Adhyaya 113

Verse 1

रंभोवाच । तप एतत्परित्यज्य किंवा लोकयसे शुभे । तपसः क्षरणं स्याद्वै पुरुषस्यापि चिंतनात्

ரம்பா கூறினாள்—ஓ சுபையே, இந்தத் தவத்தை விட்டுவிட்டு நீ ஏன் அவனை நோக்குகிறாய்? ஆணை நினைத்தால்கூட தவம் குறையலாம்.

Verse 2

अशोकसुंदर्युवाच । तपसि मे मनो लीनं नहुषस्यापि काम्यया । न मां चालयितुं शक्ता देवासुरमहोरगाः

அசோகசுந்தரி கூறினாள்—நஹுஷன் என்னை விரும்பினாலும் என் மனம் தவத்தில் லயித்துள்ளது. தேவர்கள், அசுரர்கள், மகா நாகங்களும் என்னை அதிலிருந்து அசைக்க இயலாது.

Verse 3

एनं दृष्ट्वा महाभागे मे मनश्चलते भृशम् । रंतुमिच्छाम्यहं गत्वा एवमुत्सुकतां गतम्

ஓ மகாபாகையே, அவனைப் பார்த்தவுடன் என் மனம் மிகுந்து கலங்குகிறது. இவ்வாறு ஆவலுற்ற நான் அவனிடம் சென்று விளையாட விரும்புகிறேன்.

Verse 4

एवं विपर्ययश्चासीन्मनसो मे वरावने । तन्मे त्वं कारणं ब्रूहि यद्यस्ति ज्ञानमुत्तमम्

ஓ வராவனே, என் மனம் இவ்வாறு மாறுபாட்டில் விழுந்தது. உன்னிடம் உயர்ந்த ஞானம் இருந்தால், இதன் காரணத்தை எனக்குச் சொல்.

Verse 5

आयुपुत्रस्य भार्याहं देवैः सृष्टा महात्मभिः । कस्मान्मे धावते चेत उत्सुकं रंतुमेव च

நான் ஆயுவின் மகனின் மனைவி; மகாத்ம தேவர்களால் படைக்கப்பட்டவள். அப்படியிருக்க என் உள்ளம் ஏன் ஓடுகிறது—இன்பத்திற்கே ஆவலாய்?

Verse 6

रंभोवाच । सर्वेष्वेव महाभागे देहरूपेषु भामिनि । वसत्यात्मा स्वयं ब्रह्मज्ञानरूपः सनातनः

ரம்பா கூறினாள்—ஓ மகாபாக்கியவளே, ஓ ஒளிமிகு நங்கையே! எல்லா உடல்-ரூபங்களிலும் ஆத்மா தானே உறைகிறது; அது சனாதனம், பிரம்மமே, பிரம்மஞான-ஸ்வரூபம்.

Verse 7

यद्यपि प्रक्रियाबद्धैरिंद्रियैरुपकारिभिः । मोहपाशमयैर्बद्धस्तथा सिद्धस्तु सर्वदा

செயல்முறைகளில் கட்டுண்ட, தம் பணிகளில் உதவும் இந்திரியங்களால் பந்தப்பட்டும், மோகப் பாசத்தால் இறுகப் பிடிக்கப்பட்டும் இருந்தாலும்; சித்தன் எப்போதும் சித்தனாகவே நிலைக்கிறான்.

Verse 8

प्रकृतिं नैव जानाति ज्ञानविज्ञानकीं कलाम् । अयं शुद्धश्च धर्मज्ञ आत्मा वेत्ति च सुंदरि

அது பிரகிருதியை எவ்விதமும் அறியாது; ஞான-விஞ்ஞானமயமான கலையையும் அறியாது. ஓ அழகியவளே, இந்த ஆத்மா தூயது, தர்மஞானி; உண்மையில் அறிபவன் இதுவே.

Verse 9

गच्छंत्यपि मनस्तापमेनं दृष्ट्वा महामतिम् । पापमेवं परित्यज्य सत्यमेवं प्रधावति

சென்றுகொண்டிருப்பவர்களும் கூட, இந்த மகாமதியைப் பார்த்தவுடன் மனத்தாபம் நீங்குகிறது; இவ்வாறு பாவத்தைத் துறந்து சத்தியத்தை நோக்கி ஓடுகின்றனர்.

Verse 10

भर्तायमायुपुत्रस्ते एतत्सत्यं न संशयः । अन्यं दृष्ट्वा विशंकेत पुरुषं पापलक्षणम्

இவனே உன் கணவன்—ஆயுவின் புதல்வன்; இது உண்மை, ஐயமில்லை. வேறு ஒருவனைப் பார்த்தால் எச்சரிக்கையாய் இரு; அவன் பாவலட்சணமுடையவனாக இருக்கலாம்.

Verse 11

एवं विधिः कृतो देवैः सत्यपाशेन बंधितः । यदस्या आयुपुत्रोपि भर्तृत्वमुपयास्यति

இவ்வாறு தேவர்கள் சத்தியப் பாசத்தால் கட்டப்பட்ட விதியை நிறுவினர்—அவளுக்காக ஆயுவின் புதல்வனும் கணவன் நிலையைக் கொள்ளுவான் என்று।

Verse 12

एवमाकर्णितं भद्रे आत्मना तं च सुंदरि । तद्भावसत्यसंबंधं परिगृह्य स्थितः स्वयम्

அருள்மிகு நற்கருணையுள்ளவளே, அழகியவளே! இதனை உள்ளத்திலே கேட்டுத், அந்த நிலையினுடைய சத்தியத் தொடர்பை ஏற்றுக்கொண்டு, அவன் தானே உறுதியாக நிலைத்தான்।

Verse 13

अन्यं भावं न जानाति आयुपुत्रं च विंदति । प्रकृतिर्नैव ते देवि पतिं जानाति चागतम्

அவள் வேறு எந்த நிலையையும் அறியாள்; ‘ஆயு’ எனும் பெயருடைய புதல்வனைப் பெறுகிறாள். தேவி! அந்தப் பிரகృతి வந்த கணவனையும் அறியாது.

Verse 14

एवं ज्ञात्वा प्रधानात्मा तवाद्यैव प्रधावति । आत्मा सर्वं प्रजानाति आत्मा देवः सनातनः

இவ்வாறு அறிந்து பரமாத்மா இன்றே உன்னிடம் விரைந்து வருகின்றான். ஆத்மா அனைத்தையும் அறியும்; ஆத்மாவே சனாதன தேவன்.

Verse 15

अयमेष स वीरेंद्रो नहुषो नाम वीर्यवान् । तस्माद्गच्छति चेतस्ते सत्यं संबंधमिच्छते

“இவனே அந்த வீரேந்திரன்—நஹுஷன் எனப் பெயருடைய வல்லமைமிகு வீரன். ஆகவே உன் மனம் அவனை நோக்கிச் சென்று, உண்மையான உறவை விரும்புகிறது.”

Verse 16

ज्ञात्वा चायोः सुतं भद्रे अन्यं चैव न गच्छति । एतत्ते सर्वमाख्यातं शाश्वतं त्वन्मनोगतम्

அருள்மிகு பெண்ணே! ஆயுவின் புதல்வனை அறிந்தபின் அவன் வேறொருவரிடமும் செல்லான். உன் உள்ளத்தில் நிலைத்திருந்த அந்த நித்திய விஷயமெல்லாம் உனக்கு முழுதும் உரைத்தேன்.

Verse 17

हुंडं हत्वा महाघोरं समरे दानवाधमम् । त्वां नयिष्यति स्वस्थानमायोश्च गृहमुत्तमम्

போரில் தானவர்களில் அதமனும் மிகக் கொடியவனுமான ஹுண்டனை வதைத்து, அவன் உன்னைத் தன் இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு செல்வான்; மேலும் ஆயுவின் சிறந்த இல்லத்திற்கும் அழைத்துச் செல்வான்.

Verse 18

हृतो दैत्येन वीरेंद्रो निजपुण्येन शेषितः । बाल्यात्प्रभृति वीरेंद्रो वियुक्तः स्वजनेन वै

வீரர்களில் சிறந்த இந்திரனை ஒரு தைத்தியன் கவர்ந்து சென்றான்; ஆயினும் தன் புண்ணியத்தின் மீதமுள்ள பலத்தால் அவன் காக்கப்பட்டான். பால்யத்திலிருந்தே அந்த வீர இந்திரன் தன் சொந்த மக்களிடமிருந்து நிச்சயமாகப் பிரிந்திருந்தான்.

Verse 19

पितृमातृविहीनस्तु गतो वृद्धिं महावने । यास्यत्येव पितुर्गेहं त्वयैव सह सांप्रतम्

தந்தை-தாயற்றவனாய் அவன் மாபெரும் வனத்தில் வளர்ந்தான். இப்போது அவன் நிச்சயமாக இக்கணமே உன்னுடன் சேர்ந்து தன் தந்தையின் இல்லத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 20

एवमाभाषितं श्रुत्वा रंभायाः शिवनंदिनी । हर्षेण महताविष्टा तामुवाच समुद्रजाम्

ரம்பாவின் இவ்வாறு கூறிய சொற்களை கேட்ட சிவநந்தினி, பேரானந்தத்தில் நிறைந்து, கடல்புதல்வி ரம்பாவிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்.

Verse 21

अयमेव स सत्यात्मा मम भर्ता सुवीर्यवान् । मनो मे धावतेऽत्यर्थं शोकाकुलितविह्वलम्

அவரே என் சத்தியாத்மா, பெருவீரியமுடைய கணவர். என் மனம் மிகுந்த கலக்கத்துடன், துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, திகைத்து அலைகிறது।

Verse 22

नास्ति चित्तसमो देवो जानाति सुविनिश्चितम् । सत्यमेतन्मया दृष्टं सुचित्रं चारुहासिनि

மனத்துக்கு இணையான தெய்வம் இல்லை—இதனை உறுதியாக அறிந்துகொள். ஓ சுசித்ரா, இனிய புன்னகையுடையவளே! இது உண்மை; நான் தானே கண்டேன்।

Verse 23

मनोभवसमानं तु पुरुषं दिव्यलक्षणम् । न धावति महाचेत एनं दृष्ट्वा यथा सखि

ஆனால் மனோபவனுக்கு (காமதேவனுக்கு) ஒப்பான, தெய்வீக இலக்கணங்களுடைய அந்த ஆணை கண்டபோதும், பெருமனத்தையுடைய தோழி நண்பனைப் பார்த்தவாறு அவனை நோக்கி ஓடவில்லை।

Verse 24

तथा न धावते भद्रे पुंसमन्यं न मन्यते । एनं गंतव्यमावाभ्यां सखीभिर्गृहमेव हि

‘அதேபோல், அன்புள்ளவளே! அவள் யாரையும் பின்தொடர்ந்து ஓடுவதில்லை; வேறு எந்த ஆணையும் தன் உரிமையென எண்ணுவதில்லை. ஆகவே நாம் தோழிகளுடன் சேர்ந்து அவன் இல்லத்திற்கே நிச்சயமாக செல்ல வேண்டும்.’

Verse 25

एवमाभाष्य सा रंभा गमनायोपचक्रमे । गमनायोत्सुकां ज्ञात्वा नहुषस्यांतिकं प्रति

இவ்வாறு கூறி ரம்பா புறப்படத் தொடங்கினாள். அவள் செல்ல ஆவலுற்றதை அறிந்து, நஹுஷனின் அண்மையை நோக்கி சென்றாள்।

Verse 26

तामुवाच ततो रंभा कस्माद्देवि न गम्यते । सूत उवाच । सख्या च रंभया सार्द्धं नहुषं वीरलक्षणम्

அப்போது ரம்பா அவளிடம் கூறினாள்—“தேவி, நீ ஏன் செல்லவில்லை?” சூதர் கூறினார்—ரம்பாவுடன் அந்தத் தோழியும் வீரலட்சணமுடைய நஹுஷனை அணுகினாள்।

Verse 27

तस्यांतिकं सुसंप्राप्य प्रेषयामास तां सखीम् । एनं गच्छ महाभागे नहुषं देवरूपिणम्

அவனுக்கு மிக அருகில் சென்று, அவள் தன் தோழியைத் தூதியாக அனுப்பினாள்—“மகாபாகையே, தெய்வரூபமுடைய இந்த நஹுஷனிடம் செல்।”

Verse 28

कथयस्व कथामेतां तवार्थे आगता यतः । रंभोवाच । एवं सखि करिष्यामि सुप्रियं तव सुव्रते

“இந்தக் கதையைச் சொல்; ஏனெனில் உன் பொருட்டே நான் இங்கு வந்தேன்.” ரம்பா கூறினாள்—“தோழியே, நல்விரதையாய், உனக்கு மிகப் பிரியமானதை நான் செய்வேன்।”

Verse 29

एवमुक्त्वा गता रंभा नहुषं राजनंदनम् । चापबाणधरं वीरं द्वितीयमिव वासवम्

இவ்வாறு கூறி ரம்பா சென்றாள்; அரசகுமாரன் நஹுஷன் வில்-அம்பு தாங்கிய வீரன், இரண்டாம் வாசவனென (இந்திரனென) தோன்றினான்।

Verse 30

प्रत्युवाच गता रंभा सख्या वचनमुत्तमम् । आयुपुत्र महाभाग रंभाहंसमुपागता

ரம்பா அங்கே சென்று தோழியின் சிறந்த செய்தியை உரைத்தாள்—“ஆயுவின் மகனே, மகாபாகனே, ரம்பாவிடம் ஹம்சன் (தூதன்) வந்தடைந்தான்।”

Verse 31

शिवस्य कन्यया वीर तयाहं परिप्रेषिता । तवार्थं देवदेवेन देव्या देवेन वै पुरा

வீரனே, சிவனின் மகள் என்னை அனுப்பினாள். முன்பு உன் நலனுக்காக தேவர்களின் தேவன் தேவியுடன் என்னை அனுப்பினார்.

Verse 32

भार्यारूपं वरं श्रेष्ठं सृष्टं लोकेषु दुर्लभम् । दुष्प्राप्यं तु नरश्रेष्ठैर्देवै सेंद्रैस्तपोधनैः

மனைவி-ரூபமான இந்த உயர்ந்த வரம் உலகங்களில் அரிதாகப் படைக்கப்பட்டது; அது சிறந்த மனிதர்களுக்கும், இந்திரன் உடன் தேவர்களுக்கும், தவம் செல்வமாயுள்ள முனிவர்களுக்கும் கூட எளிதில் கிடைக்காதது.

Verse 33

गंधर्वैः पन्नगैः सिद्धैश्चारणैः पुण्यलक्षणैः । स्वयमेव समायातं तवार्थे शृणु सांप्रतम्

கந்தர்வர், நாகர், சித்தர், புண்ணிய இலக்கணமுடைய சாரணர் ஆகியோருடன் அது/அவர் உன் பொருட்டே தானாக இங்கு வந்துள்ளது; இனி வரும் செய்தியை கேள்.

Verse 34

स्त्रीरत्नं तन्महाप्राज्ञ संपूर्णं पुण्यनिर्मितम् । अशोकसुंदरी नाम तवार्थं तपसि स्थिता

மகாப்ராஜ்ஞனே, அந்த ஸ்திரீரத்தினம் முழுமையும் புண்ணியத்தால் உருவானது; அவள் பெயர் அசோகசுந்தரி, உன் பொருட்டே தவத்தில் நிலைத்திருக்கிறாள்.

Verse 35

अत्यर्थं तु तपस्तप्तं भवंतमिच्छते सदा । एवं ज्ञात्वा महाभाग भजमानां भजस्व हि

மிகுந்த தவம் செய்தவள் எப்போதும் உன்னையே விரும்புகிறாள். இதை அறிந்து, மகாபாகனே, உன்னை வழிபடுகிறவளுக்கு நீயும் அருளுடன் பதிலளி.

Verse 36

त्वामृते सा वरारोहा पुरुषं नैव याचते । नहुषेण तयोक्तं तु श्रुत्वावधारितं वचः

உம்மைத் தவிர அந்த அழகிய இடையுடைய பெண் எந்த ஆணிடமும் வேண்டுவதில்லை. ஆனால் நஹுஷன் அவர்கள் சொன்னதைச் செவி கொண்டு, அதை மனத்தில் உறுதியாகக் கொண்டான்.

Verse 37

प्रत्युत्तरं ददौ चाथ रंभे मे श्रूयतां वचः । तत्तु सर्वं विजानामि यत्त्वयोक्तं ममाग्रतः

அப்போது அவன் பதிலளித்தான்—“ஓ ரம்பா, என் சொற்களை கேள். நீ என் முன்னிலையில் கூறிய அனைத்தையும் நான் முழுமையாக அறிவேன்.”

Verse 38

ममाग्रे कथितं पूर्वं वशिष्ठेन महात्मना । सर्वमेव विजानामि अस्यास्तु तप उत्तमम्

இது முன்பே மகாத்மா வசிஷ்டர் எனக்கு கூறினார். அனைத்தையும் நான் அறிவேன்; அவளுடைய தவம் நிச்சயமாக உத்தமமாகட்டும்.

Verse 39

श्रूयतां कारणं भद्रे यथासौख्यं भविष्यति । अहत्वा दानवं हुंडं न गच्छामि वरांगनाम्

ஓ பத்திரே, காரணத்தை கேள்; அப்பொழுது எல்லாம் இனிதாக நடக்கும். தானவனான ஹுண்டனை வதம் செய்யாமல் நான் அந்த உத்தமப் பெண்ணிடம் செல்லமாட்டேன்.

Verse 40

सर्वमेतत्सुवृत्तांतमहं जाने तथैव हि । ममार्थे तव संभूतिस्तपश्च चरितं त्वया

உண்மையாகவே இந்த முழு சத்திய வரலாறையும் நான் அறிவேன். என் பொருட்டே உன் பிறப்பு நிகழ்ந்தது; நீ தவமும் அனுஷ்டித்தாய்.

Verse 41

मम भार्या न संदेहो भवती विधिना कृता । ममार्थे निश्चयं कृत्वा तप आचरितं त्वया

ஐயமில்லை; விதியால் நீ என் மனைவியாக்கப்பட்டாய். என் நலனுக்காக உறுதி செய்து நீ தவம் மேற்கொண்டாய்.

Verse 42

हृता तस्मात्सुपापेन भवती नियमान्विता । सूतिगृहादहं तेन दानवेनाधमेन वै

ஆகவே நியமவிரதங்களில் நிலைத்திருந்த நீ அந்த மிகப் பாவி, இழிந்த தானவனால் கடத்தப்பட்டாய்; நானும் அவனால் பிரசவ அறையிலிருந்து இழுத்துச் செல்லப்பட்டேன்.

Verse 43

बालभावस्थितो देवि पितृमातृविना कृतः । तस्मात्तं तु हनिष्यामि हुंडं वै दानवाधमम्

தேவி, அவன் குழந்தை மனநிலையிலேயே வளர்க்கப்பட்டான்; தந்தை-தாய் இன்றிச் செய்யப்பட்டவன். ஆகவே அந்த தானவாதமன் ஹுண்டனை நான் நிச்சயமாக வதம் செய்வேன்.

Verse 44

पश्चात्त्वामुपनेष्येऽहं वशिष्ठस्याश्रमं प्रति । एवं कथय भद्रं ते रंभे मत्प्रियकारिणीम्

பின்னர் உன்னை வசிஷ்டரின் ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு செல்வேன். இப்போது இவ்வாறே பேசு—உனக்கு நலம் உண்டாக, ரம்பையே, எனக்கு இன்பம் தரும் சொற்களைச் சொல்.

Verse 45

एवं विसर्जिता तेन सत्वरं सा गता पुनः । अशोकसुंदरीं देवीं कथयामास तस्य च

இவ்வாறு அவனால் அனுப்பப்பட்ட அவள் விரைவாக மீண்டும் சென்றாள்; மேலும் தேவியான அசோகசுந்தரியிடம் அவனைப் பற்றிய செய்தியையும் கூறினாள்.

Verse 46

समासेन तथा सर्वं रंभा सा द्विजसत्तम । अशोकसुंदरी सा तु अवधार्य सुभाषितम्

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே! ரம்பா சுருக்கமாக அனைத்தையும் கூறினாள். அசோகசுந்தரி அந்த நல்வாக்குகளை மனத்தில் பதித்து சிந்தித்தாள்.

Verse 47

नहुषस्य सुवीरस्य हर्षेण च समन्विता । तस्थौ तत्र तया सार्द्धं सुसख्या रंभया तदा

அப்போது வீரன் நஹுஷனை நினைத்து மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த அவள், தன் அன்புச் சखी ரம்பாவுடன் அங்கேயே தங்கினாள்.

Verse 48

भर्तुश्च कीदृशं वीर्यमिति पश्यामि वै सदा

“என் கணவரில் எத்தகைய வீரமும் வல்லமையும் உள்ளதென்று நான் எப்போதும் கவனிக்கிறேன்.”

Verse 113

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने त्रयोदशाधिकशततमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீபத்மபுராணத்தின் பூமிகண்டத்தில், வேனோபாக்யானத்தின் உட்பகுதியாக குருதீர்த்த மஹாத்மியம், ச்யவன சரிதம், நஹுஷப் பிரசங்கம் ஆகியவற்றுடன் நூற்றுப் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.