकायस्ते प्रसादतः

நான் அச்வமேத யாகம் செய்து பல தானங்களை அளிப்பேன். இன்று உன் அருளால் உடலோடு விஷ்ணுலோகத்திற்குச் செல்கிறேன்.

Verse 6

संभरस्व महाभाग संभारांस्त्वं नृपोत्तम । आमंत्रय महाभाग ब्राह्मणान्वेदपारगान्

ஓ மகாபாகனே, அரசர்களில் சிறந்தவனே! தேவையான பொருட்களைச் சேகரி. மேலும் ஓ பாக்கியவானே, வேதப் பாரங்கதமான பிராமணர்களை அழை.

Verse 7

एवं पृथुः समादिष्टो वेनेनापि महात्मना । प्रत्युवाच महात्मा स वेनं पितरमादरात्

இவ்வாறு மகாத்மா வேனனால் ஆணையிடப்பட்ட மகாத்மா ப்ருது, தன் தந்தை வேனுக்கு மரியாதையுடன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 8

कुरु राज्यं महाराज भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । दिव्यान्वा मानुषान्पुण्यान्यज्ञैर्यज जनार्दनम्

ஓ மகாராஜா! அரசை ஆளி, மனம் விரும்பும் இன்பங்களை அனுபவி—அவை தெய்வீகமாயினும் மனிதமாயினும், புண்ணியமானவையாக இருக்கட்டும். யாகங்களால் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு)னை வழிபடு.

Verse 9

एवमुक्त्वा प्रणम्यैव पितरं ज्ञानतत्परम् । धनुरादाय पृथ्वीशः सबाणं यत्नपूर्वकम्

இவ்வாறு கூறி, ஞானத்தில் ஈடுபட்ட தந்தைக்கு வணங்கி, பூமியின் அதிபதி கவனத்துடன் அம்புகளுடன் கூடிய வில்லைக் கைப்பற்றினான்.

Verse 10

आदिदेश भटान्सर्वान्घोषध्वं भूतले मम । पापमेव न कर्तव्यं कर्मणा त्रिविधेन वै

அவன் எல்லா வீரர்களுக்கும் ஆணையிட்டான்—“என் பூமியெங்கும் அறிவியுங்கள்: மூன்று வகைச் செயல்களாலும் பாவம் செய்யக் கூடாது.”

Verse 11

करिष्यंति च यत्पापं आज्ञां वेनस्य भूपतेः । उल्लंघ्य वध्यतां सो हि यास्यते नात्र संशयः

வேன அரசனின் ஆணையை மீறி பாவம் செய்பவன் கொல்லத்தக்கவன் ஆகட்டும்; அவன் நிச்சயமாக அதே கதியையே அடைவான், இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

दानमेव प्रदातव्यं यज्ञैश्चैव जनार्दनम् । यजध्वं मानवाः सर्वे तन्मनस्का विमत्सराः

தானம் நிச்சயமாக அளிக்க வேண்டும்; யாகங்களாலும் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) வழிபடப்பட வேண்டும். மனிதர்களே, பொறாமை நீங்கி மனத்தை அவர்மேல் நிலைநிறுத்தி யஜனம் செய்யுங்கள்.

Verse 13

एवं शिक्षां प्रदत्वासौ राज्यं भृत्येषु वेनजः । निःक्षिप्य च गतो विप्रास्तपसोर्थे तपोवनम्

இவ்வாறு உபதேசம் அளித்து, வேனனின் மகன் அரசை ஊழியர்களிடம் ஒப்படைத்தான்; ஓ பிராமணர்களே, தவத்திற்காக தவோவனத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 14

सर्वान्दोषान्परित्यज्य संयम्य विषयेन्द्रियान् । शतवर्षप्रमाणं वै निराहारो बभूव ह

அனைத்து குற்றங்களையும் விட்டு, பொருள்களைக் நோக்கி ஓடும் இந்திரியங்களை அடக்கி, அவன் நூறு ஆண்டுகள் முழுவதும் உணவின்றி இருந்தான்.

Verse 15

तपसा तस्य वै तुष्टो ब्रह्मा पृथुमुवाच ह । तपस्तपसि कस्मात्त्वं तन्मे त्वं कारणं वद

அவனுடைய தவத்தால் மகிழ்ந்த பிரம்மா, ப்ருதுவிடம் கூறினார்—“நீ ஏன் தவம் செய்கிறாய்? அதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்.”

Verse 16

पृथुरुवाच । वेन एष महाप्राज्ञः पिता मे कीर्तिवर्द्धनः । समाचरति यः पापमस्य राज्ये नराधमः

பிருது கூறினார்—இந்த வேனன் மிகப் பிராஜ்ஞன், என் தந்தை, கீர்த்தியை வளர்ப்பவன்; ஆயினும் தன் அரசிலேயே அந்த நராதமன் பாவம் செய்கிறான்।

Verse 17

शिरश्छेत्ता भवत्वेष तस्य देवो जनार्दनः । अदृष्टैश्च महाचक्रैर्हरिः शास्ता भवेत्स्वयम्

அவனுடைய தலை வெட்டுபவனாகத் தெய்வமான ஜனார்தனன் ஆகட்டும்; காணாத மாபெரும் சக்கரங்களால் ஹரி தானே தண்டிப்பவனாகட்டும்।

Verse 18

मनसा कर्मणा वाचा कर्तुं वांछति पातकम् । तेषां शिरांसि त्रुट्यंतु फलं पक्वं यथा द्रुमात्

மனம், செயல், சொல் ஆகியவற்றால் பாவம் செய்ய விரும்புவோரின் தலைகள் உடைந்து சிதறட்டும்; மரத்திலிருந்து பழுத்த பழம் விழுவது போல।

Verse 19

एतदेव वरं मन्ये त्वत्तः शृणु सुरेश्वर । प्रजानां दोषभावेन न लिप्यति पिता मम

இதுவே சிறந்த வரம் என நான் கருதுகிறேன். தேவர்களின் ஈசனே, கேளும்—பிரஜைகளின் குற்றநிலையால் என் தந்தை மாசுபடாதிருக்கட்டும்।

Verse 20

तथा कुरुष्व देवेश वरं दातुं यदीच्छसि । ददस्व उत्तमं कामं चतुर्मुखनमोऽस्तु ते

தேவேசனே, வரம் அளிக்க விரும்பினால் அவ்வாறே செய்; எனக்கு மிக உயர்ந்த விரும்பிய வரத்தை அருள்வாயாக. நான்முகனே, உனக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमस्तु महाभाग पिता ते पूततां गतः । विष्णुना शासितो वत्स पुत्रेणापि त्वया पृथो

பிரம்மா கூறினார்—“அவ்வாறே ஆகுக, மகாபாகனே! உன் தந்தை புனிதத்தன்மை அடைந்தார். ஓ வத்சா ப்ருது, அவர் விஷ்ணுவாலும், நீ மகனாகவும் தண்டிக்கப்பட்டார்.”

Verse 22

एवं पृथुं समुद्दिश्य वरं दत्वा गतो विभुः । पृथुरेव समायातो राज्यकर्मणि संस्थितः

இவ்வாறு ப்ருதுவை நோக்கி வரம் அளித்து அந்த விபு (பெருமான்) புறப்பட்டார். ப்ருது மீண்டும் வந்து அரசாட்சியின் கடமைகளில் நிலைத்தார்.

Verse 23

वैन्यस्य राज्ये विप्रेन्द्राः पापं कश्चिन्न चाचरेत् । यस्तु चिंतयते पापं त्रिविधेनापि कर्मणा

ஓ பிராமணச் சிறந்தோர்களே! வைன்யனின் ஆட்சியில் யாரும் பாவம் செய்யவில்லை. ஆனால் மூவகைச் செயல்களாலும் பாவத்தை எண்ணினாலும் (அவன் பழிக்குரியவன் ஆவான்).

Verse 24

शिरश्छेदो भवेत्तस्य यथाचक्रैर्निकृंतितः । तदाप्रभृति वै पापं नैव कोपि समाचरेत्

அவனுடைய தலை துண்டிக்கப்படும்; கூர்மையான சக்கரத்தால் வெட்டப்பட்டதுபோல். அந்நாளிலிருந்து உண்மையாக யாரும் பாவம் செய்யக் கூடாது.

Verse 25

इत्याज्ञा वर्तते तस्य वैन्यस्यापि महात्मनः । सर्वलोकाः समाचारैः परिवर्तंति नित्यशः

இவ்வாறு அந்த மகாத்மா வைன்யனின் ஆணை நிலவுகிறது; எல்லா மக்களும் சதாசாரம் மற்றும் மரபு வழக்கின்படி நாள்தோறும் தங்கள் நடத்தையைத் திருத்திக் கொள்கிறார்கள்.

Verse 26

दानभोगैः प्रवर्तंते सर्वधर्मपरायणाः । सर्वसौख्यैः प्रवर्द्धंते प्रसादात्तस्य भूपतेः

அனைத்து தர்மத்திலும் பற்றுடையோர் தானமும் தர்மோசிதமான போகமும் கொண்டு செழிக்கின்றனர்; அந்த அரசனின் அருளால் அவர்கள் எல்லா வகை இன்பங்களிலும் வளர்கின்றனர்।

Verse 124

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुर्विंशत्यधिक शततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ பத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில் வேனோபாக்யானப் பகுதியின் நூற்று இருபத்திநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।