Shloka 19
Tīrtha-vidhi (Procedure for Holy Places) — Prayāgarāja-māhātmya
गंगादितीर्थेषु वसंति मत्स्या देवालये पक्षिगणाश्च संति । भावोज्झितास्ते न फलं लभंते तीर्थाच्च देवायतनाच्च मुख्यात् ॥ १९ ॥
gaṃgāditīrtheṣu vasaṃti matsyā devālaye pakṣigaṇāśca saṃti | bhāvojjhitāste na phalaṃ labhaṃte tīrthācca devāyatanācca mukhyāt || 19 ||
கங்கை முதலான தீர்த்தங்களில் மீன்கள் வாழ்கின்றன; தேவாலயங்களில் பறவைக் கூட்டங்களும் தங்குகின்றன. ஆனால் உள்ளார்ந்த பக்தி-பாவம் அற்றவர்கள், முதன்மை தீர்த்தத்திலிருந்தும் தலைசிறந்த ஆலயத்திலிருந்தும் கூட ஆன்மிகப் பயனை அடையார்.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that proximity to sacred places (tīrtha) or temples (devālaya) is not sufficient; the real cause of spiritual merit is bhāva—inner faith, reverence, and conscious devotion.
It emphasizes bhakti as an inner orientation: without heartfelt devotion, external acts like staying at a tīrtha or visiting a temple do not yield the highest fruit; with bhāva, the same acts become spiritually transformative.
It highlights the practical principle behind ritual efficacy—saṅkalpa and intention (bhāva) as the operative factor in dharma-kriyā; technical performance alone, without the right inner disposition, does not produce the chief result.