Shloka 20
Tīrtha-vidhi (Procedure for Holy Places) — Prayāgarāja-māhātmya
भावं ततो हृत्कमले निधाय तीर्थानि सेवेत समाहितात्मा । या तीर्थयात्रा कथिता मुनींद्रैः कृता प्रयुक्ता ह्यनुमोदिता च ॥ २० ॥
bhāvaṃ tato hṛtkamale nidhāya tīrthāni seveta samāhitātmā | yā tīrthayātrā kathitā munīṃdraiḥ kṛtā prayuktā hyanumoditā ca || 20 ||
ஆகவே அந்தப் புனித பக்தி-பாவத்தை இதயத் தாமரையில் பதித்து, ஒருமுக மனத்துடன் சாதகர் தீர்த்தங்களைச் சேவித்து தரிசிக்க வேண்டும். இத்தீர்த்தயாத்திரை முனிவர்தலைவர்களால் உரைக்கப்பட்டு, நடைமுறையாக்கப்பட்டு, விதிப்படி நியமிக்கப்பட்டு, அங்கீகரிக்கப்பட்டதாகும்.
Sanatkumara (teaching Narada in the Uttara-Bhaga context of tīrtha-māhātmya and right conduct)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that pilgrimage is not merely physical travel; it becomes spiritually fruitful when performed with bhāva (right inner feeling) established in the heart and with a collected mind (samāhitātmā), as endorsed by realized sages.
By emphasizing bhāva in the heart-lotus, the verse frames tīrtha-sevā as an expression of devotion—service and reverence offered with inner absorption rather than external display.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is ritual discipline—performing tīrtha-yātrā as a properly prescribed sādhana with mental focus and reverent conduct.