Adhyaya 110

Verse 1

कुंजल उवाच । आमंत्र्य स मुनीन्सर्वान्वशिष्ठं तपतांवरम् । समुत्सुको गंतुकामो नहुषो दानवं प्रति

குஞ்ஜலன் கூறினான்—அனைத்து முனிவர்களையும், குறிப்பாக தவத்தில் சிறந்த வசிஷ்டரையும் வணங்கி விடைபெற்று, நஹுஷன் ஆவலுடன் தானவனை நோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 2

ततस्ते मुनयः सर्वे वशिष्ठाद्यास्तपोधनाः । आशीर्भिरभिनंद्यैनमायुपुत्रं महाबलम्

பின்னர் வசிஷ்ட முதலிய தவச்செல்வம் நிறைந்த முனிவர்கள் அனைவரும், ஆயுவின் மகனான மகாபலன் நஹுஷனை ஆசீர்வாதங்களால் போற்றி வாழ்த்தினர்।

Verse 3

आकाशे देवताः सर्वा जघ्नुर्वै दुंदुभीन्मुदा । पुष्पवृष्टिं प्रचक्रुस्ते नहुषस्य च मूर्धनि

வானில் எல்லா தேவர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் துந்துபிகளை முழக்கி, நஹுஷனின் தலைமேல் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 4

अथ देवः सहस्राक्षः सुरैः सार्द्धं समागतः । ददौ शस्त्राणि चास्त्राणि सूर्यतेजोपमानि च

அப்போது ஆயிரக்கண் கொண்ட இந்திரன் தேவர்களுடன் வந்து, சூரிய ஒளியை ஒத்த பிரகாசமுடைய ஆயுதங்களையும் தெய்வீக அஸ்திரங்களையும் அளித்தான்।

Verse 5

देवेभ्यो नृपशार्दूलो जगृहे द्विजसत्तम । तानि दिव्यानि चास्त्राणि दिव्यरूपोपमोऽभवत्

ஓ த்விஜசிறந்தவரே! அரசர்களில் புலியான அவன் தேவர்களிடமிருந்து அந்த தெய்வீக ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் பெற்றான்; அவை காரணமாக அவன் தெய்வ வடிவிற்கு ஒப்பான ஒளியுடன் விளங்கினான்।

Verse 6

अथ ता देवताः सर्वाः सहस्राक्षमथाब्रुवन् । स्यंदनो दीयतामस्मै नहुषाय सुरेश्वर

அப்போது எல்லாத் தேவர்களும் ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்)ிடம் கூறினர்— “ஹே சுரேஸ்வரா, நஹுஷனுக்கு ஒரு ரதம் அளிக்கப்படுக.”

Verse 7

देवानां मतमाज्ञाय वज्रपाणिः स्वसारथिम् । आहूय मातलि तं तु आदिदेश ततो द्विज

தேவர்களின் தீர்மானத்தை அறிந்த வஜ்ரபாணி (இந்திரன்) தன் சாரதியான மாதலியை அழைத்து, ஹே த்விஜா, பின்னர் அவனுக்கு ஆணையிட்டான்.

Verse 8

एनं गच्छ महात्मानमुह्यतां स्यंदनेन वै । सध्वजेन महाप्राज्ञमायुजं समरोद्यतम्

அந்த மகாத்மாவிடம் செல்; கொடியுடன் கூடிய இந்த ரதத்திலேயே அவனை ஏற்றிச் செல்— மிகுந்த ஞானமுடைய அயுஜன் போருக்கு ஆயத்தமாக உள்ளான்.

Verse 9

स चोवाच सहस्राक्षं करिष्ये तवशासनम् । एवमुक्त्वा जगामाशु ह्यायुपुत्रं रणोद्यतम्

அவன் ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்)ிடம்— “உமது ஆணையை நிறைவேற்றுவேன்” என்று கூறி, அவ்வாறு சொல்லி, போருக்கு ஆயத்தமான ஆயுவின் புதல்வனிடம் விரைந்து சென்றான்.

Verse 10

राजानं प्रत्युवाचैव देवराजस्य भाषितम् । विजयी भव धर्मज्ञ रथेनानेन संगरे

பின்னர் அவன் அரசனிடம் தேவராஜனின் சொற்களை அறிவித்தான்— “ஹே தர்மஞ்ஞா, இந்த ரதத்துடன் போரில் வெற்றி பெறுவாயாக.”

Verse 11

इत्युवाच सहस्राक्षस्त्वामेव नृपतीश्वर । जहि त्वं दानवं संख्ये तं हुंडं पापचेतनम्

அப்போது ஸஹஸ்ராக்ஷன் (இந்திரன்) கூறினான்—“அரசர்களின் ஆண்டவனே! நீயே; போரில் பாவமனம் கொண்ட ஹுண்டன் எனும் தானவனை வதம் செய்।”

Verse 12

समाकर्ण्य स राजेंद्र सानंदपुलकोद्गमः । प्रसादाद्देवदेवस्य वशिष्ठस्य महात्मनः

இதைக் கேட்ட அரசே, அவன் ஆனந்தத்தில் மெய்சிலிர்த்தான்; தேவர்களின் தேவனின் அருளால், மகாத்மா வசிஷ்டரின் கிருபையால்.

Verse 13

दानवं सूदयिष्यामि समरे पापचेतनम् । देवानां च विशेषेण मम मायापचारितम्

போரில் பாவமனம் கொண்ட அந்த தானவனை நான் வதம் செய்வேன்; என் மாயையால் மயங்கி, குறிப்பாக தேவர்களுக்கு எதிராக நிற்பவன் அவன்.

Verse 14

एवमुक्ते महावाक्ये नहुषेण महात्मना । अथायातः स्वयं देवः शंखचक्रगदाधरः

மகாத்மா நஹுஷன் இவ்வாறு மகாவாக்கியம் உரைத்ததும், சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய பரமன் தாமே அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 15

चक्राच्चक्रं समुत्पाट्य सूर्यबिंबोपमं महत् । ज्वलता तेजसा दीप्तं सुवृत्तारं शुभावहम्

ஒரு சக்கரத்திலிருந்து இன்னொரு சக்கரத்தைப் பறித்தெடுத்ததுபோல், சூரிய வட்டம் போன்ற மாபெரும் சக்கரத்தை அவர் வெளிப்படுத்தினார்—எரியும் ஒளியால் பிரகாசித்து, முற்றிலும் வட்டமாக, நன்மை தருவதாக.

Verse 16

नहुषाय ददौ देवो हर्षेण महता किल । तस्मै शूलं ददौ शंभुः सुतीक्ष्णं तेजसान्वितम्

தேவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் நஹுஷனுக்கு அதனை அளித்தான். பின்னர் சம்பு (சிவன்) அவனுக்கு மிகத் தீவிரமான, ஒளித் தெய்வீகத் தழலுடன் கூடிய திரிசூலத்தை வழங்கினான்.

Verse 17

तेन शूलवरेणासौ शोभते समरोद्यतः । द्वितीयः शंकरश्चासौ त्रिपुरघ्नो यथा प्रभुः

அந்த சிறந்த திரிசூலத்தைத் தாங்கி, போருக்கு எழுந்தவனாய் அவன் ஒளிர்கிறான்—இரண்டாம் சங்கரன் போல், திரிபுரத்தை அழித்த ஆண்டவன் போல்.

Verse 18

ब्रह्मास्त्रं दत्तवान्ब्रह्मा वरुणः पाशमुत्तमम् । चंद्र तेजःप्रतीकाशं शंखं च नादमंगलम्

பிரம்மா பிரம்மாஸ்திரத்தை அளித்தார்; வருணன் சிறந்த பாசத்தை அளித்தான்; மேலும் சந்திர ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும், மங்கள நாதமுடைய சங்கும் (கிடைத்தது).

Verse 19

वज्रमिंद्रस्तथा शक्तिं वायुश्चापं समार्गणम् । आग्नेयास्त्रं तथा वह्निर्ददौ तस्मै महात्मने

இந்திரன் அவனுக்கு வஜ்ரத்தை அளித்தான்; வாயு சக்தியை அளித்தான்; மேலும் வில் மற்றும் அம்புத் தூணீரும். அக்கினி (வஹ்னி) அந்த மகாத்மாவுக்கு ஆக்னேயாஸ்திரத்தையும் வழங்கினான்.

Verse 20

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि बहूनि विविधानि च । ददुर्देवा महात्मानस्तस्मै राज्ञे महौजसे

மகாத்மையான தேவர்கள் அந்த மகா ஒளிமிக்க அரசனுக்கு பலவகையான, எண்ணற்ற தெய்வீக சஸ்திரங்களையும் அஸ்திரங்களையும் அளித்தனர்.

Verse 21

कुंजल उवाच । अथ आयुसुतो वीरो दैवतैः परिमानितः । आशीर्भिर्नंदितश्चापि मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः

குஞ்சலன் கூறினான்—அப்போது ஆயுவின் வீரப் புதல்வன் தேவர்களால் முறையாகப் போற்றப்பட்டான்; மேலும் தத்துவம் அறிந்த முனிவர்களின் ஆசீர்வாதங்களால் மகிழ்ந்தான்।

Verse 22

आरुरोह रथं दिव्यं भास्वरं रत्नमालिनम् । घंटारवैः प्रणदंतं क्षुद्रघंटासमाकुलम्

அவன் ஒளிவீசும், ரத்தின மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீகத் தேரில் ஏறினான்; மணி ஓசையால் முழங்கும், பல சிறு மணிகளின் சலசலப்பால் சூழ்ந்தது.

Verse 23

रथेन तेन दिव्येन शुशुभे नृपनदंनः । दिविमार्गे यथा सूर्यस्तेजसा स्वेन वै किल

அந்த தெய்வீகத் தேரில் அமர்ந்த அரசகுமாரன், விண்ணுலகப் பாதையில் தன் ஒளியால் பிரகாசிக்கும் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தான்.

Verse 24

प्रतपंस्तेजसा तद्वद्दैत्यानां मस्तकेषु सः । जगाम शीघ्रं वेगेन यथा वायुः सदागतिः

அவன் தன் ஒளியால் தைத்தியர்களின் தலைகளின் மீது அதேபோல் வீரியத்தை வெளிப்படுத்தி, மிக விரைவாகச் சென்றான்—எப்போதும் நகரும் காற்றைப் போல.

Verse 25

यत्रासौ दानवः पापस्तिष्ठते स्वबलैर्युतः । तेन मातलिना सार्द्धं वाहकेन महात्मना

அந்தப் பாவி தானவன் தன் படைபலத்துடன் எங்கு நின்றிருந்தானோ, அங்கே மகாத்மையான தேரோட்டி மாதலியுடன் (அவன்) சென்றடைந்தான்.