Kṛṣṇādi-mantra-varga-varṇana (Classification of Krishna and Related Mantras)

Verse 1

श्रीसनत्कुमार उवाच । अथ कृष्णस्य मंत्राणां वक्ष्ये भेदान् मुनीश्वर । यान्समाराध्य मनुजाः साधयंतीष्टमात्मनः ॥ १ ॥

ஸ்ரீ சனத்குமாரர் கூறினார்—முனீஸ்வரரே! இப்போது கிருஷ்ண மந்திரங்களின் வகைப்பாடுகளைச் சொல்கிறேன்; அவற்றை முறையாக ஆராதித்தால் மனிதர் தம் விருப்பப் பயனை அடைவர்.

Verse 2

शक्तिश्रीमारपूर्वश्च श्रीशक्तिस्मरपूर्वकः । मारशक्तिरमापूर्वो दशार्णा मनवस्त्रयः ॥ २ ॥

தசார்ணாவுடன் தொடர்புடைய மூன்று மனுக்கள் கூறப்படுகின்றனர்: ஒன்று ‘சக்தி-ஸ்ரீ-மார’ முன்னொட்டுடன், மற்றொன்று ‘ஸ்ரீ-சக்தி-ஸ்மர’ முன்னொட்டுடன், மூன்றாவது ‘மார-சக்தி-ரமா’ முன்னொட்டுடன்.

Verse 3

मुनिः स्यान्ना रदच्छन्दो गायत्री देवता पुनः । कृष्णो गोविंदनामात्र सर्वकामप्रदो नृणाम् ॥ ३ ॥

ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் காயத்ரி; மேலும் தேவதை மீண்டும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்—கோவிந்தன் எனும் நாமத்தால் புகழ்பெற்றவன்—மக்களுக்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வான்।

Verse 4

चक्रैः पूर्ववदंगानि त्रयाणामपि कल्पयेत् । ततः किरीटमनुनाव्यापकं हि समाचरेत् ॥ ४ ॥

சக்கரச் சின்னங்களால் முன் கூறியபடி மூன்றின் அங்கங்களையும் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் விதிப்படி அளவோடு நன்கு விரிந்திருக்கும் கிரீடத்தை முறையாக உருவாக்க வேண்டும்।

Verse 5

सुदर्शनस्य मनुना कुर्याद्दिग्बंधनं तथा । विंशत्यर्णोक्तवत्कुर्यादाद्ये ध्यानार्चनादिकम् ॥ ५ ॥

சுதர்சன மந்திரத்தால் திக்-பந்தனத்தையும் செய்ய வேண்டும். மேலும் இருபது எழுத்து மந்திரத்தில் கூறியபடி, ஆரம்பத்தில் தியானம், அர்ச்சனை முதலியவற்றை நடத்த வேண்டும்।

Verse 6

द्वितीये तु दशार्णोक्तं ध्यानपूजादिकं चरेत् । तृतीये तु हरिं ध्यायेत्समाहितमनाः सुधीः ॥ ६ ॥

இரண்டாம் நிலையில் தசார்ண விதிப்படி தியானம், பூஜை முதலியவற்றை செய்ய வேண்டும். மூன்றாம் நிலையில் மனம் ஒருமுகப்படுத்திய ஞானி ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 7

शखचक्रधनुर्बाणपाशांकुशधरारुणम् । दोर्भ्यां धृतं धमंतं च वेणुं कृष्णदिवाकरम् ॥ ७ ॥

செம்மை நிறத்துடன் சங்கம்-சக்கரம், வில்-அம்புகள், பாசம், அங்குசம் தாங்கி; இரு கரங்களால் வேணுவைப் பிடித்து ஊதுகின்ற—அந்த கிருஷ்ண-திவாகர வடிவ இறைவனை நான் வழிபடுகிறேன்।

Verse 8

एवं ध्यात्वा जपेन्मंत्रान्पञ्चलक्षं पृथक् सुधीः । जुहुयात्तद्दशांशेन पायसेन ससर्पिषा ॥ ८ ॥

இவ்வாறு தியானித்து அறிவுடைய சாதகர் தனித்தனியாக ஐந்து இலட்சம் மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும். பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு நெய் கலந்த பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 9

एवं सिद्धे मनौ मंत्री कुर्यात्काम्यानि पूर्ववत् । श्रीशक्तिकामः कृष्णाय गोविंदायाग्निसुन्दरी ॥ ९ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமானபின் மந்திரசாதகர் முன் விதித்தபடி காம்ய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். ஸ்ரீ-சக்தியை நாடுபவன் கிருஷ்ண—கோவிந்த—உடன் அக்னிசுந்தரியையும் ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 10

रव्यर्णो ब्रह्मगायत्रीकृष्णा ऋष्यादयोऽस्य तु । बीजैरमाब्धियुग्मार्णैः षडंगानि प्रकल्पयेत् ॥ १० ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரவ்யர்ணம் ‘ர’; சந்தஸ் பிரஹ்மகாயத்ரி; தேவதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன். ‘அமா’, ‘அப்தி’, ‘யுக்ம’ எனக் குறிக்கும் எழுத்து-பீஜங்களால் ஷடங்க ந்யாசமாக ரிஷி முதலிய அங்கங்களை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 11

विंशत्यर्णोदितजपध्यानहोमार्चनादिकम् । किं बहूक्तेन मंत्रोऽयं सर्वाभीष्टफलप्रदः ॥ ११ ॥

இருபது எழுத்துச் சூத்திரத்தால் ஜபம், தியானம், ஹோமம், அர்ச்சனை முதலியவை விதிக்கப்படுகின்றன. மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இந்த மந்திரம் எல்லா இஷ்ட பலன்களையும் அளிக்கும்.

Verse 12

श्रीशक्तिस्मरपूर्वोगजन्मा शक्तिरमांतिकः । दशाक्षरः स एवादौ प्रोक्तः शक्तिरमायुतः ॥ १२ ॥

இந்த மந்திரம் ஸ்ரீ-சக்தியின் ஸ்மரணத்துடன் கூடிய முன்சேர்க்கையிலிருந்து பிறந்தது; இது ரமா (லக்ஷ்மி) அருகிலுள்ள சக்தி. இதுவே முதலில் உரைக்கப்பட்ட தசாக்ஷரி மந்திரம்—ரமையுடன் இணைந்த சக்தி.

Verse 13

मन्त्रौ षोडशरव्यार्णौ चक्रैरंगानि कल्पयेत् । वरदाभयहस्ताभ्यां श्लिष्यँतं स्वांगके प्रिये ॥ १३ ॥

பதினாறு பீஜஅட்சரங்களுடைய இரு மந்திரங்களால், விதிப்படி சக்கர-வரைபாடுகளால் தேவதையின் அங்கங்களை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அன்பே, வரத-அபய முத்திரை கொண்ட கரங்களால் தன் உடலை அணைத்திருக்கும் பரமனை தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 14

पद्मोत्पलकरे ताभ्यां श्लिष्टं चक्रदरोज्वलम् । ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षदशकं तद्दशांशतः ॥ १४ ॥

இரு கரங்களில் தாமரை மற்றும் நீலோத்பலத்தை ஏந்தி, சக்கரம் சங்கம் ஒளிரும் பரமனை இவ்வாறு தியானித்து, ஒரு லட்சத்து பத்தாயிரம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒன்றை ஹோமாதியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 15

आज्यैर्हुत्वा ततः सिद्धौ भवेतां मन्त्रनायकौ । सर्वकामप्रदौ सर्वसंपत्सौभगाग्यदौ नृणाम् ॥ १५ ॥

பின்னர் நெய்யால் ஹோமம் செய்தால், அந்த இரு மந்திரங்களும் सिद्धி பெற்று மந்திரங்களின் தலைவர்களாகின்றன. அவை மனிதர்க்கு எல்லா விருப்பங்களையும் அளித்து, எல்லாச் செல்வங்களையும் தந்து, சௌபாக்கியமும் மங்களமான கதியையும் அருளும்.

Verse 16

अष्टादशार्णः कामांतो मनुः सुतधनप्रदः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री देवता मनोः ॥ १६ ॥

இது பதினெட்டு அక్షரங்களுடைய ‘காமாந்த’ மநு; இது புத்திரமும் செல்வமும் அளிக்கும். இம்மந்திரத்தின் ரிஷி நாரதர், சந்தஸ் காயத்ரி, மேலும் தேவதை மந்திராதிஷ்டித தேவன் ஆவார்.

Verse 17

कृष्णः कामो बीजमुक्तं शक्तिर्वह्निप्रिया मता । षड्वीर्याढ्येन बीजेन षडंगानि समाचरेत् ॥ १७ ॥

‘கிருஷ்ண’ என்பதே காம-பீஜம், அதாவது பீஜமந்திர-ஸ்வரூபம் என்று கூறப்படுகிறது. ‘சக்தி’ அக்னிக்குப் பிரியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. ஆறு வீர்யங்களால் நிறைந்த இப் பீஜத்தால் மந்திரத்தின் ஷடங்கங்களை விதிப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 18

पाणौ पायसपक्वं च दक्षे हैयंगवीनकम् । वामे दधद्दिव्यदिगंबरो गोपीसुतोऽवतु ॥ १८ ॥

தெய்வீக ஆகாயம் போன்ற ஆடை அணிந்த கோபி-சுதன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் எங்களை காக்கட்டும்—கையில் பாயசம், வலக்கையில் காலைநேர நவநீது, இடக்கையில் தயிர் தாங்கி।

Verse 19

ध्यात्वैवं प्रजपेन्मंत्रं द्वात्रिंशल्लक्षमानतः । दशांशं जुहुयादग्नौ सिताढ्येन पयोंऽधसा ॥ १९ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை முப்பத்திரண்டு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பகுதியை சர்க்கரை கலந்த பால் ஹவிஸாகப் புனித அக்னியில் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 20

पूर्वोक्तवैष्णवे पीठे यजेदष्टादशार्णवत् । पद्मस्थं कृष्णमभ्यर्च्य तर्पयेत्तन्मुखांबुजे ॥ २० ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் அஷ்டாதசாக்ஷர விதிப்படி வழிபாடு செய்ய வேண்டும்; தாமரையில் அமர்ந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அர்ச்சித்து, அவரது தாமரைமுகத்தில் (புனித நீரின் வழியாக அவரது சன்னிதியில்) தர்ப்பணம் செலுத்த வேண்டும்।

Verse 21

क्षीरेण कदलीपक्कैर्दध्ना हैयंगवेन च । पुत्रार्थी तर्पयेदेवं वत्सराल्लभते सुतम् ॥ २१ ॥

பால், பழுத்த வாழைப்பழம், தயிர், காலைநேர நவநீது ஆகியவற்றால் புத்ரார்த்தி இவ்வாறு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; ஒரு ஆண்டிற்குள் அவன் மகனைப் பெறுவான்।

Verse 22

यद्यदिच्छति तत्सर्वं तर्पणादेव सिद्ध्यति । वाक्कामो ङेयुतं कृष्णपदं माया ततः पगरम् ॥ २२ ॥

மனிதன் எதை எதை விரும்புகிறானோ அவையெல்லாம் தர்ப்பணத்தாலேயே நிறைவேறும்; அதனால் வாக்குச் சித்தியும் ஆசை நிறைவும் உண்டாகும், மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் திருவடிகளைச் சரணடைந்தால் பின்னர் மாயை வெல்லப்படும்।

Verse 23

गोविंदाय रमा पश्चाद्दशार्णं च समुद्धरेत् । मनुस्वरयुतौ सर्गयुक्तौ भृगुतदूर्द्धूगौ ॥ २३ ॥

“கோவிந்தாய” என்று ஜபித்து, பின்னர் “ரமா” என்று உச்சரித்து, அதன் பின் தசாட்சர மந்திரத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். அது அனுஸ்வாரத்துடன், ‘ஸ’ இணைப்புடன், ‘ஸர்க’ யோகத்துடன், மேலே ‘ப்ருகு’ ஸ்வர விதியை வைத்து சாஸ்திரப்படி உச்சரிக்க வேண்டும்।

Verse 24

द्वाविंशत्यक्षरो मन्त्रो वागीशत्वप्रदायकः । ऋषिः स्यान्नारदश्छन्दो गायत्री देवता पुनः ॥ २४ ॥

இது இருபத்திரண்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; வாக்கின் ஆட்சி, வாக்மிதை அளிப்பது. இதன் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் காயத்ரீ; தேவதையும் மீண்டும் அதே (முன்னர் கூறிய)தே.

Verse 25

विद्याप्रदश्च गोपालः कामो बीजं प्रकीर्तितम् । शक्तिस्तु वाग्भवं विद्याप्राप्तये विनियोजना ॥ २५ ॥

‘கோபாலன்’ கல்வி அளிப்பவன் எனப் புகழப்படுகிறான்; ‘காமம்’ பீஜம் (பீஜாட்சரம்) எனக் கூறப்படுகிறது. சக்தி ‘வாக்பவ’; கல்வி பெற இதுவே இதன் வினியோகம்.

Verse 26

वामोर्द्ध्वहस्ते दधतं विद्यापुस्तकमुत्तमम् । अक्षमालां च दक्षोर्द्ध्वस्फाटिकीं मातृकामयीम् ॥ २६ ॥

அவரின் உயர்த்திய இடது கையில் சிறந்த வித்யா நூல் உள்ளது; உயர்த்திய வலது கையில் மாத்ருகா எழுத்துகளால் ஆன ஸ்படிக ஜபமாலை உள்ளது.

Verse 27

शब्दब्रह्म मयं वेणुमधः पाणिद्वये पुनः । गायत्रीगीतवसनं श्यामलं कोमलच्छविम् ॥ २७ ॥

மீண்டும் நான் கண்டேன்—சப்த-பிரம்மமயமான வேணுவை அவர் இரு கைகளிலும் கீழே தாங்கியுள்ளார்; காயத்ரீ-கீதமே ஆடையாக, ச்யாம நிறத்துடன், மென்மையான ஒளியால் விளங்குகிறார்.

Verse 28

बर्हावतंसं सर्वज्ञं सेवितं मुनिपुंगवैः । ध्यात्वैवं प्रमदावेशविलासं भुवनेश्वरम् ॥ २८ ॥

இவ்வாறு மயூரப்பீலி முக்குடம் அணிந்த, அனைத்தையும் அறிந்த, முனிவர்தலைவர்களால் சேவிக்கப்படும், அழகிய மகளிரின் தெய்வீக பரவச லீலையில் விளையாடும் உலகநாதனைத் தியானித்து பக்தியுடன் நடக்க வேண்டும்।

Verse 29

वेदलक्षं जपेन्मंत्रं किंशुकैस्तद्दशांशतः । हुत्वा तु पूजयेन्मन्त्री विंशत्यर्णविधानतः ॥ २९ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்களவு கிஞ்சுக (பலாச) மலர்களால் ஹோமம் செய்து, சாதகர் இருபது-அட்சர (விம்ʼஷத்யர்ண) மந்திர விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 30

एवं यो भजते मन्त्रं भवेद्वागीश्वरस्तु सः । अदृष्टान्यपि शास्त्राणि तस्य गंगातरंगवत् ॥ ३० ॥

இவ்வாறு இந்த மந்திரத்தை பக்தியுடன் அனுஷ்டிப்பவன் வாக்கின் அதிபதியாகிறான்; படிக்காத சாஸ்திரங்களும் அவனுள் கங்கையின் அலைகளைப் போல இயல்பாக எழுகின்றன।

Verse 31

तारः कृष्णयुगं पश्चान्महाकृष्ण इतीरयेत् । सर्वज्ञ त्वंप्रशंशब्दांते सीदमेऽग्निश्च मारम् ॥ ३१ ॥

அதன்பின் ‘தார’ என்று, பின்னர் ‘கிருஷ்ணயுகம்’ என்று, அதன் பின் ‘மஹாகிருஷ்ண’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும். இறுதியில் ‘ஸர்வஜ்ஞா! நீ…’ போன்ற புகழ்ச்சிச் சொற்களையும், ‘ஸீதமே’, ‘அக்னி’, ‘மார’ என்பதையும் கூற வேண்டும்।

Verse 32

णांति विद्येश विद्यामाशु प्रयच्छ ततश्च मे । त्रयस्त्रिंशदक्षरोऽयं महाविद्याप्रदोमनुः ॥ ३२ ॥

‘ஓ வித்யேசா! எனக்கு விரைவில் வித்யையை அருள்வாயாக’ என்று கூற வேண்டும்; அதன் பின் இந்த முப்பத்துமூன்று-அட்சர மந்திரம் மஹாவித்யையை அளிப்பதாகும்।

Verse 33

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुम् कृष्णोऽस्य देवता । पादैः सर्वेण पंचांगं कृत्वा ध्यायेत्ततो हरिम् ॥ ३३ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் அனுஷ்டுப்; தேவதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன். பஞ்சாங்க அங்கங்களை முழுமையாகச் செய்து பின்னர் ஸ்ரீஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 34

दिव्योद्याने विवस्वत्प्रतिममणिमये मण्डपे योगपीठे मध्ये यः सर्ववेदांतमयसुरतरोः संनिविष्टो मुकुन्दः । वेदैः कल्पद्रुरूपैः शिखरिशतसमालंबिकोशैश्चतुर्भिर्न्यायैस्तर्कैपुराणैः स्मृतिभिरभिवृतस्तादृशैश्चामराद्यैः ॥ ३४ ॥

தெய்வீக தோட்டத்தில், சூரியனைப் போல ஒளிரும் மணிமய மண்டபத்தின் யோகபீடத்தில், எல்லா வேதாந்தத்தின் சாரமெனும் கற்பவிருட்சத்தின் நடுவில் முகுந்தன் அமர்ந்திருக்கிறான். வேதங்கள் கற்பதரு வடிவில், நான்கு ந்யாய-தர்க்கங்கள், புராணங்கள், ஸ்மிருதிகள் ஆகியவை சாமராதி அரசச் சின்னங்கள் போல அவரைச் சூழ்ந்துள்ளன.

Verse 35

दद्याद्बिभ्रत्कराग्रैरपि दरमुरलीपुष्पबाणेक्षुचापानक्षस्पृक्पूर्णकुंभौ स्मरललितवपुर्दिव्यभूषांगरागः । व्याख्यां वामे वितन्वन् स्फुटरुचिरपदो वेणुना विश्वमात्रे शब्दब्रह्मोद्भवेन श्रियमरुणरुचिर्बल्लवीवल्लभो नः ॥ ३५ ॥

விரல்களின் நுனியால் மென்மையாக ஒலிக்கும் முரளி, மலரம்புகள்-கரும்புவில், மேலும் கண்களைத் தொட்டிடும் இரண்டு நிறைந்த குடங்களைத் தாங்குபவன்; காமன் போலக் கவரும் தெய்வ வடிவம், தெய்வ ஆபரணங்களும் நறுமண அங்கராகமும் அணிந்தவன்; இடக்கையால் விளக்க உரை விரித்து, சப்த-பிரம்மத்திலிருந்து பிறந்த வேணுவின் தெளிந்த இனிய சுரங்களால் உலகமாதாவுக்கு உபதேசிப்பவன்—அருண ஒளி கொண்ட கோபிகாவல்லபன் எங்களுக்கு ஸ்ரீசெல்வத்தை அருள்வானாக।

Verse 36

एवं ध्यात्वा जपेल्लक्षं दशांशं पायसैर्हुनेत् । अष्टादशार्णवत्कुर्याद्यजनं चास्य मन्त्रवित् ॥ ३६ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கைப் பாயசத்தால் அக்னியில் ஹோமமாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். மந்திரவித், இதனை அஷ்டாதசார்ண மந்திர விதிப்படி யஜன-பூஜனமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 37

तारो नमो भगवते नन्दपुत्राय संवदेत् । आनन्दवपुषे दद्यादृशार्णं तदनंतरम् ॥ ३७ ॥

பிரணவம் (தாரக) உச்சரித்து ‘நந்தபுத்திரனான பகவானுக்கு நமஸ்காரம்’ என்று சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ஆனந்தஸ்வரூபமான இறைவனுக்காக உடனே ‘஋ஷ’ எழுத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 38

अष्टाविंशतिवर्णोऽयं मंत्रः सर्वेष्टदायकः । नंदपुत्रपदं ङेंतं श्यामलांगपदं तथा ॥ ३८ ॥

இது இருபத்தெட்டு எழுத்துகளுடைய மந்திரம்; எல்லா இஷ்டங்களையும் அருள்வது. இதில் ‘நந்தபுத்திர’ என்ற பதமும், ‘ஷ்யாமலாங்க’ என்ற பதமும் அடங்கும்॥३८॥

Verse 39

तथा बालवपुःकृष्णं गोविंदं च तथा पुनः । दशार्णोऽतो भवेन्मंत्रो द्वात्रिंशदक्षरान्वितः ॥ ३९ ॥

அதேபோல் ‘குழந்தை வடிவுடைய ஷ்யாம கிருஷ்ணன்’ என்றும், மீண்டும் ‘கோவிந்தன்’ என்றும் சேர்த்தால், இம்மந்திரம் தசார்ணமாகி, ஒலிவடிவில் முப்பத்திரண்டு எழுத்துகளுடன் நிறைவு பெறும்॥३९॥

Verse 40

अनयोर्नारदऋषिश्छंदस्तूष्णिगनुष्टुभौ । देवता नन्दपुत्रस्तु विनियोगोऽखिलाप्तये ॥ ४० ॥

இந்த இரு மந்திரங்களுக்கும் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ்கள் தூஷ்ணிக் மற்றும் அனுஷ்டுப். தேவதை நந்தபுத்திரன் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்; வினியோகம் அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவதற்காக॥४०॥

Verse 41

चक्रैः पंचांगमर्चास्यादंगदिक्पालहेतिभिः । दक्षिणे रत्नचषकं वामे सौवर्णनेत्रकम् ॥ ४१ ॥

அர்ச்சாவடிவை ஐந்தங்கங்களுடன் தியானிக்க வேண்டும்; அங்கங்களில் சக்கரச் சின்னங்கள் விளங்க, அங்கதம் முதலிய ஆபரணங்கள் அணிவிக்கப்பட்டு, திக்குப் பாலர்களின் ஆயுதங்களால் சுஸஜ்ஜிதமாக இருக்க வேண்டும். வலக்கையில் ரத்தினக் கிண்ணம், இடக்கையில் பொன்னான நேத்ரகம் இருக்கட்டும்॥४१॥

Verse 42

करे दधानं देवीभ्यां श्लिष्टं संचिंतयेद्विभुम् । लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्पायसेन तु ॥ ४२ ॥

எங்கும் நிறைந்த பரம்பொருளை தியானிக்க வேண்டும்; அவர் கையில் (வேண்டிய சின்னம்) தாங்கி, இரு தேவியரால் அணைத்துக் கொள்ளப்பட்டவராக இருக்கிறார். மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் ஜபித்து, அதன் பத்திலொன்றை பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்॥४२॥

Verse 43

एताभ्यां सिद्धमंत्राभ्यां मंत्री कुर्याद्यथेप्सितम् । प्रणवः कमला माया नमो भगवते ततः ॥ ४३ ॥

இந்த இரு सिद्ध மந்திரங்களால் மந்திரசாதகர் விரும்பியதை நிறைவேற்றுவான். முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’, பின்னர் ‘கமலா’ ‘மாயா’, அதன் பின் ‘நமோ பகவதே’ எனும் முறை.

Verse 44

नंदपुत्राय तत्पश्चाद्बालान्ते वपुषे पदम् । ऊनविंशतिवर्णोऽयं मुनिर्ब्रह्मा समीरितः ॥ ४४ ॥

அதன்பின் ‘நந்தபுத்ராய’ என்ற பதத்தைச் சேர்க்க வேண்டும்; ‘பால’ என்ற சொல்லின் இறுதியில் வரும் வடிவத்தின்படி ‘வபுஷே’ என்ற பதத்தை அமைக்க வேண்டும். இம்மந்திரம் பத்தொன்பது எழுத்துகளுடையது என்று முனி பிரம்மா உரைத்தார்.

Verse 45

छंदोऽनुष्टुप् देवता च कृष्णो बालवपुः स्वयम् । मन्त्रोऽयं सर्वसंपत्तिसिद्धये सेव्यते बुधैः ॥ ४५ ॥

இதன் சந்தம் அனுஷ்டுப்; இதன் தேவதை தெய்வீக பாலரூபத்தில் தாமே ஸ்ரீகிருஷ்ணன். எல்லா வகை செல்வமும் சித்தியும் பெற ஞானிகள் இம்மந்திரத்தை அனுஷ்டிக்கின்றனர்.

Verse 46

तारो ह्यद्भगवानङेंतो रुक्मिणीवल्लभाय च । वह्निजायावधिः प्रोक्तो मंत्रः षोडशवर्णवान् ॥ ४६ ॥

‘தார’ எனத் தொடங்கி ‘வஹ்நிஜாயா’ என முடியும் இந்த பதினாறு எழுத்து மந்திரம், ருக்மிணீவல்லப பகவானை நோக்கி உபதேசிக்கப்பட்டது.

Verse 47

नारदोऽस्य मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप् च देवता मनोः । रुक्मिणीवल्लभश्चंद्रदृग्वेदांगाक्षिवर्णकैः । पञ्चांगानि प्रकुर्वीत ततो ध्यायेत्सुरेश्वरम् ॥ ४७ ॥

இந்த (மந்திர/விதி)க்கு ரிஷி நாரதர்; சந்தம் அனுஷ்டுப்; தேவதை மனோஃ. ‘ருக்மிணீவல்லப’, ‘சந்திர’, ‘த்ருக்’, ‘வேதாங்க’, ‘அக்ஷி’, ‘வர்ண’ எனக் குறிக்கும் எழுத்துகளால் பஞ்சாங்க (ந்யாச) அமைத்து, பின்னர் தேவேஸ்வரனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 48

तापिच्छच्छविरंकगां प्रियतमां स्वर्णप्रभामंबुजप्रोद्यद्दामभुजां स्ववामभुजयाश्लिष्यन्स्वचित्ताशया । श्लिष्यंतीं स्वयमन्यहस्तविलत्सौवर्णवेत्रश्चिरं पायान्नः सुविशुद्धपीतवसनो नानाविभूषो हरिः ॥ ४८ ॥

தூய பீதாம்பரம் அணிந்து, பலவகை ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஸ்ரீஹரி நீண்ட காலம் எங்களைப் பாதுகாப்பாராக. அவர் இடது புயத்தால் பிரியமான ஸ்ரீலக்ஷ்மியை அன்புடன் அணைக்கிறார்—அவள் தமால முளைபோல் கருநிறம், பொன்னொளியால் பிரகாசம், தாமரைபோல் அழகு, ஒளிரும் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட புயங்களையுடையவள்; மேலும் அவர் மற்ற கையில் ஒளிரும் பொன் தண்டைத் தாங்குகிறார்.

Verse 49

ध्यात्वैवं प्रजपेल्लक्षं रक्तैः पद्मैर्दशांशतः ॥ ४९ ॥

இவ்வாறு தியானித்து ஒரு லட்சம் மந்திர ஜபம் செய்ய வேண்டும்; ஜபத்தின் பத்திலொரு பங்காக சிவப்பு தாமரைகளை அர்ப்பணித்து பூஜை-ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்.

Verse 50

त्रिमध्वक्तैर्हुनेत्पीठे पूर्वोक्ते पूजयेद्धरिम् । अंगैर्नारदमुख्यैश्च लोकेशैश्च तदायुधैः ॥ ५० ॥

முன்னர் கூறிய பீடத்தில் திரிமது (மூன்று இனிய திரவியங்கள்) கொண்டு ஹோமம் செய்து, பின்னர் ஹரியைப் பூஜிக்க வேண்டும்—அவருடைய அங்கங்களுடன், நாரதர் முதலிய முதன்மை பக்தர்களுடன், மேலும் லோகபாலர்கள் மற்றும் அவரவர் ஆயுதங்களுடன் சேர்த்து.

Verse 51

एवं सिद्धो मनुर्दद्यात्सर्वान्कामांश्च मंत्रिणे । लीलादंडपदाब्जोऽपि जनसंसक्तदोः पदम् ॥ ५१ ॥

இவ்வாறு முழுமையாகச் सिद्धனான அரசன், தன் அமைச்சருக்கு எல்லா நியாயமான விருப்பங்களையும் அளிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் தண்டத்தை விளையாட்டாகத் தாங்கும் தாமரைப் பாதங்கள்கூட, மக்கள்சேவையில் ஈடுபட்ட கரங்களின் ஆதாரத்திலேயே நிலைபெறுகின்றன.

Verse 52

दंडांते वा धरावह्निरधीशाढ्योऽथ लोहितः । मेघश्यामपदं पश्चाद्भगवान् सलिलंसदृक् ॥ ५२ ॥

தண்டத்தின் முனையில் பூமியைத் தாங்கும் அக்னி நிலைகொள்கிறது; அதன் பின் அதிகாரச் செழுமையுடைய செந்நிறம். பின்னர் பகவான் மேக-ஷ்யாம (நீல-ஷ்யாம) நிலையை ஏற்று, அதன்பின் நீர்போன்ற நிறத்தில் தோன்றுகிறார்.

Verse 53

विष्णो इत्युक्त्वा ठद्वयं स्यादेकोनत्रिंशदर्णवान् । नारदोऽस्य मुनिश्छंदोऽनुष्टुप् च देवता मनोः ॥ ५३ ॥

“விஷ்ணோ” என்று உச்சரித்து, பின்னர் ‘஠’ என்ற இரட்டையெழுத்தை இருமுறை சேர்க்க வேண்டும்; இவ்வாறு மந்திரம் இருபத்தொன்பது எழுத்துகளைக் கொண்டதாகும். இம்மந்திரத்தின் ரிஷி நாரதர், சந்தஸ் அனுஷ்டுப், தேவதை மனு.

Verse 54

लीलादंडहरिः प्रोक्तो मन्वब्धधियुगवह्निभिः । वेदैः पंचां गकं भागैर्मंत्रवर्णोत्थितैः क्रमात् ॥ ५४ ॥

மந்திர எழுத்துகளிலிருந்து முறையே எழும் கூறுகளால், வேதங்களின் ஆதாரமான பஞ்சாங்க (ஐந்து பகுப்பு) மற்றும் மன்வந்தர, சமுத்திரம், தி (புத்தி), யுகம், அக்னி எனும் எண்ணச்சுட்டிகளின் வரிசைப்படி “லீலாதண்டஹரி” என்ற நாமம் அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 55

संमोहयंश्च निजवामकरस्थलीलादंडेन गोपयुवतीः परसुंदरीश्च । दिश्यन्निजप्रियसखांसगंदक्षहस्तो देवश्रियं निहतकंस उरुक्रमो नः ॥ ५५ ॥

இடக்கையின் உள்ளங்கையில் தங்கிய லீலாதண்டத்தால் கோபியரையும் பரம அழகியரையும் மயக்கி, பிரிய சఖர்களின் கன்னப்பகுதியில் வலக்கையை வைத்து தெய்வீகச் செல்வத்தை அருளும்—கம்சனை வதைத்த உருக்ரமன் எமக்கு அருள் புரிவானாக.

Verse 56

लक्षं जपो दशांशेन जुहुयात्तिलतण्डुलैः । त्रिमध्वक्तैस्ततोऽभ्यर्चेदंगं दिक्पालहेतिभिः ॥ ५६ ॥

ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்திலொன்றாக எள்ளும் அரிசித்தானியமும் கொண்டு அக்னியில் ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும். அதன் பின் திரிமதுவால் அபிஷேகம் செய்து, திக்பாலர்களும் அவர்களின் ஆயுதங்களும் உடன் மந்திர அங்கங்களை வழிபட வேண்டும்.

Verse 57

लीलादंड हरिं यो वै भजते नित्यमादरात् । स सर्वैः पूज्यते लोकैस्तस्य गेहे स्थिरा रमा ॥ ५७ ॥

லீலாதண்டம் தாங்கிய ஹரியை யார் தினமும் பக்தியுடன் வழிபடுகிறாரோ, அவர் எல்லோராலும் போற்றப்படுவார்; அவருடைய இல்லத்தில் ரமா (லக்ஷ்மி) நிலைத்திருப்பாள்.

Verse 58

सद्यारूढा स्मृतिस्तोयं केशवाढ्यधरायुगम् । भयाग्निवल्लभामंत्रः सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ५८ ॥

உடனே எழும் ஸ்மிருதி அதின் ‘நீர்’; கேசவ நாமம் நிறைந்த அதன் உதடுகளின் இரட்டையம். ‘பயாக்னி-வல்லபா’ எனும் ஏழெழுத்து மந்திரம் எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும்.

Verse 59

ऋषिः स्यान्नारदश्छंदो उष्णिग्गोवल्लमस्य तु । देवतापूर्ववच्चक्रैः पञ्चांगानि तु कल्पयेत् ॥ ५९ ॥

கோவல்லம மந்திரத்தின் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் உஷ்ணிக். தேவதை முன் கூறியதுபோலவே; சக்கரங்களுடன் இதன் பஞ்சாங்கங்களையும் அமைக்க வேண்டும்.

Verse 60

ध्येयो हरिः सकपिलागणमध्यसंस्थस्ता आह्वयन्दधद्दक्षिणदोस्थवेणुम् । पाशं सयष्टिमपरत्र पयोदनीलः पीताम्बराहिरिपुपिच्छकृतावतंसः ॥ ६० ॥

ஹரியைத் தியானிக்க வேண்டும்—கபிலரும் அவரது பரிவாரமும் நடுவே நின்று, அழைத்து, வலக்கையில் வேணுவைத் தாங்கி. மற்ற கையில் தண்டத்துடன் பாசம் ஏந்தி; மழைமேக நிறம், பீதாம்பரம் அணிந்து, சிகையில் மயிலிறகுக் கிரீட அலங்காரம் கொண்டவர்.

Verse 61

सप्तलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्ततः । गोदुग्धैः पूजयेत्पीठे स्यादंगैः प्रथमावृतिः ॥ ६१ ॥

மந்திரத்தை ஏழு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒன்று அளவு ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் கோபாலனின் பசு பால் கொண்டு பீடத்தில் பூஜை செய்ய வேண்டும். இவ்வங்கக் கிரியைகளால் முதல் ஆவிருத்தி நிறைவேறும்.

Verse 62

सुवर्णपिंगलां गौरपिंगलां रक्तपिंगलाम् । गुडपिंगां बभ्रुवर्णां चोत्तमां कपिलां तथा ॥ ६२ ॥

பொன்னிறப் பிங்கலம், வெளிர் பிங்கலம், சிவப்பு பிங்கலம்; வெல்லம் போன்ற பிங்கலம், பழுப்பு நிறம், உத்தமம், மேலும் கபிலா—இவை கூறப்பட்ட வகைகள்.

Verse 63

चतुष्कपिङ्गलां पीतपिङ्गलां चोत्तमां शुभाम् । गोगणाष्टकमभ्यर्च्य लोकेशानुयुधैर्युतान् ॥ ६३ ॥

நான்கு பிங்கலப் பசுக்கள், பீத-பிங்கலப் பசுக்கள், மேலும் உத்தமமும் சுபமுமான பசுக்கள்—இவ்வாறு எட்டு புனிதக் கோமாதாக்களை (கோகண-அஷ்டகம்) விதிப்படி அர்ச்சித்து, பின்னர் தம் தம் துணை வீரர்களுடன் கூடிய லோகபாலர்களாகிய லோகேசர்களை வழிபட வேண்டும்।

Verse 64

संपूज्यैवं मनौ सिद्धे कुर्यात्काम्यानि मंत्रवित् । अष्टोत्तरसहस्रं यः पयोभिर्दिनशो हुनेत् ॥ ६४ ॥

இவ்வாறு முறையாகப் பூஜித்து, மந்திரம் சித்தி பெற்றபின் மந்திரவித்தகர் விரும்பிய பயனுக்காக காம்ய கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும். யார் தினந்தோறும் பாலால் ஆயிரத்து எட்டு ஆஹுதிகளை ஹோமத்தில் செலுத்துகிறாரோ, அவர் இஷ்டப் பயனை அடைவார்।

Verse 65

पक्षात्सगोगणो मुक्तो दशार्णे चाप्ययं विधिः । तारो हृद्भगवान् ङेंतः श्रीगोविंदस्तथा भवेत् ॥ ६५ ॥

‘பக்ஷ’ அமைப்பிலிருந்து கோகணக் குழுமம் விடுவிக்கப்படும்போது, இதே விதி தசார்ண (பத்தெழுத்து) வடிவத்திலும் பொருந்தும். ‘தார’ எழுத்தை இதயத்தில் பகவானாக நியாசித்து, இறுதியில் அனுஸ்வார (நாசிக்ய ஒலி) சேர்த்தால்—அது ஸ்ரீகோவிந்தரின் வணக்கத்தக்க மந்திரமாகிறது।

Verse 66

द्वादशार्णो मनुः प्रोक्तो नारदोऽस्य मुनिर्मतः । छंदः प्रोक्तं च गायत्री श्रीगोविन्दोऽस्य देवता । चन्द्राक्षियुगभूतार्णैः सर्वैः पंचांगकल्पनम् ॥ ६६ ॥

இந்த மந்திரம் பன்னிரண்டு எழுத்துகளுடைய (த்வாதசார்ண) மனுவென கூறப்படுகிறது; இதன் ரிஷி நாரதர் என மதிக்கப்படுகிறார். இதன் சந்தஸ் காயத்ரி; இதன் தேவதை ஸ்ரீகோவிந்தர். சந்திர, அக்ஷி, யுக, பூத எனும் கணக்கீட்டின்படி எல்லா எழுத்துகளாலும் பஞ்சாங்க-கல்பனை (ஐந்து அங்க அமைப்பு) செய்ய வேண்டும்।

Verse 67

ध्यायेत्कल्पद्रुमूलाश्रितमणिविलसद्दिव्यसिंहासनस्थं मेघश्यामं पिशंगांशुकमतिसुभगं शंखरेत्रे कराभ्याम् ॥ ६७ ॥

கற்பதருவின் வேர்களின் அடியில் அமைந்த மணிவிளங்கும் தெய்வீக சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருக்கும், மேகநிறம் கொண்ட, மிக அழகிய, பிசங்க (மஞ்சள்-பழுப்பு) ஆடை அணிந்த, இரு கரங்களில் சங்கும் சக்கரமும் தாங்கிய இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 68

बिभ्राणं गोसहस्रैर्वृतममरपतिं प्रौढहस्तैककुंभप्रश्चोतत्सौधधारास्नपितमभिनवांभोजपत्राभनेत्रम् ॥ ६८ ॥

அவன் தேவர்களின் அதிபதியைத் தரிசித்தான்—ஆயிரக்கணக்கான பசுக்களால் சூழப்பட்டவர்; உயர்ந்த மாளிகையிலிருந்து பொழியும் நீர்தாரைகளால் அபிஷேகமடைந்தவர், வலிமையான கை ஒரே குடத்தைச் சாய்த்து நீரை ஊற்றியது; அவரின் கண்கள் புதிதாய் மலர்ந்த தாமரை இதழ்களைப் போன்றவை।

Verse 69

रविलक्षं जपेन्मंत्रं दुग्धैर्हुत्वा दशांशतः । यजेच्च पूर्ववद्गोष्ठस्थितं वा प्रतिमादिषु ॥ ६९ ॥

மந்திரத்தை ஒரு லட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒரு பங்கு அளவு பாலால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும். அதன் பின் முன் கூறிய விதிப்படி வழிபட வேண்டும்—கோஷ்டத்தில் (கோசாலையில்) நிறுவப்பட்ட தெய்வத்தையோ, அல்லது பிரதிமை முதலிய பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட வடிவங்களையோ।

Verse 70

पूर्वोक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्य यजेत्कृष्णं गुरुपूजनपूर्वकम् ॥ ७० ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில் அடிப்படையிலிருந்தே மூர்த்தியை மனத்தில் நிறுவி சங்கல்பம் செய்ய வேண்டும்; பின்னர் அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆவாஹனம் செய்து, குருபூஜையால் தொடங்கி அவரை வழிபட வேண்டும்।

Verse 71

रुक्मिणीं सत्यभामां च पार्श्वयोरिंद्रमग्रतः । पृष्ठतः सुरभिं चेष्ट्वा केसरेष्वंगपूजनम् ॥ ७१ ॥

இரு பக்கங்களிலும் ருக்மிணி, சத்யபாமாவை நிறுவி, முன்னிலையில் இந்திரனை வைத்து, பின்னால் சுரபியையும் அமைக்க வேண்டும். பின்னர் குங்குமப்பூ (கேசரம்) நார்களால் அங்கபூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 72

कालिं द्याद्या महिष्योऽष्टौ वसुपत्रेषु संस्थिताः । पीठकोणेषु बद्ध्वादिकिंकणीं च तथा पुनः ॥ ७२ ॥

காளியை நிறுவ வேண்டும்; பின்னர் வசுக்களின் தாமரை இதழ்களில் அமைந்துள்ள எட்டு மகிஷிகளை (எருமை-பசுக்கள்) நியாசம் செய்ய வேண்டும். மேலும் பீடத்தின் மூலைகளில் சிறு கிங்கிணிகள் (மணிகள்) கட்டி, மீண்டும் அடுத்த கட்டச் செயலைத் தொடர வேண்டும்।

Verse 73

दामानि पृष्ठयोर्वेणुं पुरः श्रीवत्सकौस्तुभौ । अग्रतो वनमासादिर्दिक्ष्वष्टसु तथा स्थिताः ॥ ७३ ॥

பகவானின் முதுகில் மாலைகள் தொங்குகின்றன; அங்கேயே வேணுவும் அமைந்துள்ளது. முன்னிலையில் ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னமும் கௌஸ்துப மணியும் ஒளிர்கின்றன; மேலும் முன்புறத்தில் வனமாலை முதலிய ஆபரணங்கள் எட்டு திசைகளிலும் ஒழுங்காக அமைந்துள்ளன என்று தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 74

पांचजन्यं गदा चक्रं वसुदेवश्च देवकी । नंदगोपो यशोदा च सगोगोपालगोपिकाः ॥ ७४ ॥

பாஞ்சஜன்ய சங்கம், கதையும் சக்கரமும்; மேலும் வசுதேவர், தேவகி; நந்தகோபர், யசோதா—பசுக்கள், கோபாலர்கள், கோபிகைகள் உடன்—இவை அனைத்தும் ஆண்டவனின் தெய்வீக பரிவாரமாக நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

Verse 75

इंद्राद्याश्च स्थिता बाह्ये वज्राद्याश्च ततः परम् । कुमुदः कुमुदाक्षश्च पुंडरीकोऽथ वामनः ॥ ७५ ॥

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் வெளிப்புறத்தில் நிலைபெற்றுள்ளனர்; அவர்களுக்கு அப்பால் வஜ்ரம் முதலிய (ஆயுதத் தெய்வங்கள்) உள்ளன. அதன் பின் குமுதன், குமுதாக்ஷன், புண்டரீகன், பின்னர் வாமனன் என்று தியானிக்கப்படுகிறது.

Verse 76

शंकुकर्णः सर्वनेत्रः सुमुखः सुप्रतिष्टितः । विष्वक्सेनश्च संपूज्यः स्वात्मा चार्च्यस्ततः परम् ॥ ७६ ॥

சங்குகர்ணன், சர்வநேத்ரன், சுமுகன், சுப்ரதிஷ்டிதன் மற்றும் விஷ்வக்சேனன்—இவர்களை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்; அதன் பின் உச்சமாகத் தன் ஆத்மஸ்வரூபத்தையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 77

एककालं त्रिकालं वा यो गोविंदं यजेन्नरः । स चिरायुर्निरातंको धनधान्यपतिर्भवेत् ॥ ७७ ॥

ஒரு வேளையோ மூன்று வேளையோ கோவிந்தனை வழிபடும் மனிதன் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவான்; நோய்-துன்பமின்றி இருந்து, செல்வமும் தானியமும் உடைய தலைவனாக விளங்குவான்.

Verse 78

स्मृतिः सद्यान्विता चक्री दक्षकर्णयुतोधरा । नाथाय हृदयांतोऽयं वसुवर्णो महामनुः ॥ ७८ ॥

ஸ்ம்ருதி உடனே செயல்படுவது; அது சக்கரதாரிணி, திறமையான ‘வலது-காது’ உடையது, தாங்கும் சக்தி கொண்டது. ‘வசுவர்ண’ எனும் இந்த மகாமனு உள்ளத்தில் நாதனுக்கு அர்ப்பணித்தவன்.

Verse 79

मुनिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदः कृष्णोऽस्य देवता । वर्णद्वंद्वैश्च सर्वेण पंचांगान्यस्य कल्पयेत् ॥ ७९ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன். மேலும் எல்லா வர்ண-த்வந்த்வங்களாலும் இதன் பஞ்சாங்கம் (ஐந்து அங்கங்கள்) நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

Verse 80

पंचवर्षमतिलोलमंगणे धावमानमतिचंचलेक्षणम् । किंकिणीवलयहारनूपुरै रंजितं नमत गोपबालकम् ॥ ८० ॥

முற்றத்தில் சுமார் ஐந்து வயதான மிகச் சுறுசுறுப்பான கோபாலன் ஓடிக்கொண்டிருப்பான்; அவன் கண்கள் குறும்புடன் துள்ளும். மணி, வளையல், மாலை, நுப்புரத்தின் ஒலியால் அனைவரையும் மகிழ்விப்பவனாகிய அந்த கோபபாலனை வணங்குங்கள்.

Verse 81

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षं मंत्री दशांशतः । ब्रह्मवृक्षसमिद्भिश्च जुहुयात्पायसेन वा ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு தியானித்து மந்திரசாதகர் எட்டு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அதன் பத்திலொரு பங்காக, பிரஹ்மவிருட்ச சமித்துகளால் அல்லது பாயசத்தால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 82

प्रागुक्ते वैष्णवे पीठे मूर्तिं संकल्प्य मूलतः । तत्रावाह्यार्चयेत्कृष्णं मंत्री वै स्थिरमानसः ॥ ८२ ॥

முன்னர் கூறிய வைஷ்ணவ பீடத்தில், அடிப்படையிலிருந்தே மூர்த்தியை மனத்தில் சங்கல்பித்து, நிலைத்த மனமுடைய மந்திரஞானி அங்கே ஸ்ரீகிருஷ்ணனை ஆவாஹனம் செய்து ஆராதிக்க வேண்டும்.

Verse 83

केसरेषु चतुर्दिक्षु विदिक्ष्वंगानि पूजयेत् । वासुदेवं बलं दिक्षु प्रद्युम्नमनिरुद्धकम् ॥ ८३ ॥

பூஜா-யந்திரத்தின் தாமரை இதழ்களின் நான்கு திசைகளிலும் இடைத்திசைகளிலும் அங்கங்களை வழிபட வேண்டும். திசைகளில் வாசுதேவன், பலன்; அதுபோல் பிரத்யும்னன், அனிருத்தன் ஆகியோரை நிறுவ வேண்டும்.

Verse 84

विदिक्षु रुक्मिणीसत्यभामे वै लक्ष्यणर्क्षजे । लोकेशान्सायुधान्बाह्ये एवं सिद्धो भवेन्मनुः ॥ ८४ ॥

இடைத்திசைகளில் ருக்மிணி, சத்தியபாமா, மேலும் லக்ஷணா, அர்க்ஷஜா ஆகியோரை நிறுவ வேண்டும். வெளிப்புற வட்டத்தில் ஆயுதம் தாங்கிய லோகேஷர்கள் (லோகபாலர்கள்) அமைக்கப்பட வேண்டும்; இவ்வாறு சாதகர் சித்தி பெறுவான்.

Verse 85

तारः श्रीभुवनाकामो ङेंतं श्रीकृष्णमीरयेत् । श्रीगोविंदं ततः प्रोच्य गोपीजनपदं ततः ॥ ८५ ॥

முதலில் தாரக அక్షரத்தை உச்சரித்து, பின்னர் ‘ஸ்ரீபுவனகாம’ என்று சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ‘ஸ்ரீகிருஷ்ண’ என்று, அடுத்து ‘ஸ்ரீகோவிந்த’ என்று, இறுதியில் ‘கோபீ-ஜனபத’ என்று உரைக்க வேண்டும்.

Verse 86

वल्लभाय ततः पद्मात्रयं तत्वाक्षरो मनुः । मुन्यादिकं च पूर्वोक्तं सिद्धगोपालकं स्मरेत् ॥ ८६ ॥

பின்னர் வல்லபனுக்காக தாமரைத் திரயத்தைத் தியானித்து, ‘தத்த்வ’ அక్షரமயமான மந்திர-மனுவை ஜபிக்க வேண்டும். முன் கூறிய முனிவர்கள் முதலியோரையும் நினைந்து, பக்தியுடன் சித்த-கோபாலனை ஸ்மரிக்க வேண்டும்.

Verse 87

माधवीमंडपासीनौ गरुडेनाभिपालितौ । दिव्यक्रीडासु निरतौ रामकृष्णौ स्मरन् जपेत् ॥ ८७ ॥

மாதவி கொடிகள் சூழ்ந்த மண்டபத்தில் அமர்ந்தும், கருடனால் காக்கப்பட்டும், தெய்வீக விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டும் இருக்கும் ராம-கிருஷ்ணரை நினைத்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 88

पूजनं पूर्ववच्चास्य कर्तव्यं वैष्णवोत्तमैः । चक्री मुनिस्वरोपेतः सर्गी चैकाक्षरो मनुः ॥ ८८ ॥

முன்னர் கூறிய முறையின்படியே உயர்ந்த வைஷ்ணவர்கள் இவருடைய பூஜையைச் செய்ய வேண்டும். குறி சக்கரம்; ஒலி முனிவரின் ஸ்வரத்துடன்; ‘ஸர்கீ’ தியானிக்கப்பட வேண்டும்; மந்திரம் ஏகாட்சரி.

Verse 89

कृष्णेति द्व्यक्षरः प्रोक्तः कामादिः स्यात्त्रिवर्णकः । सैव ङेंतो युगार्णः स्यात्कृष्णाय नम इत्यपि ॥ ८९ ॥

‘கிருஷ்ண’ என்பது இரட்சர நாமம் எனக் கூறப்பட்டது. ‘காம’ முதலான பீஜம் மூன்று வர்ணங்களுடையது. அதே தத்திவாசக (ஙே-அந்த) முடிவுடன் ‘கிருஷ்ணாய நமः’ எனும் இருபத மந்திரமாகவும் ஆகும்.

Verse 90

पंचाक्षरश्च कृष्णाय कामरुद्धस्तथा परः । गोपालायाग्निजायांतो रसवर्णः प्रकीर्तितः ॥ ९० ॥

‘கிருஷ்ணாய’ என்பது பஞ்சாட்சர மந்திரம். காமத்தை அடக்கும் மற்றொரு மந்திரம் பரமம் எனச் சொல்லப்படுகிறது. மேலும் ‘கோபாலாய’ உடன் சேர்ந்து ‘அக்னிஜாயாந்த’ என முடிவுறும் சூத்திரம் ‘ரஸவர்ணம்’ எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 91

कामः कृष्णपदं ङेंतं वह्निजायांतकः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ सप्तार्णः सर्वसिद्धिदः ॥ ९१ ॥

‘காம’ பீஜம் ‘கிருஷ்ண’ பதத்தின் ஙே-அந்த வடிவம். பரம ஒலி ‘வஹ்னிஜாயாந்தக’. ‘கிருஷ்ண’ மற்றும் ‘கோவிந்த’—இவ்விரண்டும் ஙே-அந்தமாக இணைந்தால் சப்தார்ண மந்திரம்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அருளும்.

Verse 92

श्रीशक्तिकामाः कृष्णाय कामः सप्ताक्षरः परः । कृष्णगोविंदकौ ङेंतौ हृदंतोऽन्यो नवाक्षरः ॥ ९२ ॥

ஸ்ரீ, சக்தி, காமம் ஆகியவற்றை விரும்புவோர்க்கு பரம சப்தாட்சர மந்திரம்—‘கிருஷ்ணாய காமः’. மேலும் ‘ஙேம்’ பீஜம் முன்வைத்து, ‘கிருஷ்ண’ ‘கோவிந்த’ ஙே-அந்தமாக இருந்து, இறுதியில் ‘ஹ்ருத்’ முடிவுறுவது மற்றொரு நவாட்சர மந்திரம்.

Verse 93

ङेंतौ च कृष्णगोविंदौ तथा कामः पुटः परः । कामः शार्ङ्गी धरासंस्थो मन्विंद्वाढ्यश्च मन्मथः ॥ ९३ ॥

அவர் ‘ஙேந்தௌ’ எனவும் புகழப்படுகிறார்; அவரே கிருஷ்ணன், கோவிந்தன்; அதுபோல காமன், புடன், பரன் என்றும் அழைக்கப்படுகிறார். அவர் சார்ங்க வில்லேந்தி, பூமியில் நிலைபெற்று, மன்விந்த்வாட்யன், மன்மதன் ஆவார்.

Verse 94

श्यामलांगाय हृदयं दशार्णः सर्वसिद्धिदः । बालांते वपुषे कृष्णायाग्निजायांतिमोऽपरः ॥ ९४ ॥

கருநிற அங்கங்களுடைய இறைவனுக்கான ஹ்ருதய மந்திரம் தசார்ண (பத்தெழுத்து) மந்திரம்; அது எல்லாச் சித்திகளையும் அளிக்கும். பாலரூபத்தின் முடிவில் அக்னியின் மகள் ‘கிருஷ்ணா’விற்கான இறுதி கூடுதல் மந்திரம் கூறப்படுகிறது.

Verse 95

द्विठांते बालवपुषे कामः कृष्णाय संवदेत् । ततो ध्यायन्स्वहृदये गोपीजनमनोहरम् ॥ ९५ ॥

இருவகை விதியின் முடிவில் காமன் (உபாசகர்) பாலரூப கிருஷ்ணனை உரைத்தழைக்க வேண்டும். பின்னர் தன் இதயத்தில் தியானித்து, கோபியரின் மனதை கவரும் இறைவனை நினைக்க வேண்டும்.

Verse 96

श्रीवृन्दाविपिनप्रतोलिषु नमत्संफुल्लवल्लीततिष्वंतर्जालविघट्टैनः सुरभिणा वातेन संसेविते । कालिंदीपुलिने विहारिणमथो राधैकजीवातुकं वंदे नन्दकिशोरमिंदुवदनं स्निग्धांबुदाडंबरम् ॥ ९६ ॥

திருவ்ரிந்தா வனப் பாதைகளில் முழுமையாக மலர்ந்த கொடிகளின் வரிசைகளின் உள்ளிணைப்பை அசைக்கும் நறுமணக் காற்றால் சேவிக்கப்படுபவன்; காலிந்தி கரையில் விளையாடுபவன்; ராதையே உயிரெனக் கொண்டவன்—நிலவுமுகம், நனைந்த மழைமேகப் பொலிவுடைய நந்தகிஷோரனை நான் வணங்குகிறேன்.

Verse 97

पूर्वाक्तवर्त्मना पूजा ज्ञेया ह्येषां मुनीश्वर । देवकीसुतवर्णांते गोविंदपदमुच्चरेत् ॥ ९७ ॥

முனிவரே, இவர்களின் பூஜை முன் கூறிய முறையின்படியே அறியப்பட வேண்டும். ‘தேவகீசுத’ என்ற நாம உச்சாரணத்தின் முடிவில் ‘கோவிந்த’ என்ற பதத்தைச் சொல்ல வேண்டும்.

Verse 98

वासुदेवपदं प्रोच्य संबृद्ध्यंतं जगत्पतिंम् । देहि मे तनयं पश्चात्कृष्ण त्वामहमीरयेत् ॥ ९८ ॥

வாசுதேவனின் புனித நாமத்தை உச்சரித்து, உலகநாதன் எல்லாம் வளரச் செய்பவனைத் துதிக்கிறேன். ஓ கிருஷ்ணா, எனக்கு ஒரு மகனை அருள்வாயாக; பின்னர் நான் உம்மை கீர்த்தித்து போற்றுவேன்.

Verse 99

शरणं गत इत्यंतो मन्त्रो द्वात्रिंशदक्षरः । नारदोऽस्य मुनिश्छंदो गायत्री चाप्यनुष्टुभम् । देवः सुतप्रदः कृष्णः पादैः सर्वेण चांगकम् ॥ ९९ ॥

“சரணம் கத” என்று முடியும் இந்த மந்திரம் முப்பத்திரண்டு எழுத்துகளுடையது. இதன் ரிஷி நாரத முனிவர்; சந்தஸ் காயத்ரீ மற்றும் அனுஷ்டுப். இதன் அதிதேவதை புத்திரம் அருளும் ஸ்ரீகிருஷ்ணன்; இதன் எல்லாப் பாதங்களும் சேர்ந்து இதன் அங்கங்களாகும்.

Verse 100

विजयेन युतो रथस्थितः प्रसमानीय समुद्रमध्यतः । प्रददत्तनयान् द्विजन्मने स्मरणीयो वसुदेवनन्दनः ॥ १०० ॥

வெற்றியுடன் ரதத்தில் அமர்ந்த வாசுதேவனந்தன்—என்றும் நினைவிற்குரியவன்—கடலின் நடுவிலிருந்து (அவர்களை) பாதுகாப்பாகக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பிராமணனுக்கு நல்வழிகாட்டுதலை அருளினான்.

Verse 101

लक्षं जपोऽयुतं होमस्तलैर्मधुरसंप्लुतैः । अर्चा पूर्वोदिते पीठे अंगलोकेश्वरायुधैः ॥ १०१ ॥

இனிய திரவியங்களில் நனைந்த ஸ்ருவங்களால் ஒரு லட்சம் ஜபமும் பத்தாயிரம் ஹோமமும் செய்ய வேண்டும். முன் கூறிய பீடத்தில் அங்கதேவர்கள், திசைலோகேஸ்வரர்கள் (லோகபாலர்கள்) மற்றும் தெய்வ ஆயுதங்களுடன் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 102

एवं सिद्धे मनौ मंत्री वंध्यायामपि पुत्रवान् । तारो माया ततः सांतसेंदुष्वांतश्च सर्ववान् ॥ १०२ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धி அடைந்தால் சாதகன் மந்திர ஐஸ்வர்யம் பெறுவான்; பிள்ளையில்லாத பெண்ணிடமிருந்தும் அவன் மகனைப் பெறுவான். பின்னர் ‘தாரா’, ‘மாயா’ எனும் சக்திகள், அதன் பின் ‘சாந்த’, ‘செந்துஷ்வாந்த’ முதலிய सिद्धிகள் கிடைத்து, இறுதியில் எல்லாச் சிறப்புகளும் உடையவனாகிறான்.

Verse 103

सोऽहं वह्निप्रियांतोऽयं मंत्रो वस्वक्षरः परः । पंचब्रह्मात्मकस्यास्य मंत्रस्य मुनि सत्तमः ॥ १०३ ॥

‘ஸோ’ஹம்’ எனத் தொடங்கி ‘வஹ்நிப்ரியா’ என முடியும் இப் பரம மந்திரம் எட்டெழுத்துடையது. பஞ்சப்ரஹ்மாத்மகமான இம்மந்திரத்தின் ரிஷி முநிசிறந்தவர்.

Verse 104

ऋषिर्ब्रह्मा च परमा गायत्रीछंद ईरितम् । परंज्योतिः परं ब्रह्म देवता परिकीर्तितम् ॥ १०४ ॥

இம்மந்திரத்தின் ரிஷி பிரஹ்மா எனக் கூறப்படுகிறார்; பரமச் சந்தம் காயத்ரீ என அறிவிக்கப்படுகிறது. தேவதையாக பரஞ்சோதி—பரப்ரஹ்மம்—என்று போற்றப்படுகிறது.

Verse 105

प्रणवो बीजमाख्यातं स्वाहा शक्तिरुदाहृता । स्वाहेति हृदयं प्रोक्तं सोऽहं वेति शिरो मतम् ॥ १०५ ॥

ப்ரணவமான ‘ஓம்’ பீஜம் என அறிவிக்கப்பட்டது; ‘ஸ்வாஹா’ சக்தி என உரைக்கப்பட்டது. ‘ஸ்வாஹா’ இதயம்; ‘ஸோ’ஹம்’ சிரஸ் எனக் கருதப்படுகிறது.

Verse 106

हंसश्चेति शिखा प्रोक्ता हृल्लेखा कवचं स्मृतम् । प्रणवो नेत्रमाख्यातमस्त्रं हरिहरेति च ॥ १०६ ॥

‘ஹம்ஸः’ சிகை என அறிவிக்கப்பட்டது; ‘ஹ்ருல்லேகா’ கவசம் என நினைக்கப்படுகிறது. ப்ரணவ ‘ஓம்’ நேத்ர-ரட்சை; ‘ஹரி-ஹர’ அஸ்திர மந்திரமும் ஆகும்.

Verse 107

स ब्रह्मा स शिवो विप्र स हरिः सैव देवराट् । स सर्वरूपः सर्वाख्यः सोऽक्षरः परमः स्वराट् ॥ १०७ ॥

ஓ விப்ரரே! அவரே பிரஹ்மா, அவரே சிவன், அவரே ஹரி; அவரே தேவர்களின் அரசன். அவரே எல்லா ரூபங்களும், எல்லா நாமங்களும்; அவரே அழிவிலான்—பரம சுவராட் ஆண்டவன்.

Verse 108

एवं ध्यात्वा जपेदष्टलक्षहोमो दशांशतः । पूजाप्रणवपीठेऽस्य सांगावरणकैर्मता ॥ १०८ ॥

இவ்வாறு தியானித்து எட்டு லட்சம் ஜபம் செய்ய வேண்டும்; அதன் பத்திலொரு பங்கு ஹோமம் செய்ய வேண்டும். இம்மந்திர-தேவதைக்கு பிரணவ-பீடத்தில் (ஓம்-பீடம்), ஷடங்கங்களும் ஆவரணத் தேவதைகளும் உடன் பூஜை விதிக்கப்பட்டது.

Verse 109

एवं सिद्धे मनौ ज्ञानं साधकेंद्रस्य नारद । जायते तत्त्वमस्यादिवाक्योक्तं निर्विकल्पकम् ॥ १०९ ॥

நாரதா, இவ்வாறு மனம் சித்தியடைந்தபோது, சாதகர்களில் சிறந்தவருக்கு ‘தத்த்வமசி’ முதலிய மகாவாக்கியங்கள் போதித்த நிர்விகல்ப ஞானம் உதயமாகிறது.

Verse 110

कामो ङेंतो हृषीकेशो हृदयांतो गजाक्षरः । ऋषिर्ब्रह्मास्य गायत्री छंदो गायत्रमीरितम् ॥ ११० ॥

இதன் தொடக்கம் (பீஜம்) ‘காம’, முடிவு ‘ஹ்ருஷீகேச’; இதயத்தில் ‘கஜ’ எழுத்து நிலைத்துள்ளது. இம்மந்திரத்தின் ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரி எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 111

देवता तु हृषीकेशो विनियोगोऽखिलाप्तये । कामो बीजं तथायेति शक्तिरस्य ह्युदाहृता ॥ १११ ॥

தேவதை ஹ்ருஷீகேசன்; வினியோகம் அனைத்துப் பயன்களையும் அடைவதற்காக. ‘காம’ பீஜம்; ‘ததா’ சக்தி என உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 112

बीजेनैव षडंगानि कृत्वा ध्यानं समाचरेत् । पुरुषोत्तममंत्रोक्तं सर्वं वास्य प्रकीर्तितम् ॥ ११२ ॥

பீஜ எழுத்தினாலேயே ஷடங்க (ந்யாசம் முதலியவை) செய்து, பின்னர் முறையாக தியானம் செய்ய வேண்டும். இவை அனைத்தும் புருஷோத்தம மந்திரத்தில் கூறிய விதிப்படி அறிவிக்கப்பட்டவை.

Verse 113

लक्षं जपोऽयुतं होमो घृतेनैव प्रकीर्तितः । तर्पणं सर्वकामाप्त्यै प्रोक्तं संमोहिनीसुमैः ॥ ११३ ॥

ஒரு இலட்சம் ஜபம் விதிக்கப்பட்டது; பத்தாயிரம் ஆஹுதிகளுடன் ஹோமமும் நெய்யாலேயே செய்யப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது. மேலும் சம்மோஹினீ மலர்களால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறத் தர்ப்பணம் சொல்லப்பட்டது.

Verse 114

श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंकस्तथा । त्रैलोक्यमोहनः शब्दो नमोंऽतो मनुरीरितः ॥ ११४ ॥

‘ஸ்ரீ’ பீஜம் சக்தியை ஆவாஹனம் செய்கிறது; அதே பீஜத்தால் ஷடங்க (மந்திர-உடல்)வும் அமைக்கப்படுகிறது. பின்னர் மூவுலகையும் மயக்கும் சொல்லை ‘நமः’ இறுதியுடன் மந்திரமாக உரைத்தார்.

Verse 115

ऋषिर्ब्रह्मा च गायत्री छन्दः श्रीधरदेवता । श्रीबीजं शक्तिरापेति बीजेनैव षडंगकम् ॥ ११५ ॥

இந்த (மந்திர/விதி)க்கு ரிஷி பிரம்மா; சந்தஸ் காயத்ரி; தேவதை ஸ்ரீதரன் (விஷ்ணு). சக்தி ‘ஸ்ரீ’ பீஜம்; அதே பீஜத்தால் ஷடங்கமும் நிறுவப்படுகிறது.

Verse 116

पुरुषोत्तमवद्ध्यानपूजादिकमिहोदितः । लक्षं जपस्तथा होम आज्येनैव दशांशतः ॥ ११६ ॥

இங்கே புருஷோத்தமனை வழிபடும் முறையைப் போல தியானம், பூஜை முதலியவை கூறப்பட்டுள்ளன. ஒரு இலட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்திலொன்றளவு நெய்யால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 117

सुगंधश्वेतपुष्पैस्तु पूजां होमादिकं चरेत् । एवं कृते तु विप्रेन्द्र साक्षात्स्याच्छ्रीधरः स्वयम् ॥ ११७ ॥

மணமிக்க வெண்மலர்களால் பூஜை செய்து, ஹோமம் முதலிய கர்மங்களை நடத்த வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், ஓ பிராமணசிறந்தவரே, ஸ்ரீதரன் தாமே நேரில் வெளிப்படுவார்.

Verse 118

अच्युतानन्तगोविंदपदं ङेंतं नमोंतिमम् । मंत्रोऽस्य शौनकऋषिर्विराट् छंदः प्रकीर्तितम् ॥ ११८ ॥

அச்யுதன், அனந்தன், கோவிந்தன் ஆகியோரின் திருவடிகளில் நிலைபெற்ற இந்த பரம ‘நமோ’ மந்திரம் அறியத்தக்கது. இதன் ரிஷி ஷௌனகர்; சந்தஸ் விராட் எனப் புகழப்படுகிறது.

Verse 119

एषां पराशरव्यासनारदा ऋषयः स्मृताः । विराट् छन्दः समाख्यातं परब्रह्मात्मको हरिः ॥ ११९ ॥

இவற்றிற்குப் பராசரர், வியாசர், நாரதர் ஆகியோர் ரிஷிகளாக நினைக்கப்படுகின்றனர்; சந்தஸ் விராட் என அறிவிக்கப்படுகிறது; பரப்ரஹ்ம ஸ்வரூபமான ஹரியே அதிதேவதை.

Verse 120

देवताबीजशक्ती तु पूर्वोक्ते साधकैर्मते । शंखचक्रधरं देवं चतुर्बाहुं किरीटिनम् ॥ १२० ॥

முன்னர் கூறிய சாதகர்களின் மரபின்படி, தேவதா‑பீஜ‑சக்தியை சங்க‑சக்கரதாரி, நான்கு கரங்களுடன், கிரீடம் தரித்த இறைவனாகத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 121

सर्वैरप्यायुधैर्युक्तं गरुडोपरि संस्थितम् । सनकादिमुनींद्रैस्तु सर्वदेवैरुपासितम् ॥ १२१ ॥

அவர் எல்லா தெய்வ ஆயுதங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, கருடன்மேல் அமர்ந்துள்ளார்; சனக முதலிய முனிவர்தலைவர்களாலும் அனைத்து தேவர்களாலும் வழிபடப்படுகிறார்.

Verse 122

श्रीभूमिसहितं देवमुदयादित्यसन्निभम् । प्रातरुद्यत्सहस्रांशुमंडलोपमकुंडलम् ॥ १२२ ॥

ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) மற்றும் பூமியுடன் கூடிய அந்த இறைவனை வழிபட வேண்டும்; அவர் உதய சூரியனைப் போல ஒளிமிகுந்தவர்; அவரது குண்டலங்கள் காலை நேர ஆயிரக்கதிர் சூரியவட்டத்தை ஒத்தவை.

Verse 123

सर्वलोकस्य रक्षार्थमनन्तं नित्यमेव हि । अभयं वरदं देवं प्रयच्छंतं मुदान्वितम् ॥ १२३ ॥

அனைத்து உலகங்களின் காவலுக்காக நித்தியமான அனந்த தேவனைத் தியானிக்க வேண்டும்; ஆனந்தமிகு ஆண்டவன் அபயமும் வரங்களும் அருள்வான்।

Verse 124

एवं ध्यात्वा र्चयेत्पीठे वैष्णवे सुसमाहितः । आद्यावरणसंगैः स्याच्चक्रशंखगदासिभिः ॥ १२४ ॥

இவ்வாறு தியானித்து முழு ஒருமைப்பாட்டுடன் வைஷ்ணவ பீடத்தில் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்; முதல் ஆவரணத்தில் சக்கரம், சங்கம், கதா, வாள் ஆகிய சின்னங்கள் உடனிருக்கட்டும்।

Verse 125

मुशलाढ्यधनुः पाशांकुशैः प्रोक्तं द्वितीयकम् । सनकादिकशाक्तेयव्यासनारदशौनकैः ॥ १२५ ॥

இரண்டாம் நிலை முஷலம், வில், பாசம், அங்குசம் ஆகியவற்றைத் தாங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது; இதை சனகாதி முனிவர்கள், ஶாக்தேயர், வ்யாசர், நாரதர், ஶௌனகர் உபதேசித்தனர்।

Verse 126

तृतीयं लोकपालैस्तु चतुर्थं परिकीर्तितम् । लक्षं जपो दशांशेन घृतेन हवनं स्मृतम् ॥ १२६ ॥

மூன்றாம் நிலை லோகபாலர்களுடன் செய்யப்படுவதாகவும், நான்காம் நிலையும் அதுபோலவும் கூறப்படுகிறது; ஒரு லட்சம் ஜபம் செய்து, அதன் பத்திலொன்றாக நெய்யால் ஹோமம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 127

एवं सिद्धे मनौ मंत्री प्रयोगानप्युपाचरेत् । श्रीवृक्षमूले देवेशं ध्यायन्वैरोगिणं स्मरन् ॥ १२७ ॥

இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமான பின் சாதகர் அதன் பயன்பாடுகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டும்; ஸ்ரீவிருட்சத்தின் அடியில் தேவேசனைத் தியானித்து, அவரை நோய்நீக்கும் இறைவனாக நினைக்க வேண்டும்।

Verse 128

स्पृष्ट्वा जप्त्वायुतं साध्यं स्मृत्वा वा मनसा द्विज । रोगिणां रोगनिर्मुक्तिं कुर्यान्मंत्री तु मंडलात् ॥ १२८ ॥

ஓ த்விஜனே! நோயாளியைத் தொடந்து விதிப்படி மந்திரத்தை பத்தாயிரம் முறை ஜபிக்கவும்; அல்லது மனத்திலேயே அதை நினைக்கவும்; மண்டலத்தின் உள்ளே இருக்கும் மந்திரசாதகர் நோயாளியை நோயிலிருந்து விடுவிப்பான்.

Verse 129

कन्यार्थी जुहुयाल्लाजैर्बिल्वैश्चापि धनाप्तये । वस्त्रार्थी गन्धकुसुमैरारोग्याय तिलैर्हुनेत् ॥ १२९ ॥

மணமகளை நாடுபவன் லாஜம் (வறுத்த நெல்) கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்; செல்வம் பெற பில்வப் பழங்களையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். ஆடை விரும்புபவன் மணமுள்ள மலர்களால் ஆஹுதி அளிக்க வேண்டும்; ஆரோக்கியத்திற்குத் திலம் கொண்டு ஹோமம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 130

रविवारे जले स्थित्वा नाभिमात्रे जपेत्तु यः । अष्टोत्तरसहस्रं वै स ज्वरं नाशयेद् ध्रुवम् ॥ १३० ॥

ஞாயிற்றுக்கிழமை நீரில் நாபி வரை நின்று ஆயிரத்து எட்டு முறை ஜபம் செய்பவன், நிச்சயமாகக் காய்ச்சலை அழிப்பான்.

Verse 131

विवाहार्थं जपेन्मासं शशिमण्डलमध्यगम् । ध्यात्वा कृष्णं लभेत्कन्यां वांछितां चापि नारद ॥ १३१ ॥

ஓ நாரதா! திருமணத்திற்காக ஒரு மாதம் ஜபம் செய்து, சந்திரமண்டலத்தின் நடுவில் அமர்ந்துள்ள இறைவனைத் தியானிக்க வேண்டும். ஸ்ரீகிருஷ்ணனைத் தியானித்தால் விரும்பிய கன்னி கிடைக்கும்.

Verse 132

वसुदेवपदं प्रोच्य निगडच्छेदशब्दतः । वासुदेवाय वर्मास्त्रे स्वाहांतो मनुरीरितः ॥ १३२ ॥

‘நிகடச்சேத’ (கட்டுகளை அறுப்பவன்) என்ற பொருளிலிருந்து வந்த ‘வசுதேவ’ என்ற சொல்லை உச்சரித்து—‘வாசுதேவாய வர்மாஸ்த்ரே’—என்று ‘ஸ்வாஹா’வால் முடியும் மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுகிறது.

Verse 133

नारदोऽस्य ऋषिश्छन्दो गायत्री कृष्णदेवता । वर्म बीजं शिरः शक्तिरन्यत्सर्वं दशार्णवत् ॥ १३३ ॥

இந்த மந்திரத்தின் ரிஷி நாரதர்; சந்தஸ் காயத்ரீ; தேவதை ஸ்ரீகிருஷ்ணன். பீஜம் ‘வர்ம’; சக்தி ‘சிரः’; மற்ற அனைத்தும் தசார்ண (தசாக்ஷர) மந்திரம்போல அறியப்படுக।

Verse 134

बालः पवनदीर्घैदुयुक्तो झिंटीशयुर्जलम् । अत्रिर्व्यासाय हृदयं मनुरष्टाक्षरोऽवतु ॥ १३४ ॥

பாலரூபப் பரமன், காற்றின் நீண்ட சுவாசத்துடன் இணைந்தவன்; ஜிஹ்ம்டீ-சயனத்தின் நீர்; அத்ரி; வ்யாசர்க்கு அர்ப்பணித்த இதயம்—இந்த அஷ்டாக்ஷர மந்திரம் நம்மை காக்கட்டும்।

Verse 135

ब्राह्मानुष्टुप् मुनिश्छन्दो देवः सत्यवतीसुतः । आद्यं बीजं नमः शक्तिदीर्घाढ्यो नादिनांगकम् ॥ १३५ ॥

இந்த மந்திரத்தின் சந்தஸ் பிராஹ்மானுஷ்டுப்; ரிஷி முனி; தேவதை சத்யவதீ-சுதன் வ்யாசர். பீஜம் ஆதியெழுத்து; ‘நமः’ நீண்ட உயிரொலியுடன் கூடிய சக்தி; அங்கம் நாதத்துடன் தொடர்புடையது।

Verse 136

व्याख्यामुद्रिकया लसत्करतलं सद्योगपीठस्थितं वामे जानुतले दधानमपरं हस्तं सुविद्यानिधिम् । विप्रव्रातवृतं प्रसन्नमनसं पाथोरुहांगद्युतिं पाराशर्यमतीव पुण्यचरितं व्यासं स्मरेत्सिद्धये ॥ १३६ ॥

சித்திக்காக பாராசர்ய வ்யாசரை தியானிக்க வேண்டும்—வ்யாக்யா முத்திரையால் ஒளிரும் கரத்தளமுடையவர், சிறந்த யோகபீடத்தில் அமர்ந்தவர்; இடது முழங்காலின் மேல் மற்ற கையை வைத்திருப்பவர், அது நல்வித்தையின் நிதிபோல் விளங்கும்; பிராமணக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவர், பிரசன்ன மனத்தவர், தாமரையொத்த உடற்காந்தியுடையவர், மிகப் புண்ணியச் சரிதையுடையவர்।

Verse 137

जपेदष्टसहस्राणि पायसैर्होममाचरेत् । पूर्वोक्तपीठे व्यासस्य पूर्वमंगानि पूजयेत् ॥ १३७ ॥

எட்டாயிரம் முறை ஜபம் செய்து, பாயசத்தால் ஹோமம் நடத்த வேண்டும். முன் கூறிய பீடத்தில் முதலில் வ்யாசரின் பூர்வாங்கங்களைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 138

प्राच्यादिषु यजेत्पैलं वैशंपायनजैमिनी । सुमंप्तुं कोणभागेषु श्रीशुकं रोमहर्षणम् ॥ १३८ ॥

கிழக்கு முதலிய திசைகளில் பைலருடன் யஜனம் செய்ய வேண்டும்; வைசம்பாயனன், ஜைமினியுடனும் வழிபட வேண்டும். இடைப்பட்ட மூலைப் பகுதிகளில் சுமந்துவை, அதுபோல ஸ்ரீசுகர் மற்றும் ரோமஹர்ஷணரையும் வணங்க வேண்டும்.

Verse 139

उग्रश्रवसमन्यांश्च मुनीन्सेंद्रादिकाययुधान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री कवित्वं शोभनाः प्रजाः ॥ १३९ ॥

உக்ரச்ரவஸ் முதலிய முனிவர்களையும், இந்திரன் முதலியோர் தலைமையிலான வீரக் கூட்டங்களையும் அவன் தன் பக்கம் ஈர்க்கிறான். இவ்வாறு सिद्ध மந்திரம் பெற்றவனாக வாக்குத் திறன், கவித்துவம், மேலும் சிறந்த மக்களையும் பெறுகிறான்.

Verse 140

व्याख्यानशक्तिं कीर्तिं च लभते संपदां चयम् । नृसिंहो माधवो दृष्टो लोहितो निगमादिमः ॥ १४० ॥

அவன் விளக்கவுரை செய்யும் ஆற்றல், புகழ், மேலும் செல்வச் சேர்க்கையையும் பெறுகிறான். இவ்வாறு நரசிம்ஹ ரூபமான மாதவன், செம்மை நிறத்துடன், வேதங்களின் ஆதிமூலமான பரம்பொருளாகத் தரிசனமளிக்கிறான்.

Verse 141

कृशानुजाया पञ्चार्णो मनुर्विषहरः परः । अनंतपंक्तिपक्षीन्द्रा मुनिश्छन्दः सुरा मताः ॥ १४१ ॥

கிருஷானுவின் மகளுக்காக ‘விஷஹர’ எனப்படும் உத்தம பஞ்சாக்ஷர மந்திரம் உபதேசிக்கப்படுகிறது. இதன் ரிஷி அனந்தபங்க்தி, சந்தஸ் பக்ஷீந்திரா, தேவதைகள் சுரர்கள் எனக் கருதப்படுகின்றனர்.

Verse 142

तारवह्निप्रिये बीजशक्ती मन्त्रस्य कीर्तिते । ज्वलज्वल महामंत्री स्वाहा हृदयमीरितम् ॥ १४२ ॥

இந்த மந்திரத்தின் பீஜமும் சக்தியும் ‘தாரா’, ‘வஹ்னி’, ‘ப்ரியா’ எனப் புகழப்படுகின்றன. ஹ்ருதய மந்திரம்: “ஜ்வல ஜ்வல, ஓ மகாமந்திர சக்தியே, ஸ்வாஹா” என்று உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 143

गरुडेति पदस्यांते चूडाननशुचिप्रिया । शिरोमन्त्रो गरुडतः शिखे स्वाहा शिखा मनुः ॥ १४३ ॥

மந்திரத்தின் முடிவில் ‘கருட’ என்ற சொல்லைச் சேர்க்க வேண்டும். ‘சூடானன-சுசி-ப்ரியா’ என்பது சிரோமந்திரம்; அதைத் தலைமேல் ந்யாசம் செய்ய வேண்டும். ‘கருட’ முதல் ‘ஸ்வாஹா’ வரை சிகாமந்திரம்; சிகையில் ந்யாசத்திற்குப் பயன்படும்.

Verse 144

गरुडेति पदं प्रोच्य प्रभंजययुगं वदेत् । प्रभेदययुगं पश्चाद्वित्रासय विमर्दय ॥ १४४ ॥

‘கருட’ என்று உச்சரித்து ‘ப்ரபஞ்சய’ என்ற இரட்டைச் சொல்லை இருமுறை சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘ப்ரபேதய’யை இருமுறை, அதன் பின் ‘வித்ராஸய’ மற்றும் ‘விமர்தய’ என்று கூற வேண்டும்.

Verse 145

प्रत्येकं द्विस्ततः स्वाहा कवचस्य मनुर्मतः । उग्ररूपधरांते तु सर्वविषहरेति च ॥ १४५ ॥

ஒவ்வொரு மந்திரத்தையும் ‘ஸ்வாஹா’ என்று முடித்து இருநூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்; இதுவே கவச மந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது. மேலும் உக்ர ரூபம் தரித்த தெய்வ மந்திரத்தின் முடிவில் ‘ஸர்வவிஷஹரே’ (அனைத்து விஷத்தையும் அகற்றுபவனே) என்று சேர்க்க வேண்டும்.

Verse 146

भीषयद्वितयं प्रोच्य सर्वं दहदहेति च । भस्मीकुरु ततः स्वाहा नेत्रमन्त्रोऽयमीरितः ॥ १४६ ॥

‘பீஷய’ என்று தொடங்கும் இரு சொற்களை உச்சரித்து ‘எல்லாவற்றையும் எரி, எரி’ என்றும் சொல்ல வேண்டும். பின்னர் ‘பஸ்மீகுரு’ என்று கூறி இறுதியில் ‘ஸ்வாஹா’ சேர்க்க வேண்டும்—இதுவே நேத்ர மந்திரம் என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 147

अप्रतिहतवर्णांते बलाय प्रहतेति च । शासनांते तथा हुं फट् स्वाहास्त्रमनुरीरितः ॥ १४७ ॥

மந்திரத்தின் எழுத்து முடிவில் ‘அப்ரதிஹத’ என்று சேர்க்க வேண்டும்; மேலும் ‘பலாய’ மற்றும் ‘ப்ரஹத’ என்றும் கூற வேண்டும். ஆணையின் முடிவில் ‘ஹூம்’, ‘பட்’, ‘ஸ்வாஹா’ என்று உச்சரிக்க வேண்டும்—இதுவே அஸ்திர மந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 148

पादे कटौ हृदि मुखे मूर्ध्निं वर्णान्प्रविन्यसेत् ॥ १४८ ॥

பாதங்களில், இடுப்பில், இதயத்தில், வாயில், தலைச்சிகரத்தில் எழுத்துகளை கவனமாக ந்யாசம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 149

तप्तस्वर्णनिभं फणींद्रनिकरैःक्लृप्तांग भूषंप्रभुं स्तर्तॄणां शमयन्तमुग्रमखिलं नॄणां विषं तत्क्षणात् । चंच्वग्रप्रचलद्भुजंगमभयं पाण्योर्वरं बिभ्रतं पक्षोच्चारितसामगीतममलं श्रीपक्षिराजं भजे ॥ १४९ ॥

காய்ந்த பொன்னென ஒளிரும், நாகராஜர் கூட்டங்களை அணிகலனாகத் தாங்கும் ஆண்டவன்; எல்லா மனிதரையும் வாட்டும் கொடிய விஷத்தை உடனே அடக்கி அழிப்பவன்; அலகின் முனையில் அசையும் பாம்புகளின் அச்சத்தை நீக்கும் அபயவரத்தை இரு கரங்களிலும் ஏந்தியவன்; சிறகுகள் உச்சரிக்கும் தூய சாமகீதம் உடைய அந்த ஸ்ரீ பక్షிராஜ கருடனை நான் வணங்குகிறேன்।

Verse 150

पञ्चलक्षं जपेन्मंत्रं दशांशं जुहुयात्तिलैः । पूजयेन्मातृकापीठे गरुडं वेदविग्रहम् ॥ १५० ॥

மந்திரத்தை ஐந்து இலட்சம் முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் அதன் பத்தில் ஒன்றை எள்ளால் ஹோமத்தில் ஆஹுதியாகச் செலுத்த வேண்டும். மாத்ரிகா பீடத்தில் வேதவடிவான கருடனைப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 151

चतुर्थ्यन्तः पक्षिराजः स्वाहा पीठमनुः स्मृतः । दृष्ट्वांगं कर्णिकामध्ये नागान्यंत्रेषु पूजयेत् ॥ १५१ ॥

சதுர்த்தி வேற்றுமையுடன் ‘பக்ஷிராஜ’ என்று சொல்லி, பின்னர் ‘ஸ்வாஹா’—இதுவே பீடமந்திரம் எனக் கூறப்படுகிறது. கர்ணிகையின் நடுவில் அங்கத்தை நிறுவி/தியானித்து, யந்திரங்களில் நாகர்களை வழிபட வேண்டும்।

Verse 152

तद्बिहिर्लोकपालांश्च वज्राद्यैर्विलसत्करान् । एवं सिद्धमनुर्मंत्री नाशयेद्गरलद्वयम् । देहांते लभते चापिश्रीविष्णोः परमं पदम् ॥ १५२ ॥

அதன் வெளிப்புறத்தில் வஜ்ரம் முதலிய ஆயுதங்களால் ஒளிரும் கரங்களையுடைய லோகபாலர்களையும் வழிபட வேண்டும். இவ்வாறு மந்திரம் सिद्धமான சாதகர் இருவகை விஷத்தை அழித்து, உடல் முடிவில் ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் பரம பதத்தை அடைகிறார்।

Verse 153

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने तृतीयपादे कृष्णादिमन्त्रभेदनिरूपणं नामैकाशीतितमोऽध्यायः ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் மூன்றாம் பாதத்தில், ‘கிருஷ்ணாதி மந்திரப் பேத நிரூபணம்’ எனும் எண்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது ॥ ८१ ॥