Shloka 13
The Greatness of Haridvāra
Gaṅgādvāra-māhātmya
प्राणांस्तत्याज तन्वंगी तज्जातं क्षेत्रमुत्तम् । तस्मिंस्तीर्थे तु ये स्नात्वा तर्पयंति सुरान्पितॄन् ॥ १३ ॥
prāṇāṃstatyāja tanvaṃgī tajjātaṃ kṣetramuttam | tasmiṃstīrthe tu ye snātvā tarpayaṃti surānpitṝn || 13 ||
அப்போது அந்த நளினாங்கி உயிரைத் துறந்தாள்; அதனால் ஒரு சிறந்த புண்ணியக் க்ஷேத்திரம் தோன்றியது. அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி தேவர்களுக்கும் பித்ருக்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவர்கள் புண்ணியப் பயனால் நிறைவு பெறுவர்।
Narada (narrating within a Tirtha-Mahatmya section; traditional dialogue frame with Sanatkumara context)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It links the origin of a sacred kṣetra to a transformative event and teaches that tīrtha-snāna combined with offerings to devas and pitṛs is a complete dharmic act that generates strong puṇya.
While not explicitly naming a deity, it reflects bhakti through reverent tīrtha practice—approaching holy places with faith and serving cosmic and ancestral orders via tarpaṇa, which supports a devotional life rooted in dharma.
Ritual practice (Kalpa/Śrauta–Smārta procedure) is implied: snāna at a tīrtha and tarpaṇa for devas and pitṛs as a prescribed rite, emphasizing correct performance of ancestral offerings.