Shloka 42
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
विमुच्य वीणां विरराम गीताप्राप्तं च कार्यं सहसैव मेने । विधूनयंती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गंडभुजौ निवार्य ॥ ४२ ॥
vimucya vīṇāṃ virarāma gītāprāptaṃ ca kāryaṃ sahasaiva mene | vidhūnayaṃtī mṛgapakṣisaghānsuvāsasā gaṃḍabhujau nivārya || 42 ||
அவள் வீணையை விட்டு வைத்து பாடலை நிறுத்தினாள்; திடீரென ஒரு காரியம் வந்தடைந்ததாக எண்ணினாள். மான்களின் கூட்டங்களையும் பறவைகளின் படைகளையும் அசைத்துத் தள்ளி, நறுமண உடையால் தன் கன்னங்களையும் கரங்களையும் ஒழுங்குபடுத்தி, தன்னை அமைத்துக் கொண்டாள்।
Suta (narrator) describing the scene within the Uttara-Bhaga narrative
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It highlights attentive self-regulation: when a higher duty arises, one pauses even pleasant pursuits (like music) and gathers the senses, a key ethic in tirtha-mahātmya contexts where disciplined conduct supports merit.
Bhakti is not only emotion but readiness to act in alignment with dharma; the verse shows prompt turning from enjoyment to purposeful action, reflecting devotional seriousness and inner composure.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic discipline—sense-restraint and situational propriety—which complements ritual life described in Narada Purana rituals at tīrthas.